การกระจายอำนาจ

• จัดตั้ง ก.พัฒนาท้องถิ่น บริหารตรงไปที่ อบจ.
• นายกอบจ. มีบทบาทเป็น CEO จังหวัด
• ยกเลิก! เทศบาล และ อบต.

• ดัชนีภาพลักษณ์คอร์รัปชัน (CPI) ของประเทศไทย ได้คะแนนเพียงแค่ 33 คะแนน
• ประเทศไทยอยู่อันดับที่ 110 จาก 180 ประเทศ ต่ำที่สุดในประวัติศาสตร์ของประเทศไทย

• ประกาศสงครามกับการทุจริตคอร์รัปชัน ซึ่งเป็นมะเร็งร้ายของประเทศ ด้วยโมเดลปราบโกง
• จัดตั้งสำนักงานปราบโกง (สปก.) หรือ Corruption Eradication Commission (CEO)
• มุ่งเน้นการปราบปรามคอร์รัปชันตั้งแต่รากฐาน ด้วยการรณรงค์การสร้างรัฐธรรมนูญฉบับประชาชน เสนอให้มีการเลือกตั้ง สสร.
• เปิดโปงเบาะแสการทุจริตของนักการเมืองและข้าราชการผู้มีอำนาจ ใช้หลักการในการปราบดังนี้

1. ปฏิรูปกระบวนการยุติธรรม – องค์กรอิสระ/ตำรวจ/อัยการ/ศาล ทุกองค์กรต้องถูกตรวจสอบได้
2. เน้นที่การปราบมากกว่าการปราม
3. มีเส้นตายในการสืบสวน สอบสวน และการพิจารณา
4. ลงโทษหนักทั้งผู้ให้และผู้รับ

• ประชาชนมีอำนาจเลื่อน ลด ปลด ย้ายข้าราชการได้ ด้วยระบบการโหวตให้คะแนน
• ให้อำนาจประชาชนกำหนดการใช้งบประมาณ และตรวจสอบการใช้งบประมาณ โดย "สภาชุมชน" โดยออกกฎหมายยกระดับกรรมการหมู่บ้าน
• "ปฏิวัติระบบการจัดทำงบประมาณ" ที่ปัจจุบันจัดทำจากบนลงล่าง
• ให้อำนาจประชาชนในการจัดงบประมาณจากความต้องการของประชาชนโดยตรงจากล่างขึ้นบน เริ่มตั้งแต่หน่วยเล็กที่สุดคือหมู่บ้าน และมีอำนาจร่วมตรวจรับงาน

• ขจัดการคอร์รัปชัน
• แก้ไขความเดือดร้อนของประชาชน
• งบประมาณถูกนำมาใช้อย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุด
• งบประมาณที่มาจากภาษีของประชาชนและเงินกู้ตอบโจทย์ในการดูแลประชาชน "ตั้งแต่เกิดจนแก่"

• ประชาชน
• ชุมชน

• ปัญหาหลักของการบริหารกรุงเทพฯ คือการเป็น "องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นชั้นเดียว"
• อำนาจการตัดสินใจรวมศูนย์: ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครในฐานะผู้บริหารสูงสุด ต้องกำกับดูแลหน่วยงานในสังกัดถึง 70 หน่วยงาน (20 สำนัก และ 50 สำนักงานเขต)
• อำนาจในการกำหนดนโยบาย การจัดสรรงบประมาณ และบุคลากรทั้งหมดถูกรวมไว้ที่ฝ่ายบริหารส่วนกลางของ กทม. ทั้งหมด
• ให้บริการประชาชนไม่ตรงจุด: สำนักงานเขตทั้ง 50 แห่ง มีบริบทและปัญหาในพื้นที่ที่แตกต่างกันอย่างมาก แต่กลับต้องรอการกำหนดนโยบายและการจัดสรรงบประมาณจากส่วนกลางเพียงจุดเดียว
• ทำให้การบริหารจัดการของแต่ละเขตไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ และไม่สามารถตอบสนองความต้องการของประชาชนในพื้นที่ได้อย่างตรงจุด
• ปัญหาเหล่านี้ส่งผลให้การบริหารจัดการเมืองขาดประสิทธิภาพ ไม่มีความยืดหยุ่น และไม่สามารถแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าของแต่ละเขตได้อย่างทันท่วงที

• พรรคประชาชนจะยกระดับการบริหารราชการกรุงเทพมหานคร โดยเปลี่ยนจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นชั้นเดียว เป็น "องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นสองชั้น"
• จะเพิ่มการบริหารระดับย่อยลงมาจาก กทม. โดยมี "นคร" เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่าง
• จะให้ ผู้บริหารและสภาของ “นคร” มาจากการ เลือกตั้งของประชาชนโดยตรง
• จะให้ นคร มีหน้าที่จัดทำบริการสาธารณะที่ไม่ซับซ้อนและอยู่ใกล้ชิดประชาชน เช่น โรงเรียน, ศูนย์เด็กเล็ก, ถนนและไฟส่องสว่างภายในซอย
• กรุงเทพมหานคร (กทม.) จะถูกยกฐานะเป็นท้องถิ่นส่วนบน
• จะให้ กทม. ทำหน้าที่จัดทำบริการสาธารณะขนาดใหญ่ที่ส่งผลต่อ กทม. โดยรวม ไม่ได้เจาะจงนครใดนครหนึ่ง เช่น ระบบขนส่งมวลชน หรือโรงกำจัดขยะมูลฝอย
• จะให้ กทม. เป็นหน่วยงานหลักในการกำหนดแผนและทิศทางการพัฒนาเมือง เช่น การวางผังเมือง
• จะให้ กทม. ทำหน้าที่กำกับดูแลการบริหารงานของนคร
• จะดำเนินการปฏิรูปโครงสร้างนี้ผ่านการแก้ไขกฎหมายหลัก คือ พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2528 และที่แก้ไขเพิ่มเติมใหม่ทั้งฉบับ
• จะกำหนดโครงสร้างการบริหารเป็นแบบสองชั้น
• จะจัดตั้ง "นคร" โดยกำหนดให้มี นคร เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่าง
• จะให้ "นคร" มีฝ่ายบริหารและสภาที่มาจากการเลือกตั้งของประชาชนโดยตรง
• จะขยายอำนาจ กทม. (ระดับบน) โดยเพิ่มเติมอำนาจและหน้าที่ให้กรุงเทพมหานคร ในฐานะองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับบน
• จะดำเนินการโดย ยกเลิกถ้อยคำ "ภายใต้บังคับของกฎหมาย"
• จะแบ่งแยกการเงินอย่างชัดเจน โดยแบ่งแยกรายได้และการบริหารงบประมาณของ “กรุงเทพมหานคร” และ “นคร” อย่างชัดเจน
• จะให้ กรุงเทพมหานครสามารถสนับสนุนงบประมาณในรูปแบบของเงินอุดหนุนให้กับ “นคร” ได้
• จะกำหนดกลไกแก้ไขข้อพิพาท โดยกำหนดกลไกการประสานงานและวินิจฉัยข้อพิพาทระหว่าง “กรุงเทพมหานคร” และ “นคร”
• จะให้กลไกแก้ไขข้อพิพาท ประกอบด้วยตัวแทนจากรัฐบาลกลาง กรุงเทพมหานคร และนคร

• จะเกิดการแบ่งแยกอำนาจ งบประมาณ และบริการที่ชัดเจน
• นครจะรับผิดชอบต่อประชาชนในพื้นที่นั้น ๆ
• กทม. จะไม่ติดข้อจำกัดของกฎหมายของราชการส่วนกลาง และสามารถจัดทำบริการสาธารณะได้อย่างกว้างขวาง
• จะมีผลให้ “ทำได้ทุกอย่าง ยกเว้นบางเรื่องที่ห้าม” (Negative List) จากเดิมที่กำหนดให้ทำได้เฉพาะที่กฎหมายกำหนด (Positive List)
• การจัดทำบริการสาธารณะของแต่ละ “นคร” จะมีมาตรฐานเดียวกัน และสอดคล้องกับการพัฒนาเมืองในภาพรวม
• การบริหารราชการกรุงเทพมหานครจะเป็นไปอย่างมีเอกภาพและแก้ไขความขัดแย้งระหว่างกันได้

• ประชาชน
• กทม.
• ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร

• การมีส่วนร่วมต่ำ: ประชาชนออกมาใช้สิทธิเลือกตั้งท้องถิ่นน้อยกว่าการเลือกตั้งระดับชาติอย่างมีนัยสำคัญ
• ขาดการแข่งขัน: การแข่งขันทางการเมืองมักขาดความยึดโยงกับนโยบาย และบ่อยครั้งผู้บริหารท้องถิ่นใช้วิธีลาออกก่อนครบวาระเพื่อสร้างความได้เปรียบทางการเมือง ทำให้การแข่งขันไม่เป็นไปตามครรลองปกติ
• ขาดความโปร่งใส: การจัดการเลือกตั้งยังถูกตั้งคำถามเรื่องประสิทธิภาพและความเป็นกลาง เช่น สัดส่วนบัตรเสียที่สูง ข้อจำกัดในการสังเกตการณ์ หรือความกังวลเรื่องความเป็นกลางของเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่ทำหน้าที่จัดการเลือกตั้งเอง

• กำหนดให้ทุก 4 ปี มี "วันมหกรรมเลือกตั้งท้องถิ่น" 1 วัน ที่ประชาชนจะได้เลือกตั้งท้องถิ่นพร้อมกัน ทุกฝ่าย (นายกและสมาชิกสภา) ทุกพื้นที่ (ทั่วประเทศ) และ ทุกระดับ (อบจ., เทศบาล, อบต., กทม., พัทยา)
• หากผู้บริหารพ้นจากตำแหน่งก่อนครบวาระ ให้จัดการเลือกตั้งซ่อมเฉพาะวาระที่เหลืออยู่
• ใช้วิธีให้นายกสำรอง (จากบัญชีรายชื่อที่เสนอตอนหาเสียง) ขึ้นดำรงตำแหน่งแทน
• ให้สิทธิประชากรแฝง (ผู้ที่ทำงานหรืออาศัยในพื้นที่ต่างจากทะเบียนบ้าน) กว่า 9 ล้านคน สามารถลงทะเบียนเลือกตั้งในพื้นที่ที่ตนใช้ชีวิตจริงได้
• เปิดระบบเลือกตั้งล่วงหน้า (ในเขต, นอกเขต, นอกราชอาณาจักร)
• ขยายช่องทางอื่น สำหรับการเลือกตั้ง เช่น ทางไปรษณีย์หรือออนไลน์
• ปรับลดระยะเวลาการย้ายทะเบียนบ้านเพื่อมีสิทธิเลือกตั้งจาก 1 ปี เหลือ 90 วัน
• หากย้ายไม่ถึง 90 วัน ยังคงสิทธิเลือกตั้งในเขตเดิมได้
• เข้มงวดมาตรฐานหน่วยเลือกตั้งเพื่ออำนวยความสะดวกแก่ผู้สูงอายุและคนพิการ
• อบรมกรรมการประจำหน่วยเรื่องการอำนวยความสะดวก
• ปรับลดอายุขั้นต่ำสำหรับผู้มีสิทธิรับสมัครเป็นสมาชิกสภาท้องถิ่นและผู้บริหารท้องถิ่น (ปัจจุบันกำหนดไว้ที่ 25 ปีและ 35 ปีตามลำดับ)
• ทบทวนไม่ให้การไม่ไปใช้สิทธิออกเสียงเลือกตั้ง นำไปสู่การสูญเสียสิทธิด้านอื่น ๆ เกินจำเป็น
• ปรับให้การจำกัดสิทธิหายทันทีที่บุคคลดังกล่าวได้ไปใช้สิทธิในการเลือกตั้งครั้งถัดไป
• ออกแบบและกำหนดรูปแบบบัตรเลือกตั้งให้ชัดเจน: เช่น กำหนดให้สีบัตรเลือกตั้งเป็นคู่สีตรงข้าม บังคับใช้เหมือนกันทั้งประเทศ และกำหนดให้ข้อมูลบนบัตรเลือกตั้งมีความครอบคลุมมากขึ้น (เช่น ชื่อผู้สมัคร รูปผู้สมัคร ชื่อพรรคการเมืองหรือกลุ่มการเมือง)
• วางมาตรฐานการจำแนกบัตรดี-บัตรเสีย ให้ชัดเจนและคงเส้นคงวาสำหรับทุกหน่วย
• เพิ่มช่องทางออนไลน์ในการยื่นบัญชีรายรับรายจ่ายของผู้รับสมัครเลือกตั้ง
• กำหนดเกณฑ์และขอบเขตการมีส่วนร่วม ของนักการเมือง (ระดับชาติ) ในการช่วยผู้สมัครรับเลือกตั้ง (ท้องถิ่น) ให้ชัดเจน
• กำหนดให้มีการรายงานและเผยแพร่ผลการนับคะแนน รายหน่วยเลือกตั้ง อย่างรวดเร็ว ผ่านระบบออนไลน์ที่ประชาชนเข้าถึงได้โดยทั่วไปตลอดเวลา และในรูปแบบที่นำไปวิเคราะห์ประมวลผลต่อได้
• เพิ่มการคุ้มครองสิทธิในการสังเกตการณ์เลือกตั้ง เช่น สิทธิในการสังเกตการณ์การนับคะแนนเลือกตั้งได้อย่างสะดวกและใกล้ชิด รวมถึงสิทธิในการถ่ายภาพนิ่งและภาพเคลื่อนไหว
• เปลี่ยนผู้รับผิดชอบหลักในการจัดการเลือกตั้งท้องถิ่น จากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เป็น คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.)
• ให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีหน้าที่เพียงการสนับสนุนงานเท่านั้น
• กำหนดให้ กกต. เป็นผู้รับผิดชอบเรื่องงบประมาณและบุคลากรในการจัดการเลือกตั้งท้องถิ่น
• จัดสรรงบประมาณประจำปีสำหรับการเลือกตั้งท้องถิ่นที่สามารถวางแผนล่วงหน้าได้อย่างชัดเจน
• ผลักดัน ร่างแก้ไข พ.ร.บ. เลือกตั้งท้องถิ่น (สำหรับข้อเสนอ 1-6)
• ผลักดัน ร่างแก้ไข พ.ร.บ. จัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 ฉบับ (อบจ. / เทศบาล / อบต. / กทม. / เมืองพัทยา)
• กำหนดวันสำหรับการ รีเซ็ต (reset) การเลือกตั้งท้องถิ่น เพื่อให้เกิด "วันมหกรรมเลือกตั้งท้องถิ่น" (Super Local Election Day)

• มีประสิทธิภาพ โปร่งใส และเปิดกว้างสำหรับการมีส่วนร่วมของประชาชน ของระบบการเลือกตั้งท้องถิ่น
• สร้างความตื่นตัว ในการเลือกตั้ง
• ประหยัดงบประมาณ
• ทำให้แผนพัฒนาท้องถิ่นสอดรับกัน
• รักษาวงรอบการเลือกตั้งใหญ่ให้ตรงกัน
• ลดความสับสน ในบัตรเลือกตั้ง
• เพิ่มหลักประกันเรื่องความเป็นกลางและประสิทธิภาพในการจัดการเลือกตั้ง

• ประชาชน
• นายกและสมาชิกสภา
• ผู้บริหาร ท้องถิ่น
• นายกสำรอง
• ประชากรแฝง (ผู้ที่ทำงานหรืออาศัยในพื้นที่ต่างจากทะเบียนบ้าน) กว่า 9 ล้านคน
• ผู้สูงอายุ
• คนพิการ
• กรรมการประจำหน่วย
• คนรุ่นใหม่
• ผู้มีสิทธิรับสมัครเป็นสมาชิกสภาท้องถิ่นและผู้บริหารท้องถิ่น
• ผู้รับสมัครเลือกตั้ง
• บุคคล ที่ไม่ได้ไปใช้สิทธิออกเสียงเลือกตั้ง
• นักการเมือง (ระดับชาติ)
• ผู้สมัครรับเลือกตั้ง (ท้องถิ่น)
• องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
• คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.)

• การทำงานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประสบปัญหาเชิงโครงสร้างที่สำคัญ 3 ประการ ซึ่งกลายเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาเมือง:
• กฎหมายล้าสมัยและจำกัดอำนาจ: กฎหมายปัจจุบันกำหนดอำนาจหน้าที่ของท้องถิ่นไว้อย่างจำกัดและตายตัว ทำให้ท้องถิ่นทำได้เฉพาะสิ่งที่กฎหมายเขียนไว้เท่านั้น (Positive List) หากริเริ่มทำสิ่งใหม่นอกเหนือจากนั้นมักจะถูกตีความอย่างแคบโดยองค์กรตรวจสอบ (เช่น สตง.) ว่าไม่มีอำนาจ ทำให้ผู้บริหารท้องถิ่นเกิดความกลัวและยึดติดกับการทำตามระเบียบเดิม ๆ มากกว่าการสร้างสรรค์บริการใหม่ ๆ
• การควบคุมจากส่วนกลางที่เข้มงวดเกินไป: กฎหมายยังกำหนดให้กระทรวงมหาดไทยมีอำนาจออกระเบียบควบคุมการทำงานของท้องถิ่นทั่วประเทศแบบ "ตัดเสื้อโหล" โดยไม่คำนึงถึงบริบทที่แตกต่างกันของแต่ละพื้นที่ ทำให้เกิดกฎระเบียบหยุมหยิมที่เป็นอุปสรรค เช่น ขั้นตอนการขออนุมัติเดินทางออกนอกจังหวัด หรือระเบียบการเบิกจ่ายงบประมาณที่จำกัดความคล่องตัว
• มีภารกิจแต่ขาดเครื่องมือ: ประชาชนคาดหวังให้ท้องถิ่นแก้ปัญหาที่ซับซ้อน เช่น การจราจร มลพิษ หรือการจัดการขยะ แต่ท้องถิ่นกลับไม่มีอำนาจทางกฎหมายและงบประมาณที่เพียงพอในการจัดการเรื่องเหล่านี้ด้วยตนเอง

• "ปลดล็อก" ทุกข้อจำกัดขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
• เปลี่ยนหลักการกำหนดอำนาจหน้าที่ของ อปท. จากรูปแบบที่กำหนดว่า ทำอะไรได้บ้าง (Positive List) เป็นรูปแบบที่กำหนดเพียง ภารกิจที่ห้าม อปท. จัดทำ (Negative List)
• ปรับปรุงกฎระเบียบของกระทรวงมหาดไทยที่ล้าสมัยและเป็นอุปสรรคต่อการทำงานของ อปท. (เช่น การรายงานผู้ว่าฯ กรณีเดินทางออกนอกจังหวัด)
• ปลดล็อกให้ อปท. สามารถออกข้อบัญญัติระเบียบเบิกจ่ายของตนเองได้ แทนที่การใช้ระเบียบเบิกจ่ายของกระทรวงมหาดไทยเพียงอย่างเดียว
• มอบอำนาจและถ่ายโอนภารกิจที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับการบริหารจัดการเมือง ตามแผนปฏิบัติการกระจายอำนาจฯ ที่ยังไม่ได้ถ่ายโอน หรือถ่ายโอนยังไม่สำเร็จ (เช่น ภารกิจจราจร, การควบคุมมลพิษ, การอนุญาตโรงแรม, สถานบริการ, โรงงาน เป็นต้น) โดยยึดหลัก "งาน เงิน คน" คือ โอนภารกิจ งบประมาณ และบุคลากรพร้อมกัน
• มอบอำนาจหรือถ่ายโอนการใช้ประโยชน์ในพื้นที่จากทรัพย์สินของรัฐ (เช่น ถนน, การเคหะฯ, อาคารร้างของหน่วยงานราชการ) ให้ท้องถิ่นบริหารจัดการและใช้ประโยชน์ได้เต็มที่ (พร้อมงบประมาณเงินอุดหนุนเฉพาะกิจในการซ่อมแซมปรับปรุงก่อนถ่ายโอน)
• ปรับปรุงกฎหมายเพื่อเพิ่มอำนาจให้ท้องถิ่นสามารถพัฒนาเมืองตามโอกาสและศักยภาพได้ดีขึ้น เช่น
• เพิ่มอำนาจให้ท้องถิ่นสามารถ จัดรูปที่ดินเองได้
• เพิ่มอำนาจให้ท้องถิ่นสามารถ ริเริ่มกระบวนการสำรวจและเจรจาเพื่อเวนคืนที่ดินได้เอง
• เพิ่มอำนาจให้ท้องถิ่นสามารถกำหนดวิธีบริหารจัดการ การจัดเก็บขยะและการให้แยกขยะครัวเรือน
• เพิ่มอำนาจให้ท้องถิ่นสามารถกำหนดวิธีบริหารจัดการเพื่อ บำบัดน้ำเสีย ได้
• ยกฐานะองค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.) เป็นเทศบาลตำบลทั้งหมด
• กำหนดกลไกและมาตรการจูงใจให้เกิดการควบรวมท้องถิ่นขนาดเล็ก
• แก้ไขกฎหมายจัดตั้งท้องถิ่น:
• ปรับปรุง พ.ร.บ. จัดตั้งท้องถิ่น (เทศบาล, อบต., อบจ.) เพื่อปลดล็อกให้ อปท. ออกข้อบัญญัติระเบียบเบิกจ่ายของตนเองได้ ยกฐานะ อบต. เป็นเทศบาล และกำหนดกลไกให้เกิดการควบรวมท้องถิ่นขนาดเล็กได้จริง
• ปรับปรุงกฎหมายกระจายอำนาจ:
• ปรับปรุง พ.ร.บ. กำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจฯ เพื่อเปลี่ยนหลักการกำหนดอำนาจหน้าที่ของ อปท. ให้เป็นรูปแบบ Negative List
• ปรับปรุงกฎหมายเฉพาะภารกิจ:
• ปรับปรุงกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการถ่ายโอนภารกิจให้ท้องถิ่น เช่น พ.ร.บ. จราจรทางบก, พ.ร.บ. โรงแรม, พ.ร.บ. สถานบริการ, พ.ร.บ. โรงงาน ฯลฯ
• มอบอำนาจให้ท้องถิ่นที่พร้อม ในระหว่างปรับปรุงกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการถ่ายโอนภารกิจให้ท้องถิ่น
• ใช้อำนาจบริหารถ่ายโอนทรัพย์สิน:
• ออกประกาศคณะกรรมการการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น มอบอำนาจ หรือ ถ่ายโอนการใช้ประโยชน์ในพื้นที่ให้ท้องถิ่น
• การสร้างเครื่องมือใหม่ผ่านกฎหมายใหม่ๆ:
• ปรับปรุงและออกกฎหมายใหม่เพื่อเพิ่มอำนาจให้ท้องถิ่นสามารถพัฒนาเมืองได้ดีขึ้น เช่น พ.ร.บ. จัดรูปที่ดิน, พ.ร.บ. เวนคืนที่ดิน, ร่าง พ.ร.บ. การบริหารจัดการขยะและการหมุนเวียนทรัพยากร เป็นต้น

• ปลดล็อกให้ท้องถิ่นสามารถจัดทำบริการสาธารณะเพื่อประชาชนได้ทุกประเภทที่กฎหมายไม่ได้ห้ามไว้
• ลดข้อจำกัดในการตรวจสอบว่ามีระเบียบส่วนกลางรองรับหรือไม่
• ท้องถิ่นบริหารจัดการและใช้ประโยชน์จากทรัพย์สินของรัฐได้เต็มที่
• อบต. ที่ได้รับการยกฐานะสามารถจัดทำบริการสาธารณะได้มากขึ้น (เช่น ภารกิจงานทะเบียนราษฎร์)
• เกิดการประหยัดจากขนาด (Economies of Scale) ในการบริหารและจัดทำบริการสาธารณะ
• ท้องถิ่นพัฒนาเมืองตามโอกาสและศักยภาพได้ดีขึ้น
• ช่วยลดข้อกังวลในการทำงานของท้องถิ่น

• องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.)
• องค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.)

• ความเหลื่อมล้ำทางการคลังระหว่างท้องถิ่นที่รุนแรง ตัวอย่างเช่น อปท. ในจังหวัดที่มีรายได้ต่อหัวประชากรต่ำ อาจมีงบประมาณเพียง 8,000 – 11,000 บาทต่อประชากร ในขณะที่จังหวัดที่รวยอาจมีรายได้สูงกว่า 14,000 บาทต่อประชากร
• ขาดการคำนวณต้นทุนที่แท้จริง: ระบบงบประมาณและการจัดสรรเงินอุดหนุนยังไม่มีการกำหนด สูตรคำนวณงบประมาณขั้นต่ำ ที่เหมาะสมกับต้นทุนที่ท้องถิ่นต้องใช้ในการจัดทำบริการสาธารณะที่มีคุณภาพ
• ท้องถิ่นขาดงบพื้นฐาน: ปัญหาดังกล่าวส่งผลให้ อปท. โดยเฉพาะขนาดเล็ก ขาดแคลนงบประมาณในการจัดทำบริการสาธารณะพื้นฐาน ทำให้ประชาชนเสียประโยชน์และไม่ได้รับบริการที่มีมาตรฐาน

• ปฏิรูปงบอุดหนุนท้องถิ่น จัดสรรงบอุดหนุนท้องถิ่นให้เป็นวิทยาศาสตร์
• เปลี่ยนวิธีการจัดสรรงบประมาณ โดยใช้หลักการ "งบประมาณขั้นต่ำตามภารกิจ"
• ใช้ "เงินอุดหนุนทั่วไป" เป็นกลไกหลักในการชดเชยงบประมาณที่ขาดหายไป
• กำหนด 3 สมการหลักในการคำนวณ:
• สูตรการคำนวณ "งบประมาณขั้นต่ำ" (Minimum Budget) เพื่อกำหนดเงินขั้นต่ำที่ อปท. ต้องมี
• สูตรการคำนวณ "รายได้พึงมี" (Potential Revenue) เพื่อจูงใจและแนะนำให้ อปท. ที่มีศักยภาพทางการคลัง สามารถจัดเก็บรายได้ของตนเอง (เช่น ค่าธรรมเนียม, ค่าบริการ) ให้สอดคล้องกับมาตรฐานบริการที่รัฐสนับสนุน
• สูตรการคำนวณ "เงินอุดหนุนทั่วไป" (General Grant) เพื่อชดเชยส่วนต่าง
• กำหนด มาตรฐานบริการสาธารณะ โดย กรมส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น (สถ.) หรือ หน่วยงานรัฐที่กำกับดูแลบริการสาธารณะโดยตรง
• กำหนดข้อมูลที่ต้องวัดผลและรายงานต่อสาธารณะ โดย กรมส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น (สถ.) หรือ หน่วยงานรัฐที่กำกับดูแลบริการสาธารณะโดยตรง
• กำหนด สูตรคำนวณต้นทุนต่อหน่วย (Unit Cost) และ ราคาค่าบริการแนะนำ สำหรับแต่ละบริการสาธารณะที่ต้องการสนับสนุนให้ท้องถิ่นจัดทำตามมาตรฐานที่กำหนด โดย สำนักงบประมาณ
• ประกาศกำหนดรายการเงินอุดหนุนทั่วไปสำหรับแต่ละบริการสาธารณะที่ต้องการสนับสนุนให้ท้องถิ่นจัดทำ โดย คณะกรรมการการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (ก.ก.ถ.)
• วัดผลบริการสาธารณะที่ อปท. จัดทำ เปรียบเทียบกับมาตรฐานที่กำหนด โดย กรมส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น (สถ.) หรือ หน่วยงานกำกับดูแลบริการสาธารณะ
• เปิดเผยผลการวัดผลให้สาธารณะรับทราบและตรวจสอบได้ โดย กรมส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น (สถ.) หรือ หน่วยงานกำกับดูแลบริการสาธารณะ

• อปท. ทุกแห่งมีเงินทุนที่เพียงพอในการจัดทำบริการสาธารณะตามมาตรฐานขั้นต่ำที่รัฐต้องการสนับสนุน
• อปท. พัฒนาบริการให้มีคุณภาพสูงขึ้น
• อปท. ที่มีศักยภาพทางการคลัง สามารถจัดเก็บรายได้ของตนเอง (เช่น ค่าธรรมเนียม, ค่าบริการ) ให้สอดคล้องกับมาตรฐานบริการที่รัฐสนับสนุน
• อปท. มีงบประมาณรวมขั้นต่ำที่เพียงพอในการให้บริการประชาชนได้ตามมาตรฐาน

• องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.)

• เงินอุดหนุนทั่วไปจากส่วนกลาง

• ระบบรัฐราชการรวมศูนย์จำกัดอำนาจและเครื่องมือทางการเงินการคลังขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) อย่างรุนแรง ทำให้สัดส่วนรายได้ที่ อปท. จัดเก็บเองได้จึงน้อยมาก
• อปท. มีรายได้ที่จัดเก็บเองเพียง 11% ขณะที่อีก 89% เป็นรายได้จากรัฐส่วนกลางที่จัดสรรและอุดหนุนให้
• กฎหมายไม่ได้ให้อำนาจ อปท. ในการจัดเก็บค่าธรรมเนียมหรือริเริ่มเครื่องมือทางการคลังใด ๆ ได้เอง
• การจะร่วมลงทุนกับเอกชนหรือขอกู้เงินก็ต้องผ่านขั้นตอนที่ซับซ้อนและต้องขออนุญาตจากส่วนกลาง
• องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นขาดอิสระทางการคลัง
• ปัญหาความเป็นอิสระขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการใช้จ่ายงบประมาณเพื่อจัดทำบริการสาธารณะตามความต้องการของท้องถิ่น เนื่องจากต้องพึ่งพาเงินอุดหนุนจากรัฐบาลที่มีอย่างจำกัดและมีกำหนดโครงการตามนโยบายของรัฐบาล

• โอนอำนาจการจัดเก็บค่าธรรมเนียมบางประเภทให้ท้องถิ่น เช่น ค่าธรรมเนียมแรงงานต่างชาติ, ค่าธรรมเนียมใบอนุญาตโรงแรม, สถานบริการ, โรงงาน ฯลฯ
• เพิ่มอำนาจให้ท้องถิ่นสามารถกำหนดค่าธรรมเนียมต่าง ๆ ภายในพื้นที่เพิ่มเองได้โดยการออกเป็นข้อบัญญัติท้องถิ่น เช่น ค่าธรรมเนียมบำบัดน้ำเสีย, ค่าธรรมเนียมเขตจราจรหนาแน่น ฯลฯ
• อนุญาตให้ท้องถิ่นร่วมมือจัดเก็บรายได้กับรัฐวิสาหกิจ เช่น การประปาภูมิภาค, การประปานครหลวง, กรมขนส่งทางบก
• เพิ่มประสิทธิภาพการจัดเก็บรายได้เดิม
• สนับสนุนให้ อปท. ใช้เทคโนโลยี เช่น โดรนสำรวจและกล้อง LiDAR เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและความแม่นยำในการจัดเก็บภาษีป้าย และ ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง
• เชื่อมโยงและแลกเปลี่ยนข้อมูลกับกรมสรรพากร เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการจัดเก็บรายได้ท้องถิ่น เช่น ค่าธรรมเนียมผู้พักในโรงแรม หรือค่าบำรุง อบจ. จากปั๊มน้ำมัน
• เพิ่มอำนาจให้ท้องถิ่นสามารถจัดตั้งหรือลงทุน วิสาหกิจท้องถิ่น หรือ บริษัท ได้เอง หรือร่วมมือกันจัดตั้ง สหการ ร่วมกับท้องถิ่นหรือหน่วยงานรัฐที่ท้องถิ่นต้องการ
• ลดขั้นตอนและกฎระเบียบกระบวนการร่วมลงทุนกับเอกชน (Private Public Partnership - PPP)
• ลดขั้นตอนและกฎระเบียบกระบวนการกู้เงินของ อปท.
• เพิ่มอำนาจให้ท้องถิ่นสามารถจัดตั้ง วิสาหกิจเฉพาะกิจ (SPV, Special Purpose Vehicle) และระดมทุนจากสาธารณะ (Public Fundraising) เพื่อพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่เองได้
• ปรับปรุง พ.ร.บ. กำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจฯ เพื่อเพิ่มอำนาจและเครื่องมือการเงินการคลังให้ท้องถิ่นสามารถออกค่าธรรมเนียมเพิ่มเติมเองได้, จัดตั้งหรือลงทุนวิสาหกิจท้องถิ่น/สหการ และจัดตั้งวิสาหกิจเฉพาะกิจเองได้
• ปรับปรุงกฎหมายลูกตาม พ.ร.บ. การร่วมลงทุนระหว่างรัฐและเอกชน และ พ.ร.บ. บริหารหนี้สาธารณะ เพื่อลดขั้นตอนกระบวนการร่วมลงทุนกับเอกชนและการกู้เงินของ อปท.
• ปรับปรุงกฎหมายเพื่อเพิ่มรายได้ใหม่ ๆ ให้กับท้องถิ่น เช่น ร่าง พ.ร.บ. คนต่างชาติ, พ.ร.บ. โรงแรม, พ.ร.บ. สถานบริการ, พ.ร.บ. โรงงาน ฯลฯ เพื่อโอนอำนาจการจัดเก็บค่าธรรมเนียมให้ท้องถิ่น
• สนับสนุนเทคโนโลยี: ให้ท้องถิ่นสามารถเลือกใช้บริการโดรนสำรวจ/กล้องหน้ารถ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการจัดเก็บรายได้ภาษีป้ายและภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง
• เชื่อมโยงข้อมูล: เชื่อมโยงข้อมูลจากหน่วยงานรัฐ เช่น ข้อมูลรายได้โรงแรมและสถานีปั๊มน้ำมันจากกรมสรรพากร เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการจัดเก็บรายได้ของ อปท.

• อปท. มีงบประมาณเพิ่มขึ้นในการพัฒนาท้องถิ่นตามโอกาสและศักยภาพของตนเอง
• เพิ่มประสิทธิภาพการจัดเก็บรายได้ของ อปท.
• เพิ่มประสิทธิภาพและความแม่นยำในการจัดเก็บภาษีป้าย และ ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง
• อปท. สามารถดำเนินการร่วมลงทุนเพื่อพัฒนาบริการสาธารณะที่กำหนดได้เร็วขึ้น
• ท้องถิ่นสามารถกู้เงินลงทุนพัฒนาบริการสาธารณะภายใต้วินัยการคลังที่รัดกุมได้

• องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.)

• ระบบการศึกษาไทยกำลังเผชิญกับภาวะ "คอขวด" จากการบริหารจัดการที่รวมศูนย์ไว้ที่ส่วนกลาง
• การจัดสรรงบประมาณถูกกำหนดวัตถุประสงค์จากส่วนกลางและมีปริมาณไม่เพียงพอ
• โรงเรียนขาดอำนาจในการบริหารจัดการทรัพยากร ทำให้ไม่สามารถปรับเปลี่ยนงบประมาณเพื่อแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าหรือวิกฤตที่เกิดขึ้นในพื้นที่ได้
• ระบบการสรรหาและบรรจุครูถูกกำหนดโดยส่วนกลาง ทำให้โรงเรียนไม่มีส่วนร่วมในการคัดเลือกบุคลากรที่ตรงกับความต้องการจริง นำไปสู่ปัญหาครูสอนไม่ตรงสาขาวิชา อัตราการโยกย้ายที่สูง และขาดความต่อเนื่องในการพัฒนาผู้เรียน
• หลักสูตรและการรายงานผลถูกควบคุมอย่างเข้มงวดจากส่วนกลาง บั่นทอนเวลาของครูในการพัฒนาการสอน จำกัดพื้นที่ในการออกแบบการเรียนรู้ที่สอดคล้องกับศักยภาพและบริบทชีวิตของผู้เรียน

• ปรับปรุงหลักเกณฑ์และกฎหมายเพื่อสร้าง "อิสระ" ให้กับโรงเรียน
• ปรับรูปแบบการจัดสรรเงินอุดหนุนให้เป็นวงเงินก้อนเดียวที่โรงเรียนสามารถบริหารจัดการและ "ถัวจ่าย" ได้ทุกรายการ (รวมถึงค่าหนังสือ อุปกรณ์ เครื่องแต่งกาย และงบฉุกเฉิน)
• ปรับสูตรการคำนวณรายหัวโดยใช้ อัตราก้าวหน้า (โรงเรียนขนาดเล็กได้รับเงินอุดหนุนต่อหัวสูงกว่า)
• กำหนดจำนวนบุคลากรสายผู้สอนขั้นต่ำที่จำเป็นต้องมีในแต่ละขนาดโรงเรียน
• เปิดโอกาสให้สถานศึกษามีส่วนร่วมมากขึ้นในการคัดเลือกและบรรจุบุคลากรให้เหมาะสมกับบริบทของโรงเรียนตนเอง
• แก้ไขกฎหมายที่เป็นอุปสรรคต่อการจัดการทรัพยากร โดยเฉพาะในโรงเรียนขนาดเล็ก
• ปรับปรุงระเบียบและข้อบังคับของกระทรวงศึกษาธิการ เกี่ยวกับการจัดสรรงบประมาณรายหัว ให้อิสระแก่โรงเรียนในการถัวจ่ายงบประมาณได้ทันที
• ผลักดันการแก้ไขกฎหมายที่เกี่ยวข้อง (เช่น พ.ร.บ. การศึกษาแห่งชาติ) เพื่อยกระดับสถานศึกษาให้มีฐานะเป็น "นิติบุคคล" อย่างเต็มรูปแบบ

• งบประมาณถูกใช้อย่างตรงจุด
• คุณภาพการเรียนรู้ที่ดีขึ้น
• เพิ่ม ความคล่องตัวให้โรงเรียน บริหารจัดการงบประมาณ
• โรงเรียนทุกขนาดมีทรัพยากรขั้นต้นเพียงพอต่อการจัดการศึกษาที่มีคุณภาพ
• โรงเรียนสามารถ เลือกและบรรจุบุคลากรให้เหมาะสมกับบริบทของโรงเรียนตนเอง
• โรงเรียน สามารถบริหารจัดการอาคาร สถานที่ และอุปกรณ์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
• ลดภาระ โรงเรียน ในการการทำรายงานที่ไม่จำเป็นสู่ส่วนกลาง
• โรงเรียนมีอิสระในการถัวจ่ายงบประมาณได้ เพิ่มขึ้น
• ยกระดับสถานศึกษาให้มีฐานะเป็น "นิติบุคคล"

• โรงเรียน
• ครู

• ประเทศไทยติดหล่มการพัฒนาที่เน้นการ "ขายฝัน" ด้วย โครงการขนาดใหญ่ (Mega Project) ที่เกินจริงและขาดการคำนึงถึงทรัพยากรที่มีจำกัด
• ความเจริญกระจุกตัว: โครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่กระจุกตัวอยู่ในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ขณะที่จังหวัดอื่นขาดงบประมาณในการสร้าง หัวเมือง (Regional Hub)
• รัฐราชการรวมศูนย์: ส่วนกลางมีอำนาจตัดสินใจเหนือท้องถิ่น นำไปสู่การสร้าง "เส้นเลือดใหญ่" ระหว่างเมืองที่ซ้ำซ้อนกันเอง
• การลงทุนที่ไม่คุ้มค่า: หลายโครงการเน้นขนาดใหญ่เกินความจำเป็นแต่ใช้งานจริงไม่คุ้มค่า ทำให้ไม่เหลืองบประมาณไปขยายโครงข่ายเส้นเลือดฝอยหรือพัฒนาขนส่งสาธารณะในตัวเมืองภูมิภาค

• สร้างหัวเมืองใหม่ 15 เมือง ได้แก่: เชียงราย, เชียงใหม่, พิษณุโลก, นครสวรรค์, พระนครศรีอยุธยา, พัทยา, ระยอง/มาบตาพุด, นครราชสีมา, อุดรธานี, ขอนแก่น, อุบลราชธานี, หัวหิน, สุราษฎร์ธานี, ภูเก็ต และหาดใหญ่
• จัดตั้งแผนแม่บทการคมนาคมแห่งชาติเป็นแผนหลักระดับประเทศเพื่อเชื่อมโยงหัวเมืองเข้าด้วยกัน
• จัดทำ แผนบูรณาการการพัฒนาเมืองและระบบคมนาคมสำหรับ 15 หัวเมือง เพื่อพัฒนาขนส่งสาธารณะภายในเมืองและขยายการเชื่อมต่อไปยังเมืองรอง
• กลั่นกรองโครงการลงทุนโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่และจัดทำบัญชีโครงการที่จะ “ชะลอ/ปรับขนาด/ยกเลิก” และโครงการในหัวเมืองที่จะ “เร่งให้เร็วขึ้น”
• ทบทวนความซ้ำซ้อน รถไฟความเร็วสูง (High-Speed Rail) และ ทางหลวงพิเศษระหว่างเมือง (Motorway)
• มุ่งเน้นการลงทุนใน รถไฟทางคู่แบบมิเตอร์เกจ (Meter Gauge) เพราะสามารถขนส่งได้ทั้งผู้โดยสารและสินค้าและช่วยเปลี่ยนรูปแบบการเดินทางจากถนนสู่รางได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยขยายโครงข่ายรถไฟทางคู่ให้กระจายไปยังจังหวัดที่ยังไม่มีระบบราง
• เร่งจัดหาหัวรถจักรและขบวนรถใหม่เพื่อทดแทนของเดิมที่หมดสภาพ
• ประยุกต์ใช้ พระราชบัญญัติการขนส่งทางราง (Railway Act) เพื่อเปิดโอกาสให้เอกชนเข้ามามีส่วนร่วมในการให้บริการ เพื่อความรวดเร็วและทั่วถึง
• ปั้น 15 หัวเมือง กระจายความเจริญ พัฒนาให้เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจเสมือน "กรุงเทพฯ อีก 15 แห่ง"

• สร้าง 15 เมืองให้เป็นหัวเมือง เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจเสมือน "กรุงเทพฯ
• ขยาย รถไฟทางคู่แบบมิเตอร์เกจ
• ขยายโครงข่ายรถไฟทางคู่ให้กระจายไปยังจังหวัดที่ยังไม่มีระบบราง

• ประชาชนใน 15 หัวเมือง

• ภายใน 100 วัน (ทบทวนความซ้ำซ้อน)
• ภายใน 8 ปีข้างหน้า (การกระจายความเจริญและเชื่อมโยงเมืองรอง)

• ประเทศไทยเผชิญปัญหาความเหลื่อมล้ำด้านการเดินทางอย่างรุนแรง เนื่องจากงบประมาณส่วนใหญ่ถูกทุ่มไปกับการสร้างถนน แต่ละเลยการพัฒนาระบบขนส่งสาธารณะ
• ต้องพึ่งพารถส่วนตัวสูง ต่างจังหวัดแทบไม่มีระบบขนส่งสาธารณะที่มีคุณภาพ
• รัฐราชการรวมศูนย์ อำนาจการตัดสินใจเรื่องเส้นทางและใบอนุญาตเดินรถถูกผูกขาดโดยส่วนกลาง ซึ่งไม่เข้าใจสภาพปัญหาและความต้องการจริงในแต่ละพื้นที่
• ขาดการอุดหนุนจากภาครัฐ ผู้ประกอบการรถโดยสารประจำทาง (รถเมล์) รายย่อยขาดงบประมาณสนับสนุนจากรัฐ ทำให้บริการเสื่อมโทรมและทยอยยกเลิกกิจการไปในหลายเมือง

• ให้ท้องถิ่นมี “อำนาจ” และ “งบ” จัดการ “ขนส่งสาธารณะ”
• จัดสรรงบประมาณอุดหนุน เปลี่ยนงบสร้างถนนบางส่วนมาเป็นงบสนับสนุนการเดินรถในท้องถิ่น เพื่อให้บริการครอบคลุมและยั่งยืน
• ปรับปรุง พระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 เพื่อโอนอำนาจการบริหารจัดการ อัตราค่าโดยสาร และการอุดหนุนงบประมาณไปสู่ อปท. โดยตรง
• ปรับบทบาทสำนักงานขนส่งจังหวัดให้เป็นเพียงผู้กำกับดูแลมาตรฐานความปลอดภัย (Safety Standard) และคุณภาพการให้บริการเท่านั้น
• ปฏิรูปเส้นทางและรูปแบบการเดินรถใน 15 หัวเมือง นำแนวคิด การเชื่อมต่อไปถึงจุดเริ่มต้นและจุดหมายปลายทาง (First Mile / Last Mile) มาใช้ เพื่อให้ประชาชนเข้าถึงระบบขนส่งสาธารณะได้สะดวกที่สุด
• จัดตั้งงบประมาณอุดหนุนการเดินรถท้องถิ่น
• จัดสรรงบประมาณให้ อปท. เพื่อนำไปสนับสนุนผู้ประกอบการหรือวิสาหกิจชุมชน และชดเชยการขาดทุนในเส้นทางที่จำเป็นต่อคุณภาพชีวิตประชาชน (นำร่องใน 15 หัวเมือง)
• ส่งเสริมการใช้รถโดยสารที่ทันสมัย ปลอดภัย และเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม โดยยึดหลัก การออกแบบเพื่อทุกคน (Universal Design)
• ท้องถิ่นบริหารจัดการด้วยตนเองอย่างเบ็ดเสร็จ อปท. สามารถบริหารจัดการระบบรถโดยสารประจำทางในพื้นที่ได้เอ

• ท้องถิ่นจัดบริการรถเมล์คุณภาพดี ราคาถูก
• ลดการใช้รถส่วนบุคคล
• ประชาชนเข้าถึงระบบขนส่งสาธารณะได้สะดวกที่สุด
• การปรับเปลี่ยนเส้นทางมีความคล่องตัวสูง

• ประชาชน
• องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.)
• ผู้ประกอบการรถโดยสารประจำทาง
• วิสาหกิจชุมชน

• ความเสื่อมโทรมของรถโดยสาร: ปัจจุบันประเทศไทยมีรถโดยสารสาธารณะประมาณ 47,212 คัน โดยกว่า ร้อยละ 68 เป็นรถสองแถวและรถตู้ ที่มีสภาพเก่าและขาดมาตรฐานความปลอดภัย
• ข้อจำกัดทางกายภาพของเมือง: ถนนในไทยจำนวนมากมีลักษณะเป็นตรอก ซอก ซอยขนาดเล็ก ซึ่งรถเมล์ขนาดใหญ่เข้าไม่ถึง
• ปัญหาเรื่องความสะดวกในการขึ้น-ลง และความปลอดภัยต่อผู้โดยสาร
• ประเทศไทยมีศักยภาพด้านแรงงานและเทคโนโลยีที่พร้อมต่อการวิจัยและพัฒนารถโดยสารไฟฟ้า แต่ขาดตลาดรองรับที่ใหญ่พอในการผลักดันเข้าสู่ห่วงโซ่อุปทาน (Supply Chain) ระดับสากล

• สร้างตลาดใหม่สำหรับอุตสาหกรรมยานยนต์ไฟฟ้าไทย เน้นการผลิต “รถเมล์ไฟฟ้านาโนบัส (Nano Bus) ขนาดเล็กที่ออกแบบมาเพื่อสัญจรในซอยโดยเฉพาะ มีความปลอดภัยสูง ขึ้น-ลงง่าย และช่วยลดปัญหารถติดจากการกีดขวางจราจรขณะรับส่งผู้โดยสาร
• ผลักดันการผลิตแบบใกล้เคียง 100% ภายในประเทศ
• มุ่งเป้าส่งออก Nano Bus ไปยังตลาดเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
• จัดทำแผนจัดซื้อรถเมล์ไฟฟ้าใหม่ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมทดแทนรถที่หมดอายุการใช้งานหรือหมดใบอนุญาต ในกรุงเทพมหานคร ปริมณฑล และ 15 หัวเมืองหลัก
• จัดประกวดออกแบบรถ Nano Bus ต้นแบบ เปิดทางให้หน่วยงานรัฐและ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) สามารถจัดซื้อจัดจ้างได้โดยตรงพร้อมรับสิทธิประโยชน์ทางภาษี
• ตั้งแต่ปีที่ 3 เป็นต้นไป อปท. จะเป็นผู้เลือกจัดซื้อรถเมล์ไฟฟ้า โดยมีรัฐบาลส่วนกลางสนับสนุนงบประมาณอุดหนุน

• ลดปัญหารถติดจากการกีดขวางจราจรขณะรับส่งผู้โดยสาร
• มีรถเมล์ไฟฟ้าประเภท Nano Bus อย่างน้อย 3,000 คัน รวมทั้งมินิบัสไฟฟ้าและรถเมล์ไฟฟ้าขนาดอื่นอีก 2,600 คัน เข้าสู่ระบบขนส่งทั่วประเทศ
• สร้างงานและรายได้จากการผลิตและนวัตกรรมใหม่ๆ

• ประชาชน
• ผู้ใช้บริการขนส่งสาธารณะ
• หน่วยงานรัฐ
• องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.)

• ภายใน 2 ปี จัดประกวดออกแบบรถ Nano Bus ต้นแบบ
• ภายใน 4 ปี การผลิตและการเปลี่ยนผ่าน

• การบริหารจัดการถนนในปัจจุบันประสบปัญหาความเหลื่อมล้ำเชิงพื้นที่และความไร้ประสิทธิภาพในการจัดสรรงบประมาณ
• การกระจายงบประมาณไม่เป็นธรรม บางจังหวัดได้รับงบประมาณสูงกว่าค่าเฉลี่ยทั่วประเทศหลายเท่า ในขณะที่จังหวัดอื่นงบประมาณไม่เพียงพอ
• การซ่อมบำรุงถนนไม่ถูกเวลา ถนนบางสายสภาพดีแต่กลับมีการซ่อมบำรุงซ้ำซ้อน ขณะที่ถนนที่ทรุดโทรมกลับถูกปล่อยทิ้งไว้จนเสียหายหนัก จนต้องใช้วิธี การรื้อฟื้นโครงสร้างถนนใหม่ซึ่งสิ้นเปลืองงบประมาณ
• ความเหลื่อมล้ำระหว่างหน่วยงาน ในปี พ.ศ. 2567 กรมทางหลวงได้รับงบซ่อมเฉลี่ย 351,000 บาท/กม. กรมทางหลวงชนบทได้รับ 382,000 บาท/กม. แต่ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) กลับได้รับเพียง 58,000 บาท/กม. ซึ่งไม่เพียงพอแม้แต่จะซ่อมแซมหลุมบ่อเบื้องต้น

• เปลี่ยนระบบการจัดการถนน สู่ระบบที่ใช้ข้อมูลและความจำเป็นจริงเป็นตัวตั้ง
• นำระบบ นการบริหารจัดการงานทาง (PMS) และ การบริหารจัดการงานสะพาน (BMS) มาใช้เพื่อวางแผนซ่อมบำรุงล่วงหน้า
• ปรับโครงสร้างลำดับชั้นของถนน ห้สอดคล้องกับมาตรฐานสากลและบริบทพื้นที่
• ปรับปรุงสูตรการจัดสรรงบประมาณเพื่อลดช่องว่างระหว่างส่วนกลางและท้องถิ่น โดยยึดตามสภาพถนนจริงที่ตรวจสอบได้
• กำหนดหลักเกณฑ์ ลำดับชั้นของถนน (Road Hierarchy) ให้ชัดเจน
• ผลักดัน ร่างพระราชบัญญัติถนน
• สำรวจคุณภาพถนนทั่วประเทศเพื่อเก็บข้อมูลความเสียหาย เช่น รอยแตก, หลุมบ่อ, ร่องล้อ และค่าความขรุขระสากล (IRI) เพื่อคำนวณดัชนีสภาพทาง
• ยกระดับการทำงานสู่ระดับท้องถิ่น เปิดระบบ PMS ขยายระบบไปยัง อบจ. เทศบาล และ อบต. พร้อมฝึกอบรมเจ้าหน้าที่
• ปรับสูตรการจัดสรรงบประมาณระยะยาวโดยอ้างอิงข้อมูลจากระบบ PMS และมาตรฐานลำดับชั้นถนน ประชาชนสามารถตรวจสอบการใช้งบประมาณผ่านระบบข้อมูลเปิด

• ข้อมูลความเสียหายของทถนน ค่าความขรุขระสากล ดัชนีสภาพทาง
• เปิดใช้งานระบบ PMS
• ประชาชนสามารถตรวจสอบการใช้งบประมาณผ่านระบบข้อมูลเปิด

• ประชาชน
• หน่วยงานท้องถิ่น
• องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น

• ภายใน ปีแรก ผลักดันร่างพระราชบัญญัติถนน
• ในปีที่ 2 บังคับใช้ร่างพระราชบัญญัติถนน
• ภายใน 2 ปี ระบบ PMS เปิดใช้งานจริงครอบคลุมทางหลวงทั่วประเทศ
• ภายใน 4 ปี ขยายระบบไปยัง อบจ. เทศบาล และ อบต. พร้อมฝึกอบรมเจ้าหน้าที่ให้สามารถบันทึกและอัปเดตสภาพถนนแบบเรียลไทม์ผ่านระบบฐานข้อมูลเปิด

• ความเหลื่อมล้ำทางด้านสิทธิ โอกาส อำนาจ และศักดิ์ศรี
• การจราจร
• ขยะและสิ่งปฏิกูล
• ความแออัด
• ความเหลื่อมล้ำ
• การใช้ดุลยพินิจตามอำเภอใจของเจ้าพนักงานในการจัดเก็บภาษี
• การกระทำทุจริตต่อหน้าที่

• มุ่งเน้นการกระจายอำนาจหน่วยราชการจากส่วนกลางสู่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่องค์กรเอกชน องค์กรวิชาชีพ หรือตามสาขาอาชีพที่หลากหลาย
• ใช้ฐานของท้องถิ่นที่อยู่ใกล้ชิดกับประชาชนในการตอบสนองความความต้องการของประชาชน และ แก้ไขปัญหา
• ขจัดความเหลื่อมล้ำทางด้านสิทธิ โอกาส อำนาจ และศักดิ์ศรี
• ส่งเสริมให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการกำหนดนโยบาย การวางแผน การตัดสินใจ และการพัฒนา
• ให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเป็นหน่วยงานหลักในการจัดทำบริการสาธารณะและตัดสินใจแก้ไขปัญหาในพื้นที่
• จัดการปกครองส่วนท้องถิ่นตามหลักแห่งการปกครองตนเอง
• ส่งเสริมให้มีการปกครองในรูปแบบพิเศษตามหลักแห่งการปกครองตนเอง
• จัดให้มีการเลือกตั้งผู้บริหารตั้งแต่ระดับเขตจนถึงผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร
• แก้ปัญหาการจราจร
• กำจัดขยะและสิ่งปฏิกูล
• ทบทวนและย้ายหน่วยงานหรือองค์กรของรัฐออกจากศูนย์กลางเมือง
• ปรับโครงสร้างทางการบริหารที่เปิดโอกาสให้ประชาชนมีส่วนร่วมโดยยึดหลักธรรมาภิบาล
• ปฏิรูประบบการจัดทำงบประมาณแผ่นดิน
• จัดสรรงบประมาณเพื่อลดความเหลื่อมล้ำ
• จัดตั้ง”สถาบันอิสระ” อิสระในสังกัดสภาผู้แทนราษฎรเพื่อตรวจสอบ วิเคราะห์ ติดตามผลระบบงบประมาณแผ่นดิน
• ส่งเสริมให้ประชาชนมีส่วนร่วมในกระบวนการจัดทำงบประมาณทุกขั้นตอน
• สร้างความเป็นธรรมและเพิ่มประสิทธิภาพในระบบภาษีอากร
• จัดเก็บภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาให้ครอบคลุมรายได้จากทรัพย์สินมรดกและทรัพย์สินทุกประเภทอย่างทั่วถึงและเป็นธรรม
• ปฏิรูปหลักเกณฑ์การให้สิทธิประโยชน์
• มีหลักเกณฑ์ที่ชัดเจนเพื่อป้องกันการใช้ดุลยพินิจตามอำเภอใจของเจ้าพนักงานในการจัดเก็บภาษี
• ขจัดและป้องกันการกระทำทุจริตต่อหน้าที่
• ปรับโครงสร้างและปฏิรูประบบราชการด้วยการแก้ไขกฎระเบียบที่เกี่ยวข้อง
• ลดขนาดกำลังคน
• ถ่ายโอนบางภารกิจของภาครัฐให้ภาคเอกชนและภาคประชาสังคมดำเนินการแทน
• ปรับปรุงกฎหมายความมั่นคงภายใน
• ส่งเสริมความยุติธรรมในอาชีพข้าราชการทุกประเภทตามหลักธรรมาภิบาล
• คัดเลือก สรรหา หรือเลือกตั้งจากบุคคลที่มีความรู้ ความสามารถ ความเชี่ยวชาญ หรือมีคุณสมบัติเหมาะสม

• การปกครองส่วนท้องถิ่นสามารถมีรูปแบบที่หลากหลายเพื่อให้สอดคล้องกับสภาพพื้นที่
• รักษาผลประโยชน์ของชาติและประชาชน
• การบริหารจัดการมีประสิทธิภาพ กระชับและคล่องตัวในการให้บริการสาธารณะและตอบสนองความต้องการของประชาชนในท้องถิ่นได้อย่างแท้จริง
• ลดความแออัด
• พัฒนารูปแบบตลอดจนโครงสร้างของเมืองและบริการสาธารณะสู่การเป็นเมืองอัจฉริยะ (smart city)
• ระบบการจัดทำงบประมาณแผ่นดิน มีความสมดุลกับการจัดเก็บรายได้และสอดคล้องกับภาวะเศรษฐกิจของประเทศ
• ลดความเหลื่อมล้ำ
• เกิดประสิทธิภาพและประสิทธิผล
• เพิ่มประสิทธิภาพในระบบภาษีอากร
• ป้องกันการใช้ดุลยพินิจตามอำเภอใจของเจ้าพนักงานในการจัดเก็บภาษี
• ข้าราชการ บุคลากรของรัฐ และองค์กรต่างๆ สามารถปฏิบัติหน้าที่ตามภารกิจได้อย่างมีประสิทธิภาพ ตรงเป้าหมาย และสอดคล้องกับการพัฒนา
• เพิ่มประสิทธิภาพและความโปร่งใส
• ระบบราชการสามารถตรวจสอบได้ในวงกว้างและเชื่อมโยงกับทุกฝ่าย
• กฎหมายความมั่นคงภายในมีความสมดุลกับการพัฒนาด้านเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม และความมั่นคง
• การปรับปรุงกฎหมายความมั่นคงภายในคำนึงถึงความผาสุกของประชาชนเป็นหลัก

• องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
• ท้องที่องค์กรเอกชน
• องค์กรวิชาชีพ
• ประชาชน
• เมืองใหญ่ เช่น เชียงใหม่ นครราชสีมา ขอนแก่น ภูเก็ต จังหวัดชายแดนภาคใต้ รวมทั้งท้องถิ่นอื่นๆ ที่มีลักษณะเฉพาะ
• กรุงเทพมหานคร
• บุคคลธรรมดา
• นิติบุคคล
• เจ้าพนักงาน
• ข้าราชการ
• บุคลากรของรัฐ
• องค์กรต่างๆ
• ภาคเอกชน
• ภาคประชาสังคม
• บุคคลที่มีความรู้ ความสามารถ ความเชี่ยวชาญ หรือมีคุณสมบัติเหมาะสม

• สนับสนุนการอบรมเลี้ยงดูและให้การศึกษาปฐมวัย
• พัฒนาคุณภาพและมาตรฐานการจัดการศึกษาในทุกระดับและ ทุกรูปแบบ
• พัฒนาความคิด สติปัญญา และศักยภาพของผู้เรียน
• จัดให้มี หลักสูตรและกิจกรรมที่สร้างความรับผิดชอบ มีคุณธรรม ยึดมั่นในแนวทางสันติวิธี เสียสละ และมีจิตใจที่เป็นมิตรภาพบนความแตกต่างหลากหลาย
• ส่งเสริมและสนับสนุนการกระจายอำนาจให้สถานศึกษาทุกระดับ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ชุมชน องค์การทางศาสนา ตลอดจน เอกชน
• พัฒนาครูให้มีคุณภาพและมีความรับผิดชอบ
• ใช้เทคโนโลยีในการพัฒนาการศึกษา
• จัดตั้งกองทุนกู้ยืมเพื่อการศึกษาที่เสมอภาคและเป็นธรรม
• พัฒนาระบบสวัสดิการเพื่อการศึกษาแบบถ้วนหน้าจนถึงระดับปริญญาตรี
• ส่งเสริมสนับสนุนนักเรียน นักศึกษาที่ศึกษาในต่างประเทศ
• สนับสนุนการจัดตั้งกองทุนช่วยเหลือการศึกษาที่ท้องถิ่นหรือชุมชนเป็นฝ่ายบริหารและดำเนินการ
• ยกระดับคุณภาพ มาตรฐาน และอุดหนุนการจัดการศึกษาทุกระดับในโรงเรียนเอกชนสามัญ และโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม (ในกรณีจังหวัดชายแดนภาคใต้)
• ส่งเสริมการเรียนการสอนทางศาสนาของทุกศาสนาในสถาบันการศึกษารูปแบบต่างๆ
• ส่งเสริมให้มีค่าตอบแทนครูสอนศาสนา
• ส่งเสริมระบบการศึกษาบนฐานของความแตกต่างทางวัฒนธรรม ศาสนา และชาติพันธุ์
• พัฒนาความคิด สติปัญญา และศักยภาพของทุกชาติพันธุ์โดยเริ่มต้นจากภาษาแม่ อาทิ ภาษามลายู
• เพิ่มสิทธิและบทบาทของระบบการศึกษาทางเลือกและการศึกษาด้วยตัวเองของประชาชนในทุกช่วงวัย
• ส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตและการศึกษาตามอัธยาศัย
• สนับสนุนสถาบันอุดมศึกษาให้สามารถทำหน้าที่จัดการเรียนการสอน วิจัย และบริการวิชาการแก่สังคมได้อย่างมีประสิทธิภาพ
• จัดให้มี เสรีภาพทางวิชาการ ในสถาบันอุดมศึกษา
• สร้างความร่วมมือกับสถาบันอุดมศึกษาทั้งในและต่างประเทศ
• ส่งเสริมให้มีกองทุนสนับสนุนการวิจัยที่ท้องถิ่น นักวิจัย นักวิชาการ และสถาบันอุดมศึกษาต่างๆ สามารถเข้าถึงทุนการวิจัยได้อย่างเท่าเทียมกัน
• ส่งเสริมและสนับสนุนระบบการวิจัยของประเทศให้สามารถตอบสนอง ต่อความจำเป็นของสังคม ประชาชน และภาคธุรกิจ
• จัดให้มี การเผยแพร่ผลการศึกษาวิจัย
• พัฒนาและจัดให้มีองค์กรด้านเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ในระดับชาติและระดับต่างๆ
• ประมวลผลข้อมูลจากงานวิจัยมาใช้ให้เกิดประโยชน์กับประเทศในทุกด้าน

• การจัดการศึกษา เท่าเทียมกัน
• การจัดการศึกษา ได้มาตรฐานนานาประเทศ
• ผู้เรียน มีการบูรณาการทั้งทางสติปัญญา จิตวิญญาณ วุฒิภาวะทางอารมณ์ และความสมบูรณ์ของร่างกาย
• เป็นประชากรคุณภาพของประเทศและประชาคมโลก
• ครูมีคุณภาพและมีความรับผิดชอบ
• มี กองทุนกู้ยืมเพื่อการศึกษาที่เสมอภาคและเป็นธรรม
• มี ระบบสวัสดิการเพื่อการศึกษาแบบถ้วนหน้าจนถึงระดับปริญญาตรี
• สร้างโอกาสทางการศึกษาของผู้มีข้อจำกัดด้านเงินทุน
• การจัดการศึกษาทุกระดับในโรงเรียนเอกชนสามัญ และโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม มี คุณภาพ มาตรฐาน สูงขึ้น
• มีค่าตอบแทนครูสอนศาสนา
• ความคิด สติปัญญา และศักยภาพของทุกชาติพันธุ์ พัฒนา
• การเรียนรู้ตลอดชีวิตและการศึกษาตามอัธยาศัย เท่าทันการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีและของโลก
• สถาบันอุดมศึกษา สามารถทำหน้าที่จัดการเรียนการสอน วิจัย และบริการวิชาการแก่สังคมได้อย่างมีประสิทธิภาพ
• สถาบันอุดมศึกษา มีเสรีภาพทางวิชาการ
• ท้องถิ่น นักวิจัย นักวิชาการ และสถาบันอุดมศึกษาต่างๆ สามารถเข้าถึงทุนการวิจัยได้อย่างเท่าเทียมกัน
• ระบบการวิจัยของประเทศสามารถตอบสนอง ต่อความจำเป็นของสังคม ประชาชน และภาคธุรกิจ
• ใช้ข้อมูลจากงานวิจัยให้เกิดประโยชน์กับประเทศในทุกด้าน
• มี องค์กรด้านเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ในระดับชาติและระดับต่างๆ

• นักเรียน นักศึกษา
• สถานศึกษา
• องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
• ชุมชน
• องค์การทางศาสนา
• เอกชน
• ครู
• ผู้มีข้อจำกัดด้านเงินทุน
• จังหวัดชายแดนภาคใต้
• โรงเรียนเอกชนสามัญ
• โรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม
• ครูสอนศาสนา
• นักวิจัย
• นักวิชาการ

• ส่งเสริม SMEs และสตาร์ทอัพไทย ให้เข้าถึงแหล่งทุน ความรู้ และตลาดใหม่ ๆ
• ผลักดันเศรษฐกิจสร้างสรรค์ที่เน้นศักยภาพของคนในชุมชน

• SMEs
• สตาร์ทอัพไทย
• ธุรกิจท้องถิ่น

• SMEs และสตาร์ทอัพไทย ให้เข้าถึงแหล่งทุน ความรู้ และตลาดใหม่ ๆ

• ท้องถิ่นมีรายได้น้อยเกินไป
• รายได้ของ อปท. มีสัดส่วนเพียง 30 % จากงบประมาณของรัฐบาล
• ไม่สามารถดูแลถนน ชุมชน การศึกษา สาธารณสุข และสิ่งแวดล้อมได้ดีเท่าที่ควร
• ภารกิจของท้องถิ่นทับซ้อนกับส่วนกลาง
• ระบบภาษีไม่สะท้อนพื้นที่จริง
• ท้องถิ่นไม่ได้รับภาษีตามกิจกรรมทางเศรษฐกิจในพื้นที่

• เพิ่มงบประมาณหมวดอุดหนุนทั่วไป เพื่อสร้างอิสระในการบริหารงบประมาณให้ท้องถิ่น
• ตั้งเป้าทุกปีต้องเพิ่มรายได้ท้องถิ่นแบบขั้นบันได
• เพิ่มรายได้ด้วยการถ่ายโอนภารกิจพร้อมงบประมาณ เช่น บริการสาธารณสุขระดับปฐมภูมิ (รพ.สต., ศูนย์สุขภาพชุมชน), งานทะเบียนราษฎร์ที่ไม่ซับซ้อนและถ่ายโอนได้ เช่น ทำบัตรประชาชน คัดถ่ายเอกสาร
• จัดเก็บภาษีท้องถิ่นใหม่ (New Tax Menu) ให้อำนาจท้องถิ่นกำหนดและเก็บภาษีท้องถิ่นใหม่ เช่น
• เมืองท่องเที่ยวอาจเลือกเก็บภาษีที่พักระยะสั้น เพราะมีนักท่องเที่ยวเยอะ
• เมืองอุตสาหกรรมอาจเน้นภาษีบางอย่างจากกิจกรรมโรงงาน
• เมืองเล็กๆ อาจไม่ต้องเก็บภาษีเพิ่ม แต่ดึงดูดคนมาเที่ยวแทน
• กำหนดสัดส่วนการกระจายภาษีมูลค่าเพิ่ม ภาษีเงินได้ และภาษีธุรกิจเฉพาะจากท้องถิ่นให้สะท้อนแหล่งที่มาของรายได้มากยิ่งขึ้น ผ่านการกำหนดสัดส่วนส่งคืนภาษีสู่ท้องถิ่นแบบที่ให้สัดส่วนภาษีคืนแต่ละจังหวัดปรับเปลี่ยนได้ตามผลงานเศรษฐกิจของพื้นที่นั้น (Dynamic Rate)

• ท้องถิ่นมีรายได้เพียงพอ
• ประชาชนรู้สึกได้ว่าพื้นที่ของฉันเปลี่ยนแปลงได้จากมีอำนาจ
• งบประมาณเป็นของตัวเอง

• องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
• ประชาชน

• รัฐธรรมนูญขาดความยึดโยงกับประชาชน
• ความเป็นกลางขององค์กรอิสระและศาลรัฐธรรมนูญถูกตั้งคำถาม
• ระบบพรรคการเมืองอ่อนแอ
• การรวมศูนย์อำนาจ
• บทบาทของกองทัพขยายเกินกรอบประชาธิปไตย ทำภารกิจหลายประการนอกเหนือจากการป้องกันประเทศ
• การเมืองท้องถิ่นยังถูกกำกับจากส่วนกลางอย่างเข้มข้น

• เดินหน้าแก้ไขรัฐธรรมนูญ – เพื่อจัดทำฉบับใหม่โดยประชาชนมีส่วนร่วม
• ผลักดันให้มีประชามติควบคู่กับการเลือกตั้ง เพื่อให้ประชาชนเป็นผู้ตัดสินใจโดยตรง ว่าประเทศควรมีรัฐธรรมนูญฉบับใหม่หรือไม่ และกำหนดทิศทางด้วยตนเอง
• ปฏิรูปองค์กรอิสระและศาลรัฐธรรมนูญ ปรับที่มาให้ยึดโยงกับประชาชนมากขึ้น เพิ่มกลไกตรวจสอบการใช้อำนาจ สร้างระบบถ่วงดุลที่สมดุล โปร่งใส และได้รับความเชื่อถือจากสังคม
• คืนอำนาจให้ประชาชนผ่านกลไกการถอดถอน เปิดทางให้ประชาชนสามารถถอดถอน ผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง, ผู้ดำรงตำแหน่งในองค์กรอิสระ, ผู้ดำรงตำแหน่งระดับสูง, เพื่อยืนยันว่าทุกอำนาจต้องรับผิดชอบต่อประชาชน
• เสริมความเข้มแข็งของพรรคการเมือง ลดข้อจำกัดในการเป็นสมาชิกพรรค ลดเงื่อนไขการยุบพรรค ให้เหลือเฉพาะกรณีล้มล้างการปกครอง ทำให้พรรคการเมืองเป็นสถาบันทางประชาธิปไตยที่แท้จริง
• เปลี่ยนทหารเกณฑ์สู่สมัครใจ สร้างกองทัพให้ทันสมัย เพิ่มสวัสดิการ-ทักษะใหม่
• กระจายอำนาจสู่ท้องถิ่น ส่งเสริมการเลือกตั้งผู้ว่าราชการจังหวัดในพื้นที่ที่พร้อม เพิ่มงบประมาณและอำนาจให้ท้องถิ่น
• จัดตั้ง “สำนักงานคณะกรรมการท้องถิ่นแห่งชาติ” เพื่อดูแลท้องถิ่นแทนการรวมศูนย์จากส่วนกลาง

• ประชาชนมีส่วนร่วมในการจัดทำรัฐธรรมนูญใหม่
• มีรัฐธรรมนูญที่มาจากเจตจำนงของประชาชน และสะท้อนความหลากหลายของสังคมไทย
• ระบบถ่วงดุลที่สมดุล โปร่งใส และได้รับความเชื่อถือจากสังคม
• พรรคการเมืองเป็นสถาบันทางประชาธิปไตยที่แท้จริง
• เพิ่มงบประมาณและอำนาจให้ท้องถิ่น
• อำนาจอธิปไตยเป็นของประชาชนอย่างแท้จริง ไม่ใช่เพียงการเลือกตั้งเป็นครั้งคราว แต่เป็นระบบการเมืองที่ประชาชนมีส่วนร่วม กำกับ ตรวจสอบ และถอดถอนผู้ใช้อำนาจได้

• ประชาชน
• พรรคการเมือง
• ท้องถิ่น

• ส่งเสริมและสนับสนุนในอำนาจอธิปไตยเป็นของปวงชนชาวไทยให้เป็นไปตามรัฐธรรมนูญบัญญัติ อย่างเป็นรูปธรรม ประชาชนสามารถจับต้องรับรู้และใช้อำนาจอธิปไตยนั้นได้อย่างแท้จริง
• โดยผ่านกระบวนการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขทางอำนาจนิติบัญญัติ อำนาจบริหาร และอำนาจตุลาการ
• กระจายอำนาจอธิปไตยไปสู่ประชาชนในฐานรากของประเทศหรือระดับหมู่บ้านจับต้องได้อย่างแท้จริง

• ประชาชนสามารถจับต้องรับรู้และใช้อำนาจอธิปไตยได้อย่างแท้จริง

• การบริหารราชการแผ่นดินไม่เป็นไปตามหลักการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี
• การเลือกตั้งผู้ว่าราชการจังหวัดไม่เป็นไปโดยตรง
• การจัดทำบริการสาธารณะและการใช้จ่ายเงินงบประมาณไม่มีประสิทธิภาพ

• พัฒนาระบบการบริหารราชการแผ่นดินทั้งราชการส่วนกลาง ส่วนภูมิภาค ส่วนท้องถิ่น และงานของรัฐอย่างอื่น ให้เป็นไปตามหลักการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี
• ส่งเสริมและสนับสนุนให้มีการเลือกตั้งผู้ว่าราชการจังหวัดโดยตรง และให้ขึ้นตรงต่อสำนักนายกรัฐมนตรี

• การบริหารราชการแผ่นดินของจังหวัดมีประสิทธิภาพสูงสุด
• ประชาชนในจังหวัดได้รับประโยชน์สุขอย่างแท้จริง

จัดงบประมาณให้ตรงจุด 1 แสนล้าน 10 กลุ่มจังหวัด สร้าง "มหานครที่คุณต้องการ"

งบประมาณ ตอบโจทย์

• ส่งเสริมระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข
• ส่งเสริมกระจายงบประมาณ
• กระจายอำนาจ ให้ท้องถิ่น

• คนไทยมีโอกาสกำหนดอนาคตของตนเอง
• ประชาชนมีส่วนร่วมในการปกครอง และพัฒนาท้องถิ่นของตนเองมากขึ้น

• ประชาชน
• ท้องถิ่น