การปราบปรามการทุจริต

นักการเมืองทุจริต

• เพิ่มอำนาจประชาชน ตรวจสอบนักการเมืองทุจริตได้โดยตรง
• เพิ่มโทษประหารชีวิต คดีทุจริตของนักการเมือง
• ห้ามขออภัยโทษคดีทุจริต

• ดัชนีภาพลักษณ์คอร์รัปชัน (CPI) ของประเทศไทย ได้คะแนนเพียงแค่ 33 คะแนน
• ประเทศไทยอยู่อันดับที่ 110 จาก 180 ประเทศ ต่ำที่สุดในประวัติศาสตร์ของประเทศไทย

• ประกาศสงครามกับการทุจริตคอร์รัปชัน ซึ่งเป็นมะเร็งร้ายของประเทศ ด้วยโมเดลปราบโกง
• จัดตั้งสำนักงานปราบโกง (สปก.) หรือ Corruption Eradication Commission (CEO)
• มุ่งเน้นการปราบปรามคอร์รัปชันตั้งแต่รากฐาน ด้วยการรณรงค์การสร้างรัฐธรรมนูญฉบับประชาชน เสนอให้มีการเลือกตั้ง สสร.
• เปิดโปงเบาะแสการทุจริตของนักการเมืองและข้าราชการผู้มีอำนาจ ใช้หลักการในการปราบดังนี้

1. ปฏิรูปกระบวนการยุติธรรม – องค์กรอิสระ/ตำรวจ/อัยการ/ศาล ทุกองค์กรต้องถูกตรวจสอบได้
2. เน้นที่การปราบมากกว่าการปราม
3. มีเส้นตายในการสืบสวน สอบสวน และการพิจารณา
4. ลงโทษหนักทั้งผู้ให้และผู้รับ

• ประชาชนมีอำนาจเลื่อน ลด ปลด ย้ายข้าราชการได้ ด้วยระบบการโหวตให้คะแนน
• ให้อำนาจประชาชนกำหนดการใช้งบประมาณ และตรวจสอบการใช้งบประมาณ โดย "สภาชุมชน" โดยออกกฎหมายยกระดับกรรมการหมู่บ้าน
• "ปฏิวัติระบบการจัดทำงบประมาณ" ที่ปัจจุบันจัดทำจากบนลงล่าง
• ให้อำนาจประชาชนในการจัดงบประมาณจากความต้องการของประชาชนโดยตรงจากล่างขึ้นบน เริ่มตั้งแต่หน่วยเล็กที่สุดคือหมู่บ้าน และมีอำนาจร่วมตรวจรับงาน

• ขจัดการคอร์รัปชัน
• แก้ไขความเดือดร้อนของประชาชน
• งบประมาณถูกนำมาใช้อย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุด
• งบประมาณที่มาจากภาษีของประชาชนและเงินกู้ตอบโจทย์ในการดูแลประชาชน "ตั้งแต่เกิดจนแก่"

• ประชาชน
• ชุมชน

• ระบบปัจจุบันมีความเสี่ยงสูงต่อการทุจริตและการผูกขาด
• งบประมาณรั่วไหลไปกับราคาสินค้าที่แพงเกินจริงหรือโครงการที่ไม่ได้มาตรฐาน
• ต้นทุนค่าเสียโอกาสจากช่องโหว่ทางกฎหมาย
• กฎระเบียบที่อนุญาตให้หน่วยงานรัฐจัดซื้อโดยวิธีนี้สำหรับสินค้ามูลค่าต่ำกว่า 500,000 บาท และการให้สิทธิพิเศษซื้อตรงจากรัฐวิสาหกิจโดยไม่ต้องแข่งขัน ถือเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ที่บั่นทอนกลไกตลาดและเปิดโอกาสให้เกิดการใช้จ่ายที่สูงเกินจริง ซึ่งคิดเป็นมูลค่าการใช้จ่ายที่ไม่ผ่านการแข่งขันสูงถึง 444,000 ล้านบาทต่อปี
• กฎระเบียบที่บังคับให้เอกชนต้องวางเงินสดหรือหลักทรัพย์เพื่อค้ำประกันซองประมูล (Bid Bond) ทำให้เงินทุนหมุนเวียนของภาคธุรกิจหายไปจากระบบเศรษฐกิจถึงปีละ 85,000 ล้านบาท
• การทุจริตในงานก่อสร้างมักเกิดขึ้น "หลังเซ็นสัญญา" เช่น การแอบแก้ไขสัญญา การใช้วัสดุที่ไม่ได้มาตรฐาน หรือการเบิกเงินแต่งานไม่คืบหน้า เนื่องจากข้อมูลในระยะนี้ไม่ได้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะเพื่อการตรวจสอบ
• โครงการขนาดใหญ่ที่มีมูลค่าเกิน 100 ล้านบาท ซึ่งเสี่ยงต่อการล็อกสเปกหรือการทุจริตเชิงนโยบาย แต่ปัจจุบันยังขาดกลไกการตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญภายนอกที่เป็นกลาง เนื่องจากระบบการใช้ "ข้อตกลงคุณธรรม" (Integrity Pact) ยังคงเป็นแบบสมัครใจ

• ปฏิรูปการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐ
• อุดรูรั่ว
• ปิดช่องโหว่ทุจริต
• ลดวิธีเจาะจง
• บังคับเปิดข้อมูลหลังเซ็นสัญญา
• ใช้ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบโครงการใหญ่
• ปิดช่องโหว่
• ลดต้นทุนแฝง
• ลดการจัดซื้อแบบเจาะจงและขจัดสิทธิพิเศษรัฐวิสาหกิจ
• ยกเลิกหลักประกันซอง
• เปิดข้อมูลต่อหลังเซ็นสัญญาแล้ว
• โครงการ 100 ล้านบาทขึ้นไปต้องตรวจสอบจากคนนอก
• เปลี่ยนกฎระเบียบให้สินค้าทั่วไปต้องใช้วิธีเชิญชวนให้ยื่นซองเสนอราคาหรือการแข่งขันราคา (e-bidding) แทนวิธีเฉพาะเจาะจง
• ปรับปรุงกฎกระทรวง กําหนดวงเงินการจัดซื้อจัดจ้างพัสดุโดยวิธีเฉพาะเจาะจง วงเงินการจัดซื้อจัดจ้างที่ไม่ทําข้อตกลง เป็นหนังสือ และวงเงินการจัดซื้อจัดจ้างในการแต่งตั้งผู้ตรวจรับพัสดุ พ.ศ. 2560
• ยกเลิกกฎกระทรวงที่ให้สิทธิหน่วยงานรัฐซื้อของจากรัฐวิสาหกิจได้โดยไม่ต้องประมูล
• ปรับปรุงกฎกระทรวงกำหนดกรณีการจัดซื้อจัดจ้างพัสดุโดยวิธีเฉพาะเจาะจงพ.ศ. 2561 และทบทวนกฎกระทรวงกําหนดพัสดุและวิธีการจัดซื้อจัดจ้างพัสดุที่รัฐต้องการส่งเสริมหรือสนับสนุน พ.ศ. 2563
• เร่งพัฒนาระบบตลาดอิเล็กทรอนิกส์ (e-shopping) และกรอบข้อตกลงการจัดซื้อรวม (Framework Agreement)
• แก้ไขระเบียบกระทรวงการคลัง (พ.ศ. 2560) ข้อ 166 เพื่อยกเลิกการวางหลักประกันซอง
• เปลี่ยนมาใช้มาตรการลงโทษที่เด็ดขาดแทน เช่น การขึ้นบัญชีดำ (Blacklist) ผู้ทิ้งงานไม่ให้เข้าประมูลงานรัฐอีก
• บังคับให้โครงการก่อสร้างมูลค่า 10 - 100 ล้านบาท ต้องเปิดเผยข้อมูลตามมาตรฐานความโปร่งใสในการก่อสร้างภาครัฐ (Construction Transparency Initiative: CoST)
• ข้อมูลที่ต้องเปิดเผยผ่านระบบจัดซื้อจัดจ้างอิเล็กทรอนิกส์ (e-GP) ต้องครอบคลุมถึงข้อมูลสำคัญตลอดวงจรของโครงการ ตั้งแต่ก่อนทำสัญญา ระหว่างทำสัญญา และหลังทำสัญญา รวมถึงรายงานความคืบหน้า การแก้ไขสัญญา และการเบิกจ่ายเงิน
• กำหนดให้โครงการมูลค่าเกิน 100 ล้านบาท ต้อง เข้าร่วมข้อตกลงคุณธรรม (จากเดิมที่เป็นระบบสมัครใจ)
• ส่งผู้เชี่ยวชาญอิสระเข้าไปสังเกตการณ์ตั้งแต่ขั้นตอนการร่างขอบเขตงาน (TOR) จนถึงการตรวจรับงาน

• ประหยัดภาษีหมื่นล้าน
• สร้างประโยชน์กลับคืนสู่สังคมได้อย่างมหาศาล
• ดึงทรัพยากรที่สูญเสียไปจากความไร้ประสิทธิภาพกลับคืนมา
• ใช้ ทรัพยากรที่ดึงกลับมา ในการพัฒนาประเทศและยกระดับธรรมาภิบาลทางการคลังมากกว่าแค่การปราบทุจริตเพียงอย่างเดียว
• คาดว่าจะประหยัดงบประมาณจากการลดต้นทุนของผู้ประกอบการได้ ปีละเกือบ 40,000 ล้านบาท ต่อปี
• รัฐวิสาหกิจต้องแข่งขันด้านราคาและคุณภาพกับเอกชน
• เพิ่มประสิทธิภาพและลดภาระงานธุรการ
• คาดว่าจะประหยัดงบประมาณจากการลดต้นทุนแฝงของผู้ประกอบการได้ประมาณ 5,700 ล้านบาท ต่อปี
• จากการทดลองใช้แนวทาง CoST ในประเทศไทย พบว่าสามารถประหยัดงบประมาณได้ถึงร้อยละ 7.4
• หากบังคับใช้ CoST กับทุกโครงการที่เข้าข่าย จะสามารถประหยัดงบประมาณได้ถึง 22,843 ล้านบาท ต่อปี
• โครงการที่เข้าร่วมข้อตกลงคุณธรรม สามารถลดงบประมาณลงได้เฉลี่ยร้อยละ 8.2
• การบังคับใช้มาตรการข้อตกลงคุณธรรม จะช่วยประหยัดงบประมาณได้ถึง 30,311 ล้านบาท ต่อปี
• ป้องปรามการล็อกสเปกและการฮั้วประมูล

• ภาครัฐ
• สังคม
• ประเทศ
• หน่วยงานรัฐ
• รัฐวิสาหกิจ
• เอกชน
• ภาคธุรกิจ
• ผู้ประกอบการ
• สาธารณะ

• สถานการณ์คอร์รัปชันของไทยอยู่ในระดับที่น่าเป็นห่วงมาก
• คะแนนของประเทศไทยลดลงเรื่อย ๆ และอันดับโลกก็แย่ลงตามไปด้วย
• สถานการณ์การทุจริตในภาครัฐของไทยกลับย่ำแย่กว่าอินโดนีเซียและเวียดนามไปแล้ว
• ผลลัพธ์ล่าสุดในปี 2567 ประเทศไทยกลับได้คะแนนเพียง 34 คะแนน และอยู่ในอันดับที่ 107 ของโลก
• ปัญหาคอร์รัปชันในประเทศไม่เพียงแต่ไม่ได้รับการแก้ไข แต่ยังคงแย่ลงและฝังรากลึกมากขึ้นเรื่อย ๆ
• การทุจริตจะเกิดขึ้นได้เมื่อมีการ ผูกขาดอำนาจ
• การทุจริตจะเกิดขึ้นได้เมื่อมีการใช้ ดุลยพินิจ ของเจ้าหน้าที่อย่างอิสระ
• การทุจริตจะเกิดขึ้นได้โดยที่ขาด กลไกการตรวจสอบ ที่ดี
• กฎหมายเก่าที่ทำให้ประชาชนทำถูกกฎหมายได้ยากและเป็นช่องทางให้เจ้าหน้าที่เรียกรับสินบนได้ (เช่น กฎหมายโรงแรม, กฎหมายสถานบริการ)

• ปิดทุกช่องโหว่
• แก้โกงให้ถึงราก
• สร้างระบบที่คนโกงไม่ได้ โดยเปิดเผยข้อมูลรัฐเป็นหลัก
• ใช้เทคโนโลยีลดการใช้ดุลพินิจเจ้าหน้าที่
• สร้างกลไกตรวจสอบที่เข้มแข็งเพื่อลดโอกาสการทุจริต
• ปฏิรูประบบราชการให้เปลี่ยนจาก "ระบบที่พึ่งพาคนดีไม่ให้โกง" เป็น "ระบบที่ออกแบบมาให้คนไม่ดีก็โกงไม่ได้"
• เปิดทุกข้อมูลโดยอัตโนมัติ: ให้ข้อมูลของภาครัฐทั้งหมดถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ
• ใช้เทคโนโลยีลดอำนาจคน: นำเทคโนโลยีและปัญญาประดิษฐ์ (AI) เข้ามาลดการใช้ดุลยพินิจของเจ้าหน้าที่รัฐ เพื่ออุดช่องโหว่การทุจริต
• ใช้ AI Red Flag หรือ การใช้ AI มาเรียนรู้รูปแบบของการทุจริต ฮั้วประมูลในอดีต เพื่อมาช่วยจับพิรุธในการใช้งบประมาณหรือการฮั้วประมูล และแจ้งเตือน “ธงแดง” โครงการที่มีความเสี่ยง
• ใช้ เทคโนโลยีช่วยในการขอใบอนุญาตและการบังคับใช้กฎหมาย เช่น จากกล้องวงจรปิด
• สร้างกลไกตรวจสอบและคุ้มครอง: ปรับปรุงกฎหมายเพื่อส่งเสริมการแข่งขันที่เป็นธรรม
• สร้างกลไกตรวจสอบและคุ้มครอง: ลด การผูกขาด
• สร้างกลไกตรวจสอบและคุ้มครอง: สร้าง มาตรการคุ้มครองผู้แจ้งเบาะแส (Whistleblower) ให้ได้รับรางวัลและปลอดภัยจริง
• สร้างกลไกตรวจสอบและคุ้มครอง: ใช้ มาตรการ "คนโกงวงแตก" เพื่อให้ผู้ร่วมทุจริตหวาดระแวงกันเอง
• เปลี่ยนกฎหมายข้อมูลข่าวสาร: เปลี่ยน พ.ร.บ. ข้อมูลข่าวสารของราชการ เป็น "พ.ร.บ. ข้อมูลข่าวสารของสาธารณะ" เพื่อวางหลักการ "เปิดเผยเป็นหลัก ปกปิดเป็นข้อยกเว้น" โดยเฉพาะฐานข้อมูลสำคัญของรัฐ (เช่น งบประมาณ การจัดซื้อจัดจ้าง) ต้องเปิดเผยในรูปแบบดิจิทัลที่ใครก็สามารถนำไปตรวจสอบได้ง่าย
• พัฒนาระบบบริการภาครัฐช่องทางเดียว: พัฒนาระบบออนไลน์ของรัฐให้เชื่อมโยงกัน และสามารถใช้บริการได้ในช่องทางเดียว เช่น ผ่านแอปพลิเคชัน "ทางรัฐ" และ "BizPortal"
• ใช้เทคโนโลยีช่วยตรวจสอบอัตโนมัติ: พัฒนาระบบที่ใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วยลดดุลยพินิจของเจ้าหน้าที่ และเพิ่มการตรวจสอบความถูกต้องของขั้นตอนการขออนุญาตต่าง ๆ โดยอัตโนมัติ
• ออกระเบียบสำนักนายกฯที่จำเป็น: ออกระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีเพื่อป้องกันการใช้เงินหลวงโปรโมตตัวเองทางการเมือง
• ออกระเบียบสำนักนายกฯที่จำเป็น: บังคับ ให้นำเงินนอกงบประมาณทั้งหมดเข้าสู่ระบบ GFMIS (ระบบบริหารการเงินการคลังภาครัฐ) เพื่อให้ตรวจสอบได้ทุกบาททุกสตางค์
• ออกระเบียบสำนักนายกฯที่จำเป็น: ขยาย การตรวจสอบทางจริยธรรม (Integrity Pact) ในโครงการจัดซื้อจัดจ้างขนาดใหญ่ (ตั้งแต่ 100 ล้านบาทขึ้นไป)
• ทบทวนกฎหมายที่ล้าสมัย (Regulatory Guillotine): ยกเลิกหรือปรับปรุงกฎหมายเก่า
• ปรับปรุงกฎหมายให้ใช้เทคโนโลยีบังคับใช้ได้: แก้ไขกฎหมายต่าง ๆ (เช่น พ.ร.บ. จราจรทางบก) เพื่อเพิ่มการใช้เทคโนโลยี (กล้องวงจรปิด, ภาพถ่าย) เข้ามาช่วยบังคับใช้กฎหมายอย่างจริงจัง แทนการใช้ดุลยพินิจของเจ้าหน้าที่
• เสริมกลไก "แฉโกง ปลอดภัย ได้เงิน": ปรับปรุงกฎระเบียบเพื่อคุ้มครองและให้รางวัลแก่ผู้แจ้งเบาะแส (Whistleblower) ให้ได้รับเงินรางวัลจริงจากกองทุน ป.ป.ช. อย่างเป็นธรรม
• ผลักดันกฎหมาย "คนโกงวงแตก" (Leniency Law): ออกกฎหมายนี้เพื่อให้ผู้ที่ร่วมทุจริตแล้วตัดสินใจให้ข้อมูลแก่รัฐเป็นคนแรก ได้รับการพิจารณาลดโทษหรือกันเป็นพยาน

• ลดโอกาสการทุจริต
• สร้างสังคมปลอดคอร์รัปชัน
• จะ หยุดยั้งคอร์รัปชัน
• ระบบ เปลี่ยนจาก "ระบบที่พึ่งพาคนดีไม่ให้โกง" เป็น "ระบบที่ออกแบบมาให้คนไม่ดีก็โกงไม่ได้"
• ข้อมูลของภาครัฐทั้งหมดถูก เปิดเผยต่อสาธารณะ
• อุด ช่องโหว่การทุจริต
• มาช่วยจับ พิรุธในการใช้งบประมาณหรือการฮั้วประมูล และแจ้งเตือน “ธงแดง” โครงการที่มีความเสี่ยง
• ส่งเสริม การแข่งขันที่เป็นธรรม
• ผู้แจ้งเบาะแส ได้รับรางวัลและปลอดภัยจริง
• ผู้ร่วมทุจริต หวาดระแวงกันเอง
• ฐานข้อมูลสำคัญของรัฐ เปิดเผยในรูปแบบดิจิทัลที่ใครก็สามารถนำไปตรวจสอบได้ง่าย
• ลดดุลยพินิจของเจ้าหน้าที่
• เพิ่มการตรวจสอบความถูกต้องของขั้นตอนการขออนุญาตต่าง ๆ โดยอัตโนมัติ
• ป้องกันการใช้เงินหลวงโปรโมตตัวเองทางการเมือง
• กฎหมายเก่าที่ทำให้ประชาชนทำถูกกฎหมายได้ยากและเป็นช่องทางให้เจ้าหน้าที่เรียกรับสินบนได้ ถูกยกเลิกหรือปรับปรุง
• เพิ่ม การใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วยบังคับใช้กฎหมายอย่างจริงจัง แทนการใช้ดุลยพินิจของเจ้าหน้าที่
• ผู้แจ้งเบาะแส ได้รับเงินรางวัลจริงจากกองทุน ป.ป.ช. อย่างเป็นธรรม
• ผู้ที่ร่วมทุจริตแล้วตัดสินใจให้ข้อมูลแก่รัฐเป็นคนแรก ได้รับการพิจารณาลดโทษหรือกันเป็นพยาน
• ขบวนการทุจริต ขาดความเชื่อใจกันและเดินต่อได้ยาก

• คนโกง
• เจ้าหน้าที่
• สาธารณะ
• ผู้แจ้งเบาะแส (Whistleblower)
• ผู้ร่วมทุจริต
• ประชาชน

• เงินรางวัลผู้แจ้งเบาะแส จากกองทุน ป.ป.ช.

• ประเทศไทยตกเป็น "เหยื่อ–ทางผ่าน–แหล่งฟอกเงิน" ไปพร้อมกัน: ประเทศไทยเผชิญความเสียหายทางเศรษฐกิจจากแก๊งสแกมเมอร์ปีละนับแสนล้านบาท โดยขบวนการอาชญากรใช้ไทยเป็นทั้งตลาดหลอกลวงเหยื่อ ทางผ่านเงินผิดกฎหมาย และจุดฟอกเงินผ่านระบบธนาคาร สินทรัพย์ดิจิทัล และบริษัทบังหน้า ซึ่งส่งผลกระทบโดยตรงต่อเสถียรภาพทางเศรษฐกิจและความปลอดภัยของประชาชน
• "สงครามลูกผสม" (Hybrid Warfare) ต่อความมั่นคงชาติ: นี่ไม่ใช่เพียงคดีฉ้อโกงทั่วไป แต่เป็นสงครามที่เครือข่ายทุนสีเทาใช้เทคโนโลยีการเงินสมัยใหม่ การบิดเบือนข้อมูล และการคอร์รัปชันเจ้าหน้าที่รัฐ เข้ากดทับอธิปไตยทางเศรษฐกิจและระบบยุติธรรมของไทย โดยใช้ทรัพยากรเงินและข้อมูลเป็นอาวุธแทนการใช้กำลังทหาร
• ชายแดนลุ่มน้ำโขงคือ "ศูนย์กลางโรงงานสแกม" ของโลก: พื้นที่ชายแดนไทยและประเทศเพื่อนบ้าน (กัมพูชา เมียนมา ลาว) กลายเป็นฐานปฏิบัติการขนาดใหญ่ที่แก๊งสแกมเมอร์ใช้แรงงานบังคับและการค้ามนุษย์ สร้างรายได้มหาศาลจนมีสัดส่วนสำคัญต่อ GDP ของบางประเทศในภูมิภาค ส่งผลให้เกิดภัยคุกคามข้ามพรมแดนที่ทำลายเสถียรภาพของภูมิภาคโดยตรง
• ทุนสีเทาแทรกซึมและ "กินรวบรัฐ" (State Capture): เงินผิดกฎหมายถูกนำมาฟอกผ่านการกว้านซื้ออสังหาริมทรัพย์และกิจการต่างๆ ทำลายการแข่งขันที่เสรี และเปิดช่องให้เจ้าหน้าที่รัฐหรือนักการเมืองบางกลุ่ม "ขายอำนาจ" เพื่อคุ้มครองเครือข่ายผิดกฎหมาย จนเกิดปัญหาการกินรวบรัฐที่กลุ่มทุนนอกกฎหมายสามารถกำหนดทิศทางประเทศได้ในระยะยาว
• ระบบกฎหมายและกลไกบังคับใช้ "ตามไม่ทัน" อาชญากรรม: กฎหมายฟอกเงิน ค้ามนุษย์ และอาชญากรรมคอมพิวเตอร์ ยังไม่รองรับรูปแบบการทำผิดผ่านคริปโตและแพลตฟอร์มออนไลน์ อีกทั้งการยึดอายัดทรัพย์ข้ามแดนมีข้อจำกัดสูง และหน่วยงานรัฐทำงานแบบแยกส่วน ทำให้ขาดประสิทธิภาพในการปราบปรามอย่างจริงจัง

• ประกาศให้การปราบปรามแก๊งสแกมเมอร์ การฟอกเงิน และการค้ามนุษย์ เป็นภารกิจเร่งด่วนสูงสุดระดับชาติ
• ระดมสรรพกำลังจากทุกหน่วยงานมาจัดการปัญหาอย่างจริงจัง
• ยกระดับการมองปัญหาจากเดิมที่เป็นเพียง "คดีฉ้อโกงออนไลน์รายบุคคล" ให้เป็นการรับมือกับ "องค์กรอาชญากรรมข้ามชาติและเครือข่ายทุนสีเทา" ที่เป็นภัยต่อความมั่นคงในระดับโครงสร้าง
• กำหนดยุทธศาสตร์ 3 ชั้น เพื่อถอนรากถอนโคนทุนสีเทา
• ตั้งศูนย์ปฏิบัติการต่อต้านสแกมแห่งชาติ (National Anti-Scam War Room)
• บูรณาการการทำงานแบบเรียลไทม์ระหว่าง ตำรวจไซเบอร์, DSI, ปปง., ธปท., ก.ล.ต., กสทช., และอัยการ ร่วมกับหน่วยงานต่างประเทศ
• บังคับใช้กฎหมาย (พ.ร.ก. ไซเบอร์ฯ มาตรา 8/10) ให้สถาบันการเงิน ผู้ให้บริการเครือข่ายมือถือ ผู้ให้บริการหลักทรัพย์ ที่ไม่ได้ปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ของ ธปท., กสทช., ก.ล.ต. ร่วมรับผิดชอบต่อผู้เสียหาย
• เสริมมาตรการยืนยันตัวตน (KYC) และการตรวจสอบเส้นทางเงิน (AML) ให้เข้มข้น
• ใช้ระบบ “ตีตรวนบัญชีม้า” (เช่น การระงับสิทธิ์ทำธุรกรรมทุกธนาคาร)
• ใช้แนวคิด “ยึดทรัพย์ก่อน สอบสวนทีหลัง” ในกรณีที่มีหลักฐานชัดเจน
• จัดตั้ง กองทุนชดเชยเหยื่อ
• นำเงินและทรัพย์สินที่ยึดได้จากกลุ่มอาชญากรมาคืนให้แก่ผู้เสียหาย
• เอาผิดเจ้าหน้าที่รัฐและนักการเมืองที่พัวพันกับทุนสีเทาอย่างเด็ดขาด
• มีมาตรการคุ้มครอง ผู้แจ้งเบาะแส (Whistleblower) อย่างจริงจัง
• ตั้งชุดปฏิบัติการร่วมกับประเทศเพื่อนบ้านเพื่อทลายฐานที่มั่นในจุดยุทธศาสตร์ เช่น ปอยเปต, สีหนุวิลล์ และสามเหลี่ยมทองคำ
• ตั้ง ศูนย์ข่าวกรองอนุภูมิภาคแม่โขง เพื่อแชร์ข้อมูลบัญชีต้องสงสัย เส้นทางเงิน และพิกัดค่ายสแกมแบบทันเหตุการณ์
• ปรับนโยบายบริหารจัดการชายแดนให้เน้นการปราบปรามอาชญากรรมข้ามชาติเป็นลำดับต้นๆ
• ผลักดัน แผนปฏิบัติการร่วมอาเซียน ด้านอาชญากรรมไซเบอร์และสแกม
• ตั้งศูนย์ประสานงานกลางเพื่อเชื่อมต่อกับกลุ่มประเทศเทคโนโลยีสูง เช่น สหรัฐฯ, จีน, ญี่ปุ่น และยุโรป
• จัดตั้ง ชุดสืบสวนร่วม (Joint Investigation Teams - JITs) กับประเทศคู่ค้า
• ใช้กลไกตรวจจับการฟอกเงินระดับโลก เช่น FATF, FinCEN และ FIU เพื่อติดตามเงินผิดกฎหมายที่ไหลออกนอกประเทศ
• ผลักดันข้อตกลงในการเฉลี่ยทรัพย์เพื่อนำสินทรัพย์หรือคริปโตที่รัฐบาลต่างประเทศยึดได้ กลับมาคืนให้แก่เหยื่อชาวไทย
• เร่งแก้ไขและบังคับใช้กฎหมายสำคัญ 4 ฉบับ ได้แก่ พ.ร.บ. ป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน, พ.ร.บ. ป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์, พ.ร.บ. ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ และ พ.ร.บ. ส่งผู้ร้ายข้ามแดน
• ตรากฎหมายคุมการเงินดิจิทัล: ร่าง พ.ร.บ. กำกับบริการการเงินดิจิทัล
• จัดตั้ง หน่วยอัยการพิเศษ และ แผนกคดีพิเศษในศาล เพื่อพิจารณาคดีฟอกเงินและอาชญากรรมข้ามชาติโดยเฉพาะ
• สร้างศูนย์สั่งการเชื่อมข้อมูลเรียลไทม์ระหว่าง ตำรวจไซเบอร์, DSI, ปปง., ธปท., ก.ล.ต., กสทช., กระทรวงต่างประเทศ (MFA) และอัยการ
• ส่งชุดปฏิบัติการลงพื้นที่จังหวัดชายแดนสำคัญเพื่อจบปัญหาการทำงานล่าช้าหรือการโยนเรื่องระหว่างหน่วยงาน
• ยกระดับเทคโนโลยีปราบอาชญากรรม
• ใช้เครื่องมือวิเคราะห์ธุรกรรมบล็อกเชน (Blockchain Analytics) เพื่อตามสืบและอายัดคริปโตเคอร์เรนซีที่ถูกโกงไป
• บังคับให้สถาบันการเงินและผู้ให้บริการสินทรัพย์ดิจิทัล (VASP) รายงานธุรกรรมต้องสงสัยอย่างเข้มงวด
• ประสานธนาคารและค่ายมือถือ เพิ่มความเข้มงวดในการเปิดบัญชีหรือซิมใหม่
• ใช้ระบบอายัดและแจ้งเตือนบัญชีต้องสงสัยแบบเกือบเรียลไทม์ เมื่อพบพฤติกรรมเงินไหลออกต่างประเทศผิดปกติ
• ตั้งทีมเฉพาะกิจช่วยคนไทยที่ถูกหลอกไปทำงานค่ายสแกมในประเทศเพื่อนบ้าน พร้อมสายด่วนติดตามเคสข้ามพรมแดน
• เอาผิดเจ้าหน้าที่รัฐ–นักการเมืองที่เกี่ยวข้อง
• ผนึกกำลัง ป.ป.ช., ป.ป.ท. และ ปปง. สืบเส้นทางเงินเอาผิดนักการเมืองและเจ้าหน้าที่รัฐที่พัวพันทุนสีเทา พร้อมคุ้มครองผู้แจ้งเบาะแส (Whistleblower)
• อัปเกรดกฎหมายให้เท่าทันโลก
• เพิ่มกฎระเบียบการส่งข้อมูลธุรกรรม (Travel Rule) และขยายคำนิยาม "องค์กรอาชญากรรมข้ามชาติ" ให้ครอบคลุมการหลอกลวงออนไลน์
• แก้ไขกฎหมายค้ามนุษย์ให้ระบุความผิดเรื่อง "การบังคับทำสแกม" ไว้อย่างชัดเจน
• ยึดทรัพย์เชิงรุกเพื่อเยียวยา
• ตั้งทีมผสม (ปปง. + ตำรวจ + สรรพากร + อัยการ) และเพิ่มช่องทางให้ศาลสั่งยึดทรัพย์ชั่วคราวได้รวดเร็วขึ้นก่อนเงินถูกโยกย้าย
• นำทรัพย์สินที่ยึดมาได้เข้าสู่ "กองทุนชดเชยเหยื่อ" เพื่อคืนเงินให้ผู้เสียหาย
• สร้างเครือข่ายความมั่นคงระดับภูมิภาค
• บริหารจัดการศูนย์ข่าวกรองลุ่มน้ำโขงเพื่อแชร์ข้อมูลเส้นทางเงินและพิกัดค่ายสแกมร่วมกับประเทศเพื่อนบ้าน
• สร้างภูมิคุ้มกันดิจิทัล
• ทำแคมเปญ “รู้ทันสแกม” ร่วมกับแพลตฟอร์มเอกชน
• บรรจุวิชาความฉลาดทางดิจิทัลและการเงิน (Digital & Financial Literacy) ในหลักสูตรการศึกษาและการฝึกอบรมแรงงาน
• ผลักดันแผนปฏิบัติการอาเซียนและตั้งศูนย์ประสานงานอาชญากรรมไซเบอร์อาเซียนพร้อมฐานข้อมูลอาชญากรร่วมกัน
• ทำ MOU จัดตั้งชุดสืบสวนร่วม (Joint Investigation Teams) กับประเทศมหาอำนาจด้านเทคโนโลยี ในคดีใหญ่
• ปฏิรูประบบการเงินและยุติธรรม
• ตรา พ.ร.บ. บริการการเงินดิจิทัล เพื่อคุมเข้มแพลตฟอร์มการเงินออนไลน์ทุกประเภท
• พัฒนาระบบ KYC แบบเชื่อมโยงฐานข้อมูลรัฐและธนาคารแบบเรียลไทม์
• ตั้งแผนกคดีพิเศษในศาลและหน่วยอัยการพิเศษสำหรับคดีฟอกเงิน-สแกม-ค้ามนุษย์ข้ามชาติ
• ปรับระเบียบการรับรองพยานหลักฐานดิจิทัลให้รวดเร็วขึ้น
• ตั้ง “คณะกรรมการนโยบายการปราบปรามแก๊งสแกมและอาชญากรรมข้ามชาติ” โดยมีนายกฯ หรือรองนายกฯ ฝ่ายความมั่นคง เป็นประธาน
• กำหนดให้มีการรายงานความคืบหน้าต่อรัฐสภาสม่ำเสมอ

• คืนเงินและทรัพย์สินที่ยึดได้จากกลุ่มอาชญากรให้แก่ผู้เสียหาย
• นำสินทรัพย์หรือคริปโตที่รัฐบาลต่างประเทศยึดได้ กลับมาคืนให้แก่เหยื่อชาวไทย
• กฎหมายสำคัญ 4 ฉบับ รองรับการปราบปรามอาชญากรรมยุคใหม่
• รองรับการใช้พยานหลักฐานอิเล็กทรอนิกส์ในชั้นศาล
• จบปัญหาการทำงานล่าช้าหรือการโยนเรื่องระหว่างหน่วยงาน
• อายัดและแจ้งเตือนบัญชีต้องสงสัยแบบเกือบเรียลไทม์
• ช่วยคนไทยที่ถูกหลอกไปทำงานค่ายสแกมในประเทศเพื่อนบ้าน
• เอาผิดนักการเมืองและเจ้าหน้าที่รัฐที่พัวพันทุนสีเทา
• กฎหมายค้ามนุษย์ระบุความผิดเรื่อง "การบังคับทำสแกม" ไว้อย่างชัดเจน
• การปราบทุนสีเทาเป็นวาระแห่งชาติที่ไม่ขึ้นอยู่กับวาระของรัฐบาลใดรัฐบาลหนึ่ง

• ประชาชน
• ผู้เสียหาย
• ผู้แจ้งเบาะแส (Whistleblower)
• คนไทยที่ถูกหลอกไปทำงานค่ายสแกมในประเทศเพื่อนบ้าน

• ระยะสั้น (ภายใน 1 ปี): “หยุดเลือดไหล – ปิดรูรั่วหลัก”
• ระยะกลาง (1–3 ปี): “ปรับโครงสร้างกฎหมาย – เครื่องมือรัฐ”
• ระยะยาว (มากกว่า 3 ปี): “ออกแบบสถาปัตยกรรมความมั่นคงใหม่”

นำทรัพย์สินที่ยึดมาได้เข้าสู่ "กองทุนชดเชยเหยื่อ" เพื่อคืนเงินให้ผู้เสียหาย

• วิกฤตในประเทศเมียนมาส่งผลกระทบโดยตรงต่อความมั่นคง เศรษฐกิจ และสิทธิมนุษยชนของประเทศไทย
• ภัยคุกคามข้ามชาติและเศรษฐกิจสีเทา: พื้นที่ชายแดนถูกครอบงำด้วยระบบ "เงินเร็ว–โตเร็ว" ที่เชื่อมโยงกับการฟอกเงิน อาชญากรรมไซเบอร์ สแกมเมอร์ ยาเสพติด และการค้ามนุษย์ ซึ่งกระทบต่อความมั่นคงของพลเมืองไทยโดยตรง
• ปัญหาคอร์รัปชันตามแนวชายแดน: การทุจริตของเจ้าหน้าที่รัฐบางส่วนกลายเป็น "คอขวด" ที่เอื้อให้ไทยกลายเป็นทางผ่านและโครงสร้างสนับสนุนเครือข่ายอาชญากรรม
• วิกฤตด้านมนุษยธรรม: การสู้รบที่ยืดเยื้อสร้างภาระมนุษยธรรมในการดูแลผู้ลี้ภัยและผลักดันให้กลุ่มเปราะบางเข้าสู่วงจรเศรษฐกิจผิดกฎหมายและความรุนแรงมากขึ้น

• จัดตั้งสำนักงานผู้แทนพิเศษด้านเมียนมา
• พัฒนาเครือข่ายความร่วมมือและข่าวกรองกับกลุ่มชาติพันธุ์ เพื่อปราบปรามยาเสพติดและอาชญากรรมข้ามชาติ
• ใช้ตำแหน่งทางภูมิศาสตร์และยุทธศาสตร์แร่หายาก (Rare Earths) เป็นเครื่องมือเพิ่มอำนาจต่อรองกับมหาอำนาจ
• ใช้เศรษฐกิจชายแดนและระบบโลจิสติกส์ เป็นเครื่องมือเพิ่มอำนาจต่อรอง
• ยึดหลัก “ประเทศเมียนมานำโดยคนเมียนมา” (Myanmar-led) โดยไม่เลือกข้างทางการเมือง โดยเน้นความร่วมมือกับทุกฝ่ายเฉพาะในมิติมนุษยธรรม การคุ้มครองพลเรือน และการปราบปรามอาชญากรรมข้ามชาติอย่างจริงจัง
• ไม่ยอมให้ประเทศไทยถูกใช้เป็นฐานกำลังในการต่อสู้ หรือเป็นช่องทางสนับสนุนการฟอกเงินและการละเมิดสิทธิมนุษยชนทุกรูปแบบ
• ผลักดันการหยุดยิงและเปิดช่องทางความช่วยเหลือทางมนุษยธรรมอย่างปลอดภัย
• ลงโทษเจ้าหน้าที่รัฐที่เอื้อประโยชน์ธุรกิจสีเทาอย่างเด็ดขาด ทั้งทางวินัยและอาญา พร้อมระบบยึดทรัพย์
• นำเทคโนโลยีเครื่องสแกน, ภาพถ่ายดาวเทียม และโดรน มาใช้สกัดกั้นการลักลอบขนส่งสิ่งผิดกฎหมาย
• จัดตั้งระบบรับเรื่องร้องเรียนที่คุ้มครองผู้ให้ข้อมูลและมาตรการหมุนเวียนตัวบุคคลที่ปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งที่เสี่ยงต่อการคอร์รัปชัน
• ไทยต้องเป็นแกนนำในการริเริ่ม ทำงานร่วมกับอาเซียน
• ดำเนินนโยบายทวิภาคีเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของไทย

• บรรลุ ความมั่นคงและเศรษฐกิจที่ยั่งยืน
• ทำให้ไทย ไม่เป็นช่องทางของเงิน อาวุธ วัสดุหรือบริการที่เอื้อการทำสงคราม และเครือข่ายฟอกเงินที่เกี่ยวข้องกับการละเมิดสิทธิร้ายแรง
• ไทยกลับมาเป็นผู้เล่นหลักในเวทีระหว่างประเทศและไม่ตกเป็นเพียงผู้รับผลกระทบจากความขัดแย้ง
• ตัดวงจรความยากจนที่ผลักดันพลเรือนเข้าสู่เศรษฐกิจผิดกฎหมาย

• คนเมียนมา
• ผู้ลี้ภัย
• กลุ่มเปราะบาง

• ปัญหาเรื่องการบริหารจัดการทรัพย์สินและความโปร่งใสในวัดยังคงเป็นประเด็นท้าทายที่ต้องได้รับการแก้ไข
• โครงสร้างอำนาจแบบรวมศูนย์: เจ้าอาวาสเป็นผู้มีอำนาจกระทำการแทนวัดในฐานะนิติบุคคลเพียงผู้เดียว
• ขาดระเบียบรองรับเรื่องคุณสมบัติหรือขอบเขตอำนาจที่ชัดเจน ทำให้ระบบตรวจสอบภายในขาดประสิทธิภาพ
• มาตรการปัจจุบันยังไม่สัมฤทธิ์ผล: สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ยอมรับว่ายังมีปัญหาด้านประสิทธิภาพ ไม่สามารถผลักดันให้ทุกวัดเข้าสู่ระบบบริจาคอิเล็กทรอนิกส์ (e-donation) หรือจัดทำบัญชีตามมาตรฐานได้ครบถ้วน
• การจัดสรรงบประมาณที่ขาดเป้าหมายเชิงธรรมาภิบาล: การสนับสนุนจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ มักมุ่งเน้นการปรับปรุงกายภาพ (สิ่งปลูกสร้าง) มากกว่าการสร้างระบบความโปร่งใส ซึ่งการจัดสรรงบประมาณลักษณะนี้มักเกิดข้อกังขาเรื่องความไม่ทั่วถึงและความเหมาะสม นำไปสู่ข่าวอื้อฉาวเกี่ยวกับเงินทอนวัดหรือการจัดการศาสนสมบัติที่ไม่โปร่งใส สร้างความเสียหายต่อศรัทธาของประชาชน

• แก้ไขโครงสร้างให้ทุกวัดต้องมี "คณะกรรมการวัด" ทำหน้าที่บริหารจัดการศาสนสมบัติและทรัพย์สิน
• กำหนดให้ "ไวยาวัจกร" เป็นผู้มีอำนาจกระทำการแทนวัดในฐานะนิติบุคคล (ในเรื่องทรัพย์สิน) แทนเจ้าอาวาส
• กำหนดคุณสมบัติของคณะกรรมการวัดและไวยาวัจกรให้ชัดเจน โดยเน้นที่มาที่หลากหลายและการมีส่วนร่วมจากชุมชนและท้องถิ่น
• ผลักดันให้ทุกวัดเข้าสู่ระบบ e-donation อย่างสมบูรณ์และได้มาตรฐาน
• สร้างระบบบัญชีมาตรฐานสำหรับวัด
• สร้างกลไก "พี่ช่วยน้อง" ให้วัดที่มีทรัพยากรเพียงพอช่วยเหลือวัดขนาดเล็กในด้านการทำบัญชี
• วางระบบการตรวจสอบบัญชีที่มีประสิทธิภาพ
• เสนอแก้ไข พ.ร.บ. คณะสงฆ์ โดยเฉพาะมาตรา 31 (และมาตราที่เกี่ยวข้องกับอำนาจเจ้าอาวาส) เพื่อกระจายอำนาจการกระทำการแทนวัดในฐานะนิติบุคคลด้านทรัพย์สิน ไปสู่ไวยาวัจกรหรือคณะกรรมการวัด
• ปรับปรุงกฎระเบียบที่เกี่ยวข้อง เช่น ระเบียบกรมการศาสนา ว่าด้วยการจ่ายเงินผลประโยชน์ของวัด พ.ศ. 2498 ให้สอดคล้องกับโครงสร้างใหม่
• ปรึกษาหารือร่วมกับ มหาเถรสมาคม เพื่อเสนอแก้ไขกฎระเบียบภายในของคณะสงฆ์
• เสนอแก้ไข กฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ 18 (พ.ศ. 2536) ว่าด้วยการแต่งตั้งถอดถอนไวยาวัจกร โดยระบุคำจำกัดความ คุณสมบัติ กระบวนการแต่งตั้ง และการถอดถอนให้รัดกุมและตรวจสอบได้
• เสนอแก้ไข ระเบียบมหาเถรสมาคม ว่าด้วยการจัดงานวัด พ.ศ. 2537 เพื่อให้การจัดหารายได้ของวัดมีความโปร่งใส

• วัดโปร่งใส
• ความยั่งยืนของพุทธศาสนา
• วัด มีมาตรฐานนิติบุคคลยุคใหม่
• คุ้มครองพระพุทธศาสนาให้มั่นคงและสง่างามในสายตาประชาชน
• สร้างธรรมาภิบาลให้เกิดขึ้นจริง
• พระภิกษุสามารถปฏิบัติกิจของสงฆ์และปกครองสงฆ์ได้อย่างเต็มที่โดยไม่ต้องกังวลเรื่องการบริหารเงิน
• จำนวน กรรมการต้องสอดคล้องกับขนาดของวัด
• ทุกวัดเข้าสู่ระบบ e-donation อย่างสมบูรณ์และได้มาตรฐาน
• วัดขนาดเล็ก สามารถทำบัญชีได้
• มี ระบบการตรวจสอบบัญชีที่มีประสิทธิภาพ
• อำนาจการกระทำการแทนวัดในฐานะนิติบุคคลด้านทรัพย์สิน กระจาย ไปสู่ไวยาวัจกรหรือคณะกรรมการวัด
• กฎระเบียบที่เกี่ยวข้อง สอดคล้องกับโครงสร้างใหม่
• การแต่งตั้งถอดถอนไวยาวัจกร รัดกุมและตรวจสอบได้
• การจัดหารายได้ของวัดมีความโปร่งใส

• พุทธศาสนา
• วัด
• ประชาชน
• พระภิกษุ
• คณะกรรมการวัด
• ไวยาวัจกร
• ชุมชนและท้องถิ่น

• ตลาดทุนถดถอยและขาดประสิทธิภาพ: ดัชนีตลาดหลักทรัพย์ไทย (SET Index) ลดลงถึง 15.24% ในช่วง 5 ปีล่าสุด และถือเป็นตลาดที่มีประสิทธิภาพแย่เป็นอันดับต้นๆ ของโลก ซึ่งสวนทางกับตลาดโลกที่ฟื้นตัวหลังยุค COVID-19
• วิกฤตความเชื่อมั่นจากการฉ้อโกง: ปัญหาการทุจริตที่เกิดขึ้นต่อเนื่องทำให้นักลงทุนขาดความเชื่อมั่นในความยุติธรรมของตลาดทุนไทย และหันไปลงทุนในสินทรัพย์อื่น เช่น หุ้นต่างประเทศ หรือสินทรัพย์ดิจิทัล (Digital Assets)
• ดัชนีตลาดหลักทรัพย์ไทย (SET Index) มีผลตอบแทนที่ต่ำกว่าคู่แข่งในภูมิภาค ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
• อันดับธรรมาภิบาลในรายงาน CG Watch ของไทยลดลงเนื่องจากการแทรกแทงจากอำนาจการเมืองที่บดบังการปฏิรูปธรรมาภิบาล
• การตรวจสอบและลงโทษผู้กระทำผิดในอดีตมักมีความล่าช้า ทำให้ผู้กระทำผิดมีโอกาสหลบหนีหรือยักย้ายถ่ายเททรัพย์สิน ซึ่งซ้ำเติมความเสียหายให้แก่ตลาดทุน
• เกิดการทำรายการระหว่างกัน (Related Party Transactions - RPTs) ที่ไม่เป็นธรรมกับนักลงทุนรายย่อย

• ปรับปรุง ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย (Stock Exchange of Thailand - SET)
• แก้ไขปัญหาการบังคับใช้กฎหมายที่ล่าช้า
• ปรับปรุงโครงสร้างธรรมาภิบาล ของ ก.ล.ต. ตั้งแต่คณะกรรมการ และผู้บริหารสำนักงาน ให้เป็นอิสระจากการแทรกแซงทางการเมือง
• ตั้งคณะทำงานอิสระตรวจสอบคดีสำคัญ ในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา โดยมีการแถลงความคืบหน้าต่อสาธารณะ
• เชื่อมโยงการทำงานระหว่าง ก.ล.ต., ปปง., DSI, บก.ปอศ. และอัยการ
• ให้รางวัลจูงใจเป็นส่วนแบ่งจากค่าปรับและมีกฎหมายคุ้มครองผู้ที่แจ้งความผิดปกติจากภายในองค์กร สำนักงาน ก.ล.ต. (SEC)
• ปฏิรูปโครงสร้าง สำนักงาน ก.ล.ต. (SEC) จัดตั้งศูนย์คุ้มครองผู้ลงทุน: เป็นหน่วยงานอิสระที่ทำหน้าที่เป็นตัวแทนผู้ลงทุนในการฟ้องร้องแบบกลุ่ม (Class Action)
• เพิ่มโทษต่อตัวบุคคล (CEO และ CFO) หากพบการจัดทำบัญชีเท็จหรือข้อมูลการเงินผิดพลาด ตามมาตรฐานกฎหมาย Sarbanes-Oxley Act (SOX) ของสหรัฐอเมริกา
• ปรับการทำงาน ต.ล.ท. (SET) ให้ได้มาตรฐานสากล ปรับเกณฑ์การซื้อขายให้เป็นสากล: เช่น ปรับปรุงนโยบายการทำ ขายชอร์ต (Short Sales), การกำหนดขั้นราคาเสนอซื้อขาย (Tick Size) และค่าธรรมเนียม
• เปลี่ยน ต.ล.ท. จากนิติบุคคลพิเศษตาม พระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ พ.ศ. 2535 ให้เป็นรูปแบบบริษัทจำกัด
• แก้ไข พ.ร.บ. หลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ พ.ศ. 2535

• ดึงดูดเม็ดเงินลงทุนต่างชาติให้กลับคืนมา
• ก.ล.ต. ทำงานโปร่งใส รวดเร็ว และลงโทษผู้กระทำผิดคดีฉ้อโกงได้อย่างเด็ดขาด พิสูจน์ว่าคดีในอดีตจะไม่ถูกปล่อยผ่าน
• ลดความซ้ำซ้อนของสำนวนคดี
• เพิ่มความแข็งแรงในชั้นศาล*
• ลดระยะเวลาดำเนินคดีภาพรวม
• ต.ล.ท. สร้างมาตรฐานที่ดีแก่นักลงทุนในไทย
• ลดภาระส่วนบุคคล (สำหรับ ผู้ลงทุนใน Class Action)
• เพิ่มโทษต่อตัวบุคคล (CEO และ CFO)
• เกณฑ์การซื้อขาย เทียบเท่าตลาดระดับโลกอย่าง NYSE, NASDAQ หรือ SGX
• ลดการผูกขาด (ของ ต.ล.ท. หลังเปลี่ยนสถานะองค์กรสู่บริษัทจำกัด (Demutualization))
• เพิ่มประสิทธิภาพการบริหาร (ของ ต.ล.ท. หลังเปลี่ยนสถานะองค์กรสู่บริษัทจำกัด (Demutualization))
• ปูทางสู่การเปิดเสรีธุรกิจตลาดหลักทรัพย์ ในอนาคต
• เพิ่มการแข่งขันให้ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยทำงานได้มีประสิทธิภาพมากขึ้น

• นักลงทุน
• นักลงทุนต่างชาติ

• ศาลทหาร ถูกวิพากษ์วิจารณ์มายาวนานว่าเป็นเครื่องมือทางการเมืองและแหล่งฟอกขาวความผิดสำหรับนายทหารระดับสูง โดยมีปัญหาเชิงโครงสร้างที่ขัดต่อหลักนิติธรรมสากล
• เครื่องมือทางการเมือง: ในช่วงรัฐประหาร ศาลทหารมักถูกใช้เพื่อดำเนินคดีกับพลเรือนและผู้เห็นต่างทางการเมือง แทนที่จะทำหน้าที่พิจารณาคดีวินัยทหารตามปกติ
• การฟอกขาวและวัฒนธรรมลอยนวลพ้นผิด: คดีทุจริตสำคัญในกองทัพ เช่น คดีเครื่องตรวจจับวัตถุระเบิด GT200 และ คดี Alpha 6 มักไม่มีความคืบหน้าเมื่อเข้าสู่กระบวนการของศาลทหาร รวมถึงคดีซ้อมทรมานพลทหารจนเสียชีวิต และเหตุการณ์ใช้อาวุธสงครามสลายการชุมนุม (เช่น กรณีวัดปทุมวนาราม) ที่ผู้กระทำผิดมักรอดพ้นการตรวจสอบ
• โครงสร้างไม่เป็นอิสระ: ศาลทหารสังกัด กรมพระธรรมนูญซึ่งอยู่ภายใต้ สำนักปลัดกระทรวงกลาโหมทำให้ขาดการถ่วงดุลอำนาจเพราะเป็นการ "ตรวจสอบกันเอง" ภายในสายบังคับบัญชา เปิดช่องให้ระบบอุปถัมภ์ช่วยเหลือพวกพ้อง

• ปฏิรูปกระบวนการยุติธรรมของกองทัพ (ศาลทหาร)
• เลิกศาลทหารสำหรับพลเรือนและคดีทุจริต
• โอนอำนาจสู่ศาลยุติธรรม
• ปฏิรูปเขตอำนาจศาลทหารผ่านการแก้ไขกฎหมายระดับพระราชบัญญัติ 3 ฉบับ ได้แก่ พ.ร.บ.ธรรมนูญศาลทหาร พ.ศ. 2498, พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบ พ.ศ. 2559, พ.ร.ป.ว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2561
• ปรับปรุง พ.ร.บ. ธรรมนูญศาลทหาร พ.ศ. 2498
  • แยกคดีออกจากศาลทหาร: คดีทุจริต: ให้ขึ้นศาลอาญาคดีทุจริตฯ เหมือนข้าราชการอื่น
  • แยกคดีออกจากศาลทหาร: คดีซ้อมทรมาน/อุ้มหาย: ให้ขึ้นศาลอาญาคดีทุจริตฯ
  • แยกคดีออกจากศาลทหาร: คดีอาญาต่อพลเรือน: (เช่น ทำร้ายร่างกาย ฆ่าผู้อื่น) ให้ขึ้นศาลยุติธรรม
  • แยกคดีออกจากศาลทหาร: คดีชำนาญพิเศษ: ให้ขึ้นศาลเฉพาะทาง เช่น ศาลเยาวชนและครอบครัว, ศาลแรงงาน ฯลฯ
  • ปฏิรูปโครงสร้างศาล: ตั้งคณะกรรมการตุลาการทหาร (กตท.): ดึงผู้เชี่ยวชาญ หรือนักวิชาการนิติศาสตร์ภายนอกเข้าร่วม
  • ปฏิรูปโครงสร้างศาล: เปลี่ยนประธานพิจารณาคดี: ต้องเป็นตุลาการพระธรรมนูญผู้มีอาวุโสสูงสุด
  • คุ้มครองสิทธิ: กำหนดให้ผู้เสียหาย ที่มิได้เป็นบุคคลที่อยู่ในอำนาจศาลทหาร มีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องคดีอาญาเองได้ทั้งในเวลาปกติและไม่ปกติ
  • คุ้มครองสิทธิ: กำหนดให้ห้ามอุทธรณ์ฎีกาคำพิพากษา หรือคำสั่งของศาลทหารในเวลาไม่ปกติ เฉพาะในเวลาที่มีการรบ หรือสถานะสงคราม และศาลอาญาศึกเท่านั้น
  • คุ้มครองสิทธิ: แก้ไขให้การพิจารณา และการสืบพยานในศาลทหาร จะต้องดำเนินการอย่างเปิดเผยต่อหน้าจำเลย
• ปรับปรุง พ.ร.บ. วิธีพิจารณาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบ พ.ศ. 2559
  • กำหนดให้คดีทุจริตและประพฤติมิชอบภายในกองทัพ ที่แต่เดิมอยู่ในอำนาจของศาลทหาร ให้มาอยู่ในอำนาจของศาลคดีอาญาทุจริตและประพฤติมิชอบ
  • โอนบรรดาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบ ซึ่งค้างพิจารณาอยู่ที่ศาลทหาร หากล่วงเลยจากระยะเวลาที่กำหนด ให้โอนไปพิจารณาคดีที่ศาลคดีอาญาทุจริตและประพฤติมิชอบแทน
• ปรับปรุง พ.ร.ป. ว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2561
  • ยกเลิกมาตรา 96 ที่ให้อำนาจ อัยการทหาร เป็นผู้ฟ้องคดีทุจริตแทนอัยการสูงสุด

• ยุติวัฒนธรรมลอยนวลพ้นผิด
• สร้างกองทัพที่มีเกียรติภูมิ
• คดีที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับวินัยทหารโดยตรง ต้องเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมปกติที่เป็นกลาง
• ความโปร่งใสและคุ้มค่าของงบประมาณ ในการพิจารณาคดีทุจริต
• ป้องกันการประวิงเวลาผ่านคณะกรรมการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล ในคดีซ้อมทรมาน/อุ้มหาย
• ยกระดับมาตรฐาน ของคณะกรรมการตุลาการทหาร ให้เท่าเทียมมาตรฐานศาลยุติธรรม
• การพิจารณา และการสืบพยานในศาลทหาร ดำเนินการอย่างเปิดเผยต่อหน้าจำเลย สอดคล้องกับการพิจารณา และการสืบพยานในศาลยุติธรรม
• ขั้นตอนการฟ้องร้องทหารทุจริตเป็นมาตรฐานเดียวกับข้าราชการอื่นทั่วประเทศ

• พลเรือน
• ผู้เห็นต่างทางการเมือง
• พลทหาร
• ประชาชน
• ข้าราชการอื่น
• ผู้เสียหาย ที่มิได้เป็นบุคคลที่อยู่ในอำนาจศาลทหาร
• จำเลย

• ระยะสั้น: แก้ไขกฎหมายวิธีพิจารณาความและธรรมนูญศาล
• ระยะกลาง: แก้ไขกฎหมาย ป.ป.ช.

• เงินนอกงบประมาณประเภทที่ 2 เป็น "แดนสนธยา" ที่มืดดำที่สุดของกองทัพและระบบงบประมาณไทย
• ขาดการตรวจสอบจากภายนอก
• กองทัพบก ปกปิดข้อมูลต่อสภา: ททบ.5 ไม่เคยเปิดเผยงบการเงิน แม้ว่า คณะกรรมาธิการวิสามัญงบประมาณรายจ่ายประจำปี ได้ร้องขอข้อมูลต่อเนื่องตั้งแต่ปีงบประมาณ พ.ศ. 2563 ถึง 2568 แต่กองทัพบกเพิกเฉยและไม่เคยนำส่ง
• ความผิดปกติของผลประกอบการ: กิจการ ททบ.5 มีรายได้จากการให้เช่าโครงข่ายทีวีดิจิทัล (MUX5 และ MUX7) ซึ่งควรเป็นรายได้แบบ "เสือนอนกิน" เฉลี่ยปีละ 700-800 ล้านบาท แต่ผู้แทน ททบ.5 กลับชี้แจงว่ากิจการขาดทุนต่อเนื่อง
• ไร้ความโปร่งใสยาวนาน: ททบ.5 ดำเนินกิจการมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2500 แต่ไม่เคยมีรายงานผลประกอบการที่ตรวจสอบได้ต่อสาธารณะเลยตลอดระยะเวลากว่า 60 ปี
• ช่องโหว่ทางกฎหมายที่เอื้อให้กองทัพสร้าง "ระบบเศรษฐกิจอิสระ" และเป็นแหล่งผลประโยชน์ทับซ้อนของนายพลระดับสูง
• กระทรวงกลาโหม เป็นหน่วยงานเดียวในประเทศไทยที่มีอภิสิทธิ์ในการแบ่งเงินนอกงบประมาณออกเป็น 2 ประเภท
• กิจการหลักในกลุ่มเงินนอกงบประมาณประเภทที่ 2 (สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก (ททบ.5), กิจการคลื่นวิทยุกองทัพ, รายได้จากการให้เช่าโครงข่ายโทรทัศน์ภาคพื้นดินในระบบดิจิทัล (MUX)) อยู่ภายใต้อำนาจตาม ข้อบังคับกระทรวงกลาโหมว่าด้วยการเงิน พ.ศ. 2554 (ฉบับแก้ไขปรับปรุง) ที่ อนุญาตให้กองทัพออกกฎระเบียบบริหารจัดการและตรวจสอบกันเอง โดยไม่อยู่ภายใต้การกำกับของหน่วยงานภายนอก

• พรรคประชาชนเสนอให้ ยกเลิกเงินนอกงบประมาณประเภทที่ 2 ทั้งหมด
• รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ใช้อำนาจตามกฎหมายดำเนินการแก้ไข “ข้อบังคับกระทรวงกลาโหม ว่าด้วยการเงิน” เพื่อยกเลิกบทบัญญัติที่ให้อำนาจจัดตั้งและบริหารเงินนอกงบประมาณประเภทที่ 2
• กำหนดให้รายได้ทั้งหมดที่เกิดขึ้นจากกิจการที่เคยเป็นเงินนอกงบประมาณประเภทที่ 2 (เช่น รายได้จาก ททบ.5, ค่าเช่า MUX, ค่าโฆษณา, ค่าเช่าคลื่นวิทยุ) ต้องถูกจัดเก็บและนำส่งเป็น รายได้แผ่นดิน เข้ากระทรวงการคลังอย่างถูกต้องครบถ้วน

• ทำให้ “ททบ.5 วิทยุ คลื่นความถี่กองทัพ” ตรวจสอบได้
• นำรายได้ ททบ.5 วิทยุ และคลื่นความถี่ที่กองทัพถือส่งเข้าคลัง เพื่อสร้างความโปร่งใสตรวจสอบได้
• ยุติแดนสนธยา
• ปิดช่องโหว่ทางกฎหมาย
• สร้างธรรมาภิบาล
• ดึงกิจการพาณิชย์ของกองทัพกลับมาอยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลและระบบการคลังปกติ ตามหลักการรัฐบาลพลเรือนอยู่เหนือกองทัพ
• ความโปร่งใส: ทำให้รายได้และรายจ่ายทุกบาททุกสตางค์ของกองทัพ ต้องถูกตรวจสอบได้โดยสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน (สตง.) และสภาผู้แทนราษฎร เช่นเดียวกับหน่วยงานรัฐอื่น

• ประชาชน (ผู้ได้รับผลประโยชน์จากความโปร่งใส)
• สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน (สตง.)
• สภาผู้แทนราษฎร
• รัฐบาล

• ขาดความโปร่งใสและการตรวจสอบ: ธุรกิจจำนวนมากดำเนินงานภายใต้ "กิจการสวัสดิการ" และเงินนอกงบประมาณประเภทที่ 2 ซึ่งมีรายได้อย่างน้อย 5,000 ล้านบาทต่อปี (จากการสืบค้นเบื้องต้น) เงินเหล่านี้เป็น "พื้นที่บัญชีพิเศษ" ที่กองทัพบริหารจัดการและตรวจสอบเอง ทำให้ไม่อยู่ในระบบงบประมาณแผ่นดินและไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ
• อยู่นอกเหนือภารกิจหลัก: ภารกิจทหารคือการป้องกันประเทศไม่ใช่การทำธุรกิจ การใช้กำลังพลไปบริหารสนามกอล์ฟหรือโรงแรมถือเป็นการใช้ทรัพยากรรัฐผิดวัตถุประสงค์และสิ้นเปลือง
• การใช้ทรัพยากรรัฐไม่คุ้มค่า: กองทัพครอบครองที่ราชพัสดุมูลค่าสูงในพื้นที่เศรษฐกิจ เช่น สนามกอล์ฟธูปะเตมีย์ (กว่า 880 ไร่) ซึ่งไม่เกิดประโยชน์สาธารณะ นอกจากนี้บางกิจการ เช่น ไฟฟ้าสัตหีบ ก่อปัญหาไฟตกดับสร้างความเสียหายต่อทรัพย์สินประชาชน และชาวบ้านต้องจ่ายค่าไฟสูงกว่าปกติเพราะติดมิเตอร์ถาวรไม่ได้
• ซ้ำซ้อนกับหน่วยงานพลเรือน: หลายกิจการซ้ำซ้อนกับผู้เชี่ยวชาญโดยตรง เช่น โรงงานเภสัชกรรมทหารซ้ำซ้อนกับองค์การเภสัชกรรม เมื่อขาดความเชี่ยวชาญจึงต้องใช้งบประมาณแผ่นดินไปอุดหนุนกิจการที่ขาดทุน
• สวัสดิการกำลังพลไม่เป็นธรรม: ปัจจุบันสวัสดิการขึ้นอยู่กับผลประกอบการของธุรกิจทั้งในระดับเหล่าทัพและระดับหน่วยขึ้นตรงนั้นๆ ทำให้กำลังพลได้รับสวัสดิการไม่เท่าเทียมกัน สวัสดิการจึงกลายเป็น "โชคของหน่วย" แทนที่จะเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานที่รัฐรับประกัน
• สถานีโทรทัศน์ ททบ.5 ... ขาดทุนต่อเนื่องและไม่เปิดเผยงบการเงินมาตั้งแต่ พ.ศ. 2500

• โอนถ่าย ยุบเลิก ปรับปรุง ธุรกิจกองทัพ
• ยุบธุรกิจกองทัพที่ไม่จำเป็น
• โอนกิจการเชิงพาณิชย์ให้มืออาชีพดูแล
• นำรายได้ส่งคลังเพื่อสร้างสวัสดิการทหารที่เท่าเทียม และทำให้กิจการสวัสดิการโปร่งใสตรวจสอบได้
• นำการบริหารธุรกิจทั้งหมดเข้าสู่กรอบธรรมาภิบาลเดียวกับหน่วยงานรัฐอื่น
• เปิดเผยงบการเงินต่อสาธารณะและรายงานต่อรัฐสภาตามมาตรฐานบัญชีสากล
• ถ่ายโอนธุรกิจที่ไม่ใช่ภารกิจหลัก
• โอนกิจการเชิงพาณิชย์ให้หน่วยงานที่มีความเชี่ยวชาญ เช่น โอนโรงงานยาให้องค์การเภสัชกรรม คืนสัมปทานบ่อน้ำมันฝางให้รัฐเพื่อเปิดประมูล และโอนโรงแรมคืนกรมธนารักษ์เพื่อเปิดสัมปทานให้เอกชนบริหาร
• ปรับปรุงพื้นที่สนามกอล์ฟกานตรัตน์ (กลางรันเวย์ดอนเมือง) เป็นทางขับคู่ขนาน
• ทบทวนบทบาทสถานีโทรทัศน์ ททบ.5 ในฐานะทีวีดิจิทัลเพื่อความมั่นคงที่ขาดทุนต่อเนื่องและไม่เปิดเผยงบการเงินมาตั้งแต่ พ.ศ. 2500
• สร้างสวัสดิการกำลังพลที่มั่นคง: เปลี่ยนจาก "รายได้ธุรกิจ" เป็น "สิทธิที่ได้รับจากรัฐโดยตรง"
• รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม แก้ไข "ข้อบังคับกระทรวงกลาโหมว่าด้วยการเงิน พ.ศ. 2554" เพื่อ ยกเลิกเงินนอกงบประมาณประเภทที่ 2
• ออกมติคณะรัฐมนตรียกเลิกการจัดสรรรายได้โครงการเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (EECa) ให้กองทัพเรือ
• นำรายได้ทั้งหมดเข้าคลังแผ่นดิน
• เร่งรัดให้ทุกเหล่าทัพดำเนินกิจการสวัสดิการตามกฎหมาย ทั้งการทำสัญญากับกรมธนารักษ์ และการทำงบการเงินตามมาตรฐานสากล
• ยกระดับ "ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยการจัดสวัสดิการฯ พ.ศ. 2547" ให้เป็น พระราชบัญญัติ
• แก้ไขพระราชบัญญัติวินัยการเงินการคลังของรัฐ พ.ศ. 2561 บังคับรายงานเงินนอกงบประมาณทุกประเภทของกองทัพต่อสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน (สตง.) และรัฐสภา
• ตั้งคณะกรรมการเพื่อดำเนินการตามเป้าหมาย
• โอนถ่าย กิจการไฟฟ้าสัตหีบให้การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค
• โอนถ่าย องค์การเภสัชกรรมทหารให้องค์การเภสัชกรรม
• คืนสิทธิสัมปทาน ศูนย์พัฒนาปิโตรเลียมภาคเหนือ(บ่อน้ำมันฝาง)รัฐเพื่อเปิดประมูล
• โอน ปั๊มน้ำมันนอกค่ายและโรงแรมสวัสดิการบางแห่ง (สวนสนประดิพัทธ์, โรงแรมสิรินพลา) ให้กรมธนารักษ์เปิดประมูลสัมปทานเอกชน
• ยุบเลิก สนามกอล์ฟธูปะเตมีย์ให้องค์การบริหารส่วนจังหวัด (อบจ.) ปทุมธานี พัฒนาเป็นสวนสาธารณะ
• คืนพื้นที่ สนามกอล์ฟกานตรัตน์ให้การท่าอากาศยานดอนเมืองสร้างทางขับคู่ขนาน
• ยกเลิก ททบ.5 และคืนโครงข่ายให้ สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.)
• บังคับกองทุนสวัสดิการทำบัญชีมาตรฐานสากลและให้หน่วยงานภายนอกตรวจสอบ
• รายงานผลการดำเนินงานประจำปีต่อสภาผู้แทนราษฎร
• ทบทวนการถือครองคลื่นวิทยุให้เหลือเฉพาะที่จำเป็นต่อภารกิจหลัก
• กรมธนารักษ์ ร่วมกับหน่วยงานอื่นๆ เช่น การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค องค์การเภสัชกรรม หรือการกีฬาแห่งประเทศไทย ดำเนินการรับถ่ายโอนกิจการ และกำหนดเงื่อนไข ในกรณีที่อาจมีการประมูลสัมปทานสำหรับที่ดินมูลค่าสูงและกิจการที่ต้องถ่ายโอน
• สำนักงาน กสทช. ต้องวางแผนนำคลื่นความถี่ของ ททบ.5 และวิทยุทหารกลับมาจัดสรรใหม่
• กองทัพบกต้องเร่งรัดดำเนินการทางกฎหมายเพื่อ บังคับการชำระหนี้สงสัยจะสูญกว่า 1,000 ล้านบาท ระหว่าง ททบ.5 กับ บริษัท RTA Enterprise

• เกิด สวัสดิการทหารที่เท่าเทียม
• ทำให้ กิจการสวัสดิการโปร่งใสตรวจสอบได้
• เกิด ประสิทธิภาพสูงสุด
• การบริหาร ธุรกิจทั้งหมดเข้าสู่กรอบธรรมาภิบาลเดียวกับหน่วยงานรัฐอื่น
• งบการเงินเปิดเผยต่อสาธารณะและรายงานต่อรัฐสภาตามมาตรฐานบัญชีสากล
• กิจการ เชิงพาณิชย์ ถูกดูแลโดย หน่วยงานที่มีความเชี่ยวชาญ
• สัมปทาน บ่อน้ำมันฝาง ถูกคืน รัฐเพื่อเปิดประมูล
• โรงแรมถูกโอนคืน กรมธนารักษ์เพื่อเปิดสัมปทานให้เอกชนบริหาร
• พื้นที่สนามกอล์ฟกานตรัตน์ (กลางรันเวย์ดอนเมือง) เป็น ทางขับคู่ขนาน
• เพิ่ม ความปลอดภัยและดำรงขีดความสามารถในการรองรับเที่ยวบิน
• เกิด สวัสดิการกำลังพลที่มั่นคง
• เกิด คุณภาพชีวิตที่มั่นคงของกำลังพลทุกระดับ
• เงินนอกงบประมาณประเภทที่ 2 ถูกยกเลิก
• รายได้ทั้งหมดเข้าคลังแผ่นดิน
• กิจการ สวัสดิการดำเนินงานตามกฎหมาย ทั้งการทำสัญญากับกรมธนารักษ์ และการทำงบการเงินตามมาตรฐานสากล
• "ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยการจัดสวัสดิการฯ พ.ศ. 2547" เป็น พระราชบัญญัติ
• การจัดสวัสดิการ อยู่ภายใต้อำนาจตรวจสอบของรัฐสภาและมีบทลงโทษ
• เงินนอกงบประมาณทุกประเภทของกองทัพถูกรายงานต่อสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน (สตง.) และรัฐสภา
• กิจการไฟฟ้าสัตหีบ ถูกโอน ให้การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค
• องค์การเภสัชกรรมทหาร ถูกโอน ให้องค์การเภสัชกรรม
• ศูนย์พัฒนาปิโตรเลียมภาคเหนือ(บ่อน้ำมันฝาง) ถูกคืน สิทธิสัมปทานรัฐเพื่อเปิดประมูล
• ปั๊มน้ำมันนอกค่ายและโรงแรมสวัสดิการบางแห่ง ถูกโอน ให้กรมธนารักษ์เปิดประมูลสัมปทานเอกชน
• สนามกอล์ฟธูปะเตมีย์ ถูกพัฒนา เป็นสวนสาธารณะ
• สนามกอล์ฟกานตรัตน์ ถูกใช้เป็น ทางขับคู่ขนาน
• ททบ.5 ถูกยกเลิก และโครงข่าย ถูกคืน ให้ กสทช.
• กองทุนสวัสดิการทำบัญชีมาตรฐานสากลและให้หน่วยงานภายนอกตรวจสอบ
• ผลการดำเนินงานประจำปี ถูกรายงาน ต่อสภาผู้แทนราษฎร
• การถือครองคลื่นวิทยุ เหลือเฉพาะที่จำเป็น ต่อภารกิจหลัก
• คลื่นความถี่ของ ททบ.5 และวิทยุทหาร ถูกจัดสรรใหม่
• หนี้สงสัยจะสูญกว่า 1,000 ล้านบาท ถูกชำระ

• ธุรกิจกองทัพ
• มืออาชีพ
• คลัง แผ่นดิน
• ทหาร
• กำลังพลทุกระดับ
• ประชาชน
• สาธารณะ
• หน่วยงานรัฐอื่น
• รัฐสภา
• หน่วยงานที่มีความเชี่ยวชาญ
• องค์การเภสัชกรรม
• กรมธนารักษ์
• เอกชน
• การท่าอากาศยานดอนเมือง
• สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน (สตง.)
• คณะกรรมการ
• การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค
• องค์การบริหารส่วนจังหวัด (อบจ.) ปทุมธานี
• สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.)
• สภาผู้แทนราษฎร
• การกีฬาแห่งประเทศไทย
• กองทัพบก

• ระบบ “ตั๋ว” ตำรวจ
• การซื้อขายตำแหน่ง
• อำนาจในการจัดสรรบัญชีแต่งตั้งโยกย้ายถูกรวมศูนย์อยู่ที่ ผบ.ตร. เพียงผู้เดียว ทำให้ขาดกลไกการถ่วงดุลอำนาจ
• ระบบตรวจสอบขาดความเป็นอิสระ มักขึ้นอยู่กับผู้บังคับบัญชาโดยตรง
• กลไกที่มีอยู่ (กร.ตร., ก.พ.ค.ตร.) มีอำนาจหน้าที่ไม่ชัดเจน และขาดหน่วยงานกำกับดูแลจากภายนอก ทำให้ขาดความโปร่งใส
• วัฒนธรรมอุปถัมภ์และการขาดจิตสำนึกต่อหน้าที่ ทำให้การตรวจสอบการทุจริตเป็นไปได้ยาก
• สวัสดิการย่ำแย่ (เช่น ที่พักอาศัยไม่เพียงพอหรือไม่ได้รับการสำรวจจริง ระบบสวัสดิการการรักษาพยาบาลมีข้อจำกัด)
• ขาดแคลนงบประมาณจัดซื้อวัสดุครุภัณฑ์ และอาวุธยุทโธปกรณ์/เทคโนโลยีที่ไม่ทันสมัย
• ทั้งหมดนี้ส่งผลต่อขวัญกำลังใจและประสิทธิภาพการทำงาน ที่ลดลง

• ใช้อำนาจนายกฯ ออกระเบียบภายในสกัดการซื้อขายตำแหน่ง
• สร้างระบบประเมินผลงานที่วัดผลได้จริง
• ดำเนินการปฏิรูปตำรวจอย่างเป็นระบบใน 3 ด้านหลัก
• สร้างระบบ ประเมิน 360 องศา ที่เน้นผลสัมฤทธิ์ของงาน (KPIs)
• ลดการประเมินเชิงพฤติกรรมหรือความเห็นส่วนตัว
• สร้างระบบ รับเรื่องร้องเรียน ที่ครอบคลุมทั้งช่องทางออนไลน์และออฟไลน์
• ปรับโครงสร้างเงินเดือน
• จัดสรรงบประมาณสำหรับเทคโนโลยีที่ทันสมัย
• จัดสรรงบประมาณพื้นฐานที่จำเป็นในสถานีตำรวจ (เช่น อุปกรณ์สำนักงาน ฯลฯ)
• จัดระบบบ้านพักอาศัยอย่างเป็นธรรม
• ให้เบิกค่าเช่าบ้านได้ตามจริง
• ขยายสิทธิ รักษาพยาบาล
• นายกรัฐมนตรี ในฐานะประธาน ก.ต.ช. และ ก.ตร. ใช้อำนาจในการออก ระเบียบภายใน เพื่อบังคับใช้มาตรการแก้ไขปัญหาการทุจริตคอร์รัปชันและการซื้อขายตำแหน่งบางส่วน
• สร้าง แอปพลิเคชันหรือแพลตฟอร์มออนไลน์ สำหรับการร้องเรียนและรับฟังความเห็น

• กระจายอำนาจและลดการใช้ดุลพินิจส่วนบุคคล
• สร้างความเป็นธรรม (ในการปฏิรูปตำรวจ)
• เพิ่มประสิทธิภาพ (ในการปฏิรูปตำรวจ)
• ยกระดับคุณภาพชีวิตของเจ้าหน้าที่
• การก่ออาชญากรรมลดลง
• จำนวนคดีที่ทำสำเร็จ เพิ่มขึ้น
• คุณภาพของสำนวน ดีขึ้น
• ผลงานด้านบริการประชาชน ดีขึ้น
• ลดการใช้ดุลพินิจของผู้บังคับบัญชา
• ประชาชนสามารถร้องเรียนและส่งความเห็นเกี่ยวกับการทำงานของตำรวจได้อย่างรวดเร็วและสะดวกสบาย
• เงินเดือน ให้เหมาะสม
• เบิกจ่ายตรงกับโรงพยาบาลในพื้นที่ได้ (จากสิทธิรักษาพยาบาล)
• สิทธิประโยชน์ครอบคลุมทุกโรค รวมถึงบริการด้านสุขภาพจิตและทันตกรรม (จากสิทธิรักษาพยาบาล)
• ได้ผลเร็วที่สุด (ในการแก้ไขปัญหาการทุจริตคอร์รัปชันและการซื้อขายตำแหน่ง)
• มีระบบการติดตามความคืบหน้าในการดำเนินการที่รวดเร็วและตรวจสอบได้โดยสาธารณะ

• ตำรวจ (เจ้าหน้าที่)
• ประชาชน
• สาธารณะ

• ทันที (สำหรับสกัดการซื้อขายตำแหน่ง)
• เร็วที่สุด (สำหรับบังคับใช้มาตรการแก้ไขปัญหาการทุจริตคอร์รัปชันและการซื้อขายตำแหน่ง โดยไม่ต้องรอการแก้ไข พ.ร.บ.)

• ประสิทธิภาพการทำงาน: พลทหารสมัครใจมีระเบียบวินัยสูงกว่า มีสถิติปัญหาการใช้ยาเสพติดต่ำกว่า และปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่าในฐานะ "ทหารอาชีพ"
• ขจัดต้นตอการทุจริต: การบังคับเกณฑ์ทหารเป็นบ่อเกิดของการเรียกรับผลประโยชน์ เพื่อแลกกับการหลบเลี่ยงการเกณฑ์ทหาร รวมถึงปัญหา "ทหารผี" ที่ผู้บังคับบัญชาโอนเงินเดือนพลทหารเข้ากระเป๋าตนเองแลกกับการปล่อยตัวกลับบ้าน
• ปกป้องเกียรติภูมิ: ยุติการนำพลทหารไปเป็น "พลทหารรับใช้" หรือใช้แรงงานในกิจการส่วนตัวของผู้บังคับบัญชา ซึ่งบั่นทอนศักดิ์ศรีและเกียรติภูมิของกองทัพ

เปลี่ยนระบบบังคับสู่ความสมัครใจ 100% โดยมีมาตรการเบื้องต้นดังนี้:

• ใช้ระบบทหารอาสา: อาศัยอำนาจตาม ประกาศกระทรวงกลาโหม เรื่อง การรับบุคคลเข้าทำหน้าที่ทหารเป็นการชั่วคราว (ทหารอาสา) พ.ศ. 2565 เพื่อรับสมัครพลทหารมาทดแทนการตรวจเลือก (เกณฑ์ทหาร) แบบเดิม
• ปรับรูปแบบการทำงานแบบมืออาชีพ: พลทหารที่ผ่านการฝึกพื้นฐานแล้ว สามารถปฏิบัติงานแบบ “เช้าไป-เย็นกลับ” หรือมีวันหยุดที่ถี่ขึ้น มีวิถีชีวิตไม่ต่างจากลูกจ้างส่วนราชการอื่น เพื่อสร้างสมดุลระหว่างหน้าที่และการดูแลครอบครัว
• คุ้มครองสวัสดิภาพขั้นสูงสุด: บังคับใช้กฎหมายอย่างเข้มงวดเพื่อประกันความปลอดภัยของพลทหารจากการถูกลงโทษที่ผิดกฎหมาย และห้ามนำพลทหารไปใช้งานนอกเหนือภารกิจทางการทหารอย่างเด็ดขาด

1. ระยะสั้น: ปฏิรูประบบการรับสมัครและสวัสดิการ

• เปิดรับสมัครทหารอาสา: ใช้สัญญาจ้าง 4-8 ปี แทนการเกณฑ์ทหาร พร้อมจัดทำระบบ Clearing House เพื่อจัดสรรผู้สมัครไปยังค่ายทหารต่างๆ ตามความประสงค์และตามความต้องการของหน่วย
• สร้างแรงจูงใจด้านค่าตอบแทน: ออกคำสั่งเพิ่มค่าตอบแทนให้พลทหารที่สมัครใจเลื่อนปลดประจำการเดือนละ 500 บาท เพื่อรักษาผู้มีประสบการณ์ไว้ในกองทัพ
• ยกระดับหลักสูตรการฝึก: ทบทวนหลักสูตรการฝึกทหารอาสาให้เหมาะสมต่อภัยคุกคามปัจจุบัน
• ปฏิบัติงานแบบ “เช้าไป-เย็นกลับ”: ปรับรูปแบบการปฏิบัติงานให้พลทหารที่ผ่านการฝึก และปรับตัวกับภารกิจได้แล้วให้เป็นแบบ “เช้าไป-เย็นกลับ” หรือมีการจัดกะการทำงานให้มีวันหยุด สอดคล้องกับโครงการพลทหารออนไลน์ ซึ่งเปิดโอกาสให้ผู้สมัครเลือกค่ายทหารใกล้บ้าน
• ยกระดับความปลอดภัย: ปรับปรุงคำสั่งกระทรวงกลาโหมให้สอดคล้องกับ พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย พ.ศ. 2565 และ พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551
• ดูแลสวัสดิการตลอดชีวิต: ปรับปรุงสิทธิประโยชน์ให้พลทหารที่บาดเจ็บหรือทุพพลภาพจากการปฏิบัติหน้าที่ได้รับสิทธิในฐานะ “ทหารผ่านศึก” เทียบเท่านายทหารชั้นยศ โดยได้รับการดูแลต่อเนื่องตลอดชีวิตแทนการจ่ายเงินก้อนครั้งเดียว

2. ระยะกลาง: ปฏิรูปกระบวนการยุติธรรม

• แก้ไขกฎหมาย 3 ฉบับ ได้แก่ พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2561, พระราชบัญญัติธรรมนูญศาลทหาร พ.ศ. 2498 และ พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบ พ.ศ. 2559 เพื่อให้คดีทุจริตในกองทัพขึ้นศาลพลเรือน สร้างความมั่นใจในความปลอดภัยและหลักความเสมอภาค

3. ระยะยาว: สร้างระบบความมั่นคงที่ยั่งยืน

• ปรับบทบาทหน่วยบัญชาการรักษาดินแดน: เน้นการฝึกทักษะใหม่ที่จำเป็นต่อความมั่นคงให้แก่กำลังพลสำรองตาม พระราชบัญญัติกำลังพลสำรอง พ.ศ. 2558 เพื่อสนับสนุนภารกิจป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย
• สิทธิมนุษยชนสากล: ลงสัตยาบรรณใน พิธีสารเลือกรับของอนุสัญญาว่าด้วยการต่อต้านการทรมาน (Optional Protocol to the Convention Against Torture - OPCAT) เพื่อให้ คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ เข้าตรวจสอบค่ายทหารได้โดยไม่ต้องแจ้งล่วงหน้า
• บูรณาการระดับชาติ: มอบหมายให้ สภาความมั่นคงแห่งชาติ บรรจุหลักการพลทหารสมัครใจ 100% ลงในแผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติและแผนความมั่นคงแห่งชาติ
• แก้ไขกฎหมายหลัก: แก้ไข พระราชบัญญัติรับราชการทหาร พ.ศ. 2497 กำหนดให้การเรียกบุคคลเข้าเป็นทหารกองประจำการในยามปกติ ต้องมาจากการสมัครใจเท่านั้น

• ยกเลิกบังคับเกณฑ์ทหาร เปลี่ยนเป็นระบบสมัครใจ 100%
• พลทหาร มี สมดุลระหว่างหน้าที่และการดูแลครอบครัว
• ความปลอดภัยของพลทหารจากการถูกลงโทษที่ผิดกฎหมาย ได้รับการ ประกัน
• พลทหาร ไม่ถูก นำไปใช้งานนอกเหนือภารกิจทางการทหารอย่างเด็ดขาด
• ค่าตอบแทนพลทหารที่สมัครใจเลื่อนปลดประจำการ เพิ่มขึ้น เดือนละ 500 บาท
• หลักสูตรการฝึกทหารอาสา มีความ เหมาะสมต่อภัยคุกคามปัจจุบัน
• พลทหารที่บาดเจ็บหรือทุพพลภาพจากการปฏิบัติหน้าที่ได้รับสิทธิในฐานะ “ทหารผ่านศึก” เทียบเท่านายทหารชั้นยศ โดยได้รับการดูแลต่อเนื่องตลอดชีวิตแทนการจ่ายเงินก้อนครั้งเดียว
• คดีทุจริตในกองทัพขึ้นศาลพลเรือน
• ความมั่นใจในความปลอดภัยและหลักความเสมอภาค เพิ่มขึ้น
• คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ เข้าตรวจสอบค่ายทหารได้โดยไม่ต้องแจ้งล่วงหน้า
• หลักการพลทหารสมัครใจ 100% ถูกบรรจุ ลงในแผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติและแผนความมั่นคงแห่งชาติ

• ทหาร
• ผู้สมัครทหารอาสา
• พลทหารที่บาดเจ็บหรือทุพพลภาพจากการปฏิบัติหน้าที่
• บุคคล ที่อาจถูกบังคับให้เป็นทหาร

• ความเสียหายทางเศรษฐกิจ: วิกฤตการณ์นอมินี (Nominee) และทุนสีเทา คือหายนะต่อเศรษฐกิจที่ทำลายโครงสร้างการแข่งขันอย่างรุนแรง
• เครือข่ายไทยเทา: ปัญหานี้ดำรงอยู่ได้เพราะมีกลุ่มทุน ข้าราชการ และนักการเมืองไทยที่สนับสนุนให้เกิดนอมินี เพื่อหลบเลี่ยงความรับผิดชอบและเลี่ยงภาษี
• บทลงโทษต่ำเกินไป: ปัจจุบันบทลงโทษตาม พระราชบัญญัติการบัญชี พ.ศ. 2543 และ พระราชบัญญัติการประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว พ.ศ. 2542 ต่ำเกินไป ทำให้กลุ่มทุนไม่เกรงกลัว และมองว่าเป็นเพียงต้นทุนทางธุรกิจที่ยอมจ่ายได้
• หน่วยงานรัฐยังทำงานแบบแยกส่วน ทำให้การดำเนินคดีล่าช้าใช้เวลานานนับปี

• มาตรการคัดกรองเชิงรุก: เพิ่มความเข้มงวดในการจดทะเบียนนิติบุคคล เชื่อมโยงฐานข้อมูลของกรมพัฒนาธุรกิจการค้า เข้ากับฐานข้อมูลของหน่วยงานสำคัญแบบอัตโนมัติ เช่น กองบัญชาการตำรวจสอบสวนกลาง, กรมสอบสวนคดีพิเศษ (DSI), สำนักงานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน (ปปง.), และกรมสรรพากร เพื่อระบบแจ้งเตือนความผิดปกติของโครงสร้างถือหุ้น
• กลไกตรวจสอบโดยประชาชน: สร้างระบบร้องเรียนที่โปร่งใส ตรวจสอบได้ มีกลไกที่รัฐต้องตอบสนองอย่างชัดเจน
• ปฏิรูปบทลงโทษ: เพิ่มบทลงโทษให้สูงขึ้นและลดระยะเวลาการดำเนินคดีให้สั้นลง
• เปิดเผยข้อมูลนิติบุคคลให้สาธารณะเข้าถึงได้
• เปิดเผยรายชื่อบริษัทที่ถูกปรับ ตักเตือน หรือเพิกถอนใบอนุญาต
• พัฒนาโมเดลวิเคราะห์กลุ่มเสี่ยงผ่านระบบวิเคราะห์ธุรกิจเชิงบูรณาการ (Integrated Business Analysis System - IBAS)
• รณรงค์ให้ประชาชนทั่วประเทศแจ้งเบาะแส
• พัฒนา Dashboard รับเรื่องร้องเรียนให้ตรวจสอบได้ ยกระดับระบบ ทราฟฟี่ ฟองดูว์ (Traffy Fondue) ให้เป็นศูนย์กลางการจัดการเรื่องร้องเรียนที่โปร่งใส ติดตามผลได้ตามเวลาจริง (Real-time)
• สร้างแรงจูงใจและสวัสดิการคุ้มครองสำหรับผู้แจ้งเบาะแส
• ตรวจสอบบริษัทบัญชีและสำนักงานกฎหมายที่รับจ้างถือหุ้นแทนทุนนอมินี
• ร่วมกับกรมที่ดินและ ปปง. ตรวจสอบการฟอกเงินผ่านบ้านหรูและที่ดิน ยึดคืนทรัพยากรที่นอมินีถือครองโดยมิชอบ
• แก้ไขกฎหมายที่เกี่ยวข้องเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการปราบนอมินี เช่น พระราชบัญญัติ ป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน พ.ศ. 2542 หรือ พ.ร.บ.การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว พ.ศ. 2542
• สนับสนุนธุรกิจต่างชาติที่ถูกกฎหมาย
• สร้างร่วมมือกับสากล ยกระดับ ไทย เป็นศูนย์กลางการปราบปรามทุนเทา / นอมินี

• บทลงโทษสูงขึ้นและลดระยะเวลาการดำเนินคดีสั้นลง
• ความเข้มงวดในการจดทะเบียนนิติบุคคล เพิ่มขึ้น
• ตรวจสอบบริษัทบัญชีและสำนักงานกฎหมายที่รับจ้างถือหุ้นแทนทุนนอมินีเพิ่มขึ้น 50%
• ยึดคืนทรัพยากรที่นอมินีถือครองโดยมิชอบให้ได้มากขึ้น 10%

• ผู้ประกอบการไทย
• ประชาชน
• ภาคประชาสังคม

• ภายใน 3 เดือน (ข้อมูลเปิด, ประกาศวาระแห่งชาติ, พัฒนา Dashboard, เพิ่มรางวัลนำจับ, ตรวจสอบผู้ให้การสนับสนุน นอมินี , ตรวจสอบทรัพย์สินและอสังหาริมทรัพย์)
• ภายใน 6 เดือน (เปิดเผยประวัติผู้กระทำผิด, พัฒนา Machine Learning, ปรับปรุงแก้ไขกฎหมาย)

• สำนักงานประกันสังคมมีสถานะเป็นส่วนราชการ ทำให้การบริหารจัดการถูกแทรกแซงจากการเมือง
• การกำหนดนโยบายระยะสั้นของรัฐบาล เช่น การลดอัตราเงินสมทบเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจ ขัดต่อหลักคณิตศาสตร์ประกันภัย
• ความเสี่ยงที่กองทุนจะขาดเสถียรภาพและความยั่งยืนในระยะยาว
• ผู้ประกันตนในฐานะเจ้าของเงินขาดกลไกตรวจสอบการใช้อำนาจและงบประมาณ
• เกิดปัญหาความไม่โปร่งใส เช่น การลงทุนที่น่าสงสัย และการจัดซื้อจัดจ้างระบบไอทีราคาสูงเกินจริง
• ความพยายามลิดรอนอำนาจผู้ประกันตนผ่านการแก้ไขระเบียบเลือกตั้งบอร์ดประกันสังคม
• โครงสร้างระบบราชการทำให้การบริหารกองทุนขาดความคล่องตัว
• ไม่สามารถดึงดูดผู้เชี่ยวชาญด้านการลงทุนมืออาชีพได้เทียบเท่ากองทุนขนาดใหญ่ เช่น กบข. หรือกองทุนความมั่งคั่งในต่างประเทศ

• แก้ไขพระราชบัญญัติประกันสังคม เพื่อยกระดับธรรมาภิบาลของกองทุน
• ปรับโครงสร้างการบริหารให้มีความเป็นมืออาชีพตามมาตรฐานสากล
• ทำให้การบริหารกองทุนมีความโปร่งใส ตรวจสอบได้ และยึดโยงกับผลประโยชน์ของผู้ประกันตนเป็นหลัก
• ลดการแทรกแซงจากการเมืองและระบบราชการในการบริหารกองทุน

• กองทุนประกันสังคมมีความโปร่งใส
• มีธรรมาภิบาล
• ลดการแทรกแซงจากฝ่ายข้าราชการและการเมือง

• ผู้ประกันตน
• นายจ้าง

• ความเหลื่อมล้ำทางด้านสิทธิ โอกาส อำนาจ และศักดิ์ศรี
• การจราจร
• ขยะและสิ่งปฏิกูล
• ความแออัด
• ความเหลื่อมล้ำ
• การใช้ดุลยพินิจตามอำเภอใจของเจ้าพนักงานในการจัดเก็บภาษี
• การกระทำทุจริตต่อหน้าที่

• มุ่งเน้นการกระจายอำนาจหน่วยราชการจากส่วนกลางสู่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่องค์กรเอกชน องค์กรวิชาชีพ หรือตามสาขาอาชีพที่หลากหลาย
• ใช้ฐานของท้องถิ่นที่อยู่ใกล้ชิดกับประชาชนในการตอบสนองความความต้องการของประชาชน และ แก้ไขปัญหา
• ขจัดความเหลื่อมล้ำทางด้านสิทธิ โอกาส อำนาจ และศักดิ์ศรี
• ส่งเสริมให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการกำหนดนโยบาย การวางแผน การตัดสินใจ และการพัฒนา
• ให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเป็นหน่วยงานหลักในการจัดทำบริการสาธารณะและตัดสินใจแก้ไขปัญหาในพื้นที่
• จัดการปกครองส่วนท้องถิ่นตามหลักแห่งการปกครองตนเอง
• ส่งเสริมให้มีการปกครองในรูปแบบพิเศษตามหลักแห่งการปกครองตนเอง
• จัดให้มีการเลือกตั้งผู้บริหารตั้งแต่ระดับเขตจนถึงผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร
• แก้ปัญหาการจราจร
• กำจัดขยะและสิ่งปฏิกูล
• ทบทวนและย้ายหน่วยงานหรือองค์กรของรัฐออกจากศูนย์กลางเมือง
• ปรับโครงสร้างทางการบริหารที่เปิดโอกาสให้ประชาชนมีส่วนร่วมโดยยึดหลักธรรมาภิบาล
• ปฏิรูประบบการจัดทำงบประมาณแผ่นดิน
• จัดสรรงบประมาณเพื่อลดความเหลื่อมล้ำ
• จัดตั้ง”สถาบันอิสระ” อิสระในสังกัดสภาผู้แทนราษฎรเพื่อตรวจสอบ วิเคราะห์ ติดตามผลระบบงบประมาณแผ่นดิน
• ส่งเสริมให้ประชาชนมีส่วนร่วมในกระบวนการจัดทำงบประมาณทุกขั้นตอน
• สร้างความเป็นธรรมและเพิ่มประสิทธิภาพในระบบภาษีอากร
• จัดเก็บภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาให้ครอบคลุมรายได้จากทรัพย์สินมรดกและทรัพย์สินทุกประเภทอย่างทั่วถึงและเป็นธรรม
• ปฏิรูปหลักเกณฑ์การให้สิทธิประโยชน์
• มีหลักเกณฑ์ที่ชัดเจนเพื่อป้องกันการใช้ดุลยพินิจตามอำเภอใจของเจ้าพนักงานในการจัดเก็บภาษี
• ขจัดและป้องกันการกระทำทุจริตต่อหน้าที่
• ปรับโครงสร้างและปฏิรูประบบราชการด้วยการแก้ไขกฎระเบียบที่เกี่ยวข้อง
• ลดขนาดกำลังคน
• ถ่ายโอนบางภารกิจของภาครัฐให้ภาคเอกชนและภาคประชาสังคมดำเนินการแทน
• ปรับปรุงกฎหมายความมั่นคงภายใน
• ส่งเสริมความยุติธรรมในอาชีพข้าราชการทุกประเภทตามหลักธรรมาภิบาล
• คัดเลือก สรรหา หรือเลือกตั้งจากบุคคลที่มีความรู้ ความสามารถ ความเชี่ยวชาญ หรือมีคุณสมบัติเหมาะสม

• การปกครองส่วนท้องถิ่นสามารถมีรูปแบบที่หลากหลายเพื่อให้สอดคล้องกับสภาพพื้นที่
• รักษาผลประโยชน์ของชาติและประชาชน
• การบริหารจัดการมีประสิทธิภาพ กระชับและคล่องตัวในการให้บริการสาธารณะและตอบสนองความต้องการของประชาชนในท้องถิ่นได้อย่างแท้จริง
• ลดความแออัด
• พัฒนารูปแบบตลอดจนโครงสร้างของเมืองและบริการสาธารณะสู่การเป็นเมืองอัจฉริยะ (smart city)
• ระบบการจัดทำงบประมาณแผ่นดิน มีความสมดุลกับการจัดเก็บรายได้และสอดคล้องกับภาวะเศรษฐกิจของประเทศ
• ลดความเหลื่อมล้ำ
• เกิดประสิทธิภาพและประสิทธิผล
• เพิ่มประสิทธิภาพในระบบภาษีอากร
• ป้องกันการใช้ดุลยพินิจตามอำเภอใจของเจ้าพนักงานในการจัดเก็บภาษี
• ข้าราชการ บุคลากรของรัฐ และองค์กรต่างๆ สามารถปฏิบัติหน้าที่ตามภารกิจได้อย่างมีประสิทธิภาพ ตรงเป้าหมาย และสอดคล้องกับการพัฒนา
• เพิ่มประสิทธิภาพและความโปร่งใส
• ระบบราชการสามารถตรวจสอบได้ในวงกว้างและเชื่อมโยงกับทุกฝ่าย
• กฎหมายความมั่นคงภายในมีความสมดุลกับการพัฒนาด้านเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม และความมั่นคง
• การปรับปรุงกฎหมายความมั่นคงภายในคำนึงถึงความผาสุกของประชาชนเป็นหลัก

• องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
• ท้องที่องค์กรเอกชน
• องค์กรวิชาชีพ
• ประชาชน
• เมืองใหญ่ เช่น เชียงใหม่ นครราชสีมา ขอนแก่น ภูเก็ต จังหวัดชายแดนภาคใต้ รวมทั้งท้องถิ่นอื่นๆ ที่มีลักษณะเฉพาะ
• กรุงเทพมหานคร
• บุคคลธรรมดา
• นิติบุคคล
• เจ้าพนักงาน
• ข้าราชการ
• บุคลากรของรัฐ
• องค์กรต่างๆ
• ภาคเอกชน
• ภาคประชาสังคม
• บุคคลที่มีความรู้ ความสามารถ ความเชี่ยวชาญ หรือมีคุณสมบัติเหมาะสม

• กฎหมายล้าหลังและซ้ำซ้อน: ประชาชนและธุรกิจต้องเผชิญกฎหมาย กฎ ระเบียบ และข้อบังคับจำนวนมากที่หมดความจำเป็น ไม่สอดคล้องกับสภาพเศรษฐกิจและสังคมปัจจุบัน
• อุปสรรคต่อการดำรงชีวิตและการทำมาหากิน: กฎหมายบางฉบับสร้างภาระขั้นตอน ต้นทุน และเวลา ทำให้การเริ่มธุรกิจ การทำงาน และการใช้ชีวิตประจำวันยุ่งยากโดยไม่จำเป็น
• ช่องโหว่การทุจริตจากกติกาที่ไม่ทันสมัย: กฎหมายที่คลุมเครือและล้าสมัยเปิดช่องให้เกิดการใช้ดุลพินิจเกินจำเป็นและการทุจริตในหน่วยงานรัฐ

• ใช้กฎหมายแม่บทฉบับเดียวเป็นเครื่องมือ “ตัดตอน” กฎหมายล้าสมัยทั้งระบบ
• ให้อำนาจทบทวนและยกเลิกกฎหมาย/กฎ/ระเบียบที่ล้าหลังหรือเป็นอุปสรรค โดยไม่ต้องแก้ทีละฉบับ
• ปรับโครงสร้างกฎหมายให้หน่วยงานรัฐขับเคลื่อนตามพันธกิจที่ชัดเจน
• ตัดกติกาที่เปิดช่องดุลพินิจเกินจำเป็น
• เปิดทางกำหนดมาตรฐานด้านคุณภาพชีวิต สิทธิมนุษยชน สิ่งแวดล้อม และการประกอบธุรกิจ
• ใช้ Super Act เป็นจุดเริ่มต้นปฏิรูปกฎหมายทั้งระบบ

• ลดภาระประชาชน
• ปิดช่องทุจริต
• ยกระดับการทำงานภาครัฐ
• ไม่ต้องแก้ กฎหมาย ทีละฉบับ
• ลดงานซ้ำซ้อน
• ยกระดับบริการแบบ One-Stop Service
• เพิ่มความโปร่งใสและตรวจสอบได้
• มาตรฐาน สอดคล้องบริบทไทยและมาตรฐานสากล
• กฎหมาย ทันโลกและรองรับฉากทัศน์ใหม่ของประเทศ

• ประชาชน
• ธุรกิจ

• งบประมาณรัฐตรวจสอบยาก: ประชาชนไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลการใช้งบประมาณและการจัดซื้อจัดจ้างของรัฐได้ครบถ้วน เข้าใจยาก และกระจัดกระจาย ทำให้ไม่รู้ว่าเงินภาษีถูกใช้ไปอย่างไร
• ทุจริตเชิงโครงสร้างตรวจจับช้า: การเอื้อประโยชน์ในการจัดซื้อจัดจ้าง การตั้งราคากลางผิดปกติ หรือโครงการล่าช้า มักถูกตรวจพบเมื่อสายเกินไป หลังงบประมาณถูกใช้ไปแล้ว
• ประชาชนไม่มีบทบาทในการติดตามโครงการในพื้นที่: แม้โครงการรัฐส่งผลโดยตรงต่อชีวิตประจำวัน แต่ประชาชนไม่สามารถติดตามความคืบหน้า การเปลี่ยนแปลงสัญญา หรือการจ่ายเงินได้อย่างเป็นระบบ

• ยกระดับความโปร่งใสของงบประมาณรัฐด้วยข้อมูลเปิด เทคโนโลยี และการมีส่วนร่วมของประชาชน
• เปิดเผยข้อมูลงบประมาณ การจัดซื้อจัดจ้าง และโครงการรัฐแบบรวมศูนย์ ด้วย แพลตฟอร์ม “ส่องรัฐ” (Thailand Government Watch) ให้ประชาชนเข้าดู ค้นหา และร่วมตรวจสอบได้ง่าย
• กำหนดให้ทุกสัญญาจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐเผยแพร่ข้อมูลตลอดทุกขั้นตอนในรูปแบบ Machine-Readable ตามมาตรฐานข้อมูลเปิดการจัดซื้อจัดจ้าง (OCDS) ตั้งแต่ราคากลาง ผู้เข้าประมูล ความสัมพันธ์บริษัท เงื่อนไขสัญญา การจ่ายเงิน จนถึงผลงานหลังส่งมอบ
• นำเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์มาวิเคราะห์ความเสี่ยง เช่น TOR เอื้อรายเดียว ราคาผิดปกติ สินค้าไม่ตรงสเปก หรือรูปแบบการประมูลที่เข้าข่ายฮั้ว
• เปิดให้ประชาชนกดติดตามโครงการรัฐในพื้นที่ พร้อมระบบแจ้งเตือนเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงสถานะ เช่น การขยายสัญญา การส่งมอบงาน หรือการเบิกจ่าย
• จัดทำรายงานสาธารณะ เช่น บริษัทที่ได้งานรัฐซ้ำซ้อน โครงการล่าช้าผิดปกติ โดยกำหนดให้ทุกหน่วยงานส่งข้อมูลไปยังสำนักงานงบประมาณของรัฐสภาเพื่อวิเคราะห์และเผยแพร่

• งบประมาณโปร่งใส ตรวจสอบได้
• ประชาชนเข้าดู ค้นหา และร่วมตรวจสอบ ข้อมูล ได้ง่าย
• ข้อมูล การจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐเผยแพร่ตลอดทุกขั้นตอนในรูปแบบ Machine-Readable
• ความผิดปกติ เช่น TOR เอื้อรายเดียว ราคาผิดปกติ สินค้าไม่ตรงสเปก หรือรูปแบบการประมูลที่เข้าข่ายฮั้ว ถูก ตรวจจับ
• ประชาชน รับ การแจ้งเตือนเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงสถานะ ของโครงการรัฐ
• มี รายงานสาธารณะ เช่น บริษัทที่ได้งานรัฐซ้ำซ้อน โครงการล่าช้าผิดปกติ

• ประชาชน
• สำนักงานงบประมาณของรัฐสภา

• ขั้นตอนซ้ำซ้อนหลายหน่วยงาน: ผู้ประกอบการต้องขอใบอนุญาตจากหลายหน่วยงานที่ทับซ้อนกัน ใช้เอกสารและการพิจารณาซ้ำ ทำให้กระบวนการยืดเยื้อ
• ต้นทุนเวลาและค่าใช้จ่ายสูง: การรออนุมัติยาวนานทำให้เสียโอกาสทางธุรกิจ เพิ่มต้นทุนการเริ่มต้นและการขยายกิจการ โดยเฉพาะ SME และผู้ประกอบการรายใหม่
• ความไม่ชัดเจนเปิดช่องทุจริต: กติกาและลำดับขั้นตอนที่ไม่โปร่งใสสร้างดุลพินิจสูง เสี่ยงต่อการเรียกรับผลประโยชน์และความไม่เป็นธรรม

ปรับระบบการขออนุญาตของรัฐให้เป็นจุดเดียว ใบเดียว เพื่อลดขั้นตอน ลดต้นทุน และเพิ่มความโปร่งใสในการทำธุรกิจ

• ใบอนุญาตเดียว ครอบคลุมทุกหน่วยงาน: รวมการขออนุญาตประกอบกิจการ การผลิต สิ่งแวดล้อม ความปลอดภัย แรงงาน ฯลฯ ไว้ในกระบวนการเดียว ลดการยื่นซ้ำหลายที่
• ตั้งศูนย์กลาง Super Licensing Center: ทำหน้าที่เป็นจุดติดต่อเดียว (Single Point of Contact) ผู้ประกอบการยื่นข้อมูลและเอกสารครั้งเดียว ศูนย์จะกระจายข้อมูลไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้องแทน
• บูรณาการการตรวจสอบภาคสนาม: ศูนย์ทำหน้าที่ประสานการนัดหมายและการตรวจสถานประกอบการร่วมกัน ลดการตรวจซ้ำหลายรอบ และยึดมาตรฐานเดียวด้านความปลอดภัยและคุณภาพ
• มาตรฐานเดียว โปร่งใส ตรวจสอบได้: ใช้ระบบเดียวในการกำกับ ตรวจสอบ และประเมินความปลอดภัยและมาตรฐานกิจการ ลดดุลยพินิจ และลดโอกาสคอร์รัปชัน
• ลดต้นทุนธุรกิจ ส่งเสริมการลงทุน: เมื่อขั้นตอนและเวลาในการขออนุญาตลดลง จะช่วยจูงใจให้เกิดธุรกิจใหม่ การลงทุนเพิ่มขึ้น และการขยายกิจการในประเทศ

• ลดขั้นตอน ลดต้นทุน และเพิ่มความโปร่งใสในการทำธุรกิจ
• ลดโอกาสคอร์รัปชัน
• เกิดธุรกิจใหม่ การลงทุนเพิ่มขึ้น และการขยายกิจการในประเทศ

ผู้ประกอบการขนาดกลางและเล็ก SMEs

• ข้อมูลรัฐปิดเป็นค่าเริ่มต้น: ประชาชน นักวิจัย สื่อ และภาคธุรกิจ เข้าถึงข้อมูลภาครัฐได้ยาก ต้องขออนุญาตหลายขั้นตอน แม้เป็นข้อมูลที่ไม่กระทบความมั่นคงหรือข้อมูลส่วนบุคคล
• หน่วยงานรัฐทำงานแยกส่วน: ข้อมูลไม่เชื่อมโยงกันระหว่างหน่วยงาน ทำให้ประชาชนต้องยื่นเอกสารซ้ำ ระบบรัฐทำงานช้า และตัดสินใจเชิงนโยบายจากข้อมูลที่ไม่ครบถ้วน
• การตรวจสอบภาครัฐทำได้จำกัด: การปิดข้อมูลโดยไม่จำเป็น เปิดช่องให้เกิดความไม่โปร่งใส การทุจริต และทำให้สังคมตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐได้ยาก

• เปลี่ยนหลักคิดภาครัฐจาก “ปิดเป็นค่าเริ่มต้น” เป็น “เปิดเป็นหลัก”
• กำหนดสิทธิการเข้าถึงข้อมูลเป็นสิทธิขั้นพื้นฐาน: ออกกฎหมายให้ประชาชนมีสิทธิเข้าถึงข้อมูลภาครัฐโดยหลัก เว้นแต่ข้อมูลที่กระทบความมั่นคง ความปลอดภัย หรือข้อมูลส่วนบุคคลตามกฎหมาย
• เปิดข้อมูลเพื่อการทำงานระหว่างหน่วยงาน: ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนข้อมูลภาครัฐอย่างเป็นระบบ
• คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลควบคู่กัน: เปิดเผยเฉพาะข้อมูลที่ไม่กระทบกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล (PDPA) และกำหนดมาตรฐานการใช้งานข้อมูลอย่างปลอดภัย
• ยกระดับความโปร่งใสและการตรวจสอบ: เปิดทางให้สาธารณชน สื่อ และผู้เชี่ยวชาญ ใช้ข้อมูลภาครัฐในการตรวจสอบ เสนอแนะ และพัฒนานโยบายอย่างมีคุณภาพ

• ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนข้อมูลภาครัฐอย่างเป็นระบบ ลดความซ้ำซ้อน เพิ่มประสิทธิภาพการบริการประชาชน
• สาธารณชน สื่อ และผู้เชี่ยวชาญ ใช้ข้อมูลภาครัฐในการตรวจสอบ เสนอแนะ และพัฒนานโยบายอย่างมีคุณภาพ

• ประชาชน
• นักวิจัย
• สื่อ
• ภาคธุรกิจ
• หน่วยงานรัฐ
• สาธารณชน
• ผู้เชี่ยวชาญ

• กลัวถูกเปิดเผยตัวตนและถูกกลั่นแกล้ง: ผู้พบเห็นการทุจริตจำนวนมากไม่กล้าแจ้งเบาะแส เพราะเสี่ยงถูกคุกคาม ถูกย้ายงาน ถูกฟ้องกลับ หรือถูกทำร้าย ทั้งต่อตนเองและครอบครัว
• ระบบรับแจ้งไม่ปลอดภัยพอ: ช่องทางร้องเรียนของรัฐหลายแห่งยังสามารถย้อนกลับไปหาผู้แจ้งได้ ทั้งจากข้อมูลเทคนิคและการเข้าถึงของเจ้าหน้าที่ ทำให้ความเชื่อมั่นต่ำ
• เบาะแสไม่ถูกนำไปใช้จริง: แม้มีข้อมูลสำคัญ แต่ขาดระบบที่ทำให้พนักงานสอบสวนสามารถสื่อสาร ขอข้อมูลเพิ่ม และนำเบาะแสไปสู่คดีได้โดยไม่เปิดเผยตัวผู้แจ้ง

• สร้างกลไกคุ้มครองผู้แจ้งเบาะแสการทุจริต (Whistleblower Protection)
• สร้างระบบแจ้งเบาะแสการทุจริตที่ ปลอดภัยจริงตั้งแต่ต้นทางถึงศาล โดยใช้เทคโนโลยีและกติกาทางกฎหมายควบคู่กัน
• ใช้เทคโนโลยีการเข้ารหัสขั้นสูง End-to-End Encryption เพื่อปกปิดข้อมูลผู้แจ้งตั้งแต่ต้นทาง
• ออกแบบสถาปัตยกรรมข้อมูลแบบ Data Separation Architecture แยก “ข้อมูลผู้แจ้ง” ออกจาก “ข้อมูลคดี” อย่างเด็ดขาด
• สร้างช่องทางสื่อสารเฉพาะกิจให้พนักงานสอบสวนสามารถสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมจากผู้แจ้งได้ โดยไม่ต้องรู้ตัวตนจริงของผู้แจ้ง

• ทำให้ประชาชน ข้าราชการ และพนักงานเอกชน กล้าแจ้งข้อมูลการทุจริตโดยไม่ต้องเลือกระหว่าง “ความถูกต้อง” กับ “ความปลอดภัยของชีวิต”

• ผู้แจ้งเบาะแสการทุจริต
• ประชาชน
• ข้าราชการ
• พนักงานเอกชน

• การแต่งตั้งขาดความโปร่งใส: ประชาชนไม่สามารถทราบเหตุผล หลักเกณฑ์ หรือกระบวนการคัดเลือกผู้ดำรงตำแหน่งระดับสูงของราชการ ทั้งที่ตำแหน่งเหล่านี้มีอำนาจกำหนดทิศทางนโยบายและงบประมาณจำนวนมาก
• ข้าราชการดีถูกบั่นทอนกำลังใจ: ระบบที่ไม่ยึดผลงานและความสามารถอย่างแท้จริง ทำให้ข้าราชการมืออาชีพขาดโอกาสเติบโต และเกิดวัฒนธรรม “รอเส้น” แทน “สร้างผลงาน”
• ความเสี่ยงการซื้อขายตำแหน่ง: การขาดกลไกตรวจสอบจากภายนอก เปิดช่องให้เกิดการวิ่งเต้นหรือแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ ซึ่งกระทบประสิทธิภาพรัฐและความเชื่อมั่นของประชาชน

• ปฏิรูประบบแต่งตั้งข้าราชการระดับสูงให้ยึด ความสามารถ ความโปร่งใส และความรับผิดชอบต่อสาธารณะ
• กำหนดกระบวนการสรรหาแบบเปิด: จัดให้มีหลักเกณฑ์การคัดเลือกปลัดกระทรวงและอธิบดีที่ชัดเจน โปร่งใส และประกาศต่อสาธารณะ โดยยึดผลงาน ประสบการณ์ และคุณธรรมเป็นหลัก
• เปิดข้อมูลให้สังคมตรวจสอบ: เผยแพร่ประวัติ คุณสมบัติ ผลงาน และวิสัยทัศน์ของผู้ได้รับการเสนอชื่อ เพื่อให้ประชาชน สื่อ และภาควิชาชีพสามารถตรวจสอบและตั้งคำถามได้
• กลไกถ่วงดุลและความเป็นธรรมภายในระบบราชการ: ใช้คณะกรรมการสรรหาที่มีองค์ประกอบหลากหลาย ลดการผูกขาดอำนาจตัดสินใจ และคุ้มครองความก้าวหน้าของข้าราชการตามหลักคุณธรรม
• ปิดช่องการซื้อขายตำแหน่ง: สร้างระบบตรวจสอบย้อนหลังและความรับผิดชอบของผู้เสนอชื่อและผู้แต่งตั้ง เพื่อยับยั้งการวิ่งเต้นและผลประโยชน์แอบแฝง

• ระบบแต่งตั้งข้าราชการระดับสูง ยึด ความสามารถ ความโปร่งใส และความรับผิดชอบต่อสาธารณะ
• กระบวนการสรรหา มีหลักเกณฑ์การคัดเลือกที่ชัดเจน โปร่งใส และประกาศต่อสาธารณะ
• ลดการผูกขาดอำนาจตัดสินใจ
• คุ้มครองความก้าวหน้าของข้าราชการตามหลักคุณธรรม

• ข้าราชการ

• ทรัพย์สินนักการเมืองตรวจสอบยาก: การเปิดเผยบัญชีทรัพย์สินในปัจจุบันอยู่ในรูปเอกสารสแกนหรือไฟล์ PDF ที่ประชาชนและสื่อไม่สามารถนำไปวิเคราะห์หรือเปรียบเทียบได้อย่างมีประสิทธิภาพ
• ผลประโยชน์ทับซ้อนถูกซ่อนอยู่ในโครงสร้างทรัพย์สิน: ประชาชนไม่สามารถทราบได้ชัดเจนว่าทรัพย์สินหรือกิจการที่นักการเมืองถือครองมีส่วนเกี่ยวข้องกับนโยบายรัฐ หรือเป็นภัยต่อประโยชน์สาธารณะหรือไม่
• การแต่งตั้งรัฐมนตรีขาดกลไกคัดกรองเชิงประชาธิปไตย: รัฐมนตรีสามารถเข้ารับตำแหน่งได้โดยไม่มีการตรวจสอบคุณสมบัติและผลประโยชน์อย่างเปิดเผยต่อสภาและสาธารณชน

• ยกระดับการป้องกันการทุจริตจาก “เปิดเผยเชิงพิธีกรรม” สู่ “ตรวจสอบได้จริง”
• เปิดเผยบัญชีทรัพย์สินแบบดิจิทัล: ปรับรูปแบบการเปิดเผยบัญชีทรัพย์สินให้เป็นข้อมูล Machine-Readable (เช่น Excel, CSV)
• แสดงที่มาและส่วนได้ส่วนเสียของทรัพย์สิน (Asset Interest): กำหนดให้ผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองต้องเปิดเผย ที่มาของรายได้ โครงสร้างการถือหุ้น และความเกี่ยวข้องกับกิจการต่างๆ
• ตรวจสอบก่อนแต่งตั้งรัฐมนตรี: จัดให้มี กระบวนการอภิปรายและลงมติเห็นชอบคุณสมบัติรายบุคคล ของรัฐมนตรีในสภาผู้แทนราษฎร

• ประชาชน สื่อ และนักวิชาการสามารถนำข้อมูลบัญชีทรัพย์สินไปตรวจสอบ วิเคราะห์ และติดตามการเปลี่ยนแปลงของทรัพย์สินได้จริง
• ป้องกันผลประโยชน์ทับซ้อน และการมีส่วนร่วมกับธุรกิจที่กระทบประโยชน์ประเทศ
• เพิ่มความโปร่งใส ความรับผิดชอบ และความชอบธรรมทางประชาธิปไตย

• ประชาชน
• สื่อ
• นักวิชาการ

• เกี่ยวกับ Action: ยกระดับการป้องกันการทุจริต ตลอดวงจรอำนาจ
• เกี่ยวกับ Action: ตรวจสอบก่อนแต่งตั้งรัฐมนตรี ก่อนนำเสนอโปรดเกล้าฯ

• องค์กรตรวจสอบขาดความยึดโยงกับประชาชน: ที่มาและกระบวนการแต่งตั้งขององค์กรอิสระจำนวนมากไม่สะท้อนเจตจำนงของประชาชน ทำให้ความชอบธรรมและความไว้วางใจลดลง
• ระบบถ่วงดุลไม่ทำงานอย่างแท้จริง: โครงสร้างวุฒิสภาและองค์กรอิสระบางส่วนมีความซ้ำซ้อนกับฝ่ายการเมืองที่มาจากการเลือกตั้ง แต่กลับไม่สามารถตรวจสอบถ่วงดุลได้อย่างมีประสิทธิภาพ
• ความเสี่ยงผลประโยชน์ทับซ้อน: กติกาหลังพ้นตำแหน่งของผู้ดำรงตำแหน่งระดับสูงในองค์กรตรวจสอบยังสั้นเกินไป เปิดช่องให้เกิดการแสวงหาผลประโยชน์และบ่อนทำลายความเป็นอิสระของระบบ

• ปรับรื้อโครงสร้างองค์กรตรวจสอบการทุจริต และองค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ โดยการแก้ไขรัฐธรรมนูญ และกฎหมายที่เกี่ยวข้อง
• ปฏิรูปเชิงโครงสร้างผ่านการแก้ไขรัฐธรรมนูญและกฎหมายที่เกี่ยวข้อง
• ปรับที่มาวุฒิสภา: แก้ไขบทบัญญัติรัฐธรรมนูญ
• เพิ่มความยึดโยงกับประชาชน: ปรับที่มาขององค์กรอิสระ โดยเปิดช่องให้ประชาชนมีสิทธิ ยับยั้งการเสนอชื่อ และ ถอดถอน คณะกรรมการองค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ
• ปิดช่องผลประโยชน์ทับซ้อน: ขยายระยะเวลา ห้ามดำรงตำแหน่ง กรรมการ ที่ปรึกษา หรือพนักงานในหน่วยงานรัฐและเอกชน เป็น 5 ปีหลังพ้นตำแหน่ง จากเดิม 2 ปี สำหรับคณะกรรมการและผู้บริหารระดับสูงขององค์กรตรวจสอบ
• เสริมความเป็นอิสระเชิงระบบ: ปรับกฎหมายลูกที่เกี่ยวข้อง

• ฟื้นฟูความน่าเชื่อถือของระบบตรวจสอบ
• ความชอบธรรมและความไว้วางใจ ไม่ลดลง
• ระบบถ่วงดุล ทำงานอย่างแท้จริง และ ตรวจสอบถ่วงดุลได้อย่างมีประสิทธิภาพ
• ความเสี่ยงผลประโยชน์ทับซ้อน ลดลง (ปิดช่อง)
• ความเป็นอิสระของระบบ ไม่ถูกบ่อนทำลาย
• วุฒิสภา เป็นผู้แทนปวงชนชาวไทยอย่างแท้จริง
• วุฒิสภา ไม่มีบทบาทซ้ำซ้อนกับสภาผู้แทนราษฎร
• องค์กรอิสระ ตรวจสอบได้มากขึ้น
• ประชาชน มีสิทธิ ยับยั้งการเสนอชื่อ และ ถอดถอน คณะกรรมการองค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ
• ระยะเวลา ห้ามดำรงตำแหน่ง เพิ่มขึ้น เป็น 5 ปีหลังพ้นตำแหน่ง (จากเดิม 2 ปี)
• การทำงานขององค์กรอิสระมีมาตรฐานความโปร่งใส ตรวจสอบได้ และไม่ถูกครอบงำจากอำนาจทางการเมืองหรือผลประโยชน์อื่น

• องค์กรตรวจสอบการทุจริต และองค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ
• ประชาชน
• วุฒิสภา
• ปวงชนชาวไทย
• คณะกรรมการองค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ
• คณะกรรมการและผู้บริหารระดับสูงขององค์กรตรวจสอบ

• การดำเนินการเป็นการเร่งด่วน
• ผลลัพธ์ (การห้ามดำรงตำแหน่ง) เกิด 5 ปีหลังพ้นตำแหน่ง

• ส่งเสริมและสนับสนุน ในหน้าที่ของปวงชนชาวไทยให้เป็นไปตามรัฐธรรมนูญบัญญัติ
• (ส่งเสริมและสนับสนุน ในหน้าที่) การพิทักษ์รักษาไว้ซึ่งชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ การปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข
• (ส่งเสริมและสนับสนุน ในหน้าที่) การป้องกันประเทศ
• (ส่งเสริมและสนับสนุน ในหน้าที่) การพิทักษ์รักษาเกียรติภูมิผลประโยชน์ของชาติและสาธารณสมบัติของแผ่นดิน
• (ส่งเสริมและสนับสนุน ในหน้าที่) การป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย
• (ส่งเสริมและสนับสนุน ในหน้าที่) ปฏิบัติตามกฎหมายอย่างเคร่งครัด
• (ส่งเสริมและสนับสนุน ในหน้าที่) เข้ารับการศึกษาอบรมในการศึกษาภาคบังคับ
• (ส่งเสริมและสนับสนุน ในหน้าที่) รับราชการทหาร
• (ส่งเสริมและสนับสนุน ในหน้าที่) เคารพและไม่ละเมิดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลอื่น
• (ส่งเสริมและสนับสนุน ในหน้าที่) ไปใช้สิทธิเลือกตั้งและลงประชามติ
• (ส่งเสริมและสนับสนุน ในหน้าที่) ร่วมมือและสนับสนุนการอนุรักษ์และคุ้มครองสิ่งแวดล้อมทรัพยากรธรรมชาติ ความหลากหลายทางชีวภาพ และมรดกทางวัฒนธรรม
• (ส่งเสริมและสนับสนุน ในหน้าที่) การเสียภาษีอากร
• (ส่งเสริมและสนับสนุน ในหน้าที่) ป้องกันและปราบปรามการทุจริตและประพฤติมิชอบ

• ส่งเสริมและสนับสนุนการดำเนินการของรัฐ
• (ในการ) แก้ไขรัฐธรรมนูญ
• (ในการ) ปฏิรูปประเทศ
• ภายใต้ยุทธศาสตร์ ประเทศชาติมั่นคง ประชาชนมั่งคั่ง หยุดยั้งการทุจริต สร้างเศรษฐกิจทันสมัย กระจายรายได้อย่างเป็นธรรม ลดเหลื่อมล้ำทางสังคม สร้างอุดมคติรัฐสวัสดิการ พัฒนาฐานรากประชาธิปไตย
• ส่งเสริมการตีความกฎหมายและการบังคับใช้กฎหมาย ตามหลักของกฎหมายมีความเสมอภาคเท่าเทียมกัน
• ให้มีการพัฒนากฎหมายเพื่อแก้ไขปัญหาอย่างยั่งยืน

• ประโยชน์ของปวงชนชาวไทย
• ความเสมอภาคเท่าเทียมกัน

คนโกงชาติ

ประหารชีวิตคนโกงชาติ

• การใช้สถานะมูลนิธิหรือองค์กรไม่แสวงหากำไรเป็นเครื่องมือบังหน้าเพื่อกิจกรรมผิดกฎหมาย (เช่น ใช้รับเงินบริจาคเพื่อฟอกเงิน, ใช้เป็นช่องทางระดมทุนที่ไม่เปิดเผยที่มา, ใช้เป็นเครื่องมือแทรกแซงทางการเมืองอย่างไม่โปร่งใส, ใช้เป็นหน้าฉากเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวของกรรมการ, เชื่อมโยงกับอาชญากรรมข้ามชาติ)
• มูลนิธิเถื่อนปะปนและขยายตัวต่อไป ส่งผลให้เกิด ความเสียหายไม่หยุดแค่เงินที่ถูกฟอกหรือถูกโกง แต่จะลามไปสู่การทำลายความเชื่อใจของประชาชนต่อระบบการทำความดีทั้งหมด จนทำให้คนดีทำงานยากขึ้นและคนโกงมีพื้นที่มากขึ้น
• “ช่องว่างเชิงสถาบัน” ที่ทำให้คนไม่ดีสามารถใช้โครงสร้างกฎหมายและสถานะทางสังคมของมูลนิธิเป็นเกราะกำบังได้อย่างเป็นระบบ
• ระบบกำกับดูแลมูลนิธิของไทยจำนวนมากยังยึดติดกับการตรวจสอบเชิงเอกสาร มากกว่าการตรวจสอบเชิงพฤติกรรมจริง ทำให้สถานะที่ควรเป็นเครื่องมือสร้างสาธารณะกลับถูกบิดให้กลายเป็น “ช่องทางอำนาจสีเทา” ได้โดยไม่ยาก
• การจดทะเบียนและการรับรองสถานะที่เน้นความถูกต้องตามรูปแบบ แต่ไม่สามารถพิสูจน์ความจริงตามเนื้อหาได้เพียงพอ
• มูลนิธิบางแห่งรับเงินจำนวนมากโดยไม่ต้องเปิดเผยที่มาหรือไม่ต้องชี้แจงรายละเอียดเชิงลึก
• การขาดระบบรายงานผลและการตรวจสอบตามวัตถุประสงค์จริง
• การบังคับใช้กฎหมายแบบแยกส่วนและรอให้เกิดเรื่องก่อน
• ข้อมูลระหว่างหน่วยงานรัฐไม่เชื่อมกันและไม่มีศูนย์กลางที่ทำให้การตรวจสอบเป็น “ภาพเดียวกัน” ส่งผลให้มูลนิธิเถื่อนสามารถเล่นเกมย้ายพื้นที่ ย้ายชื่อ เปลี่ยนกรรมการ หรือแตกองค์กรย่อยเพื่อหลบเลี่ยงการติดตามได้
• มูลนิธิถูกใช้เป็นเครื่องมือของความผิดในหลายรูปแบบ ตั้งแต่การฟอกเงินและซ่อนทรัพย์สิน การระดมทุนผิดกฎหมาย การฉ้อโกงประชาชน การแอบแฝงผลประโยชน์ส่วนตัวของกรรมการ การสร้างเครือข่ายอิทธิพลผ่านกิจกรรมช่วยเหลือที่ผูกคนกับองค์กร ไปจนถึงการเชื่อมโยงกับอาชญากรรมข้ามชาติ
• การทำลายทุนทางสังคมของประเทศโดยตรง เพราะเมื่อประชาชนเริ่มไม่มั่นใจว่าเงินบริจาคจะไปถึงผู้เดือดร้อนจริงหรือไม่ คนก็จะหยุดให้ หยุดช่วย และเริ่มมององค์กรการกุศลด้วยความสงสัยทั้งหมด
• มูลนิธิที่สุจริตทำงานยากขึ้น ผู้เดือดร้อนจริงเข้าถึงความช่วยเหลือลดลง และรัฐต้องแบกรับภาระสวัสดิการมากขึ้นโดยไม่จำเป็น
• การใช้ “นอมินี” เป็นกรรมการ เพื่อซ่อนตัวผู้สั่งการจริงหรือผู้ได้ประโยชน์จริง
• มูลนิธิบังหน้ามักทำให้ดูดีช่วงแรกแต่ไม่มีโครงสร้างการทำงานที่แท้จริง
• มูลนิธิที่รับเงินหลายทางและใช้เงินหลายโครงการ หากใช้บัญชีเดียวปนกันจะตรวจยากมาก และเปิดช่องให้เบิกจ่ายมั่วหรือโยกเงินไปใช้ผิดวัตถุประสงค์ได้ง่าย
• รูปแบบการใช้เงินที่เป็นช่องโหว่ เช่น การจ่ายเงินสดจำนวนมาก การซื้อของหรือบริการจากกิจการที่เกี่ยวข้องกับกรรมการ การทำสัญญาแบบไม่มีหลักฐานการส่งมอบจริง หรือการเบิกค่าใช้จ่ายที่ไม่มีเอกสารประกอบ
• รัฐไม่มีแรงคนพอจะตรวจแบบแมนนวลทั้งหมด ในระบบการเงิน
• หลายพื้นที่มูลนิธิเถื่อนมีอิทธิพล หากไม่มีการคุ้มครอง คนจะไม่กล้าพูด และรัฐจะมองไม่เห็นความจริง
• ถ้ารัฐตรวจเจอแต่ลงโทษไม่จริง หรือเพิกถอนแล้วคนเดิมกลับมาตั้งใหม่ได้ ระบบก็จะถูกเยาะเย้ยและกลายเป็นพิธีกรรม
• หากรัฐทำได้เพียงปิดมูลนิธิ แต่เงินยังอยู่กับเครือข่ายเดิม องค์กรใหม่ก็จะเกิดขึ้นอีกทันที
• องค์กรสีเทามักปรับตัวเร็ว หากรัฐจัดระดับครั้งเดียวก็จะถูกหลบเลี่ยงได้
• นโยบายที่ดีไม่ใช่แค่ปราบคนผิด แต่ต้องทำให้คนดีอยู่ได้ง่ายขึ้น
• การเพิกถอนครั้งหนึ่งไม่ใช่แค่การปิดชื่อ แต่เป็นการตัดรากเครือข่าย
• การกำกับมูลนิธิของไทยจากระบบที่เชื่อเอกสารและรอเรื่องร้องเรียน
• เกิดปัญหาซ้ำเดิมคือ ปราบได้ระยะหนึ่ง แล้วเครือข่ายสีเทาก็ปรับตัว แตกตัว ตั้งใหม่ เปลี่ยนชื่อ และกลับมาได้อีก
• รัฐจะปราบอะไรไม่ได้ หากรัฐยังไม่เห็นภาพรวมของสิ่งที่ต้องปราบ
• หากรัฐยังปล่อยให้การรายงานเป็นกระดาษ ไม่เป็นมาตรฐาน และไม่เชื่อมกับการตรวจสอบจริง มูลนิธิเถื่อนจะยังมีพื้นที่ซ่อนเงินและสร้างภาพได้เหมือนเดิม
• เงินบริจาคไม่สามารถถูกนำไปใช้ผิดวัตถุประสงค์โดยอ้างว่าเป็นค่าใช้จ่ายรวมได้ง่ายอีกต่อไป
• มูลนิธิเถื่อนสร้างโครงการปลอมเพื่อรับเงินแล้วโยกออกได้ยากขึ้น
• มูลนิธิเถื่อนจำนวนมากทำเอกสารได้สวย แต่ไม่มีความจริงในพื้นที่
• การเพิกถอนต้องไม่ใช่เพียงการปิดชื่อ แต่ต้องเชื่อมไปถึงตัวบุคคลและทรัพย์สิน
• หากระบบหยุดเมื่อเปลี่ยนรัฐบาล มูลนิธิเถื่อนจะกลับมาใหม่ในรูปแบบที่ปรับตัวแล้วและซับซ้อนกว่าเดิม
• มูลนิธิไม่สามารถอยู่ได้แบบนิ่ง ๆ โดยไม่ทำอะไร แต่ยังคงใช้สถานะเพื่อรับเงินหรือสร้างอิทธิพลได้
• • เครือข่ายเดิมสามารถกลับมาได้
• • บุคคลที่เคยถูกเพิกถอนเพราะทุจริตกลับมาตั้งองค์กรใหม่
• • รัฐปล่อยให้เกิด การทุจริตแล้วค่อยปราบซ้ำ
• • รัฐไม่มีระบบวิเคราะห์ข้อมูลและไม่มีศักยภาพตรวจเชิงลึกเพียงพอ
• • มูลนิธิสุจริตถูกบีบให้ทำเอกสารมากขึ้น
• • มูลนิธิเถื่อนยังหาช่องหลบได้เหมือนเดิม
• • “ช่องรั่ว” ของระบบที่สร้างความเสียหายเชิงเศรษฐกิจและความมั่นคงในระยะยาว
• • มูลนิธิเถื่อนและองค์กรบังหน้ามีศักยภาพสร้างความเสียหาย (โกงเงินบริจาค, ฟอกเงิน, ระดมทุนผิดกฎหมาย, สร้างเครือข่ายอิทธิพล, บ่อนทำลายความเชื่อมั่นต่อภาคประชาสังคมทั้งหมด)
• • คำว่ามูลนิธิและการกุศลมีทุนทางสังคมสูง จึงถูกใช้เป็นเครื่องมือของอำนาจสีเทา
• • ประเทศมี “ช่องโหว่ด้านความมั่นคง”
• • มูลนิธิถูกใช้เป็นช่องทางรับเงินและหมุนเงินโดยไม่ถูกตรวจสอบ (เส้นทางเงินผิดกฎหมายจะถูกทำให้ดูเหมือนเงินเพื่อสาธารณะ)
• • ฟอกเงินและการซ่อนทรัพย์สิน สร้างความเสียหายต่อความน่าเชื่อถือของระบบเศรษฐกิจโดยรวม
• • ประชาชนเริ่มรู้สึกว่าการบริจาคอาจถูกโกง หรืออาจถูกนำไปใช้เป็นเครื่องมือของคนบางกลุ่ม ทำให้ความตั้งใจดีของประชาชนถูกทำให้กลายเป็นความระแวงและการช่วยเหลือกันในสังคมลดลง (สูญเสียทุนทางสังคม)
• • มูลนิธิเถื่อน อาศัยความน่าเชื่อถือปลอม
• • ประเทศถูกประเมินเรื่องความเสี่ยงการฟอกเงิน, ความโปร่งใสของระบบการเงิน, และความน่าเชื่อถือของภาคประชาสังคม
• • เงินบริจาคไม่ถูกใช้ตรงเป้าหมาย
• • มูลนิธิเถื่อนทำลายความเชื่อมั่นจนคนไม่บริจาค ทำให้ รัฐต้องแบกรับภาระมากขึ้น
• • มูลนิธิสุจริต (โดยเฉพาะมูลนิธิขนาดเล็กหรือมูลนิธิชุมชน) จะถูกภาระการรายงานและการปฏิบัติตามมาตรฐานใหม่จนทำงานยากขึ้น หากรัฐออกแบบระบบรายงานให้ซับซ้อนเกินไป หรือใช้เกณฑ์เดียวกับทุกองค์กร
• • เกิดแรงต้านและทำให้ทุนทางสังคมอ่อนแอลง
• • ความเสี่ยงด้านการเมืองและการถูกกล่าวหาว่ารัฐใช้มาตรการนี้เป็นเครื่องมือเลือกปฏิบัติ หากการบังคับใช้ไม่โปร่งใสหรือดูเหมือนเน้นปราบเฉพาะบางกลุ่ม
• • เครือข่ายสีเทาจะปรับตัวไปใช้รูปแบบใหม่ (เช่น ย้ายไปตั้งเป็นสมาคม, ตั้งเป็นกิจการเพื่อสังคมปลอม, ใช้บัญชีบุคคลแทนบัญชีองค์กร, หรือใช้การโอนผ่านสินทรัพย์ดิจิทัลและช่องทางที่ตรวจยากขึ้น) ทำให้ปัญหาจะย้ายรูปแบบแทนที่จะหายไป
• • “วงจรอำนาจสีเทาที่แฝงตัวในชื่อการทำดี”
• • องค์กรบังหน้าที่บ่อนทำลายภาคประชาสังคมจากภายในและทำลายความศรัทธาของประชาชนต่อระบบการให้ทั้งหมด
• • ระบบ การกำกับ ที่เชื่อเอกสารและรอเหตุการณ์
• • มี “โครงสร้างคู่ขนาน” ที่สามารถแทรกซึมการเมือง เศรษฐกิจ และสังคมได้โดยไม่ถูกตรวจสอบ
• • ความศรัทธาของประชาชนถูกทำลาย ส่งผลให้ สังคมจะช่วยเหลือกันน้อยลง ภาคประชาสังคมที่สุจริตจะอ่อนแรง และรัฐจะต้องแบกภาระมากขึ้นโดยไม่จำเป็น
• • คนโกงมีพื้นที่แอบอ้างทำดี
• • การใช้สถานะสาธารณะเพื่อผลประโยชน์แอบแฝง
• • การบริหาร ของรัฐ แบบปล่อยช่องว่าง
• • การทำดีของประชาชนถูกหลอกใช้เป็นเครื่องมือของความผิด

• ปราบมูลนิธิเถื่อนทั่วประเทศไทย เป็นมาตรการจัดระเบียบเชิงโครงสร้างที่มุ่ง “ปิดวงจร” ของการใช้สถานะมูลนิธิหรือองค์กรไม่แสวงหากำไรเป็นเครื่องมือบังหน้าเพื่อกิจกรรมผิดกฎหมาย
• ออกแบบให้รัฐสามารถตรวจสอบได้ตั้งแต่ต้นทางของการเกิดองค์กร ระหว่างทางของการดำเนินงาน และปลายทางของการเงินและทรัพย์สิน
• ยกระดับมาตรฐานความโปร่งใส ให้ภาคประชาสังคม
• ผสานเครื่องมือด้านทะเบียนนิติบุคคล การกำกับดูแลทางการเงิน การป้องกันการฟอกเงิน และการบังคับใช้กฎหมายเข้าด้วยกันเป็นระบบเดียว
• ทำให้การทำดีต้องอยู่บนความโปร่งใส ไม่ใช่ความศรัทธาแบบหลับตา
• ทำให้สถานะสาธารณะไม่สามารถถูกใช้เป็นโล่กำบังของผลประโยชน์แอบแฝงได้อีกต่อไป
• เปลี่ยนบทบาทของรัฐจากการเป็นเพียง “นายทะเบียน” ที่รับเอกสาร มาเป็น “ผู้คุมมาตรฐาน” ที่กำกับด้วยข้อมูล ตรวจสอบได้จริง และมีบทลงโทษที่ไปถึงตัวบุคคลและทรัพย์สิน
• ปิดวงจรการเกิด–อยู่–โตของมูลนิธิเถื่อนอย่างเด็ดขาด
• กำหนดเป้าหมายนโยบายให้ชัดเจนในสองระดับพร้อมกัน คือระดับโครงสร้างที่เปลี่ยน “สถาปัตยกรรมระบบมูลนิธิของไทย” และระดับปฏิบัติการที่รัฐสามารถวัดผลได้จริงว่า “ปราบได้ ปิดได้ และไม่กลับมาใหม่”
• สร้าง “ภูมิคุ้มกันเชิงสถาบัน” ที่ทำให้การตั้งมูลนิธิเถื่อนเกิดได้ยาก การดำเนินงานแบบบังหน้าอยู่ได้ไม่นาน และการใช้สถานะการกุศลเพื่อซ่อนเงินหรืออำนาจจะถูกตรวจจับได้โดยอัตโนมัติ
• คัดกรองและชำระล้างระบบให้เหลือเฉพาะองค์กรที่มีความชอบธรรมและมีตัวตนจริงในทางปฏิบัติ
• มีอำนาจในการยกเลิกสถานะหรือเพิกถอนองค์กรที่ไม่ปฏิบัติตามมาตรฐานอย่างต่อเนื่อง
• ป้องกันการเกิดมูลนิธิเถื่อนรายใหม่ ด้วยการยกระดับเกณฑ์ตั้งต้นการก่อตั้งมูลนิธิให้เข้มขึ้นแบบพอดีและเป็นธรรม
• เปลี่ยนการจดทะเบียนจากการยื่นเอกสารให้ครบ ไปสู่การพิสูจน์ความพร้อมขั้นต่ำที่ตรวจสอบได้
• สร้างระบบติดตามเส้นทางเงินแบบตรวจสอบย้อนกลับได้ครบวงจร
• ฟื้นฟูความเชื่อมั่นของประชาชนต่อการบริจาคและภาคประชาสังคม
• สร้างสภาวะใหม่ที่มูลนิธิเถื่อนอยู่ไม่ได้ตั้งแต่ต้นทาง เติบโตไม่ได้ระหว่างทาง และหนีความรับผิดไม่ได้ที่ปลายทาง
• ยกระดับประเทศไทยให้เป็นรัฐที่มีมาตรฐานธรรมาภิบาลด้านองค์กรไม่แสวงหากำไรในระดับที่เทียบได้กับสากล
• ออกแบบกลไกหลักของนโยบายปราบมูลนิธิเถื่อนทั่วประเทศไทยให้ทำงานเหมือนระบบปิดวงจรที่ “ต่อกันเป็นสายพาน” ตั้งแต่ต้นน้ำจนถึงปลายน้ำ
• ทำให้ “ตัวระบบ” เป็นผู้บังคับให้เกิดความโปร่งใสโดยอัตโนมัติ
• ปฏิรูปการจดทะเบียนและการรับรองสถานะ จากตรวจเอกสารเป็นตรวจความจริง
• เปลี่ยนวิธีคิดของรัฐจากการถามว่าเอกสารถูกต้องไหม ไปเป็นการถามว่าองค์กรนี้ “มีเหตุผลเพียงพอ” ที่จะได้รับสถานะพิเศษในสังคมหรือไม่
• มีเกณฑ์ตรวจเชิงลึกขั้นต่ำใน 4 เรื่อง คือ วัตถุประสงค์ที่ตรวจสอบได้ โครงสร้างผู้บริหารที่โปร่งใส เงินตั้งต้นและแหล่งที่มา และแผนการใช้เงินและการดำเนินงานที่มีความเป็นจริง
• ยกระดับการเปิดเผยโครงสร้างผู้บริหารของมูลนิธิจากการยื่นรายชื่อกรรมการเป็นการเปิดเผยผู้มีอำนาจควบคุมจริงขององค์กร
• รับรองสถานะต้องผูกกับการยืนยันตัวตนของกรรมการและผู้มีอำนาจลงนาม รวมถึงต้องมีระบบบันทึกความเกี่ยวข้องเชิงเครือญาติและเชิงธุรกิจในระดับที่เพียงพอสำหรับการประเมินความเสี่ยง
• ให้รัฐมีเครื่องมือสอบทานเงินตั้งต้นและแหล่งที่มาของมูลนิธิว่ามาจากไหนและสอดคล้องกับฐานะผู้ก่อตั้งหรือไม่
• ยกระดับแผนการใช้เงินและการดำเนินงานสามถึงห้าปีให้เป็นส่วนหนึ่งของการรับรองสถานะ
• เปลี่ยนสถานะมูลนิธิจากการได้ครั้งเดียวเป็นสถานะที่ต้องรักษามาตรฐานผ่านระบบใบอนุญาตมีอายุ
• ปิดช่องโหว่ทางการเงิน
• กำหนดให้มูลนิธิใช้บัญชีแบบแยกภารกิจหรือแยกโครงการตามหลัก ring-fenced accounts
• กำหนดมาตรฐานรายงานธุรกรรมดิจิทัลหนึ่งเดียวที่ทุกมูลนิธิต้องยื่น
• กำหนดมาตรฐานการรับบริจาคที่มีความเสี่ยงสูงให้ต้องเปิดเผยที่มาในระดับที่เหมาะสม
• กำหนดข้อห้ามและข้อจำกัดต่อรูปแบบการใช้เงินที่เป็นช่องโหว่
• เชื่อมชั้นการเงินกับชั้นตรวจสอบโดยอัตโนมัติ
• สร้างศูนย์ข้อมูลกลางที่เชื่อมทะเบียนนิติบุคคล ข้อมูลกรรมการ ข้อมูลบัญชีธนาคาร ข้อมูลรายงานการเงิน ข้อมูลการรับบริจาคที่มีนัยสำคัญ และข้อมูลคดีหรือความเชื่อมโยงที่เกี่ยวข้อง
• ใช้แนวคิดการจัดระดับความเสี่ยงและการตรวจแบบเจาะเป้า
• มีกลไกตรวจภาคสนามที่ไม่ใช่เพียงการไปขอดูเอกสาร แต่เป็นการตรวจสอบความจริงเชิงกิจกรรม
• สร้างระบบรับเรื่องร้องเรียนที่เชื่อมกับการวิเคราะห์ข้อมูล
• มีมาตรการคุ้มครองผู้ร้องเรียนในทางปฏิบัติ
• ออกแบบบทลงโทษให้เป็นบันไดและมีความเด็ดขาดตามระดับความผิด
• มีคำสั่งแก้ไขและชี้แจงสำหรับองค์กรที่ผิดพลาดโดยไม่เจตนา
• มีมาตรการระงับกิจกรรม ระงับการรับบริจาค และเพิกถอนสถานะอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งขึ้นบัญชีดำกรรมการและผู้มีอำนาจควบคุมจริง
• ใช้มาตรการทางทรัพย์สินควบคู่กับคดีอาญาและแพ่ง ในกรณีที่เกี่ยวข้องกับเงินผิดกฎหมาย
• ยึด อายัด และติดตามทรัพย์ที่ได้มาโดยมิชอบ
• มีกลไกคืนความเป็นธรรมให้กับผู้บริจาคและผู้เสียหาย
• มีกลไกเสริมที่ทำให้ Close Loop ไม่หลุดวงจร
• ระบบจัดระดับความเสี่ยงแบบไดนามิกที่ปรับตามพฤติกรรมจริง
• ระบบต้องอัปเดตความเสี่ยงจากข้อมูลธุรกรรมและข้อมูลการดำเนินงานอย่างต่อเนื่อง
• ระบบเปิดเผยข้อมูลสาธารณะในระดับที่เหมาะสม
• ระบบคุ้มครองมูลนิธิสุจริต เช่น การให้ตรารับรองความโปร่งใสหรือการให้สิทธิประโยชน์เชิงชื่อเสียงและความสะดวกในการประสานงานกับรัฐ
• การปิดช่องกลับมาใหม่ของเครือข่ายเดิม โดยใช้บัญชีดำกรรมการและผู้มีอำนาจควบคุมจริง รวมถึงการตรวจจับการตั้งองค์กรใหม่ที่ใช้ที่อยู่เดิม เบอร์เดิม เครือข่ายเดิม หรือรูปแบบธุรกรรมเดิม
• เปลี่ยนการกำกับมูลนิธิของไทยจากระบบที่เชื่อเอกสารและรอเรื่องร้องเรียน ไปสู่ระบบที่เชื่อข้อมูล ตรวจพฤติกรรมจริง และบังคับใช้ได้ถึงทรัพย์สินและตัวบุคคล
• ทำให้วงจรทั้งหมดถูกล็อกไว้ด้วยเงื่อนไข 4 ชั้น คือเกิดยาก อยู่ยาก ซ่อนเงินยาก และหนีความรับผิดยาก
• ยกระดับมูลนิธิสุจริต
• ออกแบบ นโยบายปราบมูลนิธิเถื่อนทั่วประเทศไทย ให้เป็น “แผนปฏิบัติการเชิงรัฐ”
• ตั้งระบบให้ตรวจเอง
• แบ่งการดำเนินงานที่มีประสิทธิภาพเป็น 3 ระยะที่ต่อเนื่องกัน โดยแต่ละระยะมีเป้าหมาย เครื่องมือ และผลลัพธ์ที่แตกต่างกันชัดเจน
• ระยะที่ 1: สำรวจ จัดทำฐานข้อมูล และจัดระดับความเสี่ยงทั่วประเทศ
• • สร้าง “แผนที่ระบบมูลนิธิไทย” ให้ชัดเจนในระดับข้อมูลจริง
• • ทำบัญชีรายชื่อมูลนิธิและองค์กรไม่แสวงหากำไรทั่วประเทศให้เป็นทะเบียนกลางหนึ่งเดียวที่สะอาด ลดความซ้ำซ้อน และเชื่อมโยงข้อมูลที่จำเป็นต่อการตรวจสอบ
• • รวบรวมข้อมูลจากหน่วยงานทะเบียนและหน่วยงานกำกับที่เกี่ยวข้องให้ครบถ้วน แล้วนำมาจัดระเบียบให้เป็นฐานข้อมูลมาตรฐานเดียวกัน เช่น ชื่อองค์กร เลขทะเบียน ที่ตั้ง ผู้มีอำนาจลงนาม กรรมการ วัตถุประสงค์ ข้อบังคับ และสถานะการดำเนินงานในเชิงเอกสาร
• • เพิ่มจากระบบเดิมคือ “ข้อมูลที่ใช้ประเมินความเสี่ยง” ได้แก่ ประวัติการเปลี่ยนแปลงกรรมการ ความถี่การเปลี่ยนที่อยู่ รูปแบบการรับเงินบริจาคในภาพรวม สัดส่วนรายรับรายจ่าย การมีหรือไม่มีรายงานการเงินต่อเนื่อง และสัญญาณความเชื่อมโยงกับกิจการภายนอก เช่น บริษัทคู่สัญญาหรือผู้รับจ้างที่เกิดซ้ำอย่างผิดปกติ
• • สร้างระบบจัดระดับความเสี่ยง (Risk Classification)
• • แยกองค์กรออกเป็นกลุ่มความเสี่ยงต่ำ ความเสี่ยงกลาง และความเสี่ยงสูง พร้อมกำหนดเกณฑ์ที่ชัดเจนว่าอะไรทำให้เสี่ยง เช่น เงินเข้าออกสูงผิดปกติเมื่อเทียบกับกิจกรรมที่รายงาน การถอนเงินสดจำนวนมาก การรับเงินจากแหล่งที่ตรวจสอบยาก การเปลี่ยนกรรมการพร้อมกันหลายตำแหน่งในช่วงสั้น หรือการมีเครือข่ายองค์กรหลายชื่อแต่ใช้คนชุดเดียวกัน
• • ประกาศ “กรอบมาตรฐานใหม่” และกำหนดช่วงเปลี่ยนผ่านที่เป็นธรรม
• • ประกาศให้ชัดว่า นโยบายนี้มีสองมือ มือหนึ่งคือมือปราบสำหรับกลุ่มที่เจตนาทุจริต อีกมือคือมือยกระดับสำหรับกลุ่มที่ทำงานจริงแต่ยังไม่พร้อม
• • ให้เวลาปรับตัว ให้เครื่องมือรายงานฟรี ให้ระบบยื่นออนไลน์ที่ใช้ง่าย และให้การอบรมหรือคู่มือมาตรฐานที่ทำให้ทำตามได้โดยต้นทุนต่ำ
• ระยะที่ 2: บังคับใช้ระบบรายงานดิจิทัล เชื่อมการเงินกับการตรวจสอบ และเริ่มปฏิบัติการเพิกถอนและดำเนินคดีอย่างเป็นรูปธรรม
• • ทำให้ระบบบังคับให้โปร่งใส โดยใช้เครื่องมือดิจิทัลและการกำกับด้านการเงินเป็นตัวขับเคลื่อน
• • บังคับให้มูลนิธิทุกแห่งเข้าสู่ระบบรายงานดิจิทัลมาตรฐานเดียวกัน โดยกำหนดให้การยื่นรายงานประจำปีไม่ใช่ “ทางเลือก” แต่เป็น “เงื่อนไขการคงสถานะ”
• • กำหนดให้รายงานดิจิทัลมีความหมายต่อการตรวจสอบจริง โดยเนื้อหาหลักต้องทำให้รัฐตอบคำถามได้ 3 เรื่อง คือ เงินมาจากไหน เงินไปไหน และเกิดผลอะไร
• • กำหนดมาตรฐานบัญชีและการแยกบัญชีภารกิจ
• • สร้างระบบตรวจจับความผิดปกติแบบใช้ข้อมูลเป็นตัวนำ กล่าวคือเมื่อรายงานถูกส่งเข้าระบบ ระบบต้องสามารถคำนวณสัญญาณเตือนอัตโนมัติ เช่น สัดส่วนค่าใช้จ่ายบริหารสูงผิดปกติ รูปแบบธุรกรรมเงินสดสูง การจ่ายเงินซ้ำไปยังผู้รับรายเดียวจำนวนมาก การโอนเงินวนกลับไปยังเครือข่ายที่เกี่ยวข้อง หรือการรับเงินถี่ผิดปกติในช่วงเวลาสั้น ๆ
• • เมื่อพบสัญญาณ ระบบต้องส่งต่อไปยังทีมตรวจเชิงลึกทันที
• • ตรวจเชิงลึกแบบบูรณาการและการลงพื้นที่ตรวจความจริง โดยใช้แนวคิดตรวจตามความเสี่ยง
• • กลุ่มความเสี่ยงสูงต้องถูกตรวจทั้งด้านการเงินและด้านกิจกรรมจริง เช่น โครงการที่อ้างว่าช่วยเหลือมีผู้รับจริงหรือไม่ มีหลักฐานการส่งมอบจริงหรือไม่ สถานที่ตั้งมีการทำงานจริงหรือเป็นเพียงที่อยู่จดทะเบียน
• • เริ่มปฏิบัติการเพิกถอนและดำเนินคดีอย่างเป็นรูปธรรม โดยใช้กระบวนการบันไดที่ชัดเจนเพื่อความเป็นธรรม
• • เริ่มจากคำสั่งให้ชี้แจงและแก้ไขสำหรับองค์กรที่ผิดพลาดโดยไม่เจตนา
• • ระงับการรับบริจาค ระงับกิจกรรม และเพิกถอนสถานะอย่างรวดเร็ว พร้อมดำเนินคดีทางอาญาและแพ่งในกรณีที่เกี่ยวข้องกับการฉ้อโกง ฟอกเงิน หรือระดมทุนผิดกฎหมาย
• • เชื่อม การเพิกถอน ไปถึงตัวบุคคลและทรัพย์สิน กล่าวคือกรรมการและผู้มีอำนาจควบคุมจริงต้องถูกขึ้นบัญชีดำไม่ให้กลับมาตั้งใหม่ได้ง่าย และทรัพย์สินที่ได้มาโดยมิชอบต้องถูกติดตาม ยึด อายัด หรือริบตามกระบวนการที่กฎหมายรองรับ
• ระยะที่ 3: สถาปนามาตรฐานถาวร ยกระดับความโปร่งใสเป็นวัฒนธรรมระบบ และทำให้มูลนิธิเถื่อนเกิดใหม่ได้ยาก
• • ทำให้การต่ออายุสถานะมูลนิธิเป็นระบบบังคับตามรอบเวลา โดยผูกกับการยื่นรายงานและการผ่านมาตรฐานขั้นต่ำ
• • หากองค์กรไม่ยื่นรายงานหรือไม่ผ่านมาตรฐาน ระบบต้องมีการลดระดับสถานะหรือเข้าสู่โหมดตรวจสอบทันที
• • สร้างระบบเปิดเผยข้อมูลสาธารณะในระดับที่เหมาะสม เพื่อให้ประชาชนสามารถตรวจสอบได้ง่ายและเลือกสนับสนุนองค์กรที่น่าเชื่อถือได้ด้วยตัวเอง
• • มีมาตรการสนับสนุนมูลนิธิสุจริตให้เติบโตบนมาตรฐานสูง เช่น ระบบตรารับรองความโปร่งใสหรือระดับความน่าเชื่อถือที่ออกโดยรัฐหรือหน่วยงานกลาง
• • ยกระดับทั้งระบบให้แข็งแรงขึ้น
• • ปิดช่องกลับมาของเครือข่ายเดิมด้วยการเชื่อมระบบบัญชีดำกรรมการและผู้มีอำนาจควบคุมจริงเข้ากับการจดทะเบียนใหม่
• • ทำให้รัฐเห็นทั้งระบบผ่านทะเบียนกลางและการจัดระดับความเสี่ยง
• • บังคับใช้ระบบรายงานดิจิทัลและตรวจเชิงรุกพร้อมเริ่มเพิกถอนและดำเนินคดีจริง
• • สถาปนามาตรฐานถาวรผ่านระบบต่ออายุสถานะ การเปิดเผยข้อมูลสาธารณะ และการปิดช่องกลับมาของเครือข่ายเดิม
• • จัดงบ “ให้พอและให้ถูกจุด”
• • จัดงบของนโยบายนี้ควรแบ่งเป็น 4 ก้อนหลักตามภารกิจของ Close Loop ได้แก่ งบพัฒนาระบบข้อมูลและดิจิทัล, งบเสริมกำลังตรวจสอบและบังคับใช้, งบยกระดับมาตรฐานและการเปลี่ยนผ่านสำหรับองค์กรสุจริต, และงบสื่อสารสาธารณะเพื่อฟื้นความเชื่อมั่น
• • พัฒนาระบบฐานข้อมูลกลางและระบบรายงานดิจิทัล (ครอบคลุม การออกแบบสถาปัตยกรรมข้อมูล, การพัฒนาระบบยื่นรายงานออนไลน์, การทำมาตรฐานข้อมูลร่วม, การสร้างระบบ risk scoring, การสร้างเครื่องมือวิเคราะห์ธุรกรรมผิดปกติแบบอัตโนมัติ, งบดูแลความปลอดภัยไซเบอร์และการกำกับสิทธิการเข้าถึงข้อมูลของเจ้าหน้าที่)
• • เสริมกำลังการตรวจสอบเชิงลึกและการบังคับใช้กฎหมายแบบบูรณาการ (ครอบคลุม ค่าใช้จ่ายในการตั้งหน่วยปฏิบัติการร่วม, ค่าอบรมเพิ่มศักยภาพเจ้าหน้าที่ด้านการตรวจสอบบัญชี, การติดตามเส้นทางเงิน, การตรวจสอบความเชื่อมโยงเครือข่าย, ค่าใช้จ่ายในการลงพื้นที่ตรวจสอบ, การทำปฏิบัติการร่วมหลายหน่วยงาน)
• • สนับสนุนการเปลี่ยนผ่านและยกระดับมาตรฐานสำหรับมูลนิธิสุจริต (ใช้ไปกับการ ทำคู่มือและเทมเพลตรายงานที่ใช้ง่าย, การจัดอบรมออนไลน์และออฟไลน์ระดับจังหวัด, การตั้งศูนย์ให้คำปรึกษาแบบคลินิกธรรมาภิบาล, การพัฒนาระบบที่ทำให้การยื่นรายงานไม่เป็นภาระเกินจำเป็น)
• • สื่อสารสาธารณะและการสร้างความเชื่อมั่น (ใช้เพื่อ สร้างระบบสื่อสารข้อมูลสาธารณะที่ประชาชนเข้าใจง่าย เช่น เว็บไซต์ทะเบียนสาธารณะ, รายงานความโปร่งใส, การประชาสัมพันธ์มาตรฐานใหม่, และการสร้างช่องทางตรวจสอบสถานะมูลนิธิแบบรวดเร็ว)
• • อุดรูรั่วของรัฐในมิติที่มองไม่เห็น
• • สร้าง ระบบ Close Loop ที่ติดตามเส้นทางเงินได้
• • “รักษาโครงสร้างความไว้ใจของสังคมไทย”
• • สร้างระบบกำกับที่มีมาตรฐานสูงและทำงานแบบใช้ข้อมูลเป็นตัวนำ
• • ลงทุนเชิงระบบเพื่อให้ “สังคมช่วยสังคม” ทำงานได้เต็มศักยภาพภายใต้ความโปร่งใส
• • ลงทุนเพื่อ “ลดความเสียหายที่มองไม่เห็น”
• • ยึดหรืออายัดทรัพย์ที่ได้มาโดยมิชอบ
• • ออกแบบให้มาตรการเป็นแบบตามระดับความเสี่ยง
• • มี เครื่องมือช่วยเหลือให้ผู้สุจริตปรับตัวได้
• • ทำให้กระบวนการตรวจสอบและเพิกถอนมีเกณฑ์ชัด มีขั้นตอนอุทธรณ์ และมีการเปิดเผยเหตุผลอย่างเป็นธรรม
• • ยึดหลัก Close Loop อย่างแท้จริง คือไปถึงผู้มีอำนาจควบคุมจริงและเส้นทางทรัพย์สิน
• • “ปิดวงจรอำนาจสีเทาที่แฝงตัวในชื่อการทำดี” ด้วยการยกระดับระบบกำกับดูแลมูลนิธิและองค์กรไม่แสวงหากำไรของไทย
• • เปลี่ยนการกำกับจากระบบที่เชื่อเอกสารและรอเหตุการณ์ ไปสู่ระบบที่เชื่อข้อมูลและตรวจจับพฤติกรรมจริง โดยใช้แนวคิด Close Loop เป็นสถาปัตยกรรมหลัก
• • ทำให้มูลนิธิเถื่อน “เกิดยาก อยู่ยาก ซ่อนเงินยาก และหนีความรับผิดยาก” (ตั้งแต่ต้นน้ำของการจดทะเบียน, ผ่านกลางน้ำของการเงินและการดำเนินงาน, ไปจนถึงปลายน้ำของการเพิกถอน ยึดทรัพย์ และการปิดช่องกลับมาใหม่ของเครือข่ายเดิม)
• • ตัดท่อการเงินและเครือข่าย ที่ใช้สถานะกึ่งสาธารณะเป็นเครื่องมือ
• • จัดระเบียบมูลนิธิเถื่อน
• • ปกป้องระบบการให้ของสังคมไทย
• • ปราบอย่างเด็ดขาดต่อองค์กรบังหน้าที่มีเจตนาแฝง โดยใช้การตรวจเชิงข้อมูล, การเพิกถอนสถานะ, การขึ้นบัญชีดำผู้บริหาร, และการยึดทรัพย์เป็นอาวุธหลัก
• • คุ้มครองและยกระดับมูลนิธิสุจริตด้วยมาตรฐานที่ชัดเจน, ระบบรายงานที่ไม่เป็นภาระเกินจำเป็น, และการสร้างกลไกความน่าเชื่อถือที่ประชาชนตรวจสอบได้
• • สร้าง ระบบ Close Loop เพื่อให้ การตรวจสอบเป็นเรื่องของข้อมูลและหลักฐาน ไม่ใช่เรื่องของอำนาจและเส้นสาย
• • ปกป้องภาคประชาสังคมจากการถูกบ่อนทำลายโดยองค์กรบังหน้า
• • ตัดวงจรทุนสีเทาที่ใช้คำว่าการกุศลเป็นเกราะกำบัง
• • สร้างระบบถาวรที่ทำให้ประชาชนกลับมามั่นใจว่า การทำดีของเขาจะไม่ถูกหลอกใช้เป็นเครื่องมือของความผิดอีกต่อไป

• การทำดีที่แท้จริงได้รับการคุ้มครอง
• การทำดีปลอมที่แฝงผลประโยชน์และอำนาจสีเทาจะถูกกำจัดออกจากระบบอย่างเด็ดขาด
• ภาคประชาสังคมที่สุจริตสามารถยืนอยู่ได้อย่างสง่างามและได้รับความเชื่อมั่นจากประชาชนมากขึ้น
• องค์กรบังหน้าจะสูญเสียพื้นที่ในการดำรงอยู่ เพราะไม่สามารถหลบเลี่ยงการตรวจสอบเชิงเนื้อหาและเชิงการเงินได้อีกต่อไป
• การตรวจสอบไม่ใช่การทำงานแบบต่างคนต่างทำ แต่เป็นการทำงานแบบข้อมูลไหลต่อเนื่องและตรวจสอบย้อนกลับได้จริง
• เมื่อเงินเข้าองค์กร ระบบต้องเห็น เมื่อเงินถูกใช้ ระบบต้องตามได้ และเมื่อพบความผิด ระบบต้องไปถึงตัวบุคคลและทรัพย์สินได้โดยไม่ติดหล่มช่องว่างทางกฎหมายหรือความล่าช้าทางราชการ
• นโยบายนี้เป็นการ “คืนความศักดิ์สิทธิ์ให้คำว่าการกุศล” ผ่านระบบกำกับดูแลแบบสมัยใหม่ที่เข้มแข็งพอจะจัดการอาชญากรรม แต่ยุติธรรมพอจะคุ้มครองผู้สุจริต และชาญฉลาดพอจะใช้ข้อมูลเป็นตัวนำแทนการไล่จับแบบสุ่มหรือรอเรื่องร้องเรียนจนเสียหายไปแล้ว
• ระบบมูลนิธิไทยกลับสู่แก่นแท้ คือเป็นทรัพย์สินเพื่อสาธารณประโยชน์ ไม่ใช่เครื่องมือของทุนสีเทา ไม่ใช่ช่องทางการเมืองเงา และไม่ใช่โรงงานสร้างภาพเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว
• ยกระดับมาตรฐานธรรมาภิบาลของประเทศให้ประชาชนเชื่อมั่นได้ว่า การบริจาคหนึ่งบาทของเขาจะไม่ถูกใช้เป็นเครื่องมือของความผิด แต่จะกลายเป็นพลังสาธารณะที่สร้างผลจริงในสังคมไทย
• รัฐสามารถวัดผลได้จริงว่า “ปราบได้ ปิดได้ และไม่กลับมาใหม่”
• ระบบมูลนิธิและองค์กรไม่แสวงหากำไรของประเทศไทยกลายเป็นระบบที่โปร่งใส ตรวจสอบได้ และต้านทานการแฝงตัวของอำนาจสีเทาได้ด้วยตัวเอง
• การตั้งมูลนิธิเถื่อนเกิดได้ยาก การดำเนินงานแบบบังหน้าอยู่ได้ไม่นาน และการใช้สถานะการกุศลเพื่อซ่อนเงินหรืออำนาจจะถูกตรวจจับได้โดยอัตโนมัติ
• ทะเบียนมูลนิธิของรัฐเป็นทะเบียนที่สะอาดและเชื่อถือได้ ไม่ใช่คลังรายชื่อที่มีองค์กรซ้ำซ้อน ปลอมตัว หรือหมดสภาพแต่ยังคงสถานะไว้เพื่อใช้ประโยชน์ในทางมิชอบ
• การตั้งมูลนิธิในเชิงบังหน้าทำได้ยากขึ้นมากจนไม่คุ้มเสี่ยง
• “ต้นทุนของการปลอม” สูงขึ้นและถูกจับได้ตั้งแต่ก่อนเกิด
• เงินบริจาคทุกก้อนที่มีนัยสำคัญสามารถถูกติดตามได้ว่าเข้ามาจากใคร ผ่านช่องทางใด ถูกใช้ไปกับอะไร และสุดท้ายไปจบที่ใครหรือหน่วยงานใด
• รัฐสามารถตรวจพบความผิดปกติได้จากรูปแบบธุรกรรม ไม่ใช่รอให้มีคนร้องเรียน
• การฟอกเงินผ่านมูลนิธิทำได้ยากขึ้นอย่างก้าวกระโดด และทำให้การระดมทุนผิดกฎหมายสูญเสียเครื่องมือที่เคยใช้ได้ผล
• ความเชื่อมั่นของประชาชนต่อการบริจาคและภาคประชาสังคมได้รับการฟื้นฟู
• ประชาชนสามารถแยกองค์กรที่น่าเชื่อถือออกจากองค์กรเสี่ยงได้ด้วยข้อมูลที่เปิดเผยและตรวจสอบได้ง่าย รวมถึงทำให้ผู้บริจาครู้สึกว่าการบริจาคของตนมีความหมายและปลอดภัย ไม่ถูกใช้เป็นเครื่องมือของความผิด
• เงินบริจาคไหลกลับไปสู่ภาคสาธารณะที่แท้จริง เพิ่มประสิทธิภาพการแก้ปัญหาสังคมโดยไม่เพิ่มภาระงบประมาณรัฐโดยตรง
• มูลนิธิที่สุจริตต้องได้รับการคุ้มครองและได้ประโยชน์จากระบบใหม่ เพราะความโปร่งใสจะกลายเป็นแต้มต่อในการได้รับความเชื่อมั่นและการสนับสนุนมากขึ้น
• ประเทศไทยเป็นรัฐที่มีมาตรฐานธรรมาภิบาลด้านองค์กรไม่แสวงหากำไรในระดับที่เทียบได้กับสากล
• เมื่อระบบถูกยกระดับจนเข้มแข็งพอ นโยบายนี้จะไม่ใช่เพียงการปราบปราม แต่จะกลายเป็น “โครงสร้างถาวร” ที่ทำให้ความศรัทธาของประชาชนกลับมาอยู่บนฐานของความจริงและความโปร่งใสอีกครั้ง
• ตัวระบบเป็นผู้บังคับให้เกิดความโปร่งใสโดยอัตโนมัติ และระบบยังตรวจพบพฤติกรรมผิดปกติได้ และยังสามารถไปถึงบทลงโทษได้จริง
• มูลนิธิเถื่อนอยู่ยาวไม่ได้
• เส้นทางเงินของมูลนิธิ “โปร่งใส ตรวจสอบได้ และย้อนกลับได้” ในระดับที่เพียงพอสำหรับการป้องกันการฟอกเงินและการระดมทุนผิดกฎหมาย
• รัฐเห็นว่าเงินก้อนนี้เข้ามาเพื่ออะไร และถูกใช้ไปเพื่ออะไร ลดพื้นที่การตีความและการบิดเบือน
• การทุจริตมีต้นทุนสูงขึ้น
• รัฐ “มองเห็นพฤติกรรมผิดปกติ” ก่อนที่ประชาชนจะเสียหาย และก่อนที่เงินจะถูกย้ายออกไปจนตามไม่ทัน
• มูลนิธิเถื่อนไม่สามารถสร้างเอกสารสวย ๆ เพื่อหลอกระบบได้
• การปราบปราม “น่าเชื่อถือ”
• คนผิดหมดทางกลับมา
• ไม่ให้กลับมาตั้งหรือบริหารมูลนิธิใหม่ได้ในระยะยาว
• การตัดวงจรอาชญากรรมต้องทำให้คนผิด “เสียทรัพย์” ไม่ใช่แค่เสียชื่อ
• มูลนิธิเถื่อนหมดแรงและหมดทุน
• ประชาชนเห็นว่าเงินที่ถูกโกงไปสามารถถูกนำกลับมาใช้เพื่อสาธารณะได้จริง
• กลไกเสริมที่ทำให้ Close Loop ไม่หลุดวงจร
• ทั้ง 4 ชั้นทำงานต่อเนื่อง
• ระบบไม่ถูกเจาะง่าย
• มูลนิธิเถื่อนจะถูกตัดตลาดและตัดความน่าเชื่อถือโดยอัตโนมัติ
• สร้างแรงจูงใจให้ภาคประชาสังคมเลือกเดินบนมาตรฐานสูง
• คนดีอยู่ได้ง่ายขึ้น
• การเพิกถอนครั้งหนึ่ง จะเป็น การตัดรากเครือข่าย
• มูลนิธิสุจริตได้รับความเชื่อมั่นมากขึ้น
• ประชาชนกลับมาบริจาคอย่างมั่นใจ
• คำว่าการกุศลกลับมามีความหมายบนฐานของความจริงอีกครั้ง
• สร้างผลลัพธ์ได้ต่อเนื่องโดยไม่ต้องพึ่งแรงกระแทกทางการเมืองตลอดเวลา
• การคงอยู่ของมูลนิธิทุกแห่งต้องอยู่ภายใต้การพิสูจน์ความโปร่งใสเป็นระยะอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
• รัฐมองเห็นทั้งระบบก่อนเริ่มปราบจริง
• ลดความซ้ำซ้อน ของทะเบียนกลาง
• เชื่อมโยงข้อมูลที่จำเป็นต่อการตรวจสอบ
• รัฐใช้พลังงานอย่างฉลาด ในการตรวจสอบ
• การปราบมูลนิธิเถื่อน ไม่ ยากขึ้น จากแรงต้านทางสังคม
• การปราบมูลนิธิเถื่อนเริ่มต้นจากจุดที่มีโอกาสพบความผิดสูงที่สุด
• ระบบบังคับให้โปร่งใส
• มูลนิธิเถื่อนจะไม่มีพื้นที่ซ่อนเงินและสร้างภาพได้เหมือนเดิม
• ระบบไม่ต้องไล่ตามคนไม่ส่งเอกสาร
• ตัวระบบจะผลักให้ องค์กรที่ไม่ส่งเอกสาร เข้าสู่โหมดตรวจเอง
• รัฐตอบคำถามได้ 3 เรื่อง คือ เงินมาจากไหน เงินไปไหน และเกิดผลอะไร
• เงินบริจาคไม่สามารถถูกนำไปใช้ผิดวัตถุประสงค์โดยอ้างว่าเป็นค่าใช้จ่ายรวมได้ง่ายอีกต่อไป
• รัฐและประชาชนตรวจสอบได้ว่าโครงการที่ระดมทุนมีการใช้เงินจริงหรือไม่
• มูลนิธิเถื่อนสร้างโครงการปลอมเพื่อรับเงินแล้วโยกออกได้ยากขึ้น
• การตรวจสอบเป็นเชิงรุก ไม่รอคนร้องเรียนหรือเกิดคดีใหญ่
• การลงตรวจจึงเป็นการตัดช่องการสร้างภาพ
• กรรมการและผู้มีอำนาจควบคุมจริงต้องถูกขึ้นบัญชีดำไม่ให้กลับมาตั้งใหม่ได้ง่าย
• ทรัพย์สินที่ได้มาโดยมิชอบต้องถูกติดตาม ยึด อายัด หรือริบตามกระบวนการที่กฎหมายรองรับ
• เครือข่ายสีเทา “เสียทุน” และไม่สามารถตั้งใหม่แล้วทำซ้ำได้ทันที
• ระบบนี้กลายเป็นมาตรฐานถาวรของรัฐไทย
• มูลนิธิเถื่อนเกิดใหม่ได้ยาก
• มูลนิธิเถื่อนอยู่ไม่ได้โดยอัตโนมัติ
• ระบบต้องมีการลดระดับสถานะหรือเข้าสู่โหมดตรวจสอบทันที หากองค์กรไม่ยื่นรายงานหรือไม่ผ่านมาตรฐาน
• ประชาชนสามารถตรวจสอบได้ง่ายและเลือกสนับสนุนองค์กรที่น่าเชื่อถือได้ด้วยตัวเอง
• ความโปร่งใสจะกลายเป็นแรงกดดันทางสังคมที่ทำให้มูลนิธิเถื่อนอยู่ยากขึ้นโดยอัตโนมัติ
• องค์กรที่ไม่โปร่งใสจะถูกตั้งคำถามทันที และจะสูญเสียความน่าเชื่อถือในการระดมทุน
• มูลนิธิที่ทำงานจริงได้ประโยชน์จากระบบใหม่ในเชิงความเชื่อมั่นและการเข้าถึงความร่วมมือ
• • ระบบ...แข็งแรงขึ้น
• • ระบบต้องตรวจจับ บุคคลที่เคยถูกเพิกถอนเพราะทุจริตกลับมาตั้งองค์กรใหม่ ได้ตั้งแต่ต้นทาง
• • Close Loop สมบูรณ์ และเป็นการล็อกวงจรไม่ให้เริ่มใหม่ได้ง่าย
• • มูลนิธิเถื่อนอยู่ไม่ได้ในประเทศไทย
• • มูลนิธิสุจริตทำงานได้ง่ายขึ้นและได้รับความเชื่อมั่นมากขึ้นอย่างเป็นระบบ
• • ความเสียหายระดับมหาศาลลดลง
• • ความคุ้มค่าทางเศรษฐกิจและความมั่นคงสูงมากในเชิงอัตราส่วน
• • ต้นทุนต่อการตรวจสอบหนึ่งเคสจะลดลงเรื่อย ๆ
• • รัฐสามารถใช้ระบบเดียวกันกับการกำกับองค์กรประเภทอื่นได้ในอนาคต (เช่น สมาคม, กองทุน, หรือโครงการสาธารณะต่าง ๆ)
• • ปกป้องภาคประชาสังคมที่แท้จริงจากการถูกแอบอ้างและถูกใช้เป็นเครื่องมือของอำนาจสีเทา
• • ผลกระทบเชิงบวกเกิดขึ้นใน 5 ระดับ ได้แก่ ระดับความมั่นคงของรัฐ, ระดับเศรษฐกิจและระบบการเงิน, ระดับความเชื่อมั่นสาธารณะและทุนทางสังคม, ระดับธรรมาภิบาลและภาพลักษณ์ประเทศ, และระดับประสิทธิภาพการใช้ทรัพยากรเพื่อสาธารณะ
• • ลดความเสียหายที่เกิดจากเงินผิดกฎหมายและการทุจริต
• • เพิ่มประสิทธิภาพของเงินบริจาคให้ไปถึงประชาชนที่ควรได้รับจริง
• • ลดภัยคุกคามต่อความมั่นคงของรัฐในรูปแบบใหม่
• • มีผลต่อเสถียรภาพระยะยาวอย่างมาก
• • ลดความเสี่ยงเชิงเศรษฐกิจและระบบการเงิน โดยเฉพาะในมิติการฟอกเงินและการซ่อนทรัพย์สิน
• • เงินผิดกฎหมายถูกผลักออกจากระบบสาธารณะ
• • ลดพื้นที่ที่ทุนสีเทาจะใช้เป็นเครื่องมือในการแปลงเงินสกปรกให้กลายเป็นเงินสะอาด
• • ลดโอกาสที่กิจกรรมผิดกฎหมายจะขยายตัว
• • ฟื้นฟูความเชื่อมั่นของประชาชนต่อการบริจาคและการทำงานเพื่อสาธารณะ
• • มูลนิธิที่สุจริตจะได้รับประโยชน์โดยตรง
• • ความโปร่งใสจะกลายเป็นแต้มต่อในการระดมทุนและทำงานร่วมกับภาคเอกชนได้มากขึ้น
• • มูลนิธิเถื่อนจะถูกตัดตลาดโดยอัตโนมัติ และความน่าเชื่อถือปลอมจะขายไม่ได้อีกต่อไป
• • เงินบริจาคจะไหลไปสู่พื้นที่ที่สร้างผลลัพธ์จริงมากขึ้น
• • เพิ่มประสิทธิภาพของทรัพยากรสาธารณะโดยไม่ต้องเพิ่มงบประมาณรัฐ
• • ยกระดับธรรมาภิบาลของประเทศและภาพลักษณ์ในสายตานานาชาติ
• • ประเทศมีความน่าเชื่อถือมากขึ้นในเชิงสถาบัน
• • ลดความเสี่ยงเชิงชื่อเสียงในเวทีระหว่างประเทศ
• • เพิ่มประสิทธิภาพของการใช้ทรัพยากรเพื่อสาธารณะ
• • ลดภาระรัฐในระยะยาว
• • ปัญหาสังคมจำนวนมากจะถูกบรรเทาโดยภาคประชาสังคมที่ทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ ทำให้รัฐไม่ต้องแบกรับภาระทั้งหมดเพียงลำพัง
• • ลดการฟอกเงิน, ลดการฉ้อโกง, ลดการสูญเสียทรัพยากรบริจาค, และลดการบ่อนทำลายความเชื่อมั่นของสังคม
• • ทรัพย์สินที่ยึดได้จากการกระทำผิดสามารถถูกนำกลับคืนสู่สาธารณะ
• • นโยบายมีลักษณะ self-financing บางส่วนในระยะยาว
• • สร้าง “ภูมิคุ้มกันของรัฐ” ต่อการใช้สถานะสาธารณะเป็นเครื่องมือผิดกฎหมาย
• • คืนความหมายของการกุศลให้กลับมาอยู่บนฐานของความจริง
• • เงินบริจาคของประชาชนถูกใช้เพื่อสาธารณะอย่างแท้จริงมากขึ้นโดยไม่ต้องเพิ่มภาระงบประมาณรัฐ
• • ลดความเสียหายเชิงระบบ
• • ระบบกำกับดูแลมูลนิธิและองค์กรไม่แสวงหากำไรของไทยกลายเป็นโครงสร้างรัฐสมัยใหม่ที่โปร่งใส ตรวจสอบได้ และบังคับใช้ได้จริงถึงตัวบุคคลและทรัพย์สิน
• • สร้างภูมิคุ้มกันเชิงสถาบันให้รัฐไทยในระยะยาว
• • ปกป้องอธิปไตยของรัฐในเชิงโครงสร้าง
• • ลดพื้นที่ของทุนสีเทา
• • ความน่าเชื่อถือของระบบเศรษฐกิจโดยรวมจะสูงขึ้น
• • สร้างผลตอบแทนเชิงสถาบันที่ยั่งยืน
• • คนดีทำงานง่ายขึ้น
• • คนโกงไม่มีพื้นที่แอบอ้างทำดีอีกต่อไป
• • เครือข่ายสีเทาเสียทั้งชื่อ, เสียทั้งทุน, และหมดทางกลับมาใหม่ง่าย ๆ
• • ภาคประชาสังคมที่แท้จริงแข็งแรงขึ้น
• • การใช้สถานะสาธารณะเพื่อผลประโยชน์แอบแฝงจะไม่มีที่ยืน
• • การตรวจสอบเป็นเรื่องของข้อมูลและหลักฐาน ไม่ใช่เรื่องของอำนาจและเส้นสาย
• • ยกระดับรัฐไทยจากการบริหารแบบปล่อยช่องว่าง ไปสู่รัฐที่ปกครองด้วยมาตรฐานและความโปร่งใสที่ตรวจสอบได้จริง
• • ประชาชนกลับมามั่นใจว่า การทำดีของเขาจะไม่ถูกหลอกใช้เป็นเครื่องมือของความผิดอีกต่อไป
• • การทำดีต้องโปร่งใส
• • การแอบอ้างทำดีเพื่อผลประโยชน์แอบแฝงจะไม่มีที่ยืนในสังคมไทย

• องค์กรไม่แสวงหากำไร
• ประชาชน

• ระยะต้น: การสร้างฐานข้อมูลและกรอบมาตรฐานใหม่
• ระยะกลาง: การบังคับใช้ระบบรายงานดิจิทัลและการตรวจเชิงรุกเต็มรูปแบบ
• ระยะยาว: การสถาปนาระบบถาวร

• “หลักร้อยล้านบาทต่อปี”

• งบลงทุนด้านเทคโนโลยีสารสนเทศของรัฐ (ซึ่งโดยธรรมชาติจะอยู่ในหมวดงบลงทุนหรือหมวดค่าครุภัณฑ์และค่าจ้างพัฒนาระบบตามแนวทางการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐ)
• หมวดงบดำเนินงานและงบบุคลากรตามกรอบปกติของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
• หมวดงบพัฒนาศักยภาพและบริการสาธารณะ (สามารถทำร่วมกับหน่วยงานภาครัฐและสถาบันการศึกษาหรือภาคเอกชนได้ในรูปแบบความร่วมมือเพื่อลดต้นทุน)
• “งบเดิมของหน่วยงานเดิม” มาปรับโครงสร้างการใช้จ่ายใหม่ แล้วเติมงบลงทุนด้านระบบดิจิทัลและการบูรณาการเพิ่มเฉพาะส่วนที่จำเป็น
• งบประมาณแผ่นดินตามภารกิจปกติของรัฐ (ที่สอดคล้องกับกลไกการจัดทำงบประมาณรายจ่ายประจำปีของไทยที่แบ่งเป็นงบบุคลากร, งบดำเนินงาน, งบลงทุน, งบเงินอุดหนุน, และงบรายจ่ายอื่น)
• งบดำเนินงานและงบบุคลากรของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการกำกับดูแลและบังคับใช้กฎหมาย (เช่น งานทะเบียน, งานตรวจสอบ, งานสืบสวน, และงานปราบปรามอาชญากรรมเศรษฐกิจ)
• งบลงทุนด้านเทคโนโลยีสารสนเทศของรัฐ (จัดสรรภายใต้โครงการพัฒนาระบบข้อมูลและการบริการภาครัฐดิจิทัล)
• กลไกงบประมาณแบบบูรณาการระหว่างหน่วยงานผ่านโครงการร่วม (เช่น เจ้าภาพหลักด้านทะเบียนและฐานข้อมูล, เจ้าภาพร่วมด้านการเงินและการตรวจสอบ, และเจ้าภาพร่วมด้านการบังคับใช้กฎหมาย)
• “ทรัพย์สินที่ยึดได้จากการกระทำผิด” (นำกลับมาเป็นทุนสนับสนุนการยกระดับระบบในอนาคตในรูปแบบที่ถูกต้องตามกฎหมาย)

• ปัญหาเชิงโครงสร้างของ สถาปัตยกรรมอำนาจรัฐ ที่ถูกออกแบบให้รวมศูนย์และทับซ้อนหน้าที่ไว้ในองค์กรเดียวอย่างยาวนาน จนขัดกับหลักนิติรัฐสมัยใหม่โดยพื้นฐาน
• โครงสร้างตำรวจไทยในปัจจุบันถือครองอำนาจครบวงจรตั้งแต่การตรวจจับ การกล่าวหา การรวบรวมสำนวน การใช้ดุลพินิจในการเปรียบเทียบปรับ ไปจนถึงการจัดการผลลัพธ์ทางปฏิบัติในระดับพื้นที่ ซึ่งในเชิงทฤษฎีรัฐศาสตร์และกฎหมายมหาชน นี่คือโครงสร้างที่มี conflict of interest เชิงสถาบัน ฝังอยู่ในตัวเอง
• โครงสร้างตำรวจไทยกลับผูกบทบาทการจับกุมเข้ากับแรงจูงใจด้านค่าปรับ โควตาผลงาน และแรงกดดันจากสายบังคับบัญชาในระดับพื้นที่
• การบังคับใช้กฎหมายไม่สามารถหลีกเลี่ยงการถูก “บิดรูป” ด้วยตรรกะทางเศรษฐศาสตร์ของแรงจูงใจได้
• เมื่อผู้บังคับใช้กฎหมายมีอำนาจครบตั้งแต่ต้นน้ำถึงปลายน้ำ กลไกตรวจสอบจะอ่อนแรงลงโดยโครงสร้าง
• ระบบพึ่งพา “ดุลพินิจเฉพาะหน้า” มากกว่ากติกาที่เป็นมาตรฐานเดียวทั่วประเทศ
• ระบบจะผลักพฤติกรรมของเจ้าหน้าที่จากบทบาท “ผู้รักษากฎหมาย” ไปสู่บทบาท “ผู้จัดการผลลัพธ์จากกฎหมาย” โดยอัตโนมัติ เมื่อดุลพินิจถูกใช้ในสภาพแวดล้อมที่มีแรงจูงใจทางรายได้ ไม่ว่าจะเป็นค่าปรับอย่างเป็นทางการหรือผลประโยชน์นอกระบบ
• แรงจูงใจที่ฝังอยู่ในโครงสร้างกลับให้รางวัลกับจำนวนการจับ จำนวนใบสั่ง หรือความสามารถในการจัดการสถานการณ์เฉพาะหน้า มากกว่าการลดอุบัติเหตุ การป้องกันอาชญากรรม หรือการสร้างความไว้วางใจของประชาชน
• ผลลัพธ์เชิงระบบปรากฏในรูปแบบที่ประชาชนคุ้นเคย ไม่ว่าจะเป็นด่านลอยที่ไม่มีฐานข้อมูลรองรับ การเลือกปฏิบัติในการบังคับใช้กฎหมาย การใช้ข้อกฎหมายเป็นเครื่องต่อรอง และความไม่สม่ำเสมอในการปฏิบัติหน้าที่ระหว่างพื้นที่หรือระหว่างกลุ่มประชาชน
• ความไม่ไว้วางใจของประชาชนต่อเจ้าหน้าที่ ต่อกฎหมาย และต่อรัฐ จะสะสมจนกลายเป็นปัญหาเชิงความชอบธรรม (legitimacy crisis) ในระดับฐานราก เมื่อพฤติกรรมเหล่านี้ดำรงอยู่เป็นเวลานาน
• ระดับความเชื่อมั่นของประชาชนต่อกระบวนการยุติธรรมและตำรวจอยู่ในระดับต่ำกว่าสถาบันรัฐหลักอื่นอย่างมีนัยสำคัญ
• ประเทศที่ระบบบังคับใช้กฎหมายรวมศูนย์อำนาจและผูกกับแรงจูงใจทางรายได้ มักเผชิญปัญหาการเลือกปฏิบัติและความไม่เสมอภาคในการบังคับใช้กฎหมายสูงกว่าประเทศที่แยกบทบาทการจับ การตัดสิน และการจัดเก็บรายได้ออกจากกันอย่างชัดเจน
• โครงสร้างการบังคับบัญชาแบบรวมศูนย์ ทำให้แรงกดดันจากบนลงล่างสามารถแปลงเป็นพฤติกรรมในระดับพื้นที่ได้โดยตรง ไม่ว่าจะเป็นแรงกดดันเชิงผลงาน เชิงสถิติ หรือเชิงผลประโยชน์
• การตั้งเป้าผลงานโดยอาศัยตัวเลขการจับหรือการปรับ โดยไม่ผูกกับผลลัพธ์ด้านความปลอดภัยหรือความพึงพอใจของประชาชน ทำให้เจ้าหน้าที่ระดับปฏิบัติการถูกบังคับให้ “ทำให้ตัวเลขสวย” มากกว่าทำให้พื้นที่ปลอดภัย
• มาตรการอบรมคุณธรรม การรณรงค์จริยธรรม หรือการเพิ่มโทษทางวินัย เพียงอย่างเดียวพยายามแก้ “พฤติกรรมของคน” ในขณะที่ปล่อยให้ “โครงสร้างของแรงจูงใจ” คงอยู่เหมือนเดิม จึงไม่สามารถแก้ปัญหาได้
• หากโครงสร้างรางวัลและบทลงโทษยังเหมือนเดิม ระบบจะยังคงผลิตผลลัพธ์แบบเดิมไม่ว่าคนในระบบจะเปลี่ยนไปกี่รุ่นก็ตาม
• เจ้าหน้าที่จะถูกบีบให้ปรับพฤติกรรมให้สอดคล้องกับระบบ หรือไม่ก็ถูกผลักออกจากระบบในที่สุด หากพวกเขาทำงานอยู่ในระบบที่ให้รางวัลกับการใช้ดุลพินิจแบบไม่โปร่งใส และลงโทษความเคร่งครัดตามกติกาที่ไม่เอื้อต่อ “ผลงานเชิงตัวเลข” ในระยะสั้น
• อำนาจการใช้กำลังของรัฐถูกผูกเข้ากับผลประโยชน์จากการใช้กฎหมายนั้นเอง ซึ่งบ่อนทำลายความเป็นกลางของกระบวนการยุติธรรมตั้งแต่ต้นน้ำ และกัดกร่อนความศักดิ์สิทธิ์ของกฎหมายในสายตาประชาชนอย่างช้า ๆ แต่ต่อเนื่อง
• การปราบปรามคอร์รัปชันเชิงปัจเจกจะเป็นเพียงการตัดยอดวัชพืช โดยปล่อยให้รากของปัญหายังคงอยู่และงอกใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากไม่แก้ที่โครงสร้าง
• คอร์รัปชันในกระบวนการยุติธรรมเบื้องต้นไม่ได้เกิดจาก “คนไม่ดีจำนวนมาก” แต่เกิดจากการออกแบบระบบที่เปิดพื้นที่ให้ผลประโยชน์ทับซ้อนกลายเป็นเรื่องปกติ
• หากยังมีช่องให้ตำรวจเป็นผู้ปิดจบหรือมีแรงจูงใจทางรายได้ ระบบจะไม่เปลี่ยนจริง
• หากช่องทางโต้แย้งมีต้นทุนสูง ประชาชนจะไม่รู้สึกว่าระบบยุติธรรมขึ้น และจะยอมจำนนหรือเข้าสู่การต่อรองเหมือนเดิม
• หากระบบข้อมูลไม่ปลอดภัยและตรวจสอบไม่ได้ จะเกิดความไม่ไว้วางใจรูปแบบใหม่
• ระบบที่พึ่งพาดุลพินิจและความเชื่อใจในตัวบุคคล ของรัฐ
• การใช้อำนาจและผลประโยชน์ทางการเงินผูกพันกันอย่างแยกไม่ออกมาเป็นเวลานาน
• เดิมรัฐมักเรียกร้องความเชื่อถือจากประชาชนผ่านคำประกาศ
• ต้นทุนจากการรีดไถ ความไม่แน่นอนในการบังคับใช้กฎหมาย หรือความเสี่ยงเชิงสถาบันที่นักลงทุนต้องเผชิญ
• หากยังวัดตำรวจด้วยยอดจับ ระบบจะผลักให้ตำรวจทำงานแบบ “เพิ่มการเผชิญหน้า” มากกว่าการ “ลดความเสี่ยง” และทำให้การใช้กฎหมายกลายเป็นเครื่องมือสร้างตัวเลขแทนการสร้างความปลอดภัย

• แยกอำนาจตามหน้าที่เพื่อเปลี่ยน “จุดเผชิญหน้า” ระหว่างประชาชนกับรัฐให้มีมาตรฐานเดียว
• ปลดตำรวจออกจากการเป็นคู่ขัดแย้งทางผลประโยชน์โดยโครงสร้าง
• ทำให้เงินค่าปรับกลับเป็นรายได้รัฐจริง
• ตัดการจูงใจเชิงรายได้
• แยกบทบาทให้ชัด และสร้างจุดถ่วงดุล
• ตำรวจทำหน้าที่ตรวจจับ ป้องปราม เก็บพยานหลักฐาน
• หน่วยพิจารณากลาง/ศาล ทำหน้าที่ชี้ขาดความผิดและลงโทษ
• หน่วยจัดเก็บ ทำหน้าที่รับชำระและนำส่งคลัง
• สร้างมาตรฐานขั้นต่ำ เช่น หลักฐานขั้นต่ำที่ต้องมีต่อข้อกล่าวหา, รูปแบบใบสั่งดิจิทัล, ช่องทางโต้แย้ง, ระยะเวลาพิจารณา
• ระบบใหม่ต้องทำให้ทุกเหตุการณ์มีร่องรอยดิจิทัล
• ใช้ข้อมูลจุดเสี่ยงอุบัติเหตุ จุดอาชญากรรมซ้ำซ้อน และช่วงเวลาความเสี่ยง เพื่อวางกำลัง
• เปลี่ยนการตั้งด่านจาก “ด่านเพื่อจับ” เป็น “ด่านเพื่อป้องกัน” โดยต้องมีเหตุผลเชิงข้อมูลและการอนุมัติล่วงหน้า
• แยก “ภารกิจความปลอดภัย” ออกจาก “ภารกิจรายได้” อย่างเด็ดขาด
• ทุกการเรียกตรวจต้องสร้าง “เหตุการณ์ดิจิทัล (Digital Event)” ทันที
• กำหนดว่าการกล่าวหาเกิดได้ต่อเมื่อมีหลักฐานขั้นต่ำครบ (เช่น ภาพ/วิดีโอ/พิกัด/ข้อมูลจากกล้องเมือง/อุปกรณ์ตรวจจับ)
• หลักฐานต้องถูกส่งขึ้นระบบกลางทันทีเพื่อตัดช่อง “เลือกส่ง–เลือกไม่ส่ง”
• ใบสั่ง/ข้อกล่าวหาเข้าสู่ศูนย์พิจารณากลางหรือศาลจราจรดิจิทัล
• ระบบคัดกรองเบื้องต้นทำได้ แต่ต้องมีหลัก “มนุษย์ทบทวนได้เสมอ”
• ประชาชนโต้แย้งได้ในช่องทางเดียว มาตรฐานเดียวทั่วประเทศ
• ค่าปรับชำระผ่านช่องทางรัฐ/ธนาคาร/ดิจิทัลที่ตรวจสอบได้
• ตำรวจ “ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง” กับกระบวนการรับเงินโดยสิ้นเชิง
• จุดตรวจทุกจุดต้องมีเหตุผล วัตถุประสงค์ ระยะเวลา และผู้อนุมัติ
• ระบบ Geo-fencing ชี้ว่าด่านอยู่ในพิกัดอนุมัติหรือไม่
• ข้อกล่าวหาประเภทต่าง ๆ ต้องมี “ชุดหลักฐานขั้นต่ำ” ไม่ใช่คำกล่าวอ้าง
• ถ้าหลักฐานไม่ครบ ต้องส่งกลับให้จัดทำเพิ่มหรือยกเลิก ไม่ใช่ปล่อยให้ประชาชนพิสูจน์ความบริสุทธิ์ฝ่ายเดียว
• ประชาชนโต้แย้งได้ในเวลาที่กำหนดผ่านแอปหรือเว็บ
• ประชาชนสามารถแนบหลักฐานเพิ่มได้ เช่น Dashcam พยานบุคคล
• ผู้ถูกกล่าวหาต้องขอให้มนุษย์พิจารณาได้เสมอ
• ต้องมีเหตุผลคำวินิจฉัยที่อ่านเข้าใจได้ ไม่ใช่คำตอบแบบกล่องดำ
• KPI หลักต้องย้ายจาก Output ไป Outcome จากจำนวนใบสั่ง/จับกุม ไปสู่ “อุบัติเหตุลดลง อาชญากรรมลดลง”
• ใช้ข้อมูลภายนอกช่วยตรวจ เช่น สถิติการบาดเจ็บ/เสียชีวิตจากหน่วยสาธารณสุข เพื่อกันการปั่นตัวเลข
• โบนัสและความก้าวหน้าผูกกับผลลัพธ์พื้นที่และความโปร่งใสของข้อมูล
• ตัดความเชื่อมโยงกับค่าปรับโดยสิ้นเชิง
• ในระยะที่ 1 ออกแบบใบสั่งดิจิทัลมาตรฐานเดียว
• ในระยะที่ 1 ตั้งศูนย์พิจารณากลางนำร่อง
• ในระยะที่ 1 เปิดช่องทาง ODR
• ในระยะที่ 1 บังคับมาตรฐานหลักฐานขั้นต่ำ
• ในระยะที่ 2 ย้ายคดีที่เหมาะสมเข้าสู่กระบวนการพิจารณากลาง
• ในระยะที่ 2 ปรับระบบสำนวน/การส่งต่อให้อัยการให้เป็นดิจิทัลมากขึ้น
• ในระยะที่ 2 วางระบบตรวจสอบและสุ่มตรวจคุณภาพหลักฐาน
• ในระยะที่ 3 ปรับระบบประเมินและการเลื่อนขั้นให้ยึดผลลัพธ์ความปลอดภัย
• ในระยะที่ 3 ทำให้มาตรฐานข้อมูลและการตรวจสอบเป็น “งานประจำ” ไม่ใช่โครงการ
• แยก “เงิน” ออกจากตำรวจแบบเด็ดขาด
• มีช่องโต้แย้งต้นทุนต่ำ
• ระบบข้อมูลต้องปลอดภัยและตรวจสอบได้
• ตัดขาดความเชื่อมโยงระหว่าง “อำนาจบังคับใช้” กับ “ผลลัพธ์เชิงทรัพยากร”
• ปลดตำรวจออกจากแรงจูงใจที่บิดเบี้ยว
• ออกแบบระบบที่การบังคับใช้กฎหมายไม่ถูก “เอนเอียง” ไม่ว่าด้วยเงิน แรงกดดันทางการเมือง ความคาดหวังจากผู้บังคับบัญชา หรือแรงกดดันจากตัวชี้วัดผลงานที่ผิดทิศผิดทาง
• ออกแบบกระบวนการยุติธรรมใหม่ตั้งแต่ต้นน้ำถึงปลายน้ำในลักษณะสายพานคุณค่า โดยแยกบทบาทอย่างชัดเจนในแต่ละช่วง ตั้งแต่การป้องกัน การจับกุม การสอบสวน ไปจนถึงการตัดสินและการจัดเก็บรายได้
• ตำรวจจะทำหน้าที่ลาดตระเวนและป้องปรามบนฐานข้อมูลอุบัติเหตุ อาชญากรรม และพฤติกรรมเสี่ยง โดยใช้เทคโนโลยีและการวิเคราะห์ข้อมูลเป็นหลัก แทนการตั้งด่านเพื่อสร้างรายได้
• จัดกำลังจะต้องสะท้อนแผนความปลอดภัยเชิงพื้นที่ โดยทุกการปฏิบัติการเชิงพื้นที่ต้องมีเหตุผลเชิงข้อมูลรองรับ
• การปราบปรามและจับกุมจะต้องอาศัยหลักฐานดิจิทัลครบถ้วน มีการบันทึกผ่านอุปกรณ์ที่ตรวจสอบย้อนหลังได้ทุกครั้ง
• บทบาทของตำรวจสอบสวนจะถูกกำหนดให้เป็นผู้รวบรวมข้อเท็จจริงอย่างเป็นมืออาชีพ ไม่ใช่ผู้ตัดสินลงโทษ โดยยึดมาตรฐานสำนวนและมาตรฐานพยานหลักฐานที่ส่งต่อให้พนักงานอัยการได้อย่างมีประสิทธิภาพ
• การพิจารณาความผิด การปรับ หรือการยกเลิกใบสั่ง จะถูกโอนเข้าสู่กระบวนการพิจารณากลางผ่านระบบดิจิทัลของศาลหรือหน่วยงานอิสระ ซึ่งมีมาตรฐานเดียวทั่วประเทศและตรวจสอบได้
• ค่าปรับทั้งหมดจะถูกจัดเก็บเข้าสู่คลังหลวง 100 เปอร์เซ็นต์ โดยตัดขาดความเชื่อมโยงระหว่างการจับกุมกับรายได้ของหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายอย่างสิ้นเชิง
• ทุกการปฏิบัติหน้าที่ต้องทิ้งร่องรอยดิจิทัลที่แก้ไขไม่ได้ ตั้งแต่การบันทึกภาพและเสียง การแจ้งข้อหา ไปจนถึงตำแหน่งและเวลาการปฏิบัติงาน
• ระบบจะดำเนินการบันทึกเหตุการณ์ที่เป็นมาตรฐานเดียวทั่วประเทศ
• ระบบจะดำเนินการสร้างไฟล์หลักฐานที่มีห่วงโซ่การครอบครอง (chain of custody) ที่ตรวจสอบได้
• ระบบจะดำเนินการส่งข้อมูลขึ้นระบบกลางแบบอัตโนมัติ
• ระบบจะดำเนินการกำหนดสิทธิประชาชนในการเข้าถึงหลักฐานของตนเองเพื่อโต้แย้งได้ภายในเวลาที่กำหนด
• การบันทึกผ่านอุปกรณ์ดิจิทัลและการส่งข้อมูลเข้าสู่ระบบกลางแบบอัตโนมัติ
• เปลี่ยนระบบประเมินผลของตำรวจจากการวัดผลเชิงปริมาณแบบหยาบ เช่น จำนวนการจับหรือจำนวนใบสั่ง ไปสู่การวัดผลเชิงคุณภาพและผลลัพธ์ต่อสังคม
• ตัวชี้วัดจะเน้นอัตราการเกิดอุบัติเหตุและอาชญากรรมที่ลดลง ความพึงพอใจและความเชื่อมั่นของประชาชนในพื้นที่ และความครบถ้วนโปร่งใสของข้อมูลการปฏิบัติงาน
• ความก้าวหน้าในอาชีพและผลตอบแทนจะเชื่อมโยงกับงบประมาณกลางแบบ performance-based ซึ่งตัดขาดจากค่าปรับโดยสิ้นเชิง
• ย้ายฐานอำนาจของรัฐ” จากระบบที่พึ่งพาดุลพินิจและความเชื่อใจในตัวบุคคล ไปสู่ระบบที่ตั้งอยู่บนโครงสร้าง แรงจูงใจ และมาตรฐานที่ออกแบบมาให้ตรวจสอบได้ตั้งแต่ต้น
• แยกอำนาจการจับออกจากอำนาจการปรับและการตัดสิน
• ออกแบบให้ “ไม่มีใครได้ประโยชน์ส่วนตัวจากการบังคับใช้กฎหมาย”
• รัฐจะสร้างความเชื่อถือ” ผ่านหลักฐาน มาตรฐาน และกระบวนการที่ตรวจสอบได้
• เปลี่ยนระบบยุติธรรมเบื้องต้นของไทยจากระบบที่พึ่งพา “คุณธรรมของคน” ไปสู่ระบบที่พึ่งพา “คุณภาพของโครงสร้าง”
• การลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานทางจริยธรรมของรัฐ (Ethical Infrastructure of the State)

• ความยุติธรรมเป็นกระบวนการ ไม่ใช่การต่อรอง
• ประชาชนตัดสินใจว่า “รัฐยุติธรรมหรือไม่” มากกว่าที่จะตัดสินจากคำประกาศนโยบายหรือการสื่อสารของรัฐ
• คืนศักดิ์ศรีและความเชื่อถือให้วิชาชีพ ตำรวจ
• หากไม่ตัดการจูงใจเชิงรายได้ระบบจะบิดเบี้ยวสู่การทำยอด ไม่ใช่การทำให้ปลอดภัย
• การแยกบทบาทจะเกิดขึ้นจริงทางระบบงาน
• จะเกิดมาตรฐานเดียวทั่วประเทศ
• ประชาชนต้องรู้ว่าถูกเรียกตรวจแล้วจะเกิดอะไรต่อ ไม่ใช่ขึ้นกับว่าเจอใคร เวลาไหน ที่ไหน
• ทุกเหตุการณ์จะสามารถตรวจสอบย้อนหลังได้ทุกเคส
• หากไม่มีการตรวจสอบย้อนหลังระบบจะกลับไปพึ่งคำบอกเล่าและดุลพินิจเหมือนเดิม
• การตั้งด่านจะเป็นด่านเพื่อป้องกัน
• ภารกิจความปลอดภัยแยกขาดจาก ภารกิจรายได้
• เหตุการณ์ดิจิทัล (Digital Event) สร้างขึ้นทันที
• มีเวลา พิกัด ผู้ปฏิบัติ และเหตุอันควรสงสัย
• การกล่าวหาเกิดขึ้นได้เมื่อมีหลักฐานขั้นต่ำครบ
• ตัดช่อง “เลือกส่ง–เลือกไม่ส่ง” หลักฐาน
• เงินเข้าคลัง 100%
• มีรายงานสาธารณะเชิงข้อมูล
• ระบบขึ้นสัญญาณผิดปกติ (red flag) อัตโนมัติให้ฝ่ายตรวจการ หากตั้งนอกพิกัดที่อนุมัติ
• จุดตัด “ด่านลอย” แบบโครงสร้าง โดยไม่ต้องรอร้องเรียน
• ทำให้ตำรวจทำงานง่ายขึ้นในระยะยาว
• ลดข้อโต้แย้ง ลดแรงปะทะ และลดการร้องเรียน
• ต้องมี SLA ระยะเวลาพิจารณา เช่น 7–14 วันในคดีจราจรทั่วไป
• หากโต้แย้งแล้วยังต้องเสียเวลาเท่าเดิม ระบบจะไม่ถูกใช้ และความไม่ศรัทธาจะคงอยู่
• ป้องกันระบบกลายเป็น “เผด็จการอัลกอริทึม”
• อุบัติเหตุลดลง อาชญากรรมลดลง
• ประชาชนเชื่อว่าตำรวจไม่ทำเพราะเงิน
• ระบบจะไม่เปลี่ยนจริง หากไม่แยก “เงิน” ออกจากตำรวจแบบเด็ดขาด
• ประชาชนจะไม่รู้สึกว่าระบบยุติธรรมขึ้น หากไม่มีช่องโต้แย้งต้นทุนต่ำ
• จะเกิดความไม่ไว้วางใจรูปแบบใหม่ หากระบบข้อมูลไม่ปลอดภัยและตรวจสอบไม่ได้
• การเปลี่ยนสถานะเชิงสถาบัน (Institutional Repositioning) ขององค์กรตำรวจไทยอย่างชัดเจนและเป็นระบบ
• ตำรวจกลับไปสู่แก่นแท้ของวิชาชีพด้านความปลอดภัย นั่นคือการป้องกัน ปราบปราม และตรวจจับบนฐานกฎหมายและพยานหลักฐาน โดยไม่แบกรับบทบาทที่ไม่สอดคล้องกับธรรมชาติของงาน เช่น การตัดสินลงโทษหรือการจัดการผลประโยชน์ทางการเงินที่เกิดจากการบังคับใช้กฎหมาย
• การใช้อำนาจไม่ถูกตั้งคำถามจากสังคมมาอย่างยาวนาน
• ระบบจะเปิดพื้นที่ให้วิชาชีพตำรวจทำงานอย่างเป็นกลางโดยไม่ต้องต่อรองศีลธรรมกับความอยู่รอดขององค์กร
• เปลี่ยนวัฒนธรรมการทำงานของตำรวจจากองค์กรที่ประชาชน “หวาดระแวง” ไปสู่องค์กรบริการความปลอดภัยที่ประชาชน “ต้องการให้เข้ามาอยู่ใกล้ชีวิตประจำวัน”
• ตำรวจปลอดข้อครหาตั้งแต่ต้น และไม่ถูกบีบให้ต้องพิสูจน์ความสุจริตของตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในโครงสร้างที่เอื้อต่อความเข้าใจผิด
• ความสัมพันธ์ระหว่างตำรวจกับประชาชนจะเปลี่ยนจากความสัมพันธ์เชิงอำนาจไปสู่ความสัมพันธ์เชิงสัญญาทางสังคม (social contract)
• ประชาชนจะมองตำรวจในฐานะผู้ช่วยลดความเสี่ยงในชีวิตประจำวัน ไม่ใช่ผู้ถืออำนาจลงโทษที่ต้องหลีกเลี่ยง
• ตำรวจเองจะสามารถยืนอยู่บนศักดิ์ศรีของวิชาชีพได้โดยไม่ต้องกังวลว่าการปฏิบัติหน้าที่จะถูกตีความว่าเป็นการแสวงหาผลประโยชน์
• รัฐไทยกำลังยกระดับการบังคับใช้กฎหมายจากระบบที่อาศัยดุลพินิจบุคคล ไปสู่ระบบมาตรฐานที่ไม่เอนเอียง และตรวจสอบได้
• รีเซ็ตความหมายของตำรวจไทย” จากผู้ใช้อำนาจที่มีผลประโยชน์เกี่ยวข้อง ไปสู่ผู้รักษากฎหมายที่ปลอดจากแรงจูงใจแฝง
• ฟื้นฟูนิติรัฐ เพราะกฎหมายจะกลับมาศักดิ์สิทธิ์ได้ก็ต่อเมื่อผู้บังคับใช้กฎหมายไม่ถูกผูกพันกับผลประโยชน์ใด ๆ จากการบังคับใช้นั้นเอง
• ไม่มีอำนาจใดอำนาจหนึ่งครอบงำทั้งระบบ
• ความยุติธรรมเป็นกระบวนการ” ไม่ใช่ “การปิดจบเฉพาะหน้า”
• ตำรวจทำงานแบบ “ลดความเสี่ยง” ไม่ใช่ “เพิ่มการเผชิญหน้า”
• ลดพื้นที่สีเทาของการใช้อำนาจเฉพาะหน้าและลดการโต้เถียงที่ไม่มีข้อยุติ
• หลักฐาน...เป็น “เกราะคุ้มครองตำรวจ” ที่ปฏิบัติถูกต้องและลดช่องให้ผู้ไม่หวังดีโจมตีการทำงานของเจ้าหน้าที่
• ลดปัญหาคดีอ่อน ลดการใช้ดุลพินิจที่ไม่เป็นมาตรฐาน และลดการพึ่งพาความสัมพันธ์นอกระบบ
• ความยุติธรรมไม่ขึ้นกับอารมณ์ สถานการณ์ หรือความสัมพันธ์เฉพาะหน้า
• ไม่มีใครได้ประโยชน์ส่วนตัวจากการบังคับใช้กฎหมาย
• กฎหมายกลับมาเป็นกติกากลาง มากกว่าทรัพยากรที่ต่อรองได้
• การใช้อำนาจรัฐอยู่ภายใต้ความโปร่งใสแบบค่าเริ่มต้น
• ลดโอกาสการแก้ไข การลบ หรือการเลือกส่งหลักฐานเฉพาะส่วนที่ได้เปรียบ
• ลดข้อพิพาท ลดข้อครหา และสร้างความชัดเจนในกระบวนการยุติธรรม
• ตำรวจที่ปฏิบัติหน้าที่อย่างถูกต้องจะได้รับการคุ้มครองจากข้อกล่าวหาที่ไม่เป็นธรรม
• ประชาชนได้รับหลักประกันว่าการใช้อำนาจจะอยู่ภายใต้กติกาที่ตรวจสอบได้
• รัฐกลับมาชนะความไว้วางใจด้วยหลักฐานและมาตรฐาน ไม่ใช่ด้วยอำนาจและคำสั่ง
• ตำรวจทำงานแบบ “ลดความเสี่ยง” มากกว่าการ “เพิ่มการเผชิญหน้า”
• การใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือสร้างความปลอดภัย
• อัตราการเกิดอุบัติเหตุและอาชญากรรมที่ลดลง
• ความพึงพอใจและความเชื่อมั่นของประชาชนในพื้นที่ เพิ่มขึ้น
• ความครบถ้วนโปร่งใสของข้อมูลการปฏิบัติงาน เพิ่มขึ้น
• ตำรวจที่ทำให้พื้นที่ปลอดภัยขึ้นจริงจะได้รับการยอมรับและความก้าวหน้า มากกว่าตำรวจที่ทำยอดใบสั่งสูง
• แรงจูงใจของตำรวจสอดคล้องกับผลประโยชน์สาธารณะ
• ประชาชนมั่นใจว่าการบังคับใช้กฎหมายไม่ได้เกิดจากแรงจูงใจเรื่องเงิน
• ตำรวจมีแรงจูงใจทำงานเชิงป้องกันและสร้างความปลอดภัยอย่างแท้จริง แทนการไล่จับเพื่อสร้างสถิติ
• ตำรวจกลับมาเป็นวิชาชีพด้านความปลอดภัยที่สังคมต้องการ ไม่ใช่วิชาชีพที่สังคมพยายามหลบเลี่ยง
• ลดเม็ดเงินนอกระบบที่รั่วไหลจากการรีดไถและค่าปรับเถื่อน ซึ่งมีมูลค่าสูงมากในแต่ละปี
• คืนเงินเหล่านั้นเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจอย่างถูกต้อง
• ลดต้นทุนแฝงในการทำธุรกิจและการใช้ชีวิต ซึ่งกระทบโดยตรงต่อภาคขนส่ง ภาคบริการ และ SME
• เมื่อต้นทุนแฝงลดลง การแข่งขันของธุรกิจไทยจะดีขึ้นโดยไม่ต้องใช้งบอุดหนุน
• ความโปร่งใสในด่านหน้าจะส่งผลต่อบรรยากาศการลงทุนและการท่องเที่ยว
• ฟื้นฟูนิติรัฐจากฐานราก
• กฎหมายกลับมามีศักดิ์ศรีเพราะไม่มีใครได้ประโยชน์จากการบังคับใช้กฎหมาย
• ประชาชนกลับมาเชื่อว่ากฎหมายมีไว้เพื่อความยุติธรรม ไม่ใช่เพื่อการต่อรอง
• เมื่อความเชื่อเชิงสถาบันกลับมา สังคมจะร่วมมือกับรัฐมากขึ้นโดยสมัครใจ
• ความมั่นคงภายในประเทศจะยั่งยืนขึ้นกว่าการใช้กำลังหรือการปราบปรามเป็นครั้ง ๆ
• ตัดวงจรแรงจูงใจที่ทำให้การใช้อำนาจและผลประโยชน์ทางการเงินผูกพันกันอย่างแยกไม่ออกมาเป็นเวลานาน
• ฟื้นฟูหลักนิติรัฐ (Rule of Law) จากระดับปฏิบัติการ
• กฎหมายจะมีความศักดิ์สิทธิ์ได้ก็ต่อเมื่อผู้บังคับใช้กฎหมายไม่สามารถได้ประโยชน์จากการบังคับใช้นั้นเอง
• ประชาชนสามารถคาดการณ์ได้ว่าการใช้อำนาจจะเป็นไปตามมาตรฐานเดียว ไม่ขึ้นกับสถานที่ เวลา บุคคล หรือสถานการณ์เฉพาะหน้า
• หากต้นทุนการใช้อำนาจโดยมิชอบสูง ระบบจะคัดกรองพฤติกรรมที่บิดเบี้ยวออกโดยอัตโนมัติ โดยไม่ต้องพึ่งการตรวจสอบเชิงลงโทษอย่างถาวร
• การลงทุนนี้ให้ผลตอบแทนในระยะยาวมากกว่าการกวาดล้างหรือการตั้งคณะกรรมการสอบสวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
• ความโปร่งใสและการตรวจสอบได้กลายเป็น “ค่าเริ่มต้น” ของระบบ ไม่ใช่ “เงื่อนไขพิเศษ” ที่ต้องเรียกร้องเป็นครั้ง ๆ
• ความชอบธรรมจึงไม่ได้เกิดจากอำนาจตามกฎหมายเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากความสามารถของรัฐในการพิสูจน์ว่าการใช้อำนาจนั้นเป็นธรรมและไม่เอนเอียง
• ลดต้นทุนแฝงของระบบเศรษฐกิจอย่างมีนัยสำคัญ
• ประเทศที่มีกระบวนการยุติธรรมเบื้องต้นที่โปร่งใสและคาดการณ์ได้ จะมีต้นทุนธุรกรรมต่ำกว่า มีความสามารถในการแข่งขันสูงกว่า และดึงดูดการลงทุนระยะยาวได้มากกว่าโดยไม่ต้องพึ่งสิทธิพิเศษเฉพาะกิจ
• ยกระดับความน่าเชื่อถือของรัฐไทยจาก “ภายในสู่ภายนอก”
• ประเทศจะก้าวสู่ความเป็นสากลได้อย่างมั่นคงก็ต่อเมื่อสถาบันภายในมีมาตรฐานเดียวกับที่ประกาศต่อโลก ไม่ใช่เพราะได้รับการจัดอันดับดีขึ้นชั่วคราว แต่เพราะโครงสร้างการใช้อำนาจถูกออกแบบให้สอดคล้องกับหลักสากลอย่างแท้จริง
• คืนศักดิ์ศรีให้ตำรวจ คืนความเป็นธรรมให้ประชาชน และคืนความน่าเชื่อถือให้รัฐในฐานะผู้ใช้อำนาจตามกฎหมาย
• ประเทศไทยสามารถยืนอยู่ในโลกสมัยใหม่ได้อย่างมั่นคง ด้วยสถาบันที่น่าเชื่อถือจริง ไม่ใช่เพียงด้วยถ้อยคำหรือภาพลักษณ์ชั่วคราว

• ประชาชน
• ตำรวจ

• ในระยะที่ 1 ออกแบบใบสั่งดิจิทัลมาตรฐานเดียว
• ในระยะที่ 1 ตั้งศูนย์พิจารณากลางนำร่อง
• ในระยะที่ 1 เปิดช่องทาง ODR
• ในระยะที่ 1 บังคับมาตรฐานหลักฐานขั้นต่ำ
• ในระยะที่ 2 ย้ายคดีที่เหมาะสมเข้าสู่กระบวนการพิจารณากลาง
• ในระยะที่ 2 ปรับระบบสำนวน/การส่งต่อให้อัยการให้เป็นดิจิทัลมากขึ้น
• ในระยะที่ 2 วางระบบตรวจสอบและสุ่มตรวจคุณภาพหลักฐาน
• ในระยะที่ 3 ปรับระบบประเมินและการเลื่อนขั้นให้ยึดผลลัพธ์ความปลอดภัย
• ในระยะที่ 3 ทำให้มาตรฐานข้อมูลและการตรวจสอบเป็น “งานประจำ” ไม่ใช่โครงการ
• ระยะที่ 1 เห็นผลเร็วใน “จราจร” (6–12 เดือน)
• ระยะที่ 2 ขยายสู่คดีลหุโทษและงานภาคสนามอื่น (12–24 เดือน)
• ระยะที่ 3 ปรับโครงสร้างกำกับและวัฒนธรรมองค์กร (24–36 เดือน)

• งบประมาณกลาง

• โครงสร้างการบริจาคในปัจจุบันพึ่งพาช่องทางกึ่งรัฐกึ่งเอกชนเป็นหลัก ไม่ว่าจะเป็นมูลนิธิ องค์กรกลาง หรือกองทุนเฉพาะกิจ ซึ่งเปิดช่องให้เกิดปัญหาความไม่โปร่งใส
• การรั่วไหลของทรัพยากร
• การแอบอ้าง
• การบิดเบือนเจตนารมณ์ของผู้บริจาค
• ประชาชนจำนวนมาก “อยากช่วยชาติ แต่ไม่มั่นใจว่าจะช่วยถูกที่หรือไม่”
• รัฐกลับไม่สามารถดึงพลังการมีส่วนร่วมของประชาชนมาใช้ได้อย่างเต็มศักยภาพ

• จัดตั้งระบบบริจาคโดยตรงเข้ากระทรวงและหน่วยงานรัฐ
• สร้างช่องทางบริจาคตรงเข้ารัฐ ที่ถูกกฎหมาย โปร่งใส ตรวจสอบได้ และเชื่อมโยงกับการใช้จ่ายจริงของหน่วยงานรัฐโดยไม่ผ่านตัวกลางสีเทา
• ยกระดับความสัมพันธ์ระหว่างรัฐกับประชาชนจากผู้เสียภาษีฝ่ายเดียว ไปสู่ “หุ้นส่วนร่วมพัฒนาประเทศ”
• จัดตั้ง ระบบบริจาคตรงภาครัฐแบบเลือกวัตถุประสงค์ได้
• ประชาชนสามารถบริจาคเงินเข้ากระทรวงหรือโครงการเฉพาะ เช่น สาธารณสุข การศึกษา ความมั่นคง สิ่งแวดล้อม หรือการรับมือภัยพิบัติ
• ทุกการบริจาคจะถูกผูกกับ “บัญชีภารกิจเฉพาะ” แยกจากงบประมาณปกติ
• เงินบริจาคทั้งหมดต้องผ่านระบบดิจิทัลกลางของรัฐ
• ใช้บัญชีแยกประเภทเฉพาะกิจ
• รัฐออกหลักฐานการบริจาคอย่างเป็นทางการ
• กระทรวงหรือหน่วยงานที่รับเงินบริจาคต้องจัดทำแผนการใช้จ่ายที่ชัดเจน
• กระทรวงหรือหน่วยงานที่รับเงินบริจาคกำหนดตัวชี้วัดผลลัพธ์
• กระทรวงหรือหน่วยงานที่รับเงินบริจาครายงานความก้าวหน้าเป็นระยะ
• หากหน่วยงานใดใช้เงินผิดวัตถุประสงค์ จะถูกระงับสิทธิในการรับบริจาคเพิ่มเติม
• หากหน่วยงานใดใช้เงินผิดวัตถุประสงค์ เข้าสู่กระบวนการตรวจสอบและความรับผิดทางกฎหมาย
• รัฐจะออกกฎหมายหรือระเบียบรองรับการรับบริจาคโดยตรงของหน่วยงานรัฐ
• จัดตั้งระบบดิจิทัลกลาง
• กำหนดประเภทภารกิจที่สามารถรับบริจาคได้อย่างชัดเจน
• เปิดให้ทุกกระทรวงและหน่วยงานที่มีภารกิจสาธารณะเข้าร่วมระบบ
• พัฒนามาตรฐานการรายงานผลและการสื่อสารต่อสาธารณะ
• สถาปนาระบบนี้เป็นหนึ่งในโครงสร้างถาวรของการคลังภาครัฐไทย

• ระบบบริจาคตรงเข้ารัฐเพื่อสาธารณประโยชน์อย่างโปร่งใส ตรวจสอบได้ และปิดช่องทุจริต
• ช่องทางบริจาคตรงเข้ารัฐถูกกฎหมาย โปร่งใส ตรวจสอบได้
• ช่องทางบริจาคตรงเข้ารัฐเชื่อมโยงกับการใช้จ่ายจริงของหน่วยงานรัฐโดยไม่ผ่านตัวกลางสีเทา
• ยกระดับความสัมพันธ์ระหว่างรัฐกับประชาชนจากผู้เสียภาษีฝ่ายเดียว ไปสู่ “หุ้นส่วนร่วมพัฒนาประเทศ”
• ฟื้นฟูความเชื่อมั่นต่อรัฐในฐานะผู้จัดการทรัพยากรสาธารณะ
• เปิดพื้นที่ให้ประชาชนมีส่วนร่วมเชิงสมัครใจอย่างมีศักดิ์ศรี
• ระบบบริจาคตรงเข้ากระทรวงและหน่วยงานรัฐที่ประชาชนเลือกได้เอง
• ระบบบริจาคตรงเข้ากระทรวงและหน่วยงานรัฐระบุวัตถุประสงค์ได้ชัดเจน
• ระบบบริจาคตรงเข้ากระทรวงและหน่วยงานรัฐติดตามผลการใช้เงินได้ครบวงจร
• เงินบริจาคไม่ถูกนำไปใช้ผิดวัตถุประสงค์
• ป้องกันการกลืนหายเข้าสู่งบรวม
• เงินบริจาคไม่สามารถโยกย้ายไปใช้ในภารกิจอื่นได้โดยพลการ
• ทุกธุรกรรมถูกบันทึกและตรวจสอบย้อนหลังได้
• หลักฐานการบริจาคสามารถนำไปใช้ลดหย่อนภาษีตามเกณฑ์ที่กำหนด
• เงินบริจาคไม่สามารถใช้เพื่อค่าใช้จ่ายประจำที่ไม่ก่อให้เกิดผลลัพธ์เชิงสาธารณะโดยตรง เช่น ค่าเงินเดือนหรือค่าใช้จ่ายบริหารทั่วไป เว้นแต่มีการระบุและอนุมัติไว้ล่วงหน้า
• ประชาชนสามารถติดตามได้ว่าเงินที่ตนบริจาคถูกใช้ไปกับอะไร เกิดผลลัพธ์ใด และบรรลุเป้าหมายหรือไม่
• สร้างวัฒนธรรมความโปร่งใส
• รองรับการมีส่วนร่วมของประชาชนในทุกสถานการณ์
• ไม่เพิ่มภาระการคลัง
• ไม่กระทบวินัยงบประมาณของประเทศ
• เพิ่มทรัพยากรสาธารณะโดยไม่ต้องขึ้นภาษี
• ฟื้นฟูความไว้วางใจระหว่างรัฐกับประชาชน
• ลดการพึ่งพาช่องทางบริจาคสีเทา
• ปิดช่องการแทรกแซงผ่านเงินบริจาคแฝงวัตถุประสงค์ทางการเมืองหรืออาชญากรรม
• สร้างวัฒนธรรมความรับผิดชอบของหน่วยงานรัฐ
• ยกระดับการบริจาคจากการทำบุญแบบไร้ระบบ ไปสู่การมีส่วนร่วมเชิงสถาบันที่โปร่งใส ตรวจสอบได้ และมีศักดิ์ศรี
• ประชาชนที่รักชาติสามารถช่วยประเทศได้โดยตรง โดยไม่ต้องพึ่งตัวกลาง และไม่ต้องกังวลว่าเงินจะถูกบิดเบือนเจตนารมณ์
• สร้างความไว้วางใจ
• สร้างความร่วมมือ
• สร้างรัฐที่ประชาชนเชื่อว่าทุกการเสียสละจะถูกแปรเป็นผลลัพธ์เพื่อส่วนรวมอย่างแท้จริง

• ประชาชน
• กระทรวงและหน่วยงานรัฐ

• Action: รัฐจะออกกฎหมายหรือระเบียบรองรับการรับบริจาคโดยตรงของหน่วยงานรัฐ, จัดตั้งระบบดิจิทัลกลาง, กำหนดประเภทภารกิจ ในระยะเริ่มต้น
• Action: เปิดให้ทุกกระทรวงและหน่วยงานที่มีภารกิจสาธารณะเข้าร่วมระบบ, พัฒนามาตรฐานการรายงานผลและการสื่อสารต่อสาธารณะ ในระยะกลาง

• ค่าพัฒนาระบบดิจิทัล
• การตรวจสอบ
• การสื่อสารสาธารณะ

• งบประมาณเดิมของรัฐในด้านดิจิทัลและการคลังร่วมกันได้

• เสนอออกกฎหมายปราบโกงฉบับใหม่
• ยกระดับความโปร่งใสในการบริการ

• กฎหมายปราบโกงฉบับใหม่ โทษสูงสุดถึงประหารชีวิต
• บริการโปร่งใส

• ประชาชน
• หน่วยงานภาครัฐ

• บังคับคดี ภายใน* 1 ปี หลังคำพิพากษาศาลฎีกา

• ทำให้ ประชาชนเข้าถึงข้อมูลทางการบริหาร
• ให้ สิทธิในการตรวจสอบ
• สร้างความโปร่งใส
• ประกันประสิทธิภาพในการใช้งบประมาณ
• ประกันประสิทธิภาพในการบริหารราชการ

• ประชาชนเข้าถึงข้อมูลทางการบริหาร
• ประชาชนมีสิทธิในการตรวจสอบ
• ความโปร่งใส
• ประสิทธิภาพในการใช้งบประมาณ
• ประสิทธิภาพในการบริหารราชการ

• ประชาชน