ค่าจ้างและสิทธิแรงงาน

• วิกฤตทักษะพื้นฐาน: แรงงานไทยกว่า 74% มีทักษะดิจิทัลต่ำกว่าเกณฑ์ และ 65% มีทักษะการรู้หนังสือขั้นพื้นฐาน (เช่น การปฏิบัติตามฉลากยา) ต่ำกว่าเกณฑ์
• การลงทุนที่น้อยและกระจัดกระจาย: รัฐไทยจัดสรรงบประมาณให้โครงการฝึกทักษะเพียงปีละประมาณ 3,000-10,000 ล้านบาท ซึ่งน้อยกว่างบซ่อมถนนหลายเท่า อีกทั้งหน่วยงานยังต่างคนต่างทำ ขาดแผนแม่บทที่เชื่อมโยงกัน
• หลักสูตรไม่ตอบโจทย์ตลาด: การอบรมส่วนใหญ่เน้นวัดผลที่ "จำนวนผู้เข้าเรียน" มากกว่า "การได้งานหรือรายได้ที่เพิ่มขึ้น" ขณะที่โครงการยกระดับทักษะของรัฐถูกออกแบบโดยไม่เชื่อมโยงกับความต้องการของภาคเอกชนทั้งผู้ว่าจ้างและแรงงาน

• ริเริ่ม “เมกะโปรเจกต์” โดยการเพิ่มปริมาณและเปลี่ยนวิธีการ” ในการยกระดับทักษะกำลังคน
• ออกแบบ “ระบบกลาง” เพื่อบูรณาการงบประมาณและโครงการของทุกหน่วยงานรัฐเกี่ยวกับการยกระดับทักษะกำลังคน
• กำหนดเป้าหมายกำลังคนรายอุตสาหกรรมและทักษะที่จำเป็นในการยกระดับ ใช้กำกับการทำงานของทุกหน่วยงานภาครัฐ
• สร้างบัญชีการเรียนรู้ให้ประชาชนทุกคนในระบบกลาง เพื่อใช้ในการเข้าถึงบริการฝึกทักษะที่รัฐสนับสนุน
• ใช้กลไกตลาดเพื่อรับประกันว่าทุกโครงการฝึกอบรมทักษะมีที่มาจากความต้องการและการตัดสินใจของผู้ว่าจ้าง และ/หรือ แรงงาน
• รัฐ ทำหน้าที่ประสาน กำหนดกติกา ส่งเสริม เชื่อมต่อทุกภาคส่วน และประกันคุณภาพ
• กำหนดตัวชี้วัดที่อิงกับผลลัพธ์ทางเศรษฐกิจ (เช่น รายได้ การจ้างงาน)
• ขับเคลื่อนผ่าน 3 โครงการหลัก: โครงการที่ 1 คูปองฝึกทักษะพื้นฐาน: แจกคูปองรายบุคคลเพื่อใช้กับคอร์สที่ร่วมโครงการ โดยแบ่งมูลค่าเป็น 2 ส่วน คือ ค่าเล่าเรียน และ ค่าเสียเวลา (ซึ่งจะชดเชยเป็นเงินสดให้หลังจากเรียนจบ) * โครงการที่ 2 เครดิตฝึกทักษะเฉพาะ: ให้เป็นเครดิตแก่บริษัท* โครงการที่ 3 มาตรการฝึกทักษะสังคม: รัฐจัดทำคอร์สฝึกอบรมและใช้ 2 มาตรการในการดึงคนเข้าร่วม มาตรการบังคับ ผูกติดกับการรับสวัสดิการ (เช่น ต้องผ่านการอบรมเลี้ยงลูกก่อนจึงจะได้รับเงินอุดหนุนเด็กเล็ก), มาตรการจูงใจ ให้สิทธิประโยชน์ เช่น การลดหย่อนภาษี สำหรับผู้ที่เข้าร่วมอบรม
• จัดสรรงบประมาณเพื่อสนับสนุน “เมกะโปรเจกต์” ในการยกระดับทักษะคน
• กำหนดเจ้าภาพหลักของโครงการให้ชัดเจน แบ่งบทบาทสนับสนุนให้หน่วยงานอื่น โดยไม่ซ้ำซ้อนและครอบคลุมทุกภารกิจ
• คณะกรรมการยกระดับทักษะกำลังคน: วางทิศทางระดับนโยบาย
• หน่วยงานเจ้าภาพหลัก: ทำหน้าที่เป็นเลขานุการและบริหารโครงการต่อเนื่อง
• หน่วยงานสนับสนุน (กรมพัฒนาฝีมือแรงงาน): ตรวจสอบการฝึกอบรมในระดับพื้นที่ให้เป็นไปตามมาตรฐาน
• หน่วยงานสนับสนุน (สอวช.): วิเคราะห์แผนกำลังคนของประเทศ
• หน่วยงานสนับสนุน (DEPA): ร่วมกับเอกชนในการคัดกรองคอร์สด้านดิจิทัล
• หน่วยงานสนับสนุน (กรมการท่องเที่ยว): ร่วมกับเอกชนในการคัดกรองคอร์สด้านภาษาหรือการให้บริการการท่องเที่ยว
• ผลักดันกฎหมายใหม่
• นำร่องทั้ง 3 โครงการ

• กำลังคน สอดคล้องกับความต้องการของตลาดและผู้เรียน
• ค่าเสียโอกาสทางเศรษฐกิจ ลดลง (จากเดิมคิดเป็น 20% ของ GDP)
• ทุกโครงการฝึกอบรมทักษะมีที่มาจากความต้องการและการตัดสินใจของผู้ว่าจ้าง และ/หรือ แรงงาน
• ตัวชี้วัดที่อิงกับผลลัพธ์ทางเศรษฐกิจ (เช่น รายได้ การจ้างงาน) ถูกกำหนด
• ประชาชน เข้าร่วมอบรม
• โครงการ ประสบความสำเร็จ
• การขับเคลื่อนนโยบายอย่างมีประสิทธิภาพและยั่งยืน
• อำนาจหน้าที่ของคณะกรรมการและหน่วยงานต่างๆ ชัดเจน
• นโยบาย ไม่สะดุด เมื่อเปลี่ยนรัฐบาล
• โครงสร้างและแนวทางการทำงาน มีความต่อเนื่อง แม้มีการเปลี่ยนแปลงรัฐบาล
• ประสิทธิภาพในการสร้างความร่วมมือระหว่างหน่วยงานรัฐ เพิ่มขึ้น (เช่น การแลกเปลี่ยนข้อมูล การทำงานบนแผนงานเดียวกัน)
• ประสิทธิภาพในการบูรณาการงบประมาณและโครงการทั้งหมด เพิ่มขึ้น
• ตัวชี้วัดและการประเมินผลร่วมกัน ถูกกำหนด
• กลไกความร่วมมือกับเอกชนและสถาบันอุดมศึกษา ถูกกำหนด
• หลักเกณฑ์ที่ใช้บังคับกับหน่วยงานทั้งหมดของรัฐได้ ในการกำกับมาตรฐานของโครงการยกระดับทักษะที่แต่ละหน่วยงานอาจทำเพิ่มขึ้นเอง ถูกออก
• โครงการ ขยายผลตามความสำเร็จ

• แรงงาน
• ผู้เรียน
• ประชาชนทุกคน
• ผู้ว่าจ้าง
• เจ้าของธุรกิจ (เน้นรายบุคคล)
• นิติบุคคลหรือบริษัท (โดยเฉพาะในกลุ่มอุตสาหกรรมเป้าหมาย)
• แรงงานอายุเกิน 40 ปี จำนวน 2 ล้านคน (สำหรับ โครงการคูปองสำหรับรายบุคคลนำร่อง)
• บริษัทในอุตสาหกรรมเป้าหมาย (เช่น ยานยนต์อนาคต เครื่องมือแพทย์) ครอบคลุมแรงงาน 4 แสนคน (สำหรับ โครงการเครดิตรายบริษัทนำร่อง)

• ระยะเริ่มต้น (ปี 0): ปีงบประมาณ 2570 (สำหรับการ พัฒนาแพลตฟอร์มกลางและโครงการนำร่อง คูปองสำหรับรายบุคคล ใช้ได้เฉพาะคอร์สอบรมออนไลน์เท่านั้น)
• ระยะขยายผล (ปี 1): ปีงบประมาณ 2571 (สำหรับการ โครงการคูปองสำหรับรายบุคคล 10,000 ล้านบาท นำร่องด้วยแรงงานอายุเกิน 40 ปี จำนวน 2 ล้านคน มูลค่าคูปอง 5,000 บาทต่อคน, โครงการเครดิตรายบริษัท * 8,000 ล้านบาท นำร่องด้วยบริษัทในอุตสาหกรรมเป้าหมาย (เช่น ยานยนต์อนาคต เครื่องมือแพทย์) ครอบคลุมแรงงาน 4 แสนคน มูลค่าคูปอง 20,000 บาทต่อคน*, โครงการมาตรการฝึกทักษะสังคม, การบริหารจัดการโครงการ)
• ระยะยาว (ปี 3-4): ปีงบประมาณ 2573-2574 (สำหรับการ ขยายโครงการหากประสบความสำเร็จ)

• ระยะเริ่มต้น (ปี 0): ประมาณ 2,000 ล้านบาท
• ระยะขยายผล (ปี 1): ประมาณ 20,000 ล้านบาท แบ่งเป็น โครงการคูปองสำหรับรายบุคคล: 10,000 ล้านบาท (มูลค่าคูปอง 5,000 บาทต่อคน) โครงการเครดิตรายบริษัท: 8,000 ล้านบาท (มูลค่าคูปอง 20,000 บาทต่อคน) โครงการมาตรการฝึกทักษะสังคม: 500 ล้านบาท การบริหารจัดการโครงการ: 1,000 ล้านบาท
• ระยะยาว (ปี 3-4): 50,000 ล้านบาท

• งบประมาณแผ่นดิน (จากการควบรวมโครงการฝึกทักษะเดิมและจากการอุดหนุนงบเพิ่มเติม)
• กองทุนพัฒนาฝีมือแรงงาน (รวมถึงเงินสมทบจากบริษัท) เงินสมทบจากบริษัทเข้ากองทุน คาดว่าอยู่ที่ 2,000-3,000 ล้านบาท/ปี

• ความกังวลหลักของผู้ต้องขังเมื่อพ้นโทษคือการขาดโอกาสทางอาชีพและการเงิน ซึ่งอาจนำไปสู่การกระทำผิดซ้ำและกลับเข้าสู่วงจรเดิม
• รัฐยังคงต้องแบกรับภาระงบประมาณในการบริหารจัดการเรือนจำต่อไป
• กฎหมายไม่ครอบคลุมการฝึกอบรม: บทบัญญัติเดิม ยังไม่ครอบคลุมการฝึกอบรมอาชีพแก่ผู้ต้องขังที่ยังอยู่ในเรือนจำ ทำให้ผู้ต้องขังขาดการเตรียมความพร้อมก่อนปล่อยตัว
• ปัญหาการบังคับใช้จริง: บุคลากรและเจ้าหน้าที่สรรพากรในแต่ละพื้นที่ ขาดความรู้ความเข้าใจในบทบัญญัติของกฎหมายฉบับนี้ ส่งผลให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลไม่ได้รับสิทธิประโยชน์จริงตามกฎหมาย
• ขาดแรงจูงใจทางเศรษฐกิจ: เมื่อนิติบุคคลไม่ได้รับสิทธิประโยชน์ที่ชัดเจนและปฏิบัติได้จริง จึง ขาดแรงจูงใจ ในการเข้ามาฝึกอบรมอาชีพ ฝึกงาน และจ้างงานผู้ต้องขัง/ผู้พ้นโทษอย่างต่อเนื่อง

• สร้างแรงจูงใจให้ภาคเอกชนร่วม "คืนคนสู่สังคม" ผ่านมาตรการภาษีและเงินอุดหนุนจ้างงาน
• พรรคประชาชนจะสร้างแรงจูงใจทางเศรษฐกิจแก่ภาคเอกชน บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล ให้เข้ามาฝึกอบรมอาชีพ ฝึกงาน และจ้างงานผู้ต้องขังและผู้พ้นโทษ
• ให้สิทธิในการลงรายจ่ายทางภาษีได้ 2 เท่า (สำหรับนิติบุคคล) หากมีการฝึกอบรมอาชีพให้กับ ผู้ต้องขัง (ที่อยู่ในเรือนจำ) ไม่น้อยกว่า 120 ชั่วโมง/ปี
• รัฐจะอุดหนุนเงินเดือนให้ครึ่งหนึ่ง โดยสูงสุดไม่เกิน 8,000 บาท/เดือน ให้กับการจ้างผู้พ้นโทษ
• ปรับปรุงพระราชกฤษฎีกา ออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการยกเว้นรัษฎากร (ฉบับที่ 774) พ.ศ. 2566
• ขยายขอบเขตสิทธิประโยชน์ทางภาษีสำหรับนิติบุคคลให้ครอบคลุมเงื่อนไขตามกรณีข้างต้น
• กรมสรรพากรออกหนังสือไปยังสำนักงานสรรพากรในทุกพื้นที่ เพื่อให้ข้อมูลและกำชับเจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานให้ปฏิบัติตามพระราชกฤษฎีกาฉบับปรับปรุงใหม่อย่างถูกต้อง
• กรมราชทัณฑ์จัดทำระบบเก็บข้อมูลชั่วโมงการฝึกอบรมอาชีพของนิติบุคคล ให้แก่ผู้ต้องขัง
• กรมราชทัณฑ์รับรองเอกสาร สำหรับให้นิติบุคคลสามารถใช้สิทธิประโยชน์มาตรการภาษีกับสำนักงานสรรพากรในแต่ละพื้นที่ได้
• กรมราชทัณฑ์ จัดทำกฎหมายอนุบัญญัติ เพื่อรับรองสิทธิประโยชน์มาตรการภาษีสำหรับนิติบุคคล
• กรมราชทัณฑ์ กำหนดหลักเกณฑ์และคุณสมบัติของผู้ต้องขังที่สอดคล้องกับเงื่อนไขข้างต้น
• กรมราชทัณฑ์ ทำ MOU ร่วมกับภาคเอกชน

• ผู้พ้นโทษมีรายได้เลี้ยงชีพ
• ผู้พ้นโทษ ไม่กลับไปกระทำผิดซ้ำ / ลดอัตราการกระทำผิดซ้ำ
• รัฐ ไม่ต้องแบกรับภาระงบประมาณในการบริหารจัดการเรือนจำต่อไป
• บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลจะได้รับสิทธิประโยชน์ทางภาษี
• ผู้พ้นโทษได้รับการจ้างงาน

• ผู้พ้นโทษ
• นายจ้าง
• บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล
• ผู้ต้องขัง

• อัตราแพทย์ต่อประชากรต่ำและกระจุกตัว
• ประเทศไทยมีจำนวนแพทย์โดยเฉลี่ยเพื่อดูแลประชากรทุก ๆ 1,000 คน เพียง 0.8 คน (สถานการณ์ยิ่งหนักสำหรับแพทย์ภาครัฐที่มีสัดส่วนเพียง 0.5 คน) ต่ำกว่าประเทศเพื่อนบ้านอย่างมาเลเซียที่ 2.3 คน และยุโรปที่ 3.7 คน
• แพทย์เฉพาะทางกว่า 40% อยู่ในกรุงเทพฯ ส่วนโรงพยาบาลชุมชน (รพช.) ทั่วประเทศ มีแพทย์ปฏิบัติงานเพียง 8,825 คน จาก รพช. 770 แห่ง
• ขาดแคลนแพทย์สาขายุทธศาสตร์
• แม้จะผลิตแพทย์เพิ่มขึ้นได้ปีละ 3,000 คนต่อปี แต่สาขาที่ขาดแคลนหนักสุด เช่น เวชศาสตร์ครอบครัว เวชศาสตร์ผู้สูงอายุ จิตเวช เวชศาสตร์ฉุกเฉิน กลับผลิตได้น้อยมาก
• ภาระงานหนักและผลตอบแทนไม่สมดุล
• แพทย์ต้องแบกรับภาระงานหนัก ใช้เวลาอยู่ในโรงพยาบาลเฉลี่ยประมาณ 64 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ และเพิ่มเติมด้วยเวร On Call อีกประมาณ 24 ชั่วโมง
• แพทย์เพิ่มพูนทักษะมักทำงานมากกว่า 80 ชั่วโมงต่อสัปดาห์
• ภาระงานหนัก แต่ผลตอบแทน สวัสดิการ ความก้าวหน้าทางอาชีพ ไม่ตอบโจทย์
• แพทย์จำนวนมากจึงตัดสินใจออกจากระบบ
• ในช่วง 10 ปี (2556–2565) มีแพทย์ลาออกและเกษียณรวม 6,550 คน หรือหายไปถึง 20% ของแพทย์ที่ผลิตได้

• ยกร่างพระราชกฤษฎีกาจัดตั้ง สำนักงานกรรมการกำลังคนด้านสุขภาพแห่งชาติ
• ให้เป็นหน่วยงานถาวร ทำหน้าที่กำหนดสัดส่วนกำลังคนสุขภาพที่เหมาะสม แผนงบประมาณ แผนการผลิต ผลตอบแทน และเกณฑ์ประเมิน ตั้งแต่เริ่มทำงานจนถึงเกษียณ
• สร้างฐานข้อมูลบุคลากรทางการแพทย์ (Central Healthcare Workforce Database) เพื่อใช้ในการวางแผนและกำกับดูแลบุคลากร
• สนับสนุนกฎหมายจำกัดชั่วโมงทำงานของบุคลากรสุขภาพ ไม่เกิน 60 ชม./สัปดาห์
• บังคับ หยุดงานอย่างน้อย 8 ชม. หลังทำงานกะดึกหรือทำงานติดต่อกัน 24 ชม.
• บังคับ มีวันหยุดเต็มวัน ทุกสัปดาห์ เว้นแต่กรณีฉุกเฉินเร่งด่วน
• เพิ่มสัดส่วนค่าตอบแทนแบบ Pay for Performance
• ให้เสียภาษีตามมาตรา 40(6) เช่นเดียวกับภาคเอกชน
• ใช้ งบพิเศษ เช่น พ.ต.ส. หรือ ฉ.11 เพื่อกระตุ้นและรักษาบุคลากรในพื้นที่ขาดแคลน และปรับเบี้ยกันดารตามอัตราเงินเฟ้อ
• เพิ่มทุนการศึกษาและ/หรือเส้นทางการศึกษาต่อเฉพาะทาง สำหรับนักเรียนและแพทย์ที่ทำงานหรือจะมาทำงานในพื้นที่ที่มีความขาดแคลนบุคลากรพิเศษ
• เพิ่มอัตราบรรจุข้าราชการ
• ลดสถานะลูกจ้างชั่วคราว
• ดึงแพทย์เกษียณที่ยังต้องการทำงานกลับมาในพื้นที่ท้องถิ่นและหน่วยบริการปฐมภูมิ
• ลดภาระงานเอกสารและระเบียบธุรการที่ไม่จำเป็น
• ปรับปรุง/ลดตัวชี้วัด (KPI) ให้เหมาะสมกับภารกิจหลัก
• ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเข้ามาช่วย ลดภาระงาน
• สร้าง ทีมแนวหน้าสุขภาพ (Health Frontline) 100,000 ตำแหน่ง
• กระจายภาระงานไปยังชุมชน
• สนับสนุนงบประมาณการเรียนต่อเฉพาะทางในสาขาที่ขาดแคลนและเป็นสาขายุทธศาสตร์ (เช่น เวชศาสตร์ครอบครัว, จิตแพทย์)
• เพิ่มศักยภาพโรงพยาบาลศูนย์หรือโรงพยาบาลตติยภูมิให้สามารถผลิตแพทย์ได้

• กำหนดสัดส่วนกำลังคนสุขภาพที่เหมาะสม
• แพทย์ มีเวลาพักผ่อนเพียงพอ
• ลดการลาออก
• คืนความปลอดภัยในการรักษาให้ทั้งบุคลากรและประชาชนอย่างยั่งยืน
• กระตุ้นและรักษาบุคลากรในพื้นที่ขาดแคลน

• บุคลากรทางการแพทย์

• งบพิเศษ เช่น พ.ต.ส. หรือ ฉ.11

• โครงสร้างกองทัพไทยในปัจจุบันขาดความสมดุลเนื่องจากการสืบทอดรูปแบบจากยุคสงครามเย็น ที่เน้นการรับกำลังพลจำนวนมากและเกษียณอายุพร้อมกันที่ 60 ปี
• โครงสร้างแบบหัวโต: กองทัพขาดแคลนกำลังพลระดับปฏิบัติการ แต่กลับมีชั้นยศระดับสูงเกินความจำเป็น โดยเฉพาะ ชั้นนายพลที่มีมากกว่า 1,500 อัตราโดยประมาณ ซึ่งในจำนวนนี้เป็นตำแหน่งผู้ทรงคุณวุฒิและที่ปรึกษาพิเศษถึง 700 อัตราที่ไม่เกี่ยวข้องกับภารกิจหลัก
• ภาระงบประมาณ: งบประมาณด้านบุคลากรของกระทรวงกลาโหมสูงกว่า ร้อยละ 50 ของงบประมาณรวมทั้งกระทรวงต่อเนื่องหลายปี กระทบต่อการจัดสรรค่าตอบแทนและสวัสดิการของทหารชั้นผู้น้อย รวมถึงงบลงทุนด้านยุทโธปกรณ์

• ลดนายพล
• ปิดอัตราซ้ำซ้อน ด้วยโครงการ Early Retire
• นำงบประมาณมาเพิ่มสวัสดิการทหารชั้นผู้น้อย
• ปฏิรูปโครงสร้างผ่านโครงการเกษียณอายุราชการก่อนกำหนด (Early Retirement) และการปิดอัตราที่ไม่จำเป็น
• ลดจำนวนกำลังพลระดับสูง
• คืนงบประมาณสู่สวัสดิการ
• กำหนดแนวทางการเกษียณตามช่วงอายุและสัญญาจ้างใหม่
• แบ่งกลุ่มอายุเพื่อกำหนดแนวทางรองรับ
• เชิญชวนเข้าโครงการเกษียณก่อนกำหนด (เป้าหมาย 1,350 อัตรา)
• เกษียณก่อนกำหนดร่วมกับมาตรการส่งเสริมอาชีพใหม่ โดยร่วมมือกับหน่วยงานรัฐอื่นหรือเอกชน
• มุ่งเน้นการเพิ่มทักษะ (Upskill) และหาตลาดแรงงานรองรับ
• ย้อนกลับการปรับโครงสร้างปี 2558 ที่มีการเพิ่มหน่วยงานระดับ "สำนัก" คั่นกลางระหว่าง "กรม" และ "กอง" โดยการปิดอัตรา เจ้ากรม และ ผู้อำนวยการสำนัก ในส่วนที่ซ้ำซ้อน ให้รองเจ้ากรมหรือรองผู้อำนวยการสำนักปฏิบัติหน้าที่แทน
• นำงบประมาณที่ได้จากการปิดอัตราตำแหน่งระดับสูง ไปบรรจุในงบประมาณรายจ่ายปีถัดไปเพื่อ เพิ่มค่าตอบแทนและสวัสดิการ ให้ทหารระดับปฏิบัติการโดยตรง

• กองทัพที่มีประสิทธิภาพ
• เพิ่มประสิทธิภาพและยกระดับคุณภาพชีวิตกำลังพล
• ปิดอัตราชั้นนายพล พันเอก และพันโท
• เพิ่มค่าตอบแทนและสวัสดิการให้นายทหารระดับปฏิบัติการ
• โครงสร้างกำลังพลสมดุลอย่างยั่งยืน
• คงเหลืออัตรานายพลรวม 700 อัตรา
• ลดความคับคั่งของอัตราและเปิดทางความก้าวหน้า
• ผู้เข้าร่วมจะได้รับเงินชดเชยเท่ากับเงินเดือนงวดสุดท้าย 18 เดือน
• เพิ่มค่าตอบแทนและสวัสดิการ ให้ทหารระดับปฏิบัติการโดยตรง

• ทหารชั้นผู้น้อย
• กองทัพ
• กำลังพล
• ผู้เข้าร่วมโครงการ 1,350 นาย
• นายทหารระดับปฏิบัติการ
• อายุ 58 ปีขึ้นไป (กำลังพล)
• อายุ 55-58 ปี (กำลังพล)
• อายุ 40-55 ปี (กำลังพล)
• ทหารใหม่ถึงอายุ 40 ปี
• ชั้นนายพล 450 อัตรา (เป้าหมาย)
• ชั้นพันเอก 450 อัตรา (เป้าหมาย)
• ชั้นพันโท 450 อัตรา (เป้าหมาย)
• ผู้เข้าร่วม โครงการเกษียณราชการก่อนกำหนด

• ลดจำนวนกำลังพลระดับสูง: ตั้งเป้าผู้เข้าร่วมโครงการ 1,350 นาย ภายใน 2 ปี เพื่อปิดอัตราชั้นนายพล พันเอก และพันโท

• 1,250 ล้านบาท สำหรับ งบประมาณดำเนินการ โครงการเกษียณราชการก่อนกำหนด

• สูตรคำนวณที่ใช้ในการปรับขึ้นอัตราค่าจ้างขั้นต่ำในปัจจุบัน ส่งผลลดทอนสัดส่วนผลตอบแทนที่แรงงานควรได้รับตามผลิตภาพแรงงาน ทำให้คนทำงานไม่ได้รับผลประโยชน์ที่ยุติธรรมจากการเติบโตของเศรษฐกิจอย่างที่ควรจะเป็น
• ความล่าช้าของกลไกคณะกรรมการ: แม้เศรษฐกิจจะเติบโตหรือเงินเฟ้อจะพุ่งสูง แต่กฎหมายเปิดช่องให้คณะกรรมการค่าจ้าง "ตกลงกันเอง" ว่าจะขึ้นค่าจ้างขั้นต่ำหรือไม่ก็ได้ ทำให้การปรับค่าจ้างไม่ทันต่อค่าครองชีพที่เพิ่มขึ้น
• ประเทศไทยติดอยู่กับกับดักการใช้ "ค่าแรงต่ำ" เป็นจุดขายเพื่อดึงดูดการลงทุน จนละเลยแนวคิดที่ว่าแรงงานควรมีรายได้เพียงพอสำหรับดูแลสมาชิกในครอบครัวอย่างน้อย 2 คนให้มีคุณภาพชีวิตที่ดี ไม่ใช่เพียงเพื่อประทังชีวิตวันต่อวัน

• ค่าจ้างขั้นต่ำเพิ่มทุกปีตามค่าครองชีพ
• กำหนดสูตรค่าจ้างมาตรฐานเดียวกันทั่วประเทศ
• บังคับปรับขึ้นทุกปีตามภาวะเศรษฐกิจ
• ปรับสูตรการคำนวณค่าจ้างขั้นต่ำเพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีของแรงงานไทย
• ตั้งเป้าหมายและกำหนดแผนงานเพื่อให้แรงงานไทยได้รับค่าจ้างขั้นต่ำที่เพียงพอต่อการดูแลตนเองและครอบครัวให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีได้
• เปลี่ยนสูตรคำนวณให้เป็นธรรม: ปรับสูตรการคำนวณค่าจ้างขั้นต่ำให้เป็นธรรมกับแรงงาน โดยพิจารณาถึงอัตราเพิ่มขึ้นของอัตราสมทบของแรงงาน ผลิตภาพแรงงาน และอัตราเงินเฟ้อเป็นสำคัญ
• ปฏิรูปคณะกรรมการค่าจ้าง (สัดส่วนภาครัฐ): ปรับเหตุแห่งการพ้นจากตำแหน่งของคณะกรรมการค่าจ้าง โดยให้ กรรมการค่าจ้างเฉพาะสัดส่วนผู้แทนฝ่ายรัฐบาล พ้นจากตำแหน่งเมื่อคณะรัฐมนตรีที่แต่งตั้งกรรมการผู้นั้นพ้นจากตำแหน่ง
• แก้ไข พ.ร.บ. คุ้มครองแรงงาน
• มาตรา 80-81 กำหนดให้กรรมการค่าจ้างสัดส่วนรัฐบาล พ้นจากตำแหน่งเมื่อคณะรัฐมนตรีที่แต่งตั้งกรรมการผู้นั้นพ้นจากตำแหน่ง
• มาตรา 87 ให้อำนาจรัฐมนตรีออกประกาศเพื่อกำหนดสูตรในการคำนวณอัตราการขึ้นค่าจ้างขั้นต่ำ เพื่อใช้เป็นบรรทัดฐานเดียวกันทั่วประเทศ
• มาตรา 88 กำหนดให้คณะกรรมการค่าจ้างต้องประชุมเพื่อพิจารณาปรับขึ้นค่าจ้างอย่างน้อยปีละหนึ่งครั้ง โดยใช้ผลลัพธ์จากสูตรที่คำนวณได้เป็นหลักในการเจรจา
• มาตรา 88 กำหนดให้คณะกรรมการค่าจ้าง จะมีมติให้ "ลด" หรือ “ไม่ขึ้น” ค่าจ้างขั้นต่ำไม่ได้

• ค่าจ้างขั้นต่ำเพิ่มทุกปี
• แรงงานไทยได้รับค่าจ้างขั้นต่ำที่เพียงพอต่อการดูแลตนเองและครอบครัวให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีได้
• สูตรการคำนวณค่าจ้างขั้นต่ำเป็นธรรมกับแรงงาน

• แรงงานไทย
• รัฐมนตรี

• Outcome: มุ่งสู่เป้าหมายค่าจ้างที่อยู่ได้จริงภายในปี 2579

• กฎหมายไทยกำหนดให้ทำงานรวมล่วงเวลาได้สูงถึง 84 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ (ทำงาน 6 วัน) ซึ่งเป็นชั่วโมงทำงานที่มากเกินไป
• สิทธิการลาที่ไม่ครอบคลุม แรงงานเผชิญกับข้อจำกัดในการลา เช่นต้อง ขอใบรับรองแพทย์สำหรับการลาป่วยเพียง 1 วัน ทำให้แรงงานไม่กล้าใช้สิทธิลาตามกฎหมาย

• กำหนดให้ทำงานไม่เกิน 5 วัน หรือ 40 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ (หากเกินต้องได้รับค่าล่วงเวลา) และสำหรับงานที่เป็นอันตรายต้องไม่เกิน 35 ชั่วโมงต่อสัปดาห์
• เพิ่มสิทธิวันลาพิเศษ ลาปวดประจำเดือน ไม่เกิน 3 วันทำงานต่อเดือน
• ลาไปดูแลคนที่รัก: ลาไปดูแลคนใกล้ชิด เช่น พ่อ แม่ พี่น้อง คู่สมรส หรือบุตรที่ป่วยหนัก ไม่เกิน 15 วันทำงานต่อปี
• กำหนดให้สถานประกอบการต้องมีสถานที่และอุปกรณ์ที่เหมาะสมสำหรับการให้นมบุตรหรือบีบเก็บน้ำนม
• ผลักดันร่างแก้ไข พ.ร.บ. คุ้มครองแรงงาน

• คุณภาพชีวิตที่เท่าเทียมและเป็นธรรม
• ทำงานไม่เกิน 40 ชั่วโมงต่อสัปดาห์
• ลาปวดประจำเดือน ไม่เกิน 3 วันทำงานต่อเดือน
• ลาไปดูแลคนที่รัก ไม่เกิน 15 วันทำงานต่อปี
• สุขภาพ ความสัมพันธ์ในครอบครัว ดีขึ้น

• แรงงานไทย
• คุณแม่

• สัดส่วนสมาชิกสหภาพแรงงานต่ำวิกฤต: ปัจจุบันประเทศไทยมีแรงงานที่เป็นสมาชิกสหภาพเพียง 5 แสนคน จากแรงงานทั้งหมด 40 ล้านคน (ประมาณ 1.5%) ซึ่งถือว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับมาตรฐานโลก ส่งผลให้แรงงานส่วนใหญ่ขาด 'เสียง' ในการเจรจาค่าจ้างและสวัสดิการ
• กฎหมายล้าหลังและจำกัดสิทธิ: กฎหมายแรงงานสัมพันธ์ปัจจุบันมีข้อจำกัด เช่น ห้ามแรงงานต่างบริษัทรวมตัวกัน (แม้จะอยู่ในอุตสาหกรรมเดียวกัน) และยอมให้อำนาจรัฐแทรกแซงกิจกรรมของสหภาพได้
• ขาดสิทธิขั้นพื้นฐานตามหลักสากล: ประเทศไทยยังไม่ได้รับรองอนุสัญญา ILO 87 และ 98 ซึ่งเป็นมาตรฐานโลกที่รับรองเสรีภาพในการสมาคมและการเจรจาต่อรอง ทำให้แรงงานไทยต้องทนกับสภาพการจ้างที่ย่ำแย่และถูกกดค่าแรงจากนายจ้างโดยไม่มีกลไกช่วยเหลือที่มีประสิทธิภาพ

• ปรับมาตรการคุ้มครองแรงงานให้เป็นไปตามหลักสากลในอนุสัญญาองค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) ฉบับที่ 87 และ 98
• ขยายคำนิยาม 'แรงงาน' ให้ครอบคลุมคนทำงานรูปแบบใหม่ (เช่น ฟรีแลนซ์ แรงงานแพลตฟอร์ม) เพื่อช่วยให้ลูกจ้างในอุตสาหกรรมเดียวกันแต่ต่างผู้ว่าจ้าง สามารถรวมตัวกันได้
• รับรองให้แรงงานสามารถรวมตัวกันเป็นสหภาพแรงงานได้ โดยไม่แบ่งแยกเชื้อชาติหรือสถานที่ทำงาน
• เพิ่มช่องทางให้สหภาพแรงงานหลายแห่ง ยื่นข้อเรียกร้องร่วมกัน โดยได้รับการคุ้มครองจากการถูกลงโทษหรือกลั่นแกล้ง
• กำหนดกลไกที่ชัดเจนในการต่อรองกับผู้ว่าจ้าง รวมถึงสิทธิของแรงงานในการเข้าถึงข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับการทำงาน

• แรงงานทุกกลุ่มตั้งสหภาพได้
• ได้รับการคุ้มครองจากการถูกลงโทษหรือกลั่นแกล้ง

• แรงงาน
• ฟรีแลนซ์
• แรงงานแพลตฟอร์ม

• ช่องว่างของกฎหมายแรงงานดั้งเดิม ที่ผูกสิทธิการคุ้มครองไว้กับสถานะ “ลูกจ้าง” และ “ผู้รับเหมาอิสระ”
• แรงงานแพลตฟอร์มต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขของแพลตฟอร์ม (ถูกคุมเวลา กำหนดงาน และลงโทษ) แต่ไม่ได้รับสิทธิและสวัสดิการเทียบเท่าลูกจ้าง
• รายได้และระบบการทำงานขาดความแน่นอน ระบบจัดสรรงานและโบนัสไม่โปร่งใส
• บริษัทเปลี่ยนเงื่อนไขการทำงานโดยไม่แจ้งล่วงหน้า ในขณะที่ค่าตอบแทนลดลงสวนทางค่าครองชีพ
• ขาดหลักประกันความปลอดภัย เมื่อเกิดอุบัติเหตุแรงงานต้องรับภาระเอง
• ไม่มีระบบสวัสดิการหรือความรับผิดชอบจากบริษัทเจ้าของแพลตฟอร์มอย่างเป็นระบบ

• คุ้มครองแรงงานแพลตฟอร์ม
• กำหนดความสัมพันธ์ระหว่างบริษัทเจ้าของแพลตฟอร์มกับแรงงานแพลตฟอร์ม
• กำหนดให้บริษัทเจ้าของแพลตฟอร์มต้องจัดทำประกันภัยที่เหมาะสม
• ให้กรณีพิพาทระหว่างบริษัทเจ้าของแพลตฟอร์มกับแรงงานแพลตฟอร์ม ต้องขึ้นศาลแรงงาน
• จัดตั้งกองทุนสวัสดิการระยะยาว
• พิจารณาการร่าง พ.ร.บ.การทำงานบนแพลตฟอร์ม
• สนับสนุนให้แรงงานแพลตฟอร์มและแรงงานอิสระมีสิทธิจัดตั้งสหภาพแรงงาน
• คุ้มครองความปลอดภัยในการทำงานและอาชีวอนามัย
• เสนอและผ่านร่างกฎหมายคุ้มครองแรงงานแพลตฟอร์ม

• ได้รับการคุ้มครองเทียบเท่าลูกจ้างตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงาน
• มีมาตรฐานรายได้ที่เป็นธรรม
• มีการชดเชยเยียวยาที่เหมาะสมให้แก่แรงงานแพลตฟอร์ม
• มีสถานะเป็นนายจ้างและลูกจ้างโดยอนุโลม

• แรงงานแพลตฟอร์ม
• ไรเดอร์
• บริษัทเจ้าของแพลตฟอร์ม

• ส่งเสริมให้ประชากร วัยทำงานมีงานทำ
• พัฒนาทักษะแรงงานและการประกอบอาชีพ
• จัดระบบแรงงานสัมพันธ์ ตลอดจน ระบบไตรภาคีที่ผู้ทำงานมีสิทธิเลือกผู้แทนของตน
• จัดระบบประกันสังคม
• คุ้มครองให้ผู้ทำงานที่มีคุณค่าอย่างเดียวกันได้รับค่าตอบแทน สิทธิประโยชน์ และสวัสดิการที่เป็นธรรมโดยไม่เลือกปฏิบัติ
• จัดให้มีหรือส่งเสริม การออมเพื่อการดำรงชีพเมื่อพ้นวัยทำงาน
• ส่งเสริม ตลอดจน คุ้มครองสิทธิแรงงานทุกเพศและวัย รวมทั้งสิทธิในการตั้งสหภาพแรงงานในทุกสาขาอาชีพและการนัดหยุดงาน
• พัฒนาระบบการจัดการแรงงานข้ามชาติ
• พัฒนาแรงงานกึ่งทักษะให้เป็นแรงงานที่มีทักษะ
• ส่งเสริมสนับสนุนแรงงานและผู้ประกอบการในต่างประเทศทั้งด้านการพัฒนาฝีมือแรงงาน การสนับสนุนแหล่งทุน การลดค่าใช้จ่ายและการดูแลสวัสดิภาพที่เหมาะสม
• ส่งเสริมให้มีการปฏิบัติต่อแรงงานข้ามชาติอย่างมีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของประชาชาติหรือพลเมืองโลก
• ส่งเสริมการกระจายโอกาสและความมั่นคงในชีวิต สำหรับผู้ยากไร้และผู้ด้อยโอกาส
• จัดตั้ง “กองทุนผู้สูงอายุ”
• ส่งเสริมการใช้เครื่องมือทางศาสนา รวมถึง วัฒนธรรมของแต่ละท้องถิ่นในการทำให้ผู้สูงอายุตระหนักในศักยภาพและคุณค่าของตน
• ส่งเสริมระบบบำนาญแห่งชาติและสวัสดิการถ้วนหน้า

• แรงงานมีสิทธิได้รับหลักประกันความปลอดภัยและสวัสดิภาพในการทำงาน รวมถึง หลักประกันในการดำรงชีพทั้งในระหว่างการทำงานและเมื่อพ้นจากการทำงาน
• ประชากร วัยทำงานมีงานทำ
• ผู้ทำงานที่มีคุณค่าอย่างเดียวกันได้รับค่าตอบแทน สิทธิประโยชน์ และสวัสดิการที่เป็นธรรมโดยไม่เลือกปฏิบัติ
• มีการออมเพื่อการดำรงชีพเมื่อพ้นวัยทำงาน
• ระบบการจัดการแรงงานข้ามชาติในฐานะที่เป็นทรัพยากรที่มีคุณค่าต่อระบบเศรษฐกิจของประเทศ ได้รับการ พัฒนา
• แรงงานและผู้ประกอบการในต่างประเทศ ได้รับการ ส่งเสริมสนับสนุนทั้งด้านการพัฒนาฝีมือแรงงาน การสนับสนุนแหล่งทุน การลดค่าใช้จ่ายและการดูแลสวัสดิภาพที่เหมาะสม
• มีการปฏิบัติต่อแรงงานข้ามชาติอย่างมีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของประชาชาติหรือพลเมืองโลก
• ผู้ยากไร้และผู้ด้อยโอกาส มีโอกาสและความมั่นคงในชีวิต เพิ่มขึ้น
• ผู้ยากไร้และผู้ด้อยโอกาส มีความรู้และมีกองทุนในการประกอบอาชีพตามความรู้ความสามารถ
• ผู้ยากไร้และผู้ด้อยโอกาส สามารถช่วยเหลือตัวเองได้และมีคุณภาพชีวิตที่ดี
• “กองทุนผู้สูงอายุ” สามารถ ดูแลสุขภาพและจิตใจ ตลอดจนทำให้มีพื้นที่สำหรับผู้สูงอายุได้ทำกิจกรรมร่วมกัน
• ผู้สูงอายุตระหนักในศักยภาพและคุณค่าของตน พึ่งพาตนเองได้ และมีอิสรภาพในการกำหนดชีวิตในแบบของตน
• สวัสดิการเป็น “สิทธิ” อันพึงมีของประชาชน มิใช่เพียงแค่ “หน้าที่” ของรัฐในการสงเคราะห์คนอนาถา

• แรงงาน
• แรงงานข้ามชาติ
• แรงงานกึ่งทักษะ
• ผู้ยากไร้และผู้ด้อยโอกาส
• ผู้สูงอายุ

• ค่าแรงไม่พอค่าครองชีพในพื้นที่เมืองใหญ่: ผู้ใช้แรงงานในจังหวัดที่ค่าครองชีพสูง เช่น กรุงเทพฯ ภูเก็ต ต้องแบกรับค่าอาหาร ที่อยู่อาศัย และการเดินทางที่สูงกว่าค่าแรงขั้นต่ำจริง ทำให้รายได้ไม่พอใช้แม้มีงานทำ
• ขึ้นค่าแรงแบบเหมาเสี่ยงของแพงทั้งระบบ: การปรับค่าแรงขั้นต่ำแบบทั่วประเทศผลักต้นทุนผู้ประกอบการให้สูงขึ้น นำไปสู่การขึ้นราคาสินค้าและบริการ เกิดวงจรเงินเฟ้อ (Wage-Price Spiral) กระทบทั้งแรงงานและผู้บริโภค
• ผู้ประกอบการรายย่อยรับภาระไม่ไหว: ธุรกิจขนาดเล็กมีข้อจำกัดด้านต้นทุน หากถูกบังคับขึ้นค่าแรงทันที อาจลดการจ้างงาน หลีกเลี่ยงระบบ หรือปิดกิจการ กระทบความสามารถในการแข่งขันของเศรษฐกิจโดยรวม

รัฐยกระดับรายได้แรงงานด้วยการ “จ่ายส่วนต่างตามพื้นที่” โดยไม่บังคับผู้ประกอบการแบกรับต้นทุนเพิ่ม ผ่านระบบที่แม่นยำ ตรวจสอบได้ และดึงแรงงานเข้าสู่ระบบ ได้แก่

• ดัชนีค่าครองชีพรายจังหวัด: จัดทำดัชนีค่าครองชีพรายวันของแต่ละจังหวัด จากต้นทุนการดำรงชีพจริง เช่น ค่าอาหาร ที่อยู่อาศัย และการเดินทาง เพื่อสะท้อนความต่างของพื้นที่
• รัฐจ่ายส่วนต่างรายได้โดยตรง: หากค่าแรงขั้นต่ำต่ำกว่าค่าครองชีพจริง รัฐจะโอนเงินส่วนต่างเข้าบัญชีแรงงานในระบบประกันสังคมโดยตรง แรงงานได้รายได้เพิ่มทันทีโดยไม่เพิ่มภาระนายจ้าง
• ใช้ฐานข้อมูลรัฐ ลดการรั่วไหล: ดำเนินการผ่านระบบประกันสังคมและข้อมูลภาษีบุคคลธรรมดา เพื่อให้การช่วยเหลือแม่นยำ โปร่งใส และถึงผู้มีสิทธิจริง
• กระตุ้นเศรษฐกิจชุมชน: โอนเงินส่วนต่างผ่านกระเป๋าเงินดิจิทัล (Digital Wallet) ให้แรงงานใช้จ่ายในร้านค้าท้องถิ่น เพิ่มการหมุนเวียนของเงินในพื้นที่

• แรงงานได้รายได้เพิ่มทันทีโดยไม่เพิ่มภาระนายจ้าง
• ช่วยเหลือแม่นยำ โปร่งใส และถึงผู้มีสิทธิจริง
• เพิ่มการหมุนเวียนของเงินในพื้นที่

• ผู้ใช้แรงงาน (ในจังหวัดที่ค่าครองชีพสูง เช่น กรุงเทพฯ ภูเก็ต)
• ร้านค้าท้องถิ่น

• เศรษฐกิจติดกับดักงานทักษะต่ำ: โครงสร้างเศรษฐกิจไทยพึ่งพาอุตสาหกรรมเดิมและแรงงานทักษะต่ำ ทำให้ค่าจ้างไม่เติบโต คนรุ่นใหม่มีทางเลือกงานคุณภาพสูงจำกัด และเกิดภาวะสมองไหล
• อุตสาหกรรมใหม่ไม่เกิดเป็นระบบ: แม้มีเทคโนโลยีและความต้องการตลาด แต่ขาดการลงทุนโครงสร้างพื้นฐาน การพัฒนาแรงงานเฉพาะด้าน และการเชื่อมรัฐ–เอกชน ทำให้อุตสาหกรรมอนาคตเติบโตช้า
• SMEs และแรงงานไทยเข้าไม่ถึงโอกาสใหม่: ห่วงโซ่อุปทานอุตสาหกรรมเทคโนโลยีขั้นสูงยังไม่เปิดพื้นที่ให้ SMEs และแรงงานไทยเข้ามามีบทบาทอย่างแท้จริง รายได้จึงกระจุกตัวและไม่กระจาย

เร่งสร้าง “เครื่องยนต์เศรษฐกิจใหม่” ผ่านการลงทุนเชิงยุทธศาสตร์ การพัฒนาคน และการลดอุปสรรคเชิงโครงสร้าง เพื่อให้เกิดงานทักษะสูงและการเติบโตยั่งยืน โดย

• รัฐลงทุนโครงสร้างพื้นฐาน + ลดกฎระเบียบ: สนับสนุนโครงสร้างพื้นฐาน เทคโนโลยี และระบบนิเวศที่จำเป็นต่ออุตสาหกรรมอนาคต พร้อมปรับกฎระเบียบให้เอื้อต่อการลงทุนและนวัตกรรม
• พัฒนาแรงงานทักษะเฉพาะด้าน: ออกแบบการผลิตกำลังคนร่วมกับภาคเอกชน ตั้งแต่ระดับอาชีวะ มหาวิทยาลัย ไปจนถึงการ Upskill/Reskill ให้ตรงกับความต้องการจริง
• ดึงเอกชนไทย–ต่างชาติร่วมสร้างอุตสาหกรรม: ใช้ความร่วมมือรัฐ–เอกชน (PPP) และการลงทุนเป้าหมาย เพื่อสร้างห่วงโซ่อุปทานครบวงจรในประเทศ

• เกิดงานทักษะสูงและการเติบโตยั่งยืน
• สร้างห่วงโซ่อุปทานครบวงจรในประเทศ

• SMEs
• แรงงานไทย

• เทคโนโลยี AI มาเร็ว แต่คนตามไม่ทัน
• คนทำงานจำนวนมากรู้สึกว่า AI เป็นเรื่องไกลตัว เรียนแล้วไม่รู้จะเอาไปใช้กับงานจริงอย่างไร เสี่ยงต่อการถูกทดแทนหรือรายได้หยุดนิ่ง
• ผู้สูงอายุและประชาชนบางกลุ่มขาดทักษะดิจิทัลพื้นฐาน ทำให้เข้าถึงบริการ เทคโนโลยี และโอกาสทางเศรษฐกิจใหม่ได้ยาก
• ระบบการศึกษาไม่เชื่อมกับตลาดแรงงาน AI: การสอน AI ยังเน้นเชิงทฤษฎี
• ขาดภาพรวมว่าประเทศต้องการทักษะ AI แบบใด ทำให้การพัฒนาคนไม่ตรงกับความต้องการจริงของภาคเศรษฐกิจ

• พัฒนาทักษะดิจิทัลและ AI ขั้นพื้นฐานสำหรับผู้สูงอายุ
• เปลี่ยนจากการ “เรียน AI” เป็น “ใช้ AI ได้จริงในงาน” โดยสนับสนุน AI Toolkit ตามสายอาชีพ
• เชื่อมกับ AI Upskill Voucher ที่ใช้ได้กับคอร์สซึ่งผูกกับงานจริง
• เพิ่มหลักสูตร AI Literacy ให้กับนักเรียนและนักศึกษา
• จัดทำแผนที่ทักษะ AI ของประเทศ

ยกระดับทักษะ AI ของคนไทยทั้งประเทศ ให้ “ใช้ได้จริงในชีวิตและการทำงาน” ไม่ใช่แค่รู้จักเทคโนโลยี

• คนไทยทุกช่วงวัย
• คนทำงานจำนวนมาก
• ผู้สูงอายุ
• ครู
• SME/ร้านค้า
• เกษตรกร
• ข้าราชการ
• นักเรียน
• นักศึกษา

• ตั้งแต่ก่อน เข้าสู่ตลาดแรงงาน

• เรียนเต็มเวลาแต่รายได้ไม่พอใช้: ผู้เรียนจำนวนมากต้องแบกรับค่าครองชีพระหว่างเรียน แต่ไม่สามารถทำงานได้อย่างถูกกฎหมายหรือทำได้จำกัด ทำให้ต้องพึ่งพาครอบครัวหรือก่อหนี้เพิ่ม
• การทำงานไม่ปลอดภัยและไม่เป็นธรรม: นักเรียน–นักศึกษาที่ทำงานพิเศษมักอยู่ในสภาพไม่คุ้มครอง ถูกเอาเปรียบเรื่องค่าแรง เวลาทำงาน หรือสภาพการจ้าง
• ทักษะไม่เชื่อมตลาดแรงงานจริง: งานระหว่างเรียนจำนวนมากไม่สอดคล้องกับทักษะหรือสาขาที่เรียน ทำให้ไม่เกิดการพัฒนาศักยภาพระยะยาว

• เปิดทางให้ผู้เรียนทำงานได้อย่างถูกกฎหมาย ปลอดภัย และใช้ทักษะสร้างรายได้จริง
• แก้กฎหมายรองรับงาน Part-time: ปรับกฎหมายให้ผู้เรียนสามารถทำงานพาร์ทไทม์ได้อย่างถูกต้อง มีกรอบเวลาทำงานและการคุ้มครองด้านแรงงานที่เหมาะสมกับสถานะผู้เรียน
• คุ้มครองความปลอดภัยในการทำงาน: กำหนดมาตรฐานการจ้างงานสำหรับผู้เรียน เพื่อป้องกันการเอาเปรียบและความเสี่ยงด้านสุขภาพและความปลอดภัย
• ส่งเสริมงานรับมาทำที่บ้าน: เปิดโอกาสให้เกิดการจ้างงานรูปแบบรับมาทำที่บ้านหรือทำงานทางไกล เพื่อลดข้อจำกัดด้านเวลาและการเดินทาง
• แพลตฟอร์มจับคู่ทักษะกับงาน: สร้างแพลตฟอร์มกลางเชื่อมทักษะของผู้เรียนกับความต้องการของตลาดแรงงาน ให้ได้งานที่สอดคล้องกับความรู้และความถนัด
• สร้างรายได้พร้อมพัฒนาศักยภาพ: ทำให้งานระหว่างเรียนเป็นทั้งแหล่งรายได้และพื้นที่ฝึกทักษะจริง เพื่อเตรียมความพร้อมสู่การทำงานหลังเรียนจบ

• ผู้เรียนสามารถทำงานพาร์ทไทม์ได้อย่างถูกต้อง
• มีกรอบเวลาทำงานและการคุ้มครองด้านแรงงานที่เหมาะสมกับสถานะผู้เรียน
• ป้องกันการเอาเปรียบและความเสี่ยงด้านสุขภาพและความปลอดภัย
• ลดข้อจำกัดด้านเวลาและการเดินทาง
• ได้งานที่สอดคล้องกับความรู้และความถนัด
• งานระหว่างเรียนเป็นทั้งแหล่งรายได้และพื้นที่ฝึกทักษะจริง
• เตรียมความพร้อมสู่การทำงานหลังเรียนจบ

• ผู้เรียน
• นักเรียน–นักศึกษา

• คนทำงานอิสระ แพลตฟอร์มเวิร์กเกอร์ และลูกจ้างรายวันจำนวนมากไม่มีสวัสดิการ ไม่มีความมั่นคงทางรายได้ และไม่อยู่ภายใต้ระบบคุ้มครองแรงงานแบบลูกจ้างประจำ
• การจ้างงานจำนวนมากไม่มีสัญญาที่ชัดเจน ค่าจ้างไม่แน่นอน เปลี่ยนเงื่อนไขฝ่ายเดียว หรือไม่จ่ายค่าจ้างตามที่ตกลง ทำให้คนทำงานขาดอำนาจต่อรอง
• แม้มีรายได้สม่ำเสมอ แต่ไม่มีเอกสารรับรองรายได้หรือสัญญาจ้างที่มีผลทางกฎหมาย ทำให้ไม่สามารถขอสินเชื่อหรือใช้บริการทางการเงินได้

• สร้างระบบคุ้มครองแรงงานอิสระให้มีความมั่นคง ใกล้เคียงแรงงานในระบบ โดยไม่ทำลายความยืดหยุ่นของการทำงาน
• ออกกฎกระทรวงกำหนด “มาตรฐานสัญญาจ้างแรงงานอิสระ”
• ให้สัญญาจ้างแรงงานอิสระสามารถใช้เป็นเอกสารประกอบการขอสินเชื่อ
• เร่งผลักดันพระราชบัญญัติส่งเสริมและคุ้มครองแรงงานอิสระ
• ทำให้ธุรกิจตัวกลางจ่ายงานต้องอยู่ภายใต้กติกาที่ชัดเจน เป็นธรรม และตรวจสอบได้

• เพิ่มโอกาสเข้าถึงแหล่งเงินทุนของคนทำงาน
• รับรองสิทธิและสวัสดิการของ Freelance และ Platform Worker อย่างเป็นรูปธรรม
• ธุรกิจตัวกลางจ่ายงานต้องอยู่ภายใต้กติกาที่ชัดเจน เป็นธรรม และตรวจสอบได้

• คนทำงานอิสระ
• แพลตฟอร์มเวิร์กเกอร์
• ลูกจ้างรายวัน

• แรงงานแพลตฟอร์มมีรายได้ผันผวน
• มีต้นทุนจากการทำงานจำนวนมาก
• ค่าใช้จ่ายในการต่อทะเบียนรถจักรยานยนต์เป็นภาระรายปีที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
• ส่งผลต่อรายได้สุทธิของ Riders อย่างมีนัยสำคัญ

• งดเว้นภาษีต่อทะเบียนรถจักรยานยนต์
• ช่วยลดรายจ่ายที่ไม่จำเป็น

• ลดภาระค่าใช้จ่ายประจำปีของแรงงานแพลตฟอร์ม
• ช่วยลดค่าครองชีพโดยตรง

• กลุ่ม Riders

• ระยะเวลามาตรการ 2 ปี

• ไม่ใช้งบประมาณรายจ่ายของรัฐ

• อาสาสมัครด่านหน้ายังไม่มีประกันความเสี่ยงที่เป็นระบบ
• เมื่อเกิดอุบัติเหตุ พิการ หรือเสียชีวิต ภาระทั้งหมดตกอยู่กับตัวอาสาสมัครและครอบครัวโดยตรง

• รัฐจัดซื้อประกันอุบัติเหตุกลุ่ม ครอบคลุมอาสาสมัครที่ขึ้นทะเบียนแล้วทั้งหมด
• ใช้ฐานข้อมูลเดิม ไม่เพิ่มระบบใหม่ เน้นหลัก “จ่ายง่าย เงื่อนไขชัด ไม่ซับซ้อน” เพื่อให้ความคุ้มครองเข้าถึงได้จริง
• รัฐต้องรับผิดชอบต่อความเสี่ยงของผู้ที่ทำงานเสี่ยงแทนรัฐ

• กรณีเสียชีวิต อสม., อสส. และ ชรบ. ได้รับค่าชดเชย 1,000,000 บาท
• กรณีพิการ อสม., อสส. และ ชรบ. กรณีพิการ ได้รับเงินชดเชย 300,000 บาท

• อสม., อสส. และ ชรบ.
• ครอบครัวของอาสาสมัคร

• แรงงานแพลตฟอร์มถูกจัดเป็นอาชีพอิสระ แต่ลักษณะงานมีความเสี่ยงจากการทำงานจริง ทั้งอุบัติเหตุ รายได้ผันผวน และการหยุดงานโดยไม่สมัครใจ
• ระบบที่มีอยู่ยังไม่ตอบโจทย์

1. ประกันสังคมมาตรา 33 คุ้มครองสูงแต่มีต้นทุนสูงและไม่เหมาะกับงานแพลตฟอร์ม
2. ประกันสังคมมาตรา 40 มีต้นทุนต่ำแต่ความคุ้มครองและเงินชราภาพยังไม่เพียงพอ

• ภาระตกอยู่กับแรงงานและครอบครัวโดยตรง

• สร้างระบบประกันสังคมเพื่อแรงงานแพลตฟอร์ม
• สร้างระบบประกันสังคมแบบรัฐร่วมจ่ายกับแพลตฟอร์ม เพื่อให้ Riders ทุกคน ได้รับความคุ้มครองอุบัติเหตุจากการทำงาน ค่ารักษาพยาบาล และเงินชดเชยรายได้กรณีไม่สามารถทำงานได้
• ผลักดันหลักประกันภาคสมัครใจ (คุ้มครอง–ชดเชย-มีเงินบำเหน็จ) เปิดทางเลือกให้แรงงานที่ต้องการความมั่นคงระยะยาว สมัครออมเงินร่วมกับแพลตฟอร์มและรัฐร่วมสมทบ มีเงินก้อนเมื่อเลิกทำงาน
• หลักประกันความเสี่ยงขั้นพื้นฐาน (ประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน + ค่ารักษาพยาบาล + เงินชดเชยรายได้)

• แรงงานแพลตฟอร์ม (Riders) ได้รับความคุ้มครองอุบัติเหตุจากการทำงาน ค่ารักษาพยาบาล เงินชดเชยรายได้กรณีไม่สามารถทำงานได้
• แรงงานแพลตฟอร์ม (Riders) มีเงินก้อนเมื่อเลิกทำงาน

• แรงงานแพลตฟอร์ม (Riders)

• ให้มีระบบแรงงานสัมพันธ์ที่ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องมีส่วนร่วม
• ให้ผู้ใช้แรงงานได้รับค่าตอบแทนอย่างคุ้มค่า
• ส่งเสริมให้ประชาชนมีความสามารถในการทำงาน
• ให้มีงานทำอย่างทั่วถึง
• ผลักดันมีการใช้มาตรการทางกฎหมายในการคุ้มครองผู้ใช้แรงงาน

• ผู้ใช้แรงงานได้รับค่าตอบแทนอย่างคุ้มค่าและเพียงพอต่อการดำรงชีวิต
• มีความสามารถในการทำงานอย่างเหมาะสมกับศักยภาพและวัย
• ได้รับความปลอดภัยในการทำงาน
• มีสุขอนามัยที่ดีในการทำงาน
• ได้รับรายได้ สวัสดิการ การประกันสังคม สิทธิประโยชน์ต่างๆ และการออมที่เหมาะสม

• ผู้ใช้แรงงาน

• ปัญหาที่มีผลกระทบต่อความมั่นคงภายใน
• ปัญหาภัยพิบัติสำคัญ
• ปัญหาแรงงานข้ามชาติ
• การลักลอบเข้าเมือง
• การค้ายาเสพติด
• การรุกล้ำอธิปไตยของชาติ
• ภัยคุกคามทางไซเบอร์
• การก่อการร้าย
• อาชญากรรมข้ามชาติ
• การแผ่อิทธิพลทางเศรษฐกิจของมหาอำนาจ
• การย้ายถิ่นของทุนข้ามชาติที่อาจกระทบต่อความมั่นคง

• ส่งเสริมและสนับสนุนภาครัฐดำเนินการตามรัฐธรรมนูญและยุทธศาสตร์ชาติ เพื่อ ป้องกัน แก้ไขปัญหา ติดตาม เฝ้าระวัง

ต่างด้าวแย่งงานคนไทย

จัดระเบียบต่างด้าว

คนไทย

• สนับสนุนเด็ก ม.ปลาย ทำงานพิเศษใช้ทักษะภาษาอย่างถูกกฎหมาย
• รัฐร่วมจ่ายค่าตอบแทน

• ภาษาดี
• มีรายได้

• เด็ก ม.ปลาย

• รัฐ

• ปัญหาความมั่นคงทางชีวิตของประชาชนในยุคที่โลกการทำงานเปลี่ยนเร็วที่สุดในประวัติศาสตร์ โดยเฉพาะแรงกระแทกจาก AI ระบบอัตโนมัติ และการแข่งขันระดับโลกที่ทำให้ทักษะเดิมเสื่อมค่าเร็วกว่าที่รัฐและระบบการศึกษาจะปรับตัวทัน
• ความเสี่ยงด้านรายได้ในช่วงเปลี่ยนผ่านงาน ซึ่งเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้คนจำนวนมากไม่กล้าลาออก ไม่กล้าเรียนเพิ่ม และไม่กล้าเปลี่ยนอาชีพ แม้จะรู้ว่าทักษะเดิมกำลังถูกแทนที่ เพราะการเปลี่ยนผ่านมีต้นทุนทันทีในรูปแบบรายได้ที่หายไปและภาระครอบครัวที่ต้องแบก
• ความเสี่ยงด้านทักษะไม่ตรงตลาด หรือ skills mismatch ที่เกิดจากระบบการฝึกอบรมที่มักสอนตามความถนัดของผู้สอน ไม่ได้สอนตามความต้องการของตลาดจริง ผลคือรัฐใช้งบฝึกอบรมจำนวนมากแต่ไม่เกิดการจ้างงานและไม่เกิดรายได้เพิ่มอย่างแท้จริง
• หากประเทศปล่อยให้เกิดการว่างงานเชิงโครงสร้างสูงขึ้น 5–10 เปอร์เซ็นต์ ผลกระทบจะไม่ได้อยู่แค่คนตกงาน แต่จะลามไปถึงรายได้ภาษีที่ลดลง การบริโภคที่หดตัว และภาระสวัสดิการที่สูงขึ้น
• ปัญหาใหญ่ของโครงการฝึกอบรมรัฐคือจบแล้วไม่มีใครรับ หรือผู้เรียนไม่รู้จะไปสมัครที่ไหน
• กองทุนนี้ไม่ถูกดูดเงินไปโดยสถาบันสอนที่ไม่มีคุณภาพ
• skills mismatch หากรัฐเลือกทักษะผิดหรือหลักสูตรไม่ตรงตลาด ผลลัพธ์จะไม่เกิด
• low completion rate หรือคนเรียนไม่จบ ซึ่งเป็นปัญหาใหญ่ของการเรียนออนไลน์

• สร้างระบบประกันความมั่นคงรูปแบบใหม่ที่ลงทุนในทักษะและการเปลี่ยนผ่านอาชีพ
• ปิดสองช่องโหว่นี้พร้อมกัน คือทำให้คนกล้าเปลี่ยนผ่านด้วยการมีตาข่ายรองรับรายได้ และทำให้การเรียนทักษะเป็นการเรียนที่ตลาดต้องการจริงจนจบแล้วมีงานรองรับ
• ทำให้แรงงานไทยกลายเป็นแรงงานที่เทคโนโลยีต้องพึ่งพา ไม่ใช่แรงงานที่เทคโนโลยีแทนที่ได้ง่าย
• สถาปัตยกรรมของ Stability Fund จึงต้องออกแบบเป็นสามชั้นเชิงปฏิบัติการที่เชื่อมกันแบบปิดลูป:
• • Skill Credit: เป็นคูปองทักษะรายปีที่ให้ประชาชนใช้ซื้อการเรียนรู้ได้จริงในหลักสูตรที่รัฐรับรอง

• -   รัฐต้องกำหนดกลุ่มเป้าหมายที่มีความเสี่ยงสูงต่อการถูกแทนที่ เช่น ธุรการ พนักงานขายแบบดั้งเดิม แรงงานโรงงานบางประเภท และแรงงานบริการที่ทำงานซ้ำๆ
  

• -   ระบบ AI วิเคราะห์โปรไฟล์ทักษะเดิมและแนะนำเส้นทางการเรียนที่มีโอกาสสร้างรายได้เพิ่มจริง
  

• -   กำหนดว่าคอร์สที่ใช้ได้ต้องอยู่ในกลุ่มทักษะที่ตลาดต้องการ เช่น Data, AI, Coding, Digital Marketing ขั้นสูง, Robotics, Cybersecurity หรือการบริหารธุรกิจเชิงดิจิทัล
  

• • Job Transition Insurance: รัฐต้องสร้างกลไกชดเชยรายได้แบบมีเงื่อนไข

• -   รัฐชดเชยรายได้เป็นสัดส่วนของเงินเดือนเดิมในเพดานที่กำหนด
  

• -   จ่ายเป็นงวดตามความก้าวหน้าในการเรียน
  

• -   ต้องมีเงื่อนไข clawback หากพบการทุจริตหรือเรียนไม่จบโดยไม่มีเหตุผล
  

• • Placement & AI Matching: สร้างระบบจับคู่แรงงานกับนายจ้างแบบเรียลไทม์

• -   ใช้ข้อมูลทักษะที่ได้รับการรับรองผ่าน Digital Badge และ Certification ที่ตรวจสอบได้ ซึ่งสามารถบันทึกบนระบบที่ปลอมแปลงยากเพื่อสร้างความเชื่อมั่นให้บริษัท
  

• -   รัฐต้องมีมาตรการจูงใจฝั่งดีมานด์ เช่น สิทธิลดหย่อนภาษีค่าจ้างหรือเงินสมทบประกันสังคม
  

• มีระบบคัดเลือกผู้ให้บริการหลักสูตรแบบ Outcome-based Accreditation
• • ผู้สอนหรือแพลตฟอร์มการเรียนต้องพิสูจน์ได้ว่าผู้เรียนเรียนจบจริง มีอัตราการสำเร็จขั้นต่ำ และมีผลลัพธ์เชิงการจ้างงานหรือรายได้เพิ่มจริงในอดีต จึงจะเข้าร่วมได้
• • การจ่ายเงินให้ผู้ให้บริการต้องเป็นแบบแบ่งงวดตามผลสัมฤทธิ์ เช่น จ่ายเมื่อเริ่มเรียน จ่ายเมื่อสอบผ่าน และจ่ายเมื่อผู้เรียนได้งานหรือเลื่อนตำแหน่งภายในระยะเวลาที่กำหนด
• งบส่วนใหญ่ต้องไปอยู่ที่ Skill Credit และ Transition Support
• งบพัฒนาแพลตฟอร์มและระบบจับคู่เป็นงบลงทุนที่ทำครั้งเดียวและใช้ต่อได้ยาว
• ให้เอกชนร่วมออกแบบหลักสูตรและให้ข้อมูลดีมานด์แรงงานแบบเรียลไทม์ พร้อมปรับรายชื่อทักษะเป้าหมายทุกไตรมาสตามสถานการณ์
• ออกแบบระบบให้มีแรงจูงใจและวินัย เช่น การจ่ายเงินประกันรายได้เป็นงวดตามความก้าวหน้า การใช้ gamification และการมี mentor ติดตามผล
• กำหนดให้ผู้ให้บริการต้องรับผิดชอบร่วม หากอัตราการเรียนจบต่ำกว่ามาตรฐานจะถูกลดสิทธิหรือถูกถอดออกจากระบบ

• มีความสามารถในการเลี้ยงชีพได้เสมอ
• ประชาชนสามารถยืนได้ด้วยตนเองในตลาดแรงงานยุคใหม่
• คนกล้าเปลี่ยนผ่าน
• มีงานรองรับ
• แรงงานไทยกลายเป็นแรงงานที่เทคโนโลยีต้องพึ่งพา
• การเพิ่มผลิตภาพและการเติบโตแบบยั่งยืน
• เงินทุกบาทเปลี่ยนเป็นความสามารถที่ตลาดจ่ายจริง
• คนกล้าหยุดงานชั่วคราวหรือย้ายงานโดยไม่ล้มละลาย
• ผู้รับสิทธิเรียนจนจบจริง
• การจ้างงานจะเกิดขึ้นเร็วขึ้น
• ต้นทุนการคัดกรองจะลดลง
• บริษัทกล้ารับคนที่เปลี่ยนสายอาชีพโดยไม่กลัวความเสี่ยง
• ผู้สอนต้องแข่งขันกันด้วยผลลัพธ์
• ระบบฝึกอบรมของรัฐกลายเป็นตลาดคุณภาพ
• รักษาความสามารถในการผลิตของประเทศและรักษาฐานภาษีในระยะยาว
• รายได้เฉลี่ยจะเพิ่มขึ้น 30–50 เปอร์เซ็นต์ในหลายกลุ่มอาชีพ
• การบริโภคและการเสียภาษีที่สูงขึ้น
• รัฐได้ผลตอบแทนทางการคลังทางอ้อม
• ลดความเปราะบางของครัวเรือนโดยไม่ต้องพึ่งการแจกเงินตลอดไป
• อัตราการเรียนจบ
• อัตราการได้งานหรือเลื่อนตำแหน่งภายในระยะเวลาที่กำหนด
• รายได้เฉลี่ยที่เพิ่มขึ้นของผู้เข้าร่วม
• อัตราการย้ายงานสำเร็จไปสู่อาชีพที่มีมูลค่าสูงขึ้น
• ผลิตภาพแรงงานที่เพิ่มขึ้น
• การลดลงของการว่างงานเชิงโครงสร้าง
• อันดับความพร้อมด้าน AI ของทรัพยากรมนุษย์ไทย
• ประชาชนมั่นคงด้วยทักษะ
• อนาคตมั่งคั่งด้วยผลิตภาพ

• ประชาชน
• แรงงานไทย

• ระยะนำร่อง 2 ปี

• วงเงินประมาณ 6,000 ล้านบาท

• Fixed Cost สูงจนสภาพคล่องหาย
• เงินเดือนหรือรายได้อาจไม่ต่ำในเชิงตัวเลข แต่เมื่อหักค่าไฟ–น้ำ–เน็ต–เดินทางแล้ว รายได้สุทธิที่ใช้ได้จริง(Net Disposable Income) ต่ำมาก
• จึงต้องกู้เพื่อความจำเป็นและกลายเป็นหนี้ครัวเรือนสูงโดยไม่ใช่เพราะฟุ่มเฟือย แต่เพราะต้นทุนชีวิตบีบทุกเดือน
• การช่วยเหลือไม่ไหลกลับไปเป็นรายได้ของทุนสาธารณูปโภคและแพลตฟอร์มในไม่กี่วัน
• คนออมไม่ได้เพราะ Fixed Cost กินรายได้สุทธิ
• คนฐานรากและคนเมืองอยากได้ สิทธิยกระดับชีวิต แต่เข้าถึงยากเพราะต้นทุนก้อนใหญ่
• ครัวเรือนเมืองที่มีเด็กเล็ก 1 คนค่าใช้จ่ายจำเป็นเพิ่มเฉลี่ย 1, 500–2, 500 บาท / เดือน มักถูกชดเชยด้วยหนี้ระยะสั้น / บัตรเครดิต
• Fixed Cost ของวัยเรียนในเมืองคือ ค่าเดินทางไปโรงเรียน ค่าเน็ต / อุปกรณ์ และค่าใช้จ่ายสุขภาพที่มองไม่เห็น(สายตา ภาวะเครียด สมาธิสั้น)
• Fixed Cost วัยเริ่มงานคือ ค่าเดินทาง ค่าเช่า ค่ามือถือ / เน็ต และ “ต้นทุนเข้าทำงาน” ที่ทำให้ต้องรูดบัตร / กู้ตั้งแต่เดือนแรก
• Fixed Cost ของ กลุ่ม วัยทำงานเต็มตัว คือ ค่าเดินทาง ค่าเน็ตครัวเรือน ค่าไฟน้ำที่สูงขึ้นจากการเลี้ยงลูก และดอกเบี้ยหนี้ที่กินรายได้สุทธิ
• Fixed Cost ของ ช่วง วัยกลางคน / เปลี่ยนอาชีพ มักมาคู่กับความเสี่ยงตกงาน โรคเรื้อรัง และภาระครอบครัว ทำให้รายได้สุทธิผันผวนและหนี้กลับมาสูง
• Fixed Cost ผู้สูงอายุคือ ค่ายา ค่าเดินทางไปโรงพยาบาล ค่าไฟจากการอยู่บ้านมากขึ้น และค่าใช้จ่ายแฝงจากการเจ็บป่วยเรื้อรัง

• รีเฟรม “สวัสดิการสร้างตัว(Empowerment Welfare / Thai Savings Shield)” ให้เป็น “ชั้นปฏิบัติการ” ที่ถูกยึดกับปรัชญาเครดิตสาธารณะโดยตรง
• กดต้นทุนชีวิตให้สภาพคล่องกลับมาโดยไม่โอนเงินสด(Fixed Cost Crusher Credit)
• เอาสภาพคล่องที่กลับมาแล้วนั้น “ล็อกให้กลายเป็นทรัพย์สิน” ผ่านการออมสมทบรัฐ การลดต้นทุนเงิน และการ Reskill เพื่อยกระดับรายได้ในระยะถัดไป(Opportunity & Investment Credit)
• บูรณาการ Thai Savings Shield เข้ากับ Three - Tier Credit
• จัด “สวัสดิการสร้างตัว” เป็น “เครื่องยนต์ชั้น 2–3” ของระบบเครดิต และให้สิทธิของมันมีตรรกะตามสามชั้นชัดเจน
• เลิกตั้งสมมติฐานว่าคนต้องมีเงินเหลือก่อนจึงจะออมได้ แต่เราทำให้เงินเหลือเกิดขึ้นก่อนด้วย Fixed Cost Crusher แล้วออกแบบให้เงินที่เหลือนั้น “ไหลเข้าทรัพย์สิน” อัตโนมัติ
• ปรับสิทธิประโยชน์ของ Thai Savings Shield ให้ “แลกเป็นสิทธิกดต้นทุนชีวิต + สิทธิยกระดับชีวิต” ตามกรอบเครดิตเดิม โดย จัดหมวดใหม่และบังคับตรรกะการแลกใช้ให้สอดคล้องกับ “ไม่แจกเงินสด” และ “กดต้นทุนชีวิตก่อน–ปลดล็อกโอกาสทีหลัง”
• ปรับเงื่อนไข ของ Thai Savings Shield ให้เป็น “เงื่อนไขที่แก้ Fixed Cost และลดหนี้” ไม่ใช่เงื่อนไขเชิงศีลธรรม
• ผูก เงื่อนไขของ Thai Savings Shield กับพฤติกรรมสามแกนที่สอดคล้องกับกรอบเครดิตโดยตรง ได้แก่ พฤติกรรมที่ลดต้นทุนระบบสุขภาพ(ป้องกันก่อนป่วย), พฤติกรรมที่เพิ่มผลิตภาพแรงงาน(ทักษะ), และพฤติกรรมที่เพิ่มความเป็นทางการของเศรษฐกิจ(e - Receipt / e - Tax, จ่ายบิลตรงเวลา, เข้าระบบจัดการหนี้)
• จัดสรร งบประมาณ ใหม่จากสวัสดิการที่กระจัดกระจายและรั่วไหล ไปสู่ระบบจ่ายตรง Fixed Cost ที่วัดผลเป็น Net Disposable Income
• ใช้แรงจูงใจแบบ DCU บังคับให้ส่วนหนึ่งของสภาพคล่องที่คืนมา “กลายเป็นทุน” ผ่านการออมสมทบรัฐ
• บัตรประชาชน Max ทำให้คนเหลือเงินด้วยการกดต้นทุนชีวิตแบบจ่ายตรง แล้ว Thai Savings Shield ทำให้เงินที่เหลือนั้นไม่ไหลหาย แต่ถูกแปลงเป็นทรัพย์สินและโอกาส ผ่านการออมสมทบรัฐ เครดิตทักษะ และเครดิตค้ำโอกาส
• กำหนด “เครดิตตามช่วงวัย” เป็นโมดูลเพิ่มบนบัตรประชาชน Max ภายใต้ 3 ชั้นเดิมเหมือนกันทุกคน
• Fixed Cost Crusher Credit (ชั้นที่ 1): เป็นสิทธิพลเมืองที่รัฐจ่ายตรงให้ผู้ให้บริการตามโควตา ทำหน้าที่คืนสภาพคล่อง
• Skill - Based Top - up Credit (ชั้นที่ 2): รัฐ...ให้ “เครดิตเพิ่ม” จากพฤติกรรมที่ทำให้รัฐมั่นใจว่าการสมทบจะไม่สูญเปล่า ซึ่งถูกวัดด้วย DCU และแปลงเป็นสิทธิ Top - up ที่เป็นการ “กดต้นทุนชีวิตเพิ่ม” หรือ “ยกระดับศักยภาพ” เท่านั้น ไม่ใช่เงินสด
• Opportunity & Investment Credit (ชั้นที่ 3): Thai Savings Shield แปลง DCU + ประวัติใช้สิทธิชั้น 1–2 ไปสู่ “สิทธิทางการเงินและโอกาส” เช่น ค้ำประกันไมโครเครดิต ลดดอกเบี้ย ลดค่าธรรมเนียม หรือ matching fund ขั้นสูง
• บัญชี Personal Welfare Account เดิม: ถูกแยกเป็นกระเป๋าเชิงตรรกะ 2 ชั้นในบัญชีเดียว: ชั้นแรกคือ “สิทธิชั้น 1 แบบจ่ายตรง” ที่ลดบิลรายเดือนให้คน; ชั้นที่สองคือ “กระเป๋าทรัพย์สิน(Shield Account)” ที่รับเงินออมของประชาชนและเงินสมทบรัฐ โดยระบบจะตั้งค่าเริ่มต้นเป็น Auto - Debit หรือ Micro - Savings จากสภาพคล่องที่ถูกคืนมา
• ในชั้นที่ 2 ของ Thai Savings Shield: ให้ DCU เป็นตัวกลางเชิงพฤติกรรม แล้วให้การแลกใช้ของ Thai Savings Shield “ไหลไปหา” 2 กลุ่มสิทธิเท่านั้น: สิทธิที่ทำให้ Fixed Cost ต่ำลงกว่าเดิม เช่น เพิ่มโควตาค่าไฟ เพิ่มสปีดเน็ต เพิ่มเที่ยวเดินทาง; สิทธิยกระดับชีวิต เช่น ตรวจสุขภาพเชิงลึก สุขภาพจิต Reskill และ voucher เครื่องมือทำกิน
• ในชั้นที่ 3 ของ Thai Savings Shield: ต้องมี “สิทธิทางการเงิน” ที่ไม่ใช่การให้เงิน แต่เป็นการลดต้นทุนเงินและค้ำโอกาส โดยใช้ DCU + ประวัติชั้น 1–2 เป็นเครดิตสกอร์ภาครัฐ เช่น ลดดอกเบี้ยไมโครเครดิตตามระดับ DCU ลดค่าธรรมเนียมโอน / ชำระสำหรับรายย่อย และค้ำประกันบางส่วน
• โครงสร้างเดียว แต่แตกมาตรการตามช่วงวัย(Life - Cycle Credit):
  • ชั้นที่ 1 Fixed Cost Crusher เป็นสิทธิพลเมืองเหมือนกันทุกวัย แต่ “องค์ประกอบสิทธิ” จะถูกปรับให้เข้ากับ Fixed Cost หลักของแต่ละวัย
  • ชั้นที่ 2 Skill - Based Top - up ใช้ DCU เหมือนกันทุกวัย แต่ “หมวดกิจกรรมที่ให้ DCU” และ “สิทธิที่แลกได้” จะต่างกันตามความเสี่ยงและศักยภาพของแต่ละวัย
  • ชั้นที่ 3 Opportunity & Investment Credit ใช้ DCU + ประวัติชั้น 1–2 เป็นเครดิตสกอร์ภาครัฐเหมือนกันทุกวัย แต่ “รูปแบบค้ำ” จะต่างตามวงจรชีวิต
• มาตรการเชื่อมข้ามวัย Cross - Generational Measures:
  • Family Wallet Linking: ให้ Personal Welfare Account สามารถ “ผูกความสัมพันธ์ในครัวเรือน” ได้ ... โดยสิทธิชั้น 1 เป็นรายครัวเรือนตามเพดาน แต่ DCU เป็นรายบุคคล แล้วเปิดให้ “โอนสิทธิการแลกบางประเภท” ภายในครัวเรือนในสิ่งที่รัฐต้องการ ... โดยห้ามโอนเป็นเงินสด
  • Auto - Save From Savings: ให้การออมใน Thai Savings Shield เกิดจาก “เงินที่ประหยัดได้จาก Fixed Cost Crusher” เป็นค่าเริ่มต้นของระบบ เช่น ระบบเสนอออมขั้นต่ำ 20–30 % ของเงินที่ประหยัดได้ต่อเดือน(ผู้ใช้ปรับลดได้)
  • Risk - Gated Credit Ladder: ให้เครดิตชั้น 3 ทุกประเภทผ่านประตูความเสี่ยง(risk gate) เดียว คือต้องมีประวัติใช้สิทธิชั้น 1 ต่อเนื่อง + มี DCU จากหมวดที่ลดความเสี่ยงจริง(สุขภาพ / ทักษะ / วินัยการเงิน) + ไม่ผิดนัด

• สภาพคล่องกลับมา
• สภาพคล่องที่กลับมาแล้วนั้น “ล็อกให้กลายเป็นทรัพย์สิน”
• ยกระดับรายได้ในระยะถัดไป
• การช่วยเหลือไม่ไหลกลับไปเป็นรายได้ของทุนสาธารณูปโภคและแพลตฟอร์มในไม่กี่วัน แต่ถูกแปลงเป็นความมั่นคงของประชาชนอย่างเป็นระบบ
• KPI ของรัฐเปลี่ยนจาก แจกเท่าไร เป็น ประชาชนเหลือเงินสดจริงเท่าไรหลังหักต้นทุนชีวิต
• เครดิตสาธารณะจึงไม่ใช่รางวัลความดี แต่เป็นเครื่องมือกดต้นทุนชีวิตและสร้างทรัพย์สิน โดยไม่เติมหนี้ใหม่
• คืนสภาพคล่องทันที 1, 500–2,000 บาทต่อเดือน
• คนมีอากาศหายใจทางการเงินก่อน
• เงินเหลือเกิดขึ้น
• เงินที่เหลือนั้น “ไหลเข้าทรัพย์สิน” อัตโนมัติ
• Net Disposable Income เพิ่มขึ้นแบบเป็นตัวเงินสดจริงทันทีโดยไม่โอนเงิน
• ทำให้ Fixed Cost ของประเทศต่ำลงในอนาคต
• ทำให้ภาระงบสุขภาพต่ำลง
• ทำให้คนตกงานน้อยลง
• ทำให้หนี้เสียลดลง
• ทำให้รัฐกล้าลดต้นทุนชีวิตได้มากขึ้นโดยไม่เสียวินัยการคลัง
• งบประมาณ ลดรั่วไหล–จ่ายตรง–คืนเป็นทรัพย์สิน
• ลดหนี้ครัวเรือนโดยไม่เติมหนี้ใหม่ เพราะเพิ่มสภาพคล่องด้วยสิทธิ ไม่ใช่ด้วยเงินสด
• วัดความสำเร็จเป็นรายได้สุทธิหลังหักต้นทุนชีวิต ไม่ใช่จำนวนเงินที่รัฐแจก
• เงินที่เหลือนั้นไม่ไหลหาย แต่ถูกแปลงเป็นทรัพย์สินและโอกาส
• ทุกยอดออมมีคนช่วยเติม เกิดขึ้นบนฐานความจริงทางเศรษฐศาสตร์ของคนเมือง
• “ประหยัดแล้วหาย” กลายเป็น “ประหยัดแล้วกลายเป็นทุน” โดยไม่สร้างความรู้สึกถูกบังคับเกินไป
• Net Disposable Income, หนี้ลด, และศักยภาพเพิ่ม
• ทุกช่วงวัย “เหลือเงินจริง” เดือนละ 1,000–2, 500 บาท
• ลดหนี้ครัวเรือนอย่างเป็นระบบ
• วัยเด็กเล็ก: เงินเหลือจริงในครัวเรือน ≈ 1, 250 บาท / เดือน และเพิ่มเป็น ≈ 1, 450 บาท / เดือน หลังแลก DCU, เทียบรายปี ≈ 17, 400 บาท, อัตราคูณผลประโยชน์ประชาชน > 1.6 เท่า
• วัยเรียน: เงินเหลือจริง ≈ 850 บาท / เดือน และเพิ่มเป็น ≈ 1, 100–1, 300 บาท / เดือน หลังแลก DCU, ลดค่าใช้จ่ายครัวเรือน ≈ 15,000 บาท / ปี / เด็ก 1 คน
• วัยเริ่มงาน: เงินเหลือ + ออม ≈ 1, 400–1, 600 บาท / เดือน, ลดโอกาสเริ่มชีวิตด้วยหนี้เสียอย่างมีนัย
• วัยทำงานเต็มตัว: เงินเหลือจริง ≈ 1, 700–2,000 บาท / เดือน และเพิ่มเป็น ≈ 2, 200–2, 500 บาท / เดือน หลังแลก DCU, ≈ 26,000–30,000 บาท / ปี, อัตราคุ้มค่า > 1.8 เท่า
• วัยกลางคน / เปลี่ยนอาชีพ: เงินเหลือจริง ≈ 1, 800 บาท / เดือน, ลดความเสี่ยงตกงาน / เจ็บป่วยระยะยาวอย่างมีนัย
• วัยสูงอายุ: เงินเหลือจริงครัวเรือน ≈ 1, 600–1, 900 บาท / เดือน, ลดงบรักษาปลายทางของรัฐในอนาคตอย่างมาก
• ระบบไม่แตกเป็นหลายโปรแกรม
• สวัสดิการตอบโจทย์ครัวเรือนจริงและลดแรงกดดันหนี้
• เปลี่ยนการกดต้นทุนชีวิตให้กลายเป็นทุนสะสมแบบอัตโนมัติ
• กันการปั๊มคะแนนและกันการกู้เพื่อเก็งกำไร

• ประชาชน

• คนระดับฐานรากไม่มีรายได้
• ค่าแรงงานขั้นต่ำไม่เหมาะสม

• สร้างโอกาสให้วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมของไทย
• สร้างโอกาสทำกิน
• สร้างงานให้คนในประเทศ
• ปรับปรุงค่าแรงงานขั้นต่ำให้เหมาะสม
• เสริมสร้างศักยภาพแรงงานไทย
• สร้างเครือข่ายและการให้บริการอย่างทั่วถึง ทั้งในและต่างประเทศ
• บริหารจัดการแรงงานนอกระบบ
• คุ้มครองแรงงานตามมาตรฐานสากล
• สร้าง Thailand platform

• วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมของไทยต้องมาก่อน
• คนระดับฐานรากต้องมีรายได้
• โอกาสทำกิน
• โอกาสแข่งขันได้
• งานให้คนในประเทศ
• ค่าแรงงานขั้นต่ำ เหมาะสม
• แรงงานไทย มีศักยภาพ
• เครือข่ายและการให้บริการอย่างทั่วถึง ทั้งในและต่างประเทศ
• ยกระดับคุณภาพชีวิต
• คุ้มครองแรงงานตามมาตรฐานสากล

• แรงงาน