ประสิทธิภาพระบบราชการ

• ตัดสวัสดิการสมาชิกรัฐสภา (ส.ส. และ ส.ว.) ที่มากเกินความจำเป็น
• ยกเลิกบำนาญ

• หนี้เสียที่เกิดจากโควิด
• คนไม่สามารถเข้าถึงแหล่งเงินทุน
• คนตัวเล็กต้องพึ่งพาหนี้นอกระบบที่ดอกเบี้ยสูง
• SMEs ไม่สามารถเข้าถึงแหล่งทุน
• ค่าใช้จ่ายสูงเกินไป
• ระบบราชการที่มีอำนาจนิยม

• กองทุนที่ 1 – กองทุนฟื้นฟูหนี้เสีย

1. จัดตั้งกองทุนฟื้นฟูหนี้เสียฯ เพื่อช่วยเหลือประชาชนและผู้ประกอบการรายเล็กรายย่อยที่มีหนี้เสีย
2. กองทุนฯ จะเข้าไปเจรจากับสถาบันการเงินที่เป็นเจ้าหนี้ ช่วยเหลือลูกหนี้ด้วยการชำระดอกเบี้ยผิดนัดให้บางส่วน
3. ทำการรับซื้อและรับโอนหนี้ รวมทั้งหลักประกัน ที่ค้างชำระอยู่กับสถาบันการเงินมาบริหารที่มูลค่ายุติธรรม

• มาตรการที่ 1 (พลิกฟื้น – ตั้งหลัก – ปลดล็อค)

1. ชำระดอกเบี้ยให้ลูกหนี้บางส่วน
2. เปลี่ยนสถานะลูกหนี้ที่เป็น NPL ให้กลับมาอยู่ในสถานะปกติ
3. เปลี่ยนจากรหัสบัญชี 021 ไปเป็น รหัสบัญชี 010

• มาตรการที่ 2 (เดินหน้า – ดันธุรกิจ – ช่วยลูกจ้าง)

1. พักชำระหนี้ 1 ปี
2. เติมเงินสินเชื่อเสริมสภาพคล่อง เข้าบัญชีธุรกิจ และบัญชีเงินเดือนของลูกจ้าง
3. ปรับเปลี่ยนตารางการชำระหนี้ใหม่ ขยายเวลาชำระหนี้ออกไปอย่างน้อย 3 ปี ผ่อนชำระแบบ หน้าต่ำ-หลังสูง
4. ปรับกระบวนการปล่อยสินเชื่อ

• กองทุนที่ 2 – กองทุนเครดิตประชาชน

• จัดตั้งกองทุนเครดิตประชาชน เพื่อช่วยคนตัวเล็กกว่า 10 ล้านคน ล้างหนี้นอกระบบ เป็นสินเชื่อรายย่อยที่ไม่มีหลักประกันดอกเบี้ยต่ำ ไม่เกินร้อยละ 1 ต่อเดือน วงเงินกู้ตั้งแต่ 10,000 บาท จนถึง 100,000 บาท

• เปลี่ยนกรอบความคิดใหม่ในกระบวนการพิจารณาสินเชื่อ การกำหนดวงเงินสินเชื่อจะใช้ข้อมูลทางเลือก (Alternative Data) ในการพิจารณา- ปล่อยสินเชื่อแทนการใช้เอกสารหลักฐานพิสูจน์รายได้หรือการขอหลักทรัพย์ค้ำประกัน หรือการตรวจสอบประวัติของผู้กู้จากเครดิตบูโร

• เติมทุน2.1 กองทุนที่ 3 – กองทุนสร้างไทย

1. แหล่งทุนดอกเบี้ยต่ำ เงื่อนไขผ่อนปรน เพื่อผู้ประกอบการ SMEs ขนาดเล็กที่มีข้อจำกัดเข้าไม่ถึงแหล่งทุนสามารถเข้าถึงแหล่งทุนได้ ซึ่งประกอบด้วย 5 กองทุนย่อย

• กองทุน SMEs

1. ตั้งกองทุน SMEs เพื่อให้ SMEs ขนาดเล็กสามารถเข้าถึงแหล่งทุน เพื่อฟื้นธุรกิจจากโควิดและสามารถต่อยอดธุรกิจให้เติบโตต่อไปได้

• กองทุน Start Up

1. เพื่อให้คนรุ่นใหม่ที่เก่งมีโอกาสตั้งตัวได้ ให้โอกาสคนรุ่นใหม่ได้มีโอกาสตั้งตัวเป็นเจ้าของธุรกิจด้วยความรู้ความสามารถที่ตนเองเป็นผู้คิดค้นขึ้นมา

• กองทุนวิสาหกิจชุมชน

1. เพื่อให้เกษตรกร และลูกหลานได้รวมตัวกันในการประกอบธุรกิจจากผลิตภัณฑ์ในพื้นที่ โดยการแปรรูปเพิ่มมูลค่าของสินค้าเกษตรกร

• กองทุนการท่องเที่ยว

1. เพื่อช่วยเหลือผู้ประกอบการโรงแรมขนาดเล็ก ร้านอาหาร สถานบันเทิง จนไปถึงร้านนวดสปา ที่ได้รับผลกระทบจากโควิด-19

• กองทุน Venture Capital (VC)

1. เป็นแหล่งเงินทุนที่ทำหน้าที่สนับสนุนด้านการเงินให้แก่ธุรกิจ
2. มุ่งเน้นไปที่ธุรกิจ Startup ที่มีเทคโนโลยีหรือนวัตกรรมที่ก้าวหน้า
3. สนับสนุนธุรกิจที่ทำงานด้านการวิจัยและพัฒนาเพื่อประโยชน์ของ SMEs โดยส่วนรวม
4. VC จะเข้าไปร่วมลงทุนในกิจการ ให้คำปรึกษาทางด้านการบริหารกิจการ ไม่มีวัตถุประสงค์ในการเข้าครอบงำกิจการเพื่อยึดเป็นเจ้าของ จะหาจังหวะที่เหมาะสมที่จะถอนตัว (Exit) เพื่อทำกำไรจากเงินลงทุน

• ลดรายจ่าย3.1 ปรับโครงสร้างพลังงาน

1. ปรับโครงสร้างค่าน้ำมัน/ค่าแก๊ส กำหนดเพดานค่าการกลั่น ให้เป็นธรรมกับคนไทย ปรับโครงสร้างค่าไฟฟ้า รื้อสัญญาทาส ค่าไฟต้องไม่เกิน 3.50 บาท

• ลดภาระภาษี

1. ไม่เก็บภาษีคนตัวเล็กที่มีรายได้สุทธิไม่เกิน 300,000 บาท/ต่อปี หรือรายได้ไม่เกิน 40,000/เดือน
2. ไม่เก็บภาษีเงินได้นิติบุคคล SMEs เป็นเวลา 3 ปี

• Solar House

1. ติด Solar House – เงินกู้ ดอกเบี้ยต่ำ 1% ผ่อนยาว 8 ปี ขายไฟให้รัฐได้ทุกเดือน
2. ขจัดอุปสรรค

• พักการอนุมัติ/อนุญาต

1. พักการอนุมัติ/อนุญาต 1,400 ฉบับ เป็นเวลา 3-5 ปี เพื่อให้คนไทยลุกขึ้นมาทำมาหากินได้ทันที เช่น การขออนุญาต อย.

• ปฏิรูประบบราชการ

1. รื้อระบบรัฐราชการและอำนาจนิยม
2. สร้างระบบให้ประชาชนร้องเรียน มีส่วนร่วมในการตรวจสอบการทำงานของหน่วยงานและเจ้าหน้าที่ของรัฐ
3. นำเทคโนโลยีมาเป็นเครื่องมือในการให้คะแนนการทำงาน และการบริการประชาชนของเจ้าหน้าที่ ใช้ในการประเมินการให้ความดีความชอบ รวมถึงการลงโทษ

• ช่วยให้ประชาชนและผู้ประกอบการรายเล็กรายย่อยที่มีหนี้เสียกลับมาประกอบธุรกิจได้ตามปกติ
• ช่วยคนตัวเล็กกว่า 10 ล้านคน ล้างหนี้นอกระบบ
• ดอกเบี้ยต่ำไม่เกินร้อยละ 1 ต่อเดือน
• ค่าไฟต้องไม่เกิน 3.50 บาท
• ลดภาษี
• ทำให้คนไทยลุกขึ้นมาทำมาหากินได้ทันที
• Startup ที่มีเทคโนโลยีหรือนวัตกรรมได้รับการสนับสนุน
• คนรุ่นใหม่ที่เก่งมีโอกาสตั้งตัวได้

• ประชาชน
• ผู้ประกอบการรายเล็กรายย่อย
• SMEs

• ระบบราชการไทยปัจจุบันเปรียบเสมือนเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่ "สนิมเขรอะ" และ "อุ้ยอ้าย" หากไม่ซ่อมแซมอย่างเร่งด่วน ก็ยากที่จะขับเคลื่อนประเทศไปข้างหน้าได้
• ไม่มีเจ้าภาพหลักในการจัดการกำลังคน
• แม้จะมีบุคลากรภาครัฐมากกว่า 3 ล้านคน แต่รู้หรือไม่ว่า ไม่มีหน่วยงานไหนเลยที่มีอำนาจสั่งการเรื่อง "คน" ได้เบ็ดเสร็จ คณะกรรมการกำหนดเป้าหมายและนโยบายกำลังคนภาครัฐ (คปร.) ดูแลข้าราชการพลเรือนได้แค่ 60% และคิดเป็น 1 ใน 3 ของกำลังพลภาครัฐโดยรวม ส่วนที่เหลือกระจัดกระจาย เหมือนเรือที่มีคนถือพวงมาลัยหลายคน แต่ไม่มีกัปตันตัวจริง ทำให้วางแผนกำลังคนทั้งประเทศไม่ได้
• ความทับซ้อนส่วนกลาง-ภูมิภาค-ท้องถิ่น
• จำนวนข้าราชการส่วนภูมิภาคไม่สอดคล้องกับภารกิจในพื้นที่ และเกิดความทับซ้อนกันระหว่างงานของส่วนกลาง งานของส่วนภูมิภาค และงานของท้องถิ่น
• รักษาคนเก่งไว้ไม่ได้ (สมองไหล)
• ราชการดึงดูดคนเก่งๆ (เช่น สายไอที หรือนักเรียนทุนนอก) ไว้ไม่ได้ หรือนักเรียนทุนรัฐบาล เพราะค่าตอบแทนที่ไม่สามารถแข่งขันกับเอกชน แถมพอเข้ามาแล้วก็เติบโตยาก ทำให้คนเก่งๆ หมดไฟและลาออกไปในที่สุด
• วัฒนธรรม “สมยอม” ทำให้ไม่กล้าคิดสิ่งใหม่
• ระบบราชการเน้นสายการบังคับบัญชา และวัฒนธรรม "สมยอม" (Compliance culture) ที่ให้ความสำคัญกับการเชื่อฟังผู้บังคับบัญชาและเคารพอาวุโสอย่างเคร่งครัด ทำให้บุคลากรรุ่นใหม่ ไม่กล้าแสดงความคิดเห็น หรือริเริ่มสิ่งใหม่ ๆ เพราะกลัวผลกระทบที่จะตามมา
• เติบโตเพราะ "เส้นสาย" ไม่ใช่ "ผลงาน"
• การเลื่อนเงินเดือนและการเลื่อนระดับให้อำนาจแก่หัวหน้าส่วนราชการอย่างเต็มที่ โดยขาดกลไกถ่วงดุลอย่างเป็นทางการ ทำให้ถูกอิทธิพลจากความอาวุโส ความสัมพันธ์ หรือการทุจริตซื้อขายตำแหน่ง มากกว่าความสามารถ ส่งผลให้ "คนเก่งไม่ได้เลื่อนขั้น" และลาออกไปจากระบบก่อนวัยอันควร

• ผ่าตัดระบบราชการครั้งใหญ่ด้วย 3 เรื่องหลัก
• จัดบ้านใหม่ ให้โครงสร้างชัดเจน (Structural Reform)
• รวมศูนย์บริหารคน: เพิ่มอำนาจให้คณะกรรมการกำกับดูแล (เช่น คปร. หรือ ก.พ.) ที่มีอำนาจจัดการคนของรัฐ "ทั้งหมดทุกประเภท"
• ปรับโครงสร้างบุคลากรให้เหลือ 2 ประเภท: จัดระบบบุคลากรของรัฐให้เหลือเพียง "ข้าราชการ" (ทำหน้าที่หลัก/ประจำ เปิดให้สรรหาในระดับกลางหรือสูงได้) และ "พนักงาน" (ทำหน้าที่ช่วยเหลือ/ชั่วคราว)
• ถ่ายโอนงานให้ท้องถิ่น: ให้หน่วยงานส่วนกลางเน้นภารกิจเชิงนโยบายเท่านั้น และมอบงานปฏิบัติต่างๆ ให้กับท้องถิ่น โดยถ่ายโอนกรอบอัตรากำลังไปที่ท้องถิ่นด้วย
• สร้างคนเก่ง และวัฒนธรรมการเรียนรู้ (Capability & Learning Culture)
• สร้างเส้นทางให้คนเก่งเติบโตตามความสามารถ โดยพัฒนากรอบเส้นทางอาชีพที่ชัดเจน (Career Management Framework) โดยเฉพาะสำหรับกลุ่มที่มีศักยภาพสูง เช่น ผู้ได้รับทุนรัฐบาล
• พัฒนาทักษะแห่งอนาคต: วิเคราะห์ช่องว่างทางทักษะ (Skills Gap Analysis) เน้นที่ทักษะดิจิทัล สมรรถนะด้านพฤติกรรม และภาวะผู้นำ และเชื่อมโยงผลการวิเคราะห์นี้เข้ากับแผนการเรียนรู้ การสรรหา และการประเมินผล
• ส่งเสริมการเคลื่อนย้ายบุคลากร (Mobility): ปลดล็อกข้อจำกัดทางกฎระเบียบที่ทำให้การโอนย้ายข้ามหน่วยงานเป็นเรื่องยาก
• สร้างสภาพแวดล้อมการทำงานที่มีคุณภาพ ลดขั้นตอนที่ไม่จำเป็น ฝึกสกิลดิจิทัลและทักษะใหม่ๆ ให้ข้าราชการทำงานทันโลก
• ลดแรงจูงใจเชิงลบที่ทำให้บุคลากรกลัวความล้มเหลวหรือการทดลองสิ่งใหม่ ๆ
• ผู้นำต้องรับผิดชอบ ผลงานต้องวัดได้ (Leadership & Accountability)
• ปรับฐานเงินเดือนให้ทันเงินเฟ้อ
• มีบัญชีเงินเดือนพิเศษสำหรับตำแหน่งที่หาคนยาก
• กำหนดวาระชัดเจน สำหรับ ตำแหน่งใหญ่ๆ เช่น ปลัดกระทรวง อธิบดี
• มีการประเมินผลงาน (Performance Agreement) ทุกครั้งที่มีรัฐบาลใหม่
• ผูกการต่อสัญญาและเลื่อนตำแหน่งกับตัวชี้วัดที่ตกลงล่วงหน้า
• การประเมินผลงานต้องโปร่งใส โดยให้ประชาคมหรือผู้มีส่วนได้เสียอื่น ๆ มีส่วนร่วมในการประเมินด้วย
• สร้างวิสัยทัศน์และการใช้ข้อมูล
• เช็กคนทั้งระบบ: วิเคราะห์ช่องว่างทางทักษะ (Skills Gap) และพัฒนา "ข้อเสนอมูลค่าการจ้างงาน" (EVP) เพื่อสื่อสารจุดเด่นที่ไม่ใช่ค่าตอบแทน
• ทดลองระบบใหม่: ทดลองปฏิรูประบบเงินเดือน จัดทำโครงการนำร่อง (Pilot Program) เพื่อทดสอบความยืดหยุ่นของการปรับค่าตอบแทนเฉพาะตำแหน่งที่ขาดแคลน หรือสำหรับกลุ่มนักเรียนทุนรัฐบาล
• ปรับปรุงการสรรหา: ทบทวนลำดับขั้นตอนการสรรหา และพิจารณาการใช้ระบบสอบแบบหมุนเวียน (Rolling Exams) พร้อมลงทุนในระบบดิจิทัลเพื่อลดภาระงานธุรการ
• ปฏิรูปโครงสร้างอำนาจ
• แก้กฎหมาย: ผลักดันการแก้ไขกฎหมายเพื่อเพิ่มอำนาจให้กลไกควบคุมกำลังคนครอบคลุมบุคลากรของรัฐทุกประเภท และการจัดระบบบุคลากรใหม่เป็น 2 กลุ่ม
• ให้ความสำคัญที่ผู้บริหารระดับกลางและระดับสูง
• พัฒนาผู้บริหารระดับกลาง: กำหนดให้การพัฒนาบุคลากรเป็นภารกิจหลักของผู้บริหาร และฝึกอบรมทักษะที่จำเป็นในการบริหารทีมหลากหลายวัย และการให้คำปรึกษา
• ความรับผิดชอบของผู้นำระดับสูง: นำเสนอการกำหนดวาระการดำรงตำแหน่งผู้บริหารระดับสูง พร้อมเงื่อนไขการประเมินผลงานที่ชัดเจน
• ถ่ายโอนอำนาจสู่ท้องถิ่น: เริ่มกระบวนการถ่ายโอนภารกิจและอัตรากำลังสู่ท้องถิ่น
• การเรียนรู้ตลอดชีพ: ขยายการใช้เครื่องมือการเรียนรู้ที่หลากหลาย (Digital/Informal Learning) และเชื่อมโยงผลการเรียนรู้กับเส้นทางความก้าวหน้าในสายอาชีพ

• สามารถสั่งเพิ่มหรือลดคนเพื่อให้รัฐบาลมีเครื่องมือในการปรับลด/ยุบ/เพิ่มอัตรากำลัง ให้สอดคล้องกับนโยบาย
• คนเก่งมีโอกาสเติบโตและใช้ทักษะที่เรียนมาได้ ลดการพึ่งพาอาวุโส และสามารถก้าวหน้าตามความสามารถ
• บุคลากรสามารถจัดสรรได้ตามความต้องการเชิงนโยบายของรัฐบาล และส่งเสริมให้การหมุนเวียนงานเป็นเครื่องมือสำคัญในการพัฒนาทักษะและประสบการณ์
• ลดแรงจูงใจเชิงลบที่ทำให้บุคลากรกลัวความล้มเหลวหรือการทดลองสิ่งใหม่ ๆ
• เงินเดือนสู้กับเอกชนได้
• ผู้บริหารระดับสูงเปลี่ยน ถ้าผลงานไม่เข้าเป้า ไม่ใช่นั่งยาวจนเกษียณ
• ผลการประเมินได้ข้อมูลที่รอบด้าน และต้องเชื่อมโยงผลการประเมินเข้ากับการเลื่อนตำแหน่งอย่างชัดเจน

• ประชาชน
• บุคลากรภาครัฐ
• บุคลากรรุ่นใหม่
• ข้าราชการพลเรือน
• หน่วยงานส่วนกลาง
• ท้องถิ่น
• ผู้ได้รับทุนรัฐบาล
• ผู้บริหารระดับกลางและระดับสูง
• ประชาคมหรือผู้มีส่วนได้เสียอื่น ๆ
• ผู้ว่าราชการจังหวัดในบางพื้นที่

• สำหรับ Action ระยะที่ 1: 1-2 ปีแรก
• สำหรับ Action ระยะที่ 2: 3-5 ปี
• สำหรับ Action ระยะที่ 3: 5 ปีขึ้นไป

• ประเทศไทยรั้งอันดับที่ 52 ของโลกด้านรัฐบาลดิจิทัล ตามดัชนีรัฐบาลดิจิทัล (E-Government Development Index: EGDI)
• บริการออนไลน์ยังคงเป็นจุดอ่อน
• หน่วยงานรัฐที่สามารถให้บริการแบบรวมศูนย์โดย ไม่ต้องเรียกสำเนาบัตรประชาชนหรือเอกสารซ้ำซ้อน มีเพียง ร้อยละ 40.56 สะท้อนข้อจำกัดเชิงโครงสร้างของระบบราชการดิจิทัลไทย
• บริการรัฐไม่รวมอยู่ในแพลตฟอร์มเดียว เกิดแอปพลิเคชันที่ทำหน้าที่ซ้ำกัน เช่น ระบบเฝ้าระวังน้ำท่วมที่มีหลายเจ้าภาพ ทำให้ประชาชนเกิดความสับสน และสิ้นเปลืองงบประมาณรัฐ
• ขาดระบบ Digital ID ที่เชื่อมโยงกันอย่างสมบูรณ์ ตัวอย่างกรณีเงินเยียวยาน้ำท่วมสะท้อนว่ารัฐขาดฐานข้อมูลพิกัดบ้านที่แม่นยำ และข้อมูลระหว่างหน่วยงานไม่ไหลเวียนถึงกัน
• การเพิ่มแอปพลิเคชันใหม่ไม่ใช่คำตอบ แต่ต้องแก้ที่โครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลเพื่อเปลี่ยนรัฐไทยให้เป็น "Platform State"

• เปลี่ยนผ่าน “รัฐบาลดิจิทัล” สู่ “รัฐแพลตฟอร์ม”
• รวมทุกการให้บริการของรัฐในแพลตฟอร์มเดียวผ่านแอปฯ “ทางรัฐ” (ประชาชน) และ “BizPortal” (ธุรกิจ)
• เปลี่ยนระบบราชการทั้งหมดเป็นดิจิทัลและ AI
• รวบรวมบริการรัฐไม่น้อยกว่ากว่า 90% ไว้ที่แอปฯ "ทางรัฐ" (บุคคล) และ BizPortal (ธุรกิจ)
• สร้างมาตรฐานการออกแบบเว็บไซต์และแอปฯ ของรัฐ (อ้างอิง UX4G ของอินเดีย และ GOV.UK ของสหราชอาณาจักร)
• ต่อยอดระบบยืนยันตัวตนกลาง (Digital ID): เช่น ThaiD/ทางรัฐไอดี
• ให้สวัสดิการเชิงรุกแบบดิจิทัล
• พัฒนาพิกัดบ้านแห่งชาติแบบดิจิทัล (Place ID)
• พัฒนาระบบ AI ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานในหน่วยงานรัฐ
• ระบบ AI ช่วยทำเอกสารราชการอัตโนมัติ บนระบบสารบรรณอิเล็กทรอนิกส์ (e-Saraban)
• เปลี่ยนกระบวนงานภาครัฐซ้ำซาก ให้เป็นอัตโนมัติ (Autonomous Government) เช่น AI ช่วยตรวจแบบก่อสร้าง, AI ช่วยตรวจสอบความถูกต้องของคำขอใบอนุญาต
• ระบบ AI Red Flags/Fraud Detection แจ้งเตือนเสี่ยงทุจริต งบประมาณ และการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐ
• เปลี่ยนระบบ “รัฐกระดาษ (Paper State)” ในปัจจุบัน ... ให้เป็น “รัฐไร้กระดาษ (Paperless Government)”
• เปลี่ยนเอกสารราชการให้เป็นรูปแบบดิจิทัลเป็นหลักก่อน
• ยกเลิกการคีย์ข้อมูลซ้ำซ้อนและไม่จำเป็น
• เปิดเชื่อมโยงข้อมูลระหว่างระบบ New e-Budgeting, e-GP, New GFMIS, LHR และ New e-LAAS
• แก้ไขระบบ New e-LAAS สำหรับท้องถิ่นให้สามารถใช้งานได้สะดวกและเชื่อมข้อมูลกับทุกระบบของท้องถิ่น เช่น LHR, LTAX
• เปิดซอฟต์แวร์ภาครัฐที่ถูกพัฒนาโดยใช้งบประมาณของประเทศเป็น Public Code ก่อนเสมอ
• สร้าง "ศูนย์รวมเครื่องมือเชื่อมต่อระบบรัฐ" (Government Developer Portal)
• เปิดเผยข้อมูลกลาง (Master Data) สำคัญในรูปแบบที่สามารถนำไปประมวลผลได้ (Machine readable) และช่องทางเชื่อมต่อข้อมูล (API) ให้หน่วยงานรัฐใช้อ้างอิงได้เหมือนกัน และเอกชนสามารถต่อยอดได้
• ให้อำนาจ DGA ร่วมกับสำนักงบประมาณ ตรวจสอบการพัฒนาระบบดิจิทัลตั้งแต่ต้น หากระบบใดทำหน้าที่ซ้ำกันจะถูกยกระดับเป็น "แพลตฟอร์มกลาง" ใช้ TOR และสถาปัตยกรรมเดียวกัน
• จัด UX Workshop ระหว่างประชาชนและเจ้าหน้าที่ เพื่อสร้างมาตรฐานกลาง (Design System) ทั้งรูปแบบ หน้าจอ ภาษา ขั้นตอนการให้บริการ และการออกแบบที่ลดภาระประชาชน โดยผูกเข้ากับการจัดซื้อจัดจ้าง
• บูรณาการระบบ Digital ID ให้เหลือเครื่องมือหลักเพียงชุดเดียว โดยบูรณาการบทบาทของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เช่น DGA, ETDA และกรมการปกครอง
• รวบรวมสวัสดิการทุกหน่วยงานมาไว้ที่เดียวในรูปแบบที่เครื่องอ่านได้ และใช้ AI (RAG) ช่วยตอบคำถามสิทธิประโยชน์เป็นภาษาที่เข้าใจง่าย
• รัฐจะเป็นฝ่าย "ค้นหาและบอกสิทธิ" แทนการให้ประชาชนต้องไปไล่หาเอง
• พัฒนาฐานข้อมูลพิกัดบ้านและสิ่งปลูกสร้างทั่วประเทศ ผูกกับรหัส PlaceID เพียงตัวเดียว และจัดทำเป็นฐานข้อมูลกลางที่เปิดให้ใช้งานร่วมกัน ผ่านความร่วมมือของหน่วยงานหลัก ได้แก่ กรมการปกครอง (ใช้กลไกระดับหมู่บ้านในการจัดเก็บข้อมูล), ไปรษณีย์ไทย, การไฟฟ้า และการประปา รวมถึงเอกชนที่มีข้อมูล
• ออกมติ ครม. รับรองมาตรฐานข้อมูลที่เครื่องอ่านได้ (Machine-readable) เช่น ทะเบียนประวัติ หรือข้อมูลเซ็นเซอร์เมือง
• ออกมติ ครม. กำหนดให้ทุกหน่วยงานเปลี่ยนมาใช้ระบบสารบรรณอิเล็กทรอนิกส์
• ใช้ระบบ “โครงข่ายระบบแลกเปลี่ยนข้อมูลกลางของรัฐ (Government Data Exchange Center: GDX)” เพื่อเชื่อมโยงข้อมูลหลัก (Master Data) ระหว่างหน่วยงาน ตามประกาศที่คณะกรรมการพัฒนารัฐบาลดิจิทัลได้ประกาศไว้
• แปลงกฎหมายผังเมืองและข้อบัญญัติท้องถิ่น ให้เป็นระบบ Logic มาตรฐาน (Rule / Decision Tree) ที่ระบบสามารถตรวจสอบได้อัตโนมัติก่อนการยื่นคำขอจริง
• ภาครัฐทำหน้าที่กำหนดและรับรองกติกา (Regulatory Logic) ในรูปแบบ Machine-readable และเปิดให้เชื่อมต่อผ่าน API
• เปิดข้อมูลงบประมาณท้องถิ่นผ่าน Open API
• กำหนดให้ซอฟต์แวร์ที่พัฒนาด้วยงบประมาณของรัฐ (ยกเว้นด้านความมั่นคง) ต้องเผยแพร่เป็น Open Source และเก็บไว้ในคลังกลาง (Repository)

• เพิ่มประสิทธิภาพ
• บริการประชาชนรวดเร็ว
• ใช้งานง่ายเหมือนกันทุกหน่วยงาน
• ประชาชนได้รับบริการทั้งภาครัฐและเอกชนโดยสะดวกและมีมาตรฐานความปลอดภัยในการใช้งาน
• รับสวัสดิการ (เบี้ยผู้สูงอายุ/เด็กเล็ก) ทันทีเมื่อคุณสมบัติครบ โดยไม่ต้องลงทะเบียน
• การช่วยเหลือภัยพิบัติและเยียวยาที่แม่นยำรายหลังคาเรือน
• เพิ่มประสิทธิภาพการทำงานในหน่วยงานรัฐ
• ลดการใช้ดุลพินิจเรียกรับผลประโยชน์
• ลดภาระการทำงานของเจ้าหน้าที่รัฐ
• ลดการคีย์ข้อมูลซ้ำซ้อนและไม่จำเป็น
• ประหยัดงบประมาณประเทศ
• หน่วยงานต่าง ๆ สามารถนำซอฟต์แวร์ที่มีลักษณะเดียวกันไปใช้ต่อยอดได้
• สร้างภาพจำเดียวให้ประชาชนใช้งานได้จริงในชีวิตประจำวัน (One Government Digital ID)
• รัฐจะเป็นฝ่าย "ค้นหาและบอกสิทธิ" แทนการให้ประชาชนต้องไปไล่หาเอง
• ทุกแพลตฟอร์มภาครัฐที่ต้องกรอกที่อยู่สามารถเชื่อมต่อผ่าน API โดยใช้ PlaceID เพียงตัวเดียว
• ลดการผูกขาดข้อมูลเฉพาะหน่วยงาน
• ทุกหน่วยงานเชื่อมต่อข้อมูลกันได้แบบไร้รอยต่อ
• ยุติการขอสำเนาเอกสารและการจัดเก็บข้อมูลซ้ำซ้อน
• ทำให้ขั้นตอนอนุญาตจริงของภาครัฐเหลือเพียงการตรวจยืนยันและออกใบอนุญาต
• ประชาชนและสื่อสามารถนำไปทำ Dashboard ติดตามการใช้งบได้ง่าย แทนการไล่อ่านไฟล์ PDF ของแต่ละหน่วยงาน
• ซอฟต์แวร์ ตรวจสอบได้
• ซอฟต์แวร์ พัฒนาต่อยอดได้
• ทำให้การดิจิทัลของรัฐเป็นระบบเดียว เชื่อมโยงกันได้ และยั่งยืนในระยะยาว

• ประชาชน
• ธุรกิจ
• หน่วยงานรัฐ
• เจ้าหน้าที่รัฐ
• ทุกภาคส่วน
• ภาคเอกชน

• โครงสร้างที่ออกแบบมานานหลายทศวรรษเริ่มกลายเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม
• ภาครัฐที่ "อุ้ยอ้ายและล่าช้า"
• ประเทศไทยกำลังเผชิญกับ “กับดักเชิงโครงสร้าง” 4 ประการ ที่ทำให้ระบบราชการไม่สามารถขับเคลื่อนประเทศได้อย่างเต็มศักยภาพ:
• โครงสร้างล้าสมัย ตามไม่ทันเศรษฐกิจยุคใหม่: การมีหน่วยงานจำนวนมากทำให้เกิดภารกิจที่ทับซ้อนกัน ขาดเอกภาพในการสั่งการ และสิ้นเปลืองงบประมาณโดยใช่เหตุ ส่งผลให้การแก้ปัญหาที่ซับซ้อน เช่น การจัดการน้ำ หรือสิ่งแวดล้อม ทำได้ยากเพราะติดขัดเรื่องอำนาจหน้าที่ระหว่างหน่วยงาน
• กฎระเบียบจำนวนมากซ้ำซ้อน ใช้ทรัพยากรไม่คุ้มค่า: เรามีกฎหมาย ระเบียบ และใบอนุญาตนับแสนฉบับที่บังคับใช้มาอย่างยาวนาน บางส่วนประกาศใช้เมื่อหลายสิบปีก่อน แต่ยังมีผลบังคับใช้อยู่ และไม่สอดคล้องกับเทคโนโลยีปัจจุบัน ทำให้ประชาชนต้องแบกรับภาระในการเดินเอกสาร ในขณะที่ข้าราชการเองก็หมดเวลาไปกับงานเอกสารมากกว่าการทำงานเชิงนโยบาย ผลคือภาครัฐทำงานหนัก แต่ไม่เกิดผลคุ้มค่าต่อประชาชนเท่าที่ควร
• อำนาจรวมศูนย์เกินไป การให้บริการช้าและไม่ยืดหยุ่น: การตัดสินใจเรื่องสำคัญมักกระจุกตัวอยู่ที่ส่วนกลาง ทั้งที่ปัญหาหลายอย่างเป็นเรื่องเฉพาะพื้นที่ เช่น การอนุญาตโรงงานขนาดเล็ก หรือการจัดการสาธารณูปโภคในชุมชน การต้องรอคำสั่งจากส่วนกลาง ทำให้ตัดสินใจล่าช้า ไม่ตอบโจทย์ และไม่สอดคล้องกับพื้นที่
• การประเมินผลงานไม่เชื่อมโยงกับประชาชน: ระบบประเมินผลงานปัจจุบันเน้นการ "ทำตามขั้นตอน" มากกว่า "ผลลัพธ์ที่ประชาชนได้รับ" ทำให้การทำงานเชิงนวัตกรรมเกิดขึ้นยาก เพราะระบบแรงจูงใจไม่สนับสนุน

• ปฏิรูปราชการให้คล่องตัว
• ลดความซ้ำซ้อน
• ยุบรวมหน่วยงาน
• ล้างกฎระเบียบล้าสมัย
• กระจายอำนาจสู่ท้องถิ่น
• ประเมินผลจากคุณภาพชีวิตประชาชน
• ผ่าตัดโครงสร้าง: ปรับโครงสร้างราชการ
• ควบรวมหน่วยงานซ้ำซ้อน
• ทบทวนภารกิจของหน่วยงานรัฐทั้งหมด
• ยุบรวมหน่วยงานที่มีหน้าที่ทับซ้อนกัน
• เพิ่มบทบาทสำนักงานปลัดกระทรวง
• ยกระดับ สำนักงานปลัดกระทรวง ให้เป็น "สมอง" ของกระทรวง
• สำนักงานปลัดกระทรวง มีหน้าที่กำหนดนโยบาย
• สำนักงานปลัดกระทรวง เสนอกรอบงบประมาณ
• สำนักงานปลัดกระทรวง กำกับติดตามหน่วยงานในกระทรวงให้เดินไปในทิศทางเดียวกัน
• จัดระเบียบรูปแบบองค์กรของรัฐทั้งหมดใหม่
• แบ่งบทบาทหน่วยงานให้ชัดเจน ได้แก่ (1) องค์กรกำกับดูแล และกำหนดนโยบาย (Regulator & Policy Maker) - หน่วยงานรัฐ (2) หน่วยงานส่งเสริม (Promoter) - องค์การมหาชน (3) หน่วยงานให้บริการ (Service Provider) - รัฐวิสาหกิจ
• ปรับบทบาทหน่วยงานส่วนภูมิภาคบางส่วนให้เป็นหน่วยงานตรวจสอบมาตรฐานบริการสาธารณะของท้องถิ่น
• ปรับปรุงระบบประเมินผลงานที่เชื่อมโยงกับผลลัพธ์จริงของประชาชน
• เปลี่ยนตัวชี้วัดจากจำนวนโครงการ เป็น "คุณภาพชีวิตของประชาชน"
• มอบหมายรัฐมนตรีทบทวนภารกิจทุกกระทรวง
• นายกรัฐมนตรีมอบหมายงานให้รัฐมนตรีแต่ละกระทรวงจัดทำรายงานการทบทวนภารกิจของหน่วยงานรัฐทั้งหมด สำหรับพิจารณาร่วมกับรายงานการทบทวนภารกิจภาครัฐในภาพรวม
• แก้ พ.ร.บ. ระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน และ พ.ร.บ. ปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม
• ปรับปรุงอำนาจหน้าที่ของสำนักปลัดกระทรวงต่างๆ ให้ทำหน้าที่ออกนโยบาย จัดสรรงบประมาณ และกำกับการบริหารจัดการของหน่วยงานอื่นๆ ในกระทรวง รวมไปถึงการจัดระเบียบประเภทหน่วยงานรัฐ และส่วนภูมิภาค
• รวมศูนย์ตัวชี้วัดชุดเดียวกัน
• รวมศูนย์การประเมินผลและตัวชี้วัดของแต่ละหน่วยงาน เช่น สภาพัฒน์ กพร. สำนักงบประมาณ กพ. ให้ใช้ตัวชี้วัดชุดเดียวกัน และ/หรือ สอดคล้องกัน โดยมุ่งเน้นการประเมินผลลัพธ์ที่เกี่ยวข้องกับคุณภาพชีวิตประชาชน
• นำเอาผลการประเมินมาใช้ในการปรับปรุงวิธีการดำเนินโครงการ
• สร้างระบบติดตามความก้าวหน้าแบบโปร่งใส ให้ประชาชนตรวจสอบได้
• สร้างระบบติดตามความก้าวหน้า ด้วยการมีข้อมูลเปิด (Open Data) เป็นเครื่องมือสำคัญที่ช่วยลดดุลพินิจและเพิ่มความน่าเชื่อถือ
• เปิดเผยรายชื่อกฎที่ถูกยกเลิก / ปรับปรุง
• รายงานความคืบหน้าของเป้าหมายทางนโยบาย ผ่านเว็บไซต์กลาง
• เปิดโอกาสให้ ประชาชน สื่อ และภาคธุรกิจสามารถให้ความเห็นต่อร่างกฎหมายได้
• สร้างวัฒนธรรมองค์กรที่บริการประชาชน
• สร้างระบบให้รางวัลแก่ข้าราชการและเจ้าหน้าที่ที่ “พร้อมให้บริการประชาชน” มากกว่าเป็นผู้ที่ “ควบคุมตามกฎระเบียบ” ผ่าน:
• การอบรมเกี่ยวกับการบริการสาธารณะ
• ระบบแรงจูงใจ เช่น ประเมินผลงานจากผลลัพธ์
• การยกย่องทีมที่ปรับปรุงบริการได้จริง
• ทำงานร่วมกับท้องถิ่น ภาคธุรกิจ และประชาชน

• รัฐที่ตอบโจทย์ยุคดิจิทัลอย่างแท้จริง
• ภาครัฐที่ "คล่องตัวและตอบโจทย์" ความต้องการของประชาชนในยุคดิจิทัล
• ความซ้ำซ้อน ลดลง
• หน่วยงาน ถูกยุบรวม
• กฎระเบียบล้าสมัย ถูกล้าง
• อำนาจ กระจายสู่ท้องถิ่น
• คุณภาพชีวิตประชาชน ดีขึ้น
• โครงสร้างราชการ ถูกปรับ
• หน่วยงานซ้ำซ้อน ถูกควบรวม
• ภารกิจของหน่วยงานรัฐทั้งหมด ถูกทบทวน
• หน่วยงานที่มีหน้าที่ทับซ้อนกันถูกยุบรวม
• บทบาทสำนักงานปลัดกระทรวง เพิ่มขึ้น
• สำนักงานปลัดกระทรวง เป็น "สมอง" ของกระทรวง
• สำนักงานปลัดกระทรวง กำหนดนโยบาย ได้ดีขึ้น
• สำนักงานปลัดกระทรวง เสนอกรอบงบประมาณ ได้ดีขึ้น
• สำนักงานปลัดกระทรวง กำกับติดตามหน่วยงานในกระทรวงให้เดินไปในทิศทางเดียวกัน ได้ดีขึ้น
• รูปแบบองค์กรของรัฐทั้งหมด ถูกจัดระเบียบใหม่
• บทบาทหน่วยงาน ชัดเจนขึ้น
• บทบาทหน่วยงานส่วนภูมิภาคบางส่วนเป็นหน่วยงานตรวจสอบมาตรฐานบริการสาธารณะของท้องถิ่น
• ระบบประเมินผลงานที่เชื่อมโยงกับผลลัพธ์จริงของประชาชน ดีขึ้น
• ตัวชี้วัด ถูกเปลี่ยนจาก จำนวนโครงการ เป็น "คุณภาพชีวิตของประชาชน"
• ระยะเวลารอคอยบริการ ลดลง
• ต้นทุนที่ลดลง
• ความพึงพอใจของประชาชน เพิ่มขึ้น
• ดัชนีชี้วัดการลดคอร์รัปชัน เพิ่มขึ้น
• รัฐมนตรี จัดทำรายงานการทบทวนภารกิจของหน่วยงานรัฐทั้งหมด สำเร็จ
• อำนาจหน้าที่ของสำนักปลัดกระทรวงต่างๆ ในการออกนโยบาย จัดสรรงบประมาณ และกำกับการบริหารจัดการของหน่วยงานอื่นๆ ในกระทรวง รวมไปถึงการจัดระเบียบประเภทหน่วยงานรัฐ และส่วนภูมิภาค ถูกปรับปรุง
• ตัวชี้วัดชุดเดียวกัน ถูกใช้ และ/หรือ สอดคล้องกัน
• ผลการประเมินถูกนำไปใช้ในการปรับปรุงวิธีการดำเนินโครงการ
• ความก้าวหน้า โปร่งใส
• ประชาชนตรวจสอบ ระบบความก้าวหน้า ได้
• ดุลพินิจ ลดลง
• ความน่าเชื่อถือ เพิ่มขึ้น
• รายชื่อกฎที่ถูกยกเลิก / ปรับปรุง ถูกเปิดเผย
• รายงานความคืบหน้าของเป้าหมายทางนโยบาย ผ่านเว็บไซต์กลาง ถูกเปิดเผย
• ประชาชน สื่อ และภาคธุรกิจสามารถให้ความเห็นต่อร่างกฎหมายได้
• วัฒนธรรมองค์กรที่บริการประชาชน เกิดขึ้น
• ข้าราชการและเจ้าหน้าที่ที่ “พร้อมให้บริการประชาชน” ได้รับรางวัล
• การปฏิรูปจะสำเร็จได้

• ประชาชน
• รัฐ (ภาครัฐ, หน่วยงานราชการ, ระบบราชการ, หน่วยงานรัฐ, สำนักงานปลัดกระทรวง, กระทรวง, กรม, องค์การมหาชน, รัฐวิสาหกิจ, หน่วยงานส่วนภูมิภาค, ข้าราชการ, เจ้าหน้าที่)
• เศรษฐกิจและสังคม
• ท้องถิ่น
• นายกรัฐมนตรี
• รัฐมนตรี

• รัฐวิสาหกิจบางแห่งมีอำนาจผูกขาดตามกฎหมาย ทำให้สามารถทำกำไรได้มากโดยไม่มีคู่แข่งมาแข่งขัน
• ไม่มีแรงจูงใจในการพัฒนา
• ต้นทุนค่าใช้จ่ายด้านสาธารณูปโภค (เช่น ค่าน้ำ ค่าไฟ) ของประชาชนสูงเกินจำเป็น
• รัฐวิสาหกิจอีกหลายแห่งไม่สามารถปรับตัวและแข่งขันกับเอกชนรายอื่นได้
• ขาดประสิทธิภาพในการบริหารงาน
• ประสบภาวะขาดทุนมหาศาลอย่างต่อเนื่อง
• กลายเป็นภาระด้านงบประมาณที่รัฐบาลต้องใช้เงินภาษีของประชาชนเข้าไปแบกรับ
• โครงสร้างและภารกิจ ของรัฐวิสาหกิจหลายแห่ง ไม่เคยถูกปรับปรุงให้เข้ากับบริบทของเศรษฐกิจและสังคมที่เปลี่ยนไป
• ความไม่กล้าหาญทางการเมืองของรัฐบาลในอดีต ทำให้แทนที่จะเข้ามาแก้ไขปัญหา กลับเข้ามาแสวงหาผลประโยชน์ทางการเมืองจากรัฐวิสาหกิจเหล่านั้น

• ผลักดัน 3 เรื่องสำคัญ หากได้เป็นรัฐบาล

• ทบทวนบทบาท:

• ตรวจสอบความจำเป็นในการดำรงอยู่ของรัฐวิสาหกิจทุกแห่งอย่างรอบด้าน

• ดำเนินการอย่างหนึ่งอย่างใดต่อไปนี้ หากพบว่ามีทางเลือกอื่นที่ประหยัดกว่า หรือมีประสิทธิภาพมากกว่า:

• ยุบ รัฐวิสาหกิจที่ไม่มีความจำเป็น แล้วโอนถ่ายองค์กร ทรัพย์สิน และภารกิจไปยังหน่วยงานที่เหมาะสมกว่า (เช่น องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น)

• ยกเลิก รัฐวิสาหกิจที่ไม่มีความจำเป็น โดยยุติบางภารกิจ/โครงการ หรือยกเลิกกฎหมาย/ข้อบังคับ ที่ให้สิทธิพิเศษแก่รัฐวิสาหกิจนั้น

• แปลงสภาพรัฐวิสาหกิจเป็นองค์กรมหาชน

• ปรับปรุงการกำกับดูแลกิจการ สำหรับรัฐวิสาหกิจที่ยังมีความจำเป็น ให้มีมาตรฐานเดียวกับบริษัทเอกชนขนาดใหญ่ที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์

• จัดตั้งบรรษัทรัฐวิสาหกิจแห่งชาติ (Super Holding Company):

• ปรับเปลี่ยนสถานะของรัฐวิสาหกิจแต่ละแห่งให้อยู่ในรูปแบบ “บริษัทจำกัด” ที่มีโครงสร้างผู้ถือหุ้นชัดเจน

• ดึงผู้เชี่ยวชาญด้านการบริหารธุรกิจระดับสูงเข้ามาดูแลการบริหารทิศทางโดยรวมของรัฐวิสาหกิจทั้งหมด

• ใช้กลไกของ "คณะกรรมการนโยบายรัฐวิสาหกิจ (คนร.)" ซึ่งมีนายกรัฐมนตรีเป็นประธาน โดยอาศัยอำนาจตามกฎหมายที่มีอยู่ ร่วมกับอำนาจของฝ่ายบริหารผ่านคณะรัฐมนตรี มาจัดระเบียบรัฐวิสาหกิจในปัจจุบัน

• ยุบเลิกรัฐวิสาหกิจ ในปัจจุบัน

• ปรับรูปแบบ และกฎเกณฑ์การกำกับดูแลกิจการ ในปัจจุบัน

• ตั้งคณะทำงานขึ้นมาเพื่อแก้ปัญหาเฉพาะเจาะจงของรัฐวิสาหกิจบางรายที่ประสบปัญหาขาดทุนเรื้อรัง

• แก้ไข พ.ร.บ.การพัฒนาการกำกับดูแลและบริหารรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2562

• ปรับโครงสร้างของคณะกรรมการนโยบายรัฐวิสาหกิจ (คนร.)

• จัดตั้งบรรษัทรัฐวิสาหกิจแห่งชาติ (Super Holding Company) ให้เป็นองค์กรใหม่ที่แยกตัวออกจากกระทรวงการคลังอย่างชัดเจน

• ทำหน้าที่เป็นตัวแทนผู้ถือหุ้นในสัดส่วนของกระทรวงการคลังเดิม

• พิจารณาลดสัดส่วนการถือหุ้นของรัฐในรัฐวิสาหกิจบางแห่ง โดยเฉพาะในอุตสาหกรรมที่มีการแข่งขันสูง

• พิจารณานำรัฐวิสาหกิจบางแห่งเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์

• บริการประชาชนอย่างคุ้มค่า
• มีประสิทธิภาพในการบริหารงานทัดเทียมกับคู่แข่งในตลาด
• การบริหารจัดการ ของรัฐวิสาหกิจ เป็นไปในทิศทางเดียวกันและเกิดประสิทธิภาพสูงสุด
• ลดสัดส่วนตัวแทนจากฝ่ายการเมืองและข้าราชการประจำ ในคณะกรรมการนโยบายรัฐวิสาหกิจ (คนร.)
• เพิ่มความเป็นอิสระในการดำเนินงาน ของคณะกรรมการนโยบายรัฐวิสาหกิจ (คนร.) ภายใต้กรอบนโยบายภาพใหญ่ของรัฐบาล
• องค์กร รัฐวิสาหกิจ ดำเนินงานอย่างคล่องตัว
• เพิ่มประสิทธิภาพในการบริหาร ของรัฐวิสาหกิจ ให้ทัดเทียมกับบริษัทเอกชนชั้นนำ
• สามารถแข่งขันได้อย่างยั่งยืน
• เพิ่มช่องทางการระดมทุน ของรัฐวิสาหกิจ
• สามารถแข่งขันกับภาคเอกชนได้อย่างมีประสิทธิภาพ

• ประชาชน
• รัฐบาล
• รัฐวิสาหกิจ
• บริษัทเอกชนขนาดใหญ่ที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์
• ฝ่ายการเมืองและข้าราชการประจำ
• กระทรวงการคลัง

• การจัดระเบียบรัฐวิสาหกิจในปัจจุบันจะทำใน ระยะสั้น
• การแก้ไข พ.ร.บ. และจัดตั้งบรรษัทจะทำใน ระยะกลาง
• การลดสัดส่วนการถือหุ้นและนำรัฐวิสาหกิจเข้าตลาดหลักทรัพย์จะทำใน ระยะยาว

• ระบบปัจจุบันมีความเสี่ยงสูงต่อการทุจริตและการผูกขาด
• งบประมาณรั่วไหลไปกับราคาสินค้าที่แพงเกินจริงหรือโครงการที่ไม่ได้มาตรฐาน
• ต้นทุนค่าเสียโอกาสจากช่องโหว่ทางกฎหมาย
• กฎระเบียบที่อนุญาตให้หน่วยงานรัฐจัดซื้อโดยวิธีนี้สำหรับสินค้ามูลค่าต่ำกว่า 500,000 บาท และการให้สิทธิพิเศษซื้อตรงจากรัฐวิสาหกิจโดยไม่ต้องแข่งขัน ถือเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ที่บั่นทอนกลไกตลาดและเปิดโอกาสให้เกิดการใช้จ่ายที่สูงเกินจริง ซึ่งคิดเป็นมูลค่าการใช้จ่ายที่ไม่ผ่านการแข่งขันสูงถึง 444,000 ล้านบาทต่อปี
• กฎระเบียบที่บังคับให้เอกชนต้องวางเงินสดหรือหลักทรัพย์เพื่อค้ำประกันซองประมูล (Bid Bond) ทำให้เงินทุนหมุนเวียนของภาคธุรกิจหายไปจากระบบเศรษฐกิจถึงปีละ 85,000 ล้านบาท
• การทุจริตในงานก่อสร้างมักเกิดขึ้น "หลังเซ็นสัญญา" เช่น การแอบแก้ไขสัญญา การใช้วัสดุที่ไม่ได้มาตรฐาน หรือการเบิกเงินแต่งานไม่คืบหน้า เนื่องจากข้อมูลในระยะนี้ไม่ได้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะเพื่อการตรวจสอบ
• โครงการขนาดใหญ่ที่มีมูลค่าเกิน 100 ล้านบาท ซึ่งเสี่ยงต่อการล็อกสเปกหรือการทุจริตเชิงนโยบาย แต่ปัจจุบันยังขาดกลไกการตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญภายนอกที่เป็นกลาง เนื่องจากระบบการใช้ "ข้อตกลงคุณธรรม" (Integrity Pact) ยังคงเป็นแบบสมัครใจ

• ปฏิรูปการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐ
• อุดรูรั่ว
• ปิดช่องโหว่ทุจริต
• ลดวิธีเจาะจง
• บังคับเปิดข้อมูลหลังเซ็นสัญญา
• ใช้ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบโครงการใหญ่
• ปิดช่องโหว่
• ลดต้นทุนแฝง
• ลดการจัดซื้อแบบเจาะจงและขจัดสิทธิพิเศษรัฐวิสาหกิจ
• ยกเลิกหลักประกันซอง
• เปิดข้อมูลต่อหลังเซ็นสัญญาแล้ว
• โครงการ 100 ล้านบาทขึ้นไปต้องตรวจสอบจากคนนอก
• เปลี่ยนกฎระเบียบให้สินค้าทั่วไปต้องใช้วิธีเชิญชวนให้ยื่นซองเสนอราคาหรือการแข่งขันราคา (e-bidding) แทนวิธีเฉพาะเจาะจง
• ปรับปรุงกฎกระทรวง กําหนดวงเงินการจัดซื้อจัดจ้างพัสดุโดยวิธีเฉพาะเจาะจง วงเงินการจัดซื้อจัดจ้างที่ไม่ทําข้อตกลง เป็นหนังสือ และวงเงินการจัดซื้อจัดจ้างในการแต่งตั้งผู้ตรวจรับพัสดุ พ.ศ. 2560
• ยกเลิกกฎกระทรวงที่ให้สิทธิหน่วยงานรัฐซื้อของจากรัฐวิสาหกิจได้โดยไม่ต้องประมูล
• ปรับปรุงกฎกระทรวงกำหนดกรณีการจัดซื้อจัดจ้างพัสดุโดยวิธีเฉพาะเจาะจงพ.ศ. 2561 และทบทวนกฎกระทรวงกําหนดพัสดุและวิธีการจัดซื้อจัดจ้างพัสดุที่รัฐต้องการส่งเสริมหรือสนับสนุน พ.ศ. 2563
• เร่งพัฒนาระบบตลาดอิเล็กทรอนิกส์ (e-shopping) และกรอบข้อตกลงการจัดซื้อรวม (Framework Agreement)
• แก้ไขระเบียบกระทรวงการคลัง (พ.ศ. 2560) ข้อ 166 เพื่อยกเลิกการวางหลักประกันซอง
• เปลี่ยนมาใช้มาตรการลงโทษที่เด็ดขาดแทน เช่น การขึ้นบัญชีดำ (Blacklist) ผู้ทิ้งงานไม่ให้เข้าประมูลงานรัฐอีก
• บังคับให้โครงการก่อสร้างมูลค่า 10 - 100 ล้านบาท ต้องเปิดเผยข้อมูลตามมาตรฐานความโปร่งใสในการก่อสร้างภาครัฐ (Construction Transparency Initiative: CoST)
• ข้อมูลที่ต้องเปิดเผยผ่านระบบจัดซื้อจัดจ้างอิเล็กทรอนิกส์ (e-GP) ต้องครอบคลุมถึงข้อมูลสำคัญตลอดวงจรของโครงการ ตั้งแต่ก่อนทำสัญญา ระหว่างทำสัญญา และหลังทำสัญญา รวมถึงรายงานความคืบหน้า การแก้ไขสัญญา และการเบิกจ่ายเงิน
• กำหนดให้โครงการมูลค่าเกิน 100 ล้านบาท ต้อง เข้าร่วมข้อตกลงคุณธรรม (จากเดิมที่เป็นระบบสมัครใจ)
• ส่งผู้เชี่ยวชาญอิสระเข้าไปสังเกตการณ์ตั้งแต่ขั้นตอนการร่างขอบเขตงาน (TOR) จนถึงการตรวจรับงาน

• ประหยัดภาษีหมื่นล้าน
• สร้างประโยชน์กลับคืนสู่สังคมได้อย่างมหาศาล
• ดึงทรัพยากรที่สูญเสียไปจากความไร้ประสิทธิภาพกลับคืนมา
• ใช้ ทรัพยากรที่ดึงกลับมา ในการพัฒนาประเทศและยกระดับธรรมาภิบาลทางการคลังมากกว่าแค่การปราบทุจริตเพียงอย่างเดียว
• คาดว่าจะประหยัดงบประมาณจากการลดต้นทุนของผู้ประกอบการได้ ปีละเกือบ 40,000 ล้านบาท ต่อปี
• รัฐวิสาหกิจต้องแข่งขันด้านราคาและคุณภาพกับเอกชน
• เพิ่มประสิทธิภาพและลดภาระงานธุรการ
• คาดว่าจะประหยัดงบประมาณจากการลดต้นทุนแฝงของผู้ประกอบการได้ประมาณ 5,700 ล้านบาท ต่อปี
• จากการทดลองใช้แนวทาง CoST ในประเทศไทย พบว่าสามารถประหยัดงบประมาณได้ถึงร้อยละ 7.4
• หากบังคับใช้ CoST กับทุกโครงการที่เข้าข่าย จะสามารถประหยัดงบประมาณได้ถึง 22,843 ล้านบาท ต่อปี
• โครงการที่เข้าร่วมข้อตกลงคุณธรรม สามารถลดงบประมาณลงได้เฉลี่ยร้อยละ 8.2
• การบังคับใช้มาตรการข้อตกลงคุณธรรม จะช่วยประหยัดงบประมาณได้ถึง 30,311 ล้านบาท ต่อปี
• ป้องปรามการล็อกสเปกและการฮั้วประมูล

• ภาครัฐ
• สังคม
• ประเทศ
• หน่วยงานรัฐ
• รัฐวิสาหกิจ
• เอกชน
• ภาคธุรกิจ
• ผู้ประกอบการ
• สาธารณะ

• ระบบงบประมาณของไทยในปัจจุบันมีข้อจำกัดที่ทำให้รัฐบาลใช้จ่ายเงินได้อย่างไม่เต็มที่ และเพิ่มความเสี่ยงทางการคลัง 5 ประการหลัก:
• งบประมาณกระจัดกระจาย (Fragmented Budget): ระบบปัจจุบันไม่ได้นับรวมเงิน "นอกงบประมาณ" (เช่น เงินกองทุนหมุนเวียน, รายได้ท้องถิ่น, รัฐวิสาหกิจ) อย่างครบถ้วน ทำให้เราไม่สามารถมองเห็น "สุขภาพการคลัง" ของประเทศทั้งหมดได้อย่างแท้จริง
• วินัยการคลังอ่อนแอ (Weak Fiscal Discipline): กลไกกำกับดูแลการเงินการคลังไม่เข้มแข็งพอ ทำให้รัฐมีการใช้จ่ายเกินตัวจนหนี้สาธารณะเพิ่มสูงขึ้น ขณะเดียวกัน รัฐสภาก็มีอำนาจจำกัดในการควบคุมรายจ่ายประจำและค่าใช้จ่ายตามข้อผูกพันที่มีสัดส่วนสูง ทำให้โครงสร้างงบประมาณแข็งตัวต่อการปรับเปลี่ยน
• จัดสรรแบบฐานอดีต (Incrementalism): การจัดทำงบประมาณส่วนใหญ่มักเป็นการปรับเพิ่ม/ลดเพียงเล็กน้อยจากปีที่แล้ว ทำให้ขาดความยืดหยุ่นในการตอบสนองสถานการณ์ใหม่ ๆ และมีพื้นที่ว่างทางการคลัง (Fiscal Space) จำกัดสำหรับการริเริ่มนโยบายใหม่ที่จำเป็น
• ใช้จ่ายขาดประสิทธิภาพ (Inefficiency): ตัวชี้วัดผลการดำเนินงานของหน่วยงานราชการขาดความท้าทาย และเน้นที่การทำตามขั้นตอนมากกว่าผลลัพธ์จริง อีกทั้งยังประสบปัญหาการเบิกจ่ายงบประมาณที่ล่าช้า
• ธรรมาภิบาลอ่อนแอ/ไม่โปร่งใส (Weak Governance): รัฐยังไม่มีการเปิดเผยข้อมูลที่ครบถ้วน เป็นปัจจุบัน และอยู่ในรูปแบบ Open Data (ไฟล์ที่นำไปประมวลผลต่อได้) ทำให้ประชาชนและภาควิชาการตรวจสอบและติดตามการใช้งบประมาณได้อย่างยากลำบาก

• หยุดงบประมาณรั่วไหล
• สร้างวินัยการคลังที่เข้มแข็ง
• ล้างระบบจัดสรรงบแบบเดิม
• เปลี่ยนเป็นฐานศูนย์เริ่มจากความจำเป็นจริง
• บังคับใช้หลักความคุ้มค่า
• เพิ่มงบอุดหนุนทั่วไปให้หน่วยงานทำงานคล่องตัว
• เน้นผลลัพธ์ที่เป็นประโยชน์ต่อประชาชน
• จัดทำงบประมาณแบบรวมยอด (Consolidated Budget): บังคับให้นำเงินนอกงบประมาณทั้งหมด (รวมสถานะหนี้และภาระทางการคลังอื่น ๆ) เข้าสู่กระบวนการจัดทำงบประมาณและต้องผ่านการพิจารณาของรัฐสภา
• เพิ่มศักยภาพกลไกกำกับวินัยการคลังให้เข้มแข็ง:
• ให้รัฐสภามีอำนาจพิจารณาแผนงบประมาณรายได้-รายจ่าย และการก่อหนี้สาธารณะทั้งหมดตั้งแต่ขั้นต้น (Pre-budget Statement) ก่อนการจัดทำงบประมาณในรายละเอียด
• พิจารณาเพิ่มกฎการคลังที่รัดกุม เช่น กำหนดเพดานอัตราภาระการชำระดอกเบี้ยต่อรายได้สุทธิของรัฐ
• เปลี่ยนไปจัดสรรงบประมาณแบบฐานศูนย์ (Zero-based Budgeting):
• เปลี่ยนแนวคิดการจัดสรรงบประมาณเป็นการ "คิดใหม่ ทำใหม่" (Top Down Budgeting) โดยคณะรัฐมนตรีกำหนดกรอบวงเงินสูงสุดสำหรับแต่ละยุทธศาสตร์ตั้งแต่ต้น
• ปรับหลักเกณฑ์การคัดกรองคำของบประมาณให้ยึดโยงกับหลัก ความคุ้มค่า (Value for Money) อย่างแท้จริง
• เพิ่มประสิทธิภาพการใช้จ่าย:
• ปรับปรุงตัวชี้วัดผลการดำเนินงานให้สะท้อนผลลัพธ์ที่จับต้องได้
• ปรับหลักเกณฑ์การจัดซื้อจัดจ้างให้ยืดหยุ่นและคล่องตัว
• พิจารณาจัดสรรงบประมาณในรูปแบบ เงินอุดหนุนทั่วไป (Block Grant) ให้มากขึ้นสำหรับหน่วยงานที่ต้องการความคล่องตัวในการบริหารจัดการ
• สร้างระบบธรรมาภิบาลที่โปร่งใสตรวจสอบได้:
• เปิดเผยข้อมูลการจัดทำงบประมาณอย่างครบถ้วนและเป็นปัจจุบัน ในรูปแบบ Open Data (เช่น ไฟล์ Excel ที่คอมพิวเตอร์ประมวลผลได้)
• เปิดช่องทางการมีส่วนร่วมของประชาชนในการติดตาม วิเคราะห์ และตรวจสอบงบประมาณอย่างมีความหมาย
• การแก้ไขกฎหมายสำคัญ:
• แก้ไข พ.ร.บ. วิธีการงบประมาณ พ.ศ. 2561: เพื่อกำหนดให้เกิดการจัดทำงบประมาณแบบรวมยอด (Consolidated Budget), กำหนดกลไก "แผนงบประมาณประจำปี" (Pre-budget Statement) และเพิ่มความโปร่งใสของข้อมูล
• แก้ไข พ.ร.บ. วินัยการเงินการคลังของรัฐ สำคัญ: เพื่อปรับองค์ประกอบของคณะกรรมการนโยบายการเงินการคลัง และทบทวนการกำหนดสัดส่วนงบลงทุนขั้นต่ำร้อยละ 20 เพื่อให้การกำหนดงบประมาณรายจ่ายมาจากโครงการที่จำเป็นจริงๆ
• ทบทวนงบประมาณหลายเส้นทาง: พิจารณายกเลิกแนวทางการจัดทำงบประมาณที่ซ้ำซ้อน เช่น งบจังหวัด/กลุ่มจังหวัด, งบ Flagship และงบบูรณาการ
• การจัดตั้งองค์กรตรวจสอบ:
• จัดทำ พ.ร.บ. ว่าด้วยสำนักงบประมาณของรัฐสภา (PBO): เพื่อให้ PBO มีอำนาจหน้าที่ในการศึกษาวิเคราะห์และเข้าถึงข้อมูลเพื่อตรวจสอบถ่วงดุลฝ่ายบริหารได้อย่างเต็มศักยภาพ
• มาตรการระยะสั้น (ในระหว่างที่กฎหมายยังไม่แล้วเสร็จ):
• รัฐบาลและสำนักงบประมาณควรนำข้อเสนอที่เป็นประโยชน์ไปปฏิบัติทันที โดยเฉพาะการจัดส่งข้อมูลที่ครบถ้วนและเป็นระบบเกี่ยวกับเงินนอกงบประมาณ รายได้สาธารณะ หนี้สาธารณะ และภาระทางการคลังอื่นต่อรัฐสภา
• ควรกำหนดกรอบงบประมาณรายจ่ายขั้นสูงของแต่ละกระทรวง เพื่อเริ่มต้นใช้แนวคิด Top Down Budgeting โดยไม่รอการแก้ไขกฎหมายเสร็จสิ้น

• สร้างวินัยการคลังที่เข้มแข็ง
• หน่วยงานทำงานคล่องตัว
• ประเทศสามารถมองเห็น "สุขภาพการคลัง" ของประเทศทั้งหมดได้อย่างแท้จริง
• กลไกกำกับดูแลการเงินการคลังเข้มแข็งขึ้น
• รัฐมีการใช้จ่ายไม่เกินตัว
• หนี้สาธารณะไม่เพิ่มสูงขึ้น
• มีความยืดหยุ่นในการตอบสนองสถานการณ์ใหม่ ๆ
• มีพื้นที่ว่างทางการคลัง (Fiscal Space) ไม่จำกัดสำหรับการริเริ่มนโยบายใหม่ที่จำเป็น
• ไม่ประสบปัญหาการเบิกจ่ายงบประมาณที่ล่าช้า
• รัฐมีการเปิดเผยข้อมูลที่ครบถ้วน เป็นปัจจุบัน และอยู่ในรูปแบบ Open Data (ไฟล์ที่นำไปประมวลผลต่อได้)
• ประชาชนและภาควิชาการตรวจสอบและติดตามการใช้งบประมาณได้อย่างไม่ยากลำบาก
• สร้างความยั่งยืนทางการคลัง ความโปร่งใส และประสิทธิภาพ
• ประเทศเห็นภาพรวมทางการคลังทั้งหมด
• รัฐสภามีอำนาจพิจารณาแผนงบประมาณรายได้-รายจ่าย และการก่อหนี้สาธารณะทั้งหมดตั้งแต่ขั้นต้น (Pre-budget Statement) ก่อนการจัดทำงบประมาณในรายละเอียด
• มีกฎการคลังที่รัดกุม เพิ่มขึ้น
• มีการกำหนดเพดานอัตราภาระการชำระดอกเบี้ยต่อรายได้สุทธิของรัฐ
• ตัวชี้วัดผลการดำเนินงานสะท้อนผลลัพธ์ที่จับต้องได้
• ข้อมูลการจัดทำงบประมาณถูกเปิดเผยอย่างครบถ้วนและเป็นปัจจุบัน ในรูปแบบ Open Data (เช่น ไฟล์ Excel ที่คอมพิวเตอร์ประมวลผลได้)
• มีการเปิดช่องทางการมีส่วนร่วมของประชาชนในการติดตาม วิเคราะห์ และตรวจสอบงบประมาณอย่างมีความหมาย
• เพิ่มความโปร่งใสของข้อมูล
• การกำหนดงบประมาณรายจ่ายมาจากโครงการที่จำเป็นจริงๆ
• PBO มีอำนาจหน้าที่ในการศึกษาวิเคราะห์และเข้าถึงข้อมูลเพื่อตรวจสอบถ่วงดุลฝ่ายบริหารได้อย่างเต็มศักยภาพ

• ประชาชน
• ภาควิชาการ
• หน่วยงาน
• รัฐบาล
• รัฐสภา
• ประเทศ
• คณะรัฐมนตรี
• สำนักงบประมาณ
• กระทรวง

• การมีส่วนร่วมต่ำ: ประชาชนออกมาใช้สิทธิเลือกตั้งท้องถิ่นน้อยกว่าการเลือกตั้งระดับชาติอย่างมีนัยสำคัญ
• ขาดการแข่งขัน: การแข่งขันทางการเมืองมักขาดความยึดโยงกับนโยบาย และบ่อยครั้งผู้บริหารท้องถิ่นใช้วิธีลาออกก่อนครบวาระเพื่อสร้างความได้เปรียบทางการเมือง ทำให้การแข่งขันไม่เป็นไปตามครรลองปกติ
• ขาดความโปร่งใส: การจัดการเลือกตั้งยังถูกตั้งคำถามเรื่องประสิทธิภาพและความเป็นกลาง เช่น สัดส่วนบัตรเสียที่สูง ข้อจำกัดในการสังเกตการณ์ หรือความกังวลเรื่องความเป็นกลางของเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่ทำหน้าที่จัดการเลือกตั้งเอง

• กำหนดให้ทุก 4 ปี มี "วันมหกรรมเลือกตั้งท้องถิ่น" 1 วัน ที่ประชาชนจะได้เลือกตั้งท้องถิ่นพร้อมกัน ทุกฝ่าย (นายกและสมาชิกสภา) ทุกพื้นที่ (ทั่วประเทศ) และ ทุกระดับ (อบจ., เทศบาล, อบต., กทม., พัทยา)
• หากผู้บริหารพ้นจากตำแหน่งก่อนครบวาระ ให้จัดการเลือกตั้งซ่อมเฉพาะวาระที่เหลืออยู่
• ใช้วิธีให้นายกสำรอง (จากบัญชีรายชื่อที่เสนอตอนหาเสียง) ขึ้นดำรงตำแหน่งแทน
• ให้สิทธิประชากรแฝง (ผู้ที่ทำงานหรืออาศัยในพื้นที่ต่างจากทะเบียนบ้าน) กว่า 9 ล้านคน สามารถลงทะเบียนเลือกตั้งในพื้นที่ที่ตนใช้ชีวิตจริงได้
• เปิดระบบเลือกตั้งล่วงหน้า (ในเขต, นอกเขต, นอกราชอาณาจักร)
• ขยายช่องทางอื่น สำหรับการเลือกตั้ง เช่น ทางไปรษณีย์หรือออนไลน์
• ปรับลดระยะเวลาการย้ายทะเบียนบ้านเพื่อมีสิทธิเลือกตั้งจาก 1 ปี เหลือ 90 วัน
• หากย้ายไม่ถึง 90 วัน ยังคงสิทธิเลือกตั้งในเขตเดิมได้
• เข้มงวดมาตรฐานหน่วยเลือกตั้งเพื่ออำนวยความสะดวกแก่ผู้สูงอายุและคนพิการ
• อบรมกรรมการประจำหน่วยเรื่องการอำนวยความสะดวก
• ปรับลดอายุขั้นต่ำสำหรับผู้มีสิทธิรับสมัครเป็นสมาชิกสภาท้องถิ่นและผู้บริหารท้องถิ่น (ปัจจุบันกำหนดไว้ที่ 25 ปีและ 35 ปีตามลำดับ)
• ทบทวนไม่ให้การไม่ไปใช้สิทธิออกเสียงเลือกตั้ง นำไปสู่การสูญเสียสิทธิด้านอื่น ๆ เกินจำเป็น
• ปรับให้การจำกัดสิทธิหายทันทีที่บุคคลดังกล่าวได้ไปใช้สิทธิในการเลือกตั้งครั้งถัดไป
• ออกแบบและกำหนดรูปแบบบัตรเลือกตั้งให้ชัดเจน: เช่น กำหนดให้สีบัตรเลือกตั้งเป็นคู่สีตรงข้าม บังคับใช้เหมือนกันทั้งประเทศ และกำหนดให้ข้อมูลบนบัตรเลือกตั้งมีความครอบคลุมมากขึ้น (เช่น ชื่อผู้สมัคร รูปผู้สมัคร ชื่อพรรคการเมืองหรือกลุ่มการเมือง)
• วางมาตรฐานการจำแนกบัตรดี-บัตรเสีย ให้ชัดเจนและคงเส้นคงวาสำหรับทุกหน่วย
• เพิ่มช่องทางออนไลน์ในการยื่นบัญชีรายรับรายจ่ายของผู้รับสมัครเลือกตั้ง
• กำหนดเกณฑ์และขอบเขตการมีส่วนร่วม ของนักการเมือง (ระดับชาติ) ในการช่วยผู้สมัครรับเลือกตั้ง (ท้องถิ่น) ให้ชัดเจน
• กำหนดให้มีการรายงานและเผยแพร่ผลการนับคะแนน รายหน่วยเลือกตั้ง อย่างรวดเร็ว ผ่านระบบออนไลน์ที่ประชาชนเข้าถึงได้โดยทั่วไปตลอดเวลา และในรูปแบบที่นำไปวิเคราะห์ประมวลผลต่อได้
• เพิ่มการคุ้มครองสิทธิในการสังเกตการณ์เลือกตั้ง เช่น สิทธิในการสังเกตการณ์การนับคะแนนเลือกตั้งได้อย่างสะดวกและใกล้ชิด รวมถึงสิทธิในการถ่ายภาพนิ่งและภาพเคลื่อนไหว
• เปลี่ยนผู้รับผิดชอบหลักในการจัดการเลือกตั้งท้องถิ่น จากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เป็น คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.)
• ให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีหน้าที่เพียงการสนับสนุนงานเท่านั้น
• กำหนดให้ กกต. เป็นผู้รับผิดชอบเรื่องงบประมาณและบุคลากรในการจัดการเลือกตั้งท้องถิ่น
• จัดสรรงบประมาณประจำปีสำหรับการเลือกตั้งท้องถิ่นที่สามารถวางแผนล่วงหน้าได้อย่างชัดเจน
• ผลักดัน ร่างแก้ไข พ.ร.บ. เลือกตั้งท้องถิ่น (สำหรับข้อเสนอ 1-6)
• ผลักดัน ร่างแก้ไข พ.ร.บ. จัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 ฉบับ (อบจ. / เทศบาล / อบต. / กทม. / เมืองพัทยา)
• กำหนดวันสำหรับการ รีเซ็ต (reset) การเลือกตั้งท้องถิ่น เพื่อให้เกิด "วันมหกรรมเลือกตั้งท้องถิ่น" (Super Local Election Day)

• มีประสิทธิภาพ โปร่งใส และเปิดกว้างสำหรับการมีส่วนร่วมของประชาชน ของระบบการเลือกตั้งท้องถิ่น
• สร้างความตื่นตัว ในการเลือกตั้ง
• ประหยัดงบประมาณ
• ทำให้แผนพัฒนาท้องถิ่นสอดรับกัน
• รักษาวงรอบการเลือกตั้งใหญ่ให้ตรงกัน
• ลดความสับสน ในบัตรเลือกตั้ง
• เพิ่มหลักประกันเรื่องความเป็นกลางและประสิทธิภาพในการจัดการเลือกตั้ง

• ประชาชน
• นายกและสมาชิกสภา
• ผู้บริหาร ท้องถิ่น
• นายกสำรอง
• ประชากรแฝง (ผู้ที่ทำงานหรืออาศัยในพื้นที่ต่างจากทะเบียนบ้าน) กว่า 9 ล้านคน
• ผู้สูงอายุ
• คนพิการ
• กรรมการประจำหน่วย
• คนรุ่นใหม่
• ผู้มีสิทธิรับสมัครเป็นสมาชิกสภาท้องถิ่นและผู้บริหารท้องถิ่น
• ผู้รับสมัครเลือกตั้ง
• บุคคล ที่ไม่ได้ไปใช้สิทธิออกเสียงเลือกตั้ง
• นักการเมือง (ระดับชาติ)
• ผู้สมัครรับเลือกตั้ง (ท้องถิ่น)
• องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
• คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.)

• รัฐราชการรวมศูนย์ (Centralized Bureaucracy): ปัจจุบันอำนาจตัดสินใจส่วนใหญ่อยู่ที่ส่วนกลางและส่วนภูมิภาค มากกว่าองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มาจากการเลือกตั้ง ทำให้การแก้ปัญหาระดับพื้นที่ล่าช้าและไม่ตรงจุด
• อำนาจการบริหารพื้นที่จำกัด: หน่วยงานที่ประชาชนเลือกมาโดยตรงมีอำนาจน้อย จนไม่สามารถจัดการทรัพยากรหรือแก้ไขปัญหาสำคัญในพื้นที่ของตนเองได้อย่างอิสระ
• อุปสรรคจากการกำกับดูแล: การที่ส่วนกลางและส่วนภูมิภาคกำกับดูแลอย่างเข้มงวดเกินไป ทำให้ท้องถิ่นไม่กล้าตัดสินใจจัดทำบริการสาธารณะใหม่ๆ กลายเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาท้องถิ่น

• เสนอให้ผู้บริหารสูงสุดระดับจังหวัดมาจากการเลือกตั้งของประชาชนโดยตรง
• เปลี่ยนจากเดิมที่มีผู้บริหารซ้ำซ้อน 2 คน (ผู้ว่าราชการจังหวัดจากการแต่งตั้ง + นายก อบจ. จากการเลือกตั้ง) ไปสู่รูปแบบที่มี ผู้บริหารจังหวัดจากการเลือกตั้งเพียงคนเดียว
• ถ่ายโอนอำนาจสู่ท้องถิ่น: โอนภารกิจและอำนาจตัดสินใจทั้งหมดของผู้ว่าราชการจังหวัดเดิม มาไว้กับผู้บริหารที่มาจากการเลือกตั้ง
• ถ่ายโอนงานของส่วนภูมิภาคบางส่วนมาอยู่กับท้องถิ่น
• ปรับบทบาทส่วนภูมิภาคมาเป็นหน่วยกำกับมาตรฐานบริการสาธารณะท้องถิ่น และเป็นหน่วยส่งเสริมการพัฒนาเมืองให้ท้องถิ่น
• เร่งรัดการถ่ายโอนภารกิจตามแผนการกระจายอำนาจ ฉบับที่ 1, 2 และ 3 โดยแก้ไขกฎหมายระดับพระราชบัญญัติที่เป็นอุปสรรค
• ปรับโครงสร้างการบริหารประเทศให้เป็นเอกภาพ โดยมีผู้บริหารที่มาจากการเลือกตั้งในทุกระดับ
• ถ่ายโอนกำลังคนให้ท้องถิ่น: จัดทำแผนถ่ายโอนข้าราชการและบุคลากรจากส่วนกลางและส่วนภูมิภาค ที่ปฏิบัติงานด้านบริการสาธารณะที่ทับซ้อนกัน ให้มาสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น

• ผู้ว่าราชการจังหวัดมาจากการเลือกตั้ง (จังหวัดจัดการตนเอง)
• มอบอำนาจบริหารจัดการบริการสาธารณะให้ท้องถิ่นอย่างแท้จริง
• กำลังคนสอดคล้องกับภารกิจใหม่ในพื้นที่

• ประชาชน

• การสร้างระบอบประชาธิปไตยที่มีความเข้มแข็งและสะท้อนความต้องการของประชาชนได้อย่างแท้จริง ไม่สามารถพึ่งพาแค่การลงคะแนนเสียงในวันเลือกตั้งเท่านั้น
• ยังขาด ช่องทางที่ส่งเสริมให้ประชาชนมีส่วนร่วมโดยตรงกับสถาบันทางการเมืองต่าง ๆ ได้ตลอดเวลา
• กฎหมายในปัจจุบันยังไม่ครอบคลุม หลาย ช่องทางที่สามารถอำนวยความสะดวกและเพิ่มช่องทางการมีส่วนร่วมรูปแบบใหม่ๆ
• กฎหมายในปัจจุบัน ไม่เพิ่มความยืดหยุ่นในการตอบสนองต่อปัญหา
• อุปสรรคและเงื่อนไขที่กีดกันการจัดตั้งพรรคใหม่ (เช่น จำนวนผู้ร่วมจัดตั้ง ทุนประเดิม)
• เงื่อนไขที่เพิ่มค่าใช้จ่ายด้านธุรการโดยไม่จำเป็น สำหรับพรรคการเมือง

• ยกระดับและขยายช่องทางการมีส่วนร่วมของประชาชนกับสถาบันทางการเมืองต่างๆ
• อำนวยความสะดวกประชาชนในการเข้าชื่อ
• กำหนดให้ การเข้าชื่อ ทำได้ผ่าน ช่องทางออนไลน์ในทุกกรณี
• จัดทำ ช่องทางกลาง สำหรับการเข้าชื่อในกรณีต่าง ๆ
• ขยายสิทธิการเข้าชื่อที่ถูกรับรองโดยกฎหมาย
• เพิ่มสิทธิในการเข้าชื่อเสนอร่างแก้ไขพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญ
• เพิ่มสิทธิในการเข้าชื่อเสนอให้ท้องถิ่น จัดประชามติ ในประเด็นที่อยู่ในอำนาจของท้องถิ่น
• เพิ่มสิทธิในการเข้าชื่อเสนอถอดถอน สส., สว., รัฐมนตรี, ศาลรัฐธรรมนูญ, องค์กรอิสระ และผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองอื่น ๆ
• เพิ่มสิทธิในการเข้าชื่อเสนอข้อเรียกร้องต่อสภา โดยให้รัฐมนตรีตอบ หรือให้สภาพิจารณาเสนอเป็นญัตติเพื่ออภิปรายในที่ประชุมใหญ่
• เผยแพร่ข้อมูลการทำงานอย่างเป็นระบบ (Open Data)
• จัดเก็บและเผยแพร่ข้อมูลการทำงานของสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา (เช่น สถิติการเข้าประชุม, สถิติการลงคะแนน, บทอภิปรายรายบุคคล, สถานะของร่างกฎหมาย ในรูปแบบที่วิเคราะห์ต่อได้)
• เปิดเผยข้อมูลกระบวนการสรรหาผู้ดำรงตำแหน่งในองค์กรอิสระ (เช่น ข้อมูลผู้สมัคร และบันทึกการลงมติของคณะกรรมการสรรหา)
• ถ่ายทอดสดการประชุมคณะกรรมาธิการ (ยกเว้นกรณีจำเป็น)
• ถ่ายทอดสดการแสดงวิสัยทัศน์ ของผู้สมัครเข้ารับการสรรหาเป็นผู้ดำรงตำแหน่งในองค์กรอิสระ
• ลดอุปสรรคและเงื่อนไขที่กีดกันการจัดตั้งพรรคใหม่ (เช่น จำนวนผู้ร่วมจัดตั้ง ทุนประเดิม)
• ปลดล็อกให้พรรคการเมือง ระดมทุนจากประชาชนและผู้บริจาครายย่อยได้ง่ายขึ้น (เช่น ขายสินค้าออนไลน์ได้, ออกใบเสร็จออนไลน์ได้)
• ลดเงื่อนไขที่เพิ่มค่าใช้จ่ายด้านธุรการโดยไม่จำเป็น (เช่น การประชุมใหญ่จัดออนไลน์ได้)
• ทบทวนฐานความผิดและอัตราโทษสำหรับพรรคการเมืองให้เหมาะสมและได้สัดส่วน (เช่น ทบทวนเงื่อนไขการยุบพรรคให้สอดคล้องหลักสากล โดยลงโทษคณะกรรมการบริหารหรือกรรมการรายบุคคลแทนการยุบทั้งพรรค)
• กำหนดให้มีการประเมินผลกระทบของร่างกฎหมายต่อเด็กและเยาวชน (Child and Youth Impact Assessment - CYIA) ในประเด็นที่เกี่ยวข้อง
• กำหนดให้มีการประเมินผลกระทบของการจัดสรรงบประมาณต่อคนทุกเพศ (Gender-Responsive Budgeting - GRB)
• ทบทวนและปรับลดอายุขั้นต่ำในการมีสิทธิทางการเมือง (เช่น อายุขั้นต่ำในการสมัครรับเลือกตั้ง)
• คุ้มครองความปลอดภัยของคนทุกเพศ จากปัญหาการล่วงละเมิดทางเพศ
• สร้างกลไกตรวจสอบที่เป็นอิสระ เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยของคนทุกเพศ จากปัญหาการล่วงละเมิดทางเพศ
• ปฏิรูป สภาเด็กและเยาวชน ให้มาจากการเลือกตั้งจากเด็กและเยาวชนในวงกว้าง
• เพิ่มบทบาทเชิงนโยบายอย่างอิสระ ของสภาเด็กและเยาวชน (เช่น การมีส่วนร่วมในกระบวนการแก้ไขกฎหมาย / การตั้งกระทู้ต่อฝ่ายบริหาร)
• ปรับปรุงกฎหมายเพื่อให้ท้องถิ่นมีอำนาจในการผลักดันหรือออกระเบียบเพื่อรองรับการจัดทำงบประมาณแบบมีส่วนร่วม (Participatory Budgeting - PB)
• กำหนดมาตรฐานกลางในการกำกับดูแลการจัดทำ PB ของท้องถิ่นทั่วประเทศ โดยให้เป็นหน้าที่ของคณะกรรมการการกระจายอำนาจฯ (ก.ก.ถ.)
• สนับสนุนการนำระบบกลางสำหรับการเสนอ-กลั่นกรอง-คัดเลือกโครงการผ่าน ช่องทางออนไลน์ มาใช้
• ขับเคลื่อนนโยบายนี้ผ่านการแก้ไขและปรับปรุงกลไกทั้งในและนอกสภา
• ผลักดันร่างแก้ไขกฎหมายที่เกี่ยวข้องในทุกระดับ (รัฐธรรมนูญและพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญ, พ.ร.บ. จัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และ พ.ร.บ. ประชามติ, พ.ร.บ. ส่งเสริมการพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ, ข้อบังคับการประชุมสภา)
• ประสานและร่วมมือกับหน่วยงานรัฐเพื่อออกแบบกลไก
• ให้สำนักนายกรัฐมนตรีเป็นเจ้าภาพในการประสานงานกับหน่วยงานต่าง ๆ
• ร่วมมือกับสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา และสำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล เพื่อปรับปรุงระบบกลางทางกฎหมาย (ระบบรับฟังความเห็นออนไลน์ต่อร่างกฎหมาย)
• ร่วมมือกับกรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น เพื่อจัดทำระบบกลางให้ประชาชนเข้าชื่อเสนอข้อบัญญัติท้องถิ่น สำหรับทุกท้องถิ่นทั่วประเทศ

• สร้างระบอบประชาธิปไตยที่มีความเข้มแข็ง สะท้อนความต้องการของประชาชนได้อย่างแท้จริง
• ประชาชนมี ช่องทางที่ส่งเสริมให้มีส่วนร่วมโดยตรงกับสถาบันทางการเมืองต่าง ๆ ได้ตลอดเวลา
• อำนวยความสะดวกและเพิ่มช่องทางการมีส่วนร่วมรูปแบบใหม่ๆ
• ข้อมูลการทำงานของสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา (เช่น สถิติการเข้าประชุม, สถิติการลงคะแนน, บทอภิปรายรายบุคคล, สถานะของร่างกฎหมาย) ในรูปแบบที่วิเคราะห์ต่อได้
• ข้อมูลกระบวนการสรรหาผู้ดำรงตำแหน่งในองค์กรอิสระ (เช่น ข้อมูลผู้สมัคร และบันทึกการลงมติของคณะกรรมการสรรหา) ในรูปแบบที่ตรวจสอบได้ง่าย
• ถ่ายทอดสดการประชุมคณะกรรมาธิการ (ยกเว้นกรณีจำเป็น)
• ถ่ายทอดสดการแสดงวิสัยทัศน์ ของผู้สมัครเข้ารับการสรรหาเป็นผู้ดำรงตำแหน่งในองค์กรอิสระ
• พรรคการเมือง "เกิดง่าย อยู่ได้ ตายยาก"
• พรรคการเมือง ระดมทุนจากประชาชนและผู้บริจาครายย่อยได้ง่ายขึ้น
• ลดเงื่อนไขที่เพิ่มค่าใช้จ่ายด้านธุรการโดยไม่จำเป็น (เช่น การประชุมใหญ่จัดออนไลน์ได้)
• ฐานความผิดและอัตราโทษสำหรับพรรคการเมือง เหมาะสมและได้สัดส่วน
• สภาเด็กและเยาวชน มาจากการเลือกตั้งจากเด็กและเยาวชนในวงกว้าง
• สภาเด็กและเยาวชน เพิ่มบทบาทเชิงนโยบายอย่างอิสระ
• ท้องถิ่นมีอำนาจในการผลักดันหรือออกระเบียบเพื่อรองรับการจัดทำงบประมาณแบบมีส่วนร่วม (Participatory Budgeting - PB)

• ประชาชน
• ท้องถิ่น
• พรรคการเมือง
• เด็กและเยาวชน

กระบวนการรับฟังความคิดเห็นในปัจจุบันมักเป็นเพียง "พิธีกรรม" เพื่อให้ครบขั้นตอนตามกฎหมาย มากกว่าการเปิดกว้างเพื่อรับฟังเสียงที่ส่งผลต่อการตัดสินใจจริง โดยมีปัญหาหลัก 5 ประการ

1. รับฟังโดยไม่มีการรับรู้: ขาดการประชาสัมพันธ์ที่ทั่วถึง เข้าถึงผู้มีส่วนได้ส่วนเสียเพียงวงแคบ
2. รับฟังโดยไม่มีความหมาย: ความเห็นของประชาชนไม่ถูกนำไปพิจารณาในกระบวนการตัดสินใจเชิงนโยบาย
3. รับฟังโดยไม่มีทางเลือก: รับฟังความเห็นในขั้นตอนที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงหรือยุติโครงการได้แล้ว ประชาชนมีทางเลือกแค่ "เอาหรือไม่เอา" ไม่มีสิทธิเสนอทางเลือกอื่น
4. รับฟังโดยไม่มีความไว้วางใจ: ความเป็นกลางของผู้จัดกระบวนการถูกตั้งคำถาม เช่น กรณีบริษัทที่ปรึกษาการทำ การประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม (EIA) ถูกว่าจ้างโดยตรงจากเจ้าของโครงการ
5. รับฟังโดยไม่มีเจตจำนง: หน่วยงานหรือเจ้าของโครงการมักดำเนินการตามมาตรฐานขั้นต่ำสุด หรือใช้ช่องโหว่ทางกฎหมายเพื่อหลีกเลี่ยงการรับฟังความเห็น เช่น การแบ่งซอยโครงการใหญ่ให้เป็นโครงการย่อยเพื่อเลี่ยงเกณฑ์การตรวจสอบ

• สร้างมาตรฐานกลางเพื่อรับประกันการมีส่วนร่วมของประชาชนต่อโครงการของรัฐ
  • นิยามระดับการมีส่วนร่วม (เช่น ร่วมวางแผน ร่วมตัดสินใจ ร่วมดำเนินงาน) เพื่อกำหนดมาตรฐานขั้นต่ำที่ต้องดำเนินการในแต่ละระดับ
  • นิยามการดำเนินการของรัฐแต่ละประเภท (เช่น โครงการ กิจกรรม กฎหมาย) ที่ต้องเปิดให้ประชาชนมีส่วนร่วม โดยอาจจัดทำเป็นบัญชีรายการของส่วนกลางที่สามารถเพิ่มเติมได้
  • สื่อสารเนื้อหาโครงการและช่องทางการมีส่วนร่วม ให้ไปถึงผู้มีส่วนเกี่ยวข้องอย่างสม่ำเสมอ
  • กำหนดเจ้าภาพและบทบาทของหน่วยงานที่รับผิดชอบ เพื่อให้ประชาชนไว้วางใจและยอมรับความเป็นกลางในการจัดกระบวนการ (เช่น ทบทวนให้หน่วยงานที่จัด ไม่ใช่หน่วยงานเจ้าของโครงการ)
  • ยกระดับมาตรการชดเชยเยียวยาประชาชน หลังจากดำเนินโครงการไปแล้ว เช่น การปรับปรุงการชดเชยเยียวยาในกรณีที่มีการประเมินความเสียหายต่ำกว่าความเสียหายที่เกิดขึ้นจริง
  • สร้างกลไกและวัฒนธรรมรับผิดรับชอบของหน่วยงานรัฐ เช่น เผยแพร่รายงานเกี่ยวกับการมีส่วนร่วมของประชาชนในทุกขั้นตอน
• ยกระดับการมีส่วนร่วมของประชาชน ในกระบวนการที่เฉพาะเจาะจง เช่น
  • กำหนดให้โครงการที่ต้องทำ EIA ระบุมาตรการชดเชยเยียวยาที่ชัดเจน เพื่อเป็นเงื่อนไขในการได้รับอนุญาต
  • เพิ่มกลไกการนำเงินจากกองทุนสิ่งแวดล้อมมาใช้เยียวยาความเสียหายแก่ผู้ได้รับความเสียหาย
  • เพิ่มขั้นตอนการรับฟังความคิดเห็น "ก่อน" เริ่มร่างผังเมือง
  • เพิ่มบทบาทท้องถิ่นในกระบวนการจัดทำและตัดสินใจเรื่องผังเมืองระดับพื้นที่
• ผลักดันกฎหมายกลางเพื่อกำหนดมาตรฐานขั้นต่ำที่ใช้กำกับการมีส่วนร่วมของประชาชนต่อโครงการในพื้นที่ของทุกหน่วยงานรัฐ
  • ยกระดับสถานะของกฎหมายกลาง เป็น พ.ร.บ. การมีส่วนร่วมของประชาชนฯ
  • ปรับปรุงระเบียบสำนักระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยการรับฟังความคิดเห็นของประชาชน พ.ศ. 2548
• ปรับปรุงกฎหมายเฉพาะ เพื่อกำหนดมาตรการเพิ่มเติมที่ใช้กำกับกระบวนการมีส่วนร่วมของประชาชนต่อโครงการในพื้นที่แบบเจาะจง
  • ปรับปรุง พ.ร.บ. ส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ เพื่อกำหนดมาตรการเพิ่มเติมเกี่ยวกับกระบวนการจัดทำ EIA
  • ปรับปรุง พ.ร.บ. การผังเมือง เพื่อกำหนดมาตรการเพิ่มเติมเกี่ยวกับกระบวนการจัดทำผังเมือง

ประชาชนเข้ามามีส่วนร่วม ตัดสินใจเกี่ยวกับโครงการในพื้นที่ที่กระทบต่อชีวิตได้ตลอดกระบวนการ เพื่อสามารถร่วมกำหนดทิศทางการดำเนินการของรัฐได้อย่างแท้จริง

ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียกับโครงการระดับพื้นที่ที่ส่งผลกระทบต่อคุณภาพชีวิตโดยตรง

• ปัญหาความเหลื่อมล้ำเชิงโครงสร้างที่ส่งผลให้กลุ่มเปราะบาง เช่น เด็ก เยาวชน ผู้สูงอายุ คนพิการ และผู้ว่างงาน ถูกทอดทิ้งไว้ข้างหลัง
• กลุ่มเป้าหมายจำนวนมาก "เข้าไม่ถึงสิทธิ" เนื่องจากเข้าไม่ถึงข้อมูลและไม่มั่นใจในกระบวนการของรัฐ
• หน่วยงานภาครัฐมักจัดบริการในลักษณะ "ตั้งรับ" คือรอให้ผู้เดือดร้อนเข้ามาหาเอง ทำให้เกิดการตกหล่นของกลุ่มคนที่เปราะบางที่สุด ซึ่งขัดกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDGs) ขององค์การสหประชาชาติ ที่มุ่งเน้นการช่วยเหลือกลุ่มที่ลำบากที่สุดก่อน
• แนวทางที่เป็นอยู่จึงยิ่งซ้ำเติมปัญหาความยากจนข้ามรุ่นและความเหลื่อมล้ำในสังคมไทย

1. สนับสนุนการจัดตั้ง "ศูนย์ครอบครัวเข้มแข็ง"

• จดทะเบียนเป็นองค์กรสาธารณประโยชน์กับกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (พม.)
• ปกป้องสิทธิของประชาชน
• ป้องกัน/แก้ไขความรุนแรงทุกรูปแบบ
• เยี่ยมบ้านวิถีชุมชน
• จัดเก็บข้อมูลคุณภาพชีวิตทุกกลุ่มวัยอย่างละเอียด
• วิเคราะห์และส่งต่อสิทธิ
• ร่วมกับกองสวัสดิการชุมชนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพื่อนำประชาชนเข้าสู่ระบบสวัสดิการที่เหมาะสม
• ส่งต่อคดีวิกฤตเข้าสู่ระบบคุ้มครองสหวิชาชีพระดับจังหวัด
• ออกแบบนโยบายท้องถิ่น
• สนับสนุนข้อมูลให้ท้องถิ่นนำไปบรรจุใน ข้อบัญญัติ/เทศบัญญัติ หรือแผนพัฒนาท้องถิ่นเพื่อแก้ปัญหาได้ตรงจุด
• ยกระดับเป็นหน่วยจัดบริการ เช่น ศูนย์ดูแลเด็กเล็ก, โปรแกรมหลังเลิกเรียน (After School Programme), แหล่งเรียนรู้ชุมชน และศูนย์ดูแลผู้สูงอายุกลางวัน (Day Care)

2. ปรับปรุงกฎกระทรวงและระเบียบของ ศูนย์พัฒนาครอบครัวในชุมชน (ศพค.) เดิมที่สังกัดเพียงกรมกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว ให้กลายเป็นกลไกหลักของกระทรวง อาจโอนย้ายมาสังกัด สำนักงานปลัดกระทรวง เพื่อบูรณาการทรัพยากรจากทุกกรมให้ทำงานร่วมกันได้จริง
3. บูรณาการข้ามหน่วยงาน: จัดทำบันทึกข้อตกลงความร่วมมือ (MoU/MoA) ระหว่างกระทรวงที่เกี่ยวข้อง เพื่อวางกลไกขับเคลื่อนที่สอดคล้องกับ พ.ร.ฏ. การบริหารงานเชิงพื้นที่แบบบูรณาการ เชื่อมโยงตั้งแต่ระดับชาติไปจนถึงท้องถิ่น
4. พัฒนาศักยภาพบุคลากร: ฝึกอบรมทีมงานประจำศูนย์ให้เป็นมืออาชีพ ให้คำปรึกษาและช่วยเหลือเบื้องต้น
5. สร้างระบบประเมินผลต่อเนื่อง

• กลุ่มตกหล่น เข้าสู่ระบบสวัสดิการ
• บริการสาธารณะ ตอบโจทย์ชุมชน
• รัฐบรรลุภารกิจ สร้างความมั่นคงของมนุษย์
• ท้องถิ่นจัดบริการสาธารณะได้ ทั่วถึง
• คดีวิกฤตเข้าสู่ระบบคุ้มครองสหวิชาชีพระดับจังหวัด

• กลุ่มเปราะบาง (เช่น เด็ก เยาวชน ผู้สูงอายุ คนพิการ และผู้ว่างงาน)

• องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
• กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (พม.)

• รัฐไทยยังคงปฏิบัติต่อคนไทยในต่างประเทศในฐานะ “ผู้ขอรับบริการเป็นครั้งคราว” ทำให้เกิดปัญหาหลักที่สะสมมายาวนาน ส่งผลให้คนไทยในต่างแดนเสียสิทธิและโอกาส
• ปัญหาการยืนยันตัวตนและเอกสาร: ระบบราชการไทยมักผูกติดกับบัตรประจำตัวประชาชนแบบกายภาพ เมื่อบัตรหมดอายุหรือสูญหาย การทำธุรกรรมพื้นฐานจึงกลายเป็นเรื่องยาก แม้พาสปอร์ตไทยจะเป็นเอกสารที่รัฐออกให้เช่นกัน แต่ในทางปฏิบัติกลับไม่สามารถใช้ทดแทนบัตรประชาชนได้ในหลายกรณี
• ภาระทางทะเบียนและสัญชาติ: กระบวนการแจ้งเกิดและถือสัญชาติไทยสำหรับลูกหลานในต่างแดนมีความซับซ้อน และยังมี “ภาระพ่วง” โดยเฉพาะความกังวลเรื่องการบังคับเกณฑ์ทหาร ทำให้หลายครอบครัวชะลอการทำเรื่องสัญชาติ ทั้งที่ต้องการรักษาความผูกพันกับบ้านเกิด
• สิทธิพลเมืองที่ไม่สมบูรณ์: แม้รัฐธรรมนูญจะรับรองสิทธิการเลือกตั้งนอกราชอาณาจักร แต่ระบบยังไม่เป็นมิตรต่อผู้ใช้งาน ขาดการสื่อสารที่ทั่วถึง และขาดช่องทางให้คนไทยทั่วโลกมีส่วนร่วมในการกำหนดนโยบายสาธารณะอย่างเป็นระบบ
• ความช่วยเหลือฉุกเฉินที่ยังไม่เพียงพอ: ในภาวะวิกฤต ช่องทางการติดต่อรัฐไทยยังกระจัดกระจาย โดยเฉพาะกลุ่มแรงงานไทยที่สร้างรายได้มหาศาลส่งกลับประเทศ แต่มักเผชิญการละเมิดสิทธิแรงงานและการถูกเอารัดเอาเปรียบ ซึ่งงบประมาณช่วยเหลือทางกฎหมายของกระทรวงแรงงานในปัจจุบันยังมีน้อยเกินไปเมื่อเทียบกับจำนวนปัญหา
• การสูญเสียทุนทางปัญญา: รัฐไทยยังไม่มีแพลตฟอร์มกลางที่ต่อเนื่องในการดึงดูดความรู้และเครือข่ายของคนไทยผู้เชี่ยวชาญในต่างแดนมาพัฒนาประเทศอย่างเป็นรูปธรรม

• รวมศูนย์บริการคนไทยในต่างประเทศไว้ที่จุดเดียว
• ตั้งศูนย์บริการคนไทยทั่วโลก เป็น One-stop service สำหรับคนไทยในต่างประเทศ
• พลิกโฉมบริการรัฐด้วยระบบดิจิทัลและการคุ้มครองสิทธิที่เท่าเทียม
• ดึงศักยภาพคนไทยร่วมพัฒนาประเทศ
• เชื่อมโยงระบบพิสูจน์ตัวตนดิจิทัล (ThaiID): ยอมรับพาสปอร์ตไทยและระบบระบุตัวตนดิจิทัล (Digital ID) เป็นหลักฐานยืนยันตัวตนเต็มรูปแบบในการใช้บริการกงสุล งานทะเบียน และบริการภาครัฐอื่นๆ
• ยกระบบบริการสู่ดิจิทัล: ลดขั้นตอนการเดินทางและเอกสารซ้ำซ้อน
• ยกระบบบริการสู่ดิจิทัล: พัฒนาระบบการเลือกตั้งนอกราชอาณาจักรให้สะดวก โปร่งใส และปลอดภัย
• ปลดล็อกภาระ: ยกเลิกการเกณฑ์ทหารแบบบังคับ
• ปลดล็อกภาระ: เปลี่ยนเป็นระบบสมัครใจ
• จัดตั้งระบบช่วยเหลือฉุกเฉิน (Thai SOS): รวมศูนย์การแจ้งเหตุและติดตามผลการช่วยเหลือไว้ในจุดเดียว
• จัดตั้งระบบช่วยเหลือฉุกเฉิน (Thai SOS): จัดตั้ง เครือข่ายอาสาสมัครตอบสนองทันทีในพื้นที่
• จัดตั้งระบบช่วยเหลือฉุกเฉิน (Thai SOS): จัดสรรงบประมาณจ้างทนายความประจำ 6 ประเทศที่มีแรงงานไทยสูง
• สร้างแพลตฟอร์มพลังสมอง (Thai Global Talent & Ideas): สร้างช่องทางถาวรในการระดมความคิดเห็นจากผู้เชี่ยวชาญคนไทยทั่วโลกในประเด็นเศรษฐกิจ เทคโนโลยี และสังคม
• สร้างแพลตฟอร์มพลังสมอง (Thai Global Talent & Ideas): เชื่อมโยงข้อเสนอสู่หน่วยงานรัฐโดยตรง
• จัดตั้ง “ศูนย์อำนวยการคนไทยทั่วโลก (Thailand Global Citizen Service)” เพื่อบูรณาการงานที่ปัจจุบันกระจายอยู่หลายหน่วยงาน
• ปีที่ 1: ตั้งศูนย์อำนวยการคนไทยทั่วโลก
• ปีที่ 1: ออกคำสั่งและมติคณะรัฐมนตรีเพื่อบูรณาการข้อมูลระหว่างหน่วยงาน
• ปีที่ 1: เริ่มระบบ Remote ID Recovery ในประเทศนำร่อง 10–15 แห่ง (เมืองใหญ่ที่มีสถานทูต)
• ปีที่ 1: ยอมรับพาสปอร์ตไทยเป็นหลักฐานหลักและเพิ่มการยืนยันตัวตนผ่าน ThaiID/Biometric
• ปีที่ 1: เปิดตัว One-Stop Digital Consular (v.1) สำหรับนัดหมาย ชำระเงิน ติดตามสถานะ และแจ้งเตือน
• ปีที่ 1: ยกระดับ “Thai SOS” เป็นช่องทางเดียวระดับโลก (เบอร์/แชต/แอป)
• ปีที่ 1: จัดให้มี ระบบติดตามเคส (Case Tracking)
• ปีที่ 1: เปิดแพลตฟอร์ม Global Talent & Ideas (Beta)
• ปีที่ 1: จัดเวทีระดมสมองรายไตรมาส
• ปีที่ 1: ปรับปรุง UX การลงทะเบียนและสื่อสารสิทธิให้ใช้งานง่าย
• ปีที่ 2: เชื่อมทะเบียนราษฎร–ThaiID–บริการกงสุล เข้าด้วยกันด้วยระบบ API มาตรฐานที่ทุกหน่วยงานใช้ชุดข้อมูลเดียวกัน
• ปีที่ 2: ขยายการบริการสู่ระบบดิจิทัลเต็มรูปแบบ (End-to-End) เริ่มจากรายการเอกสารที่เสี่ยงต่ำ เช่น ระบบรับรองเอกสารอิเล็กทรอนิกส์ (e-Apostille/e-legalization)
• ปีที่ 2: เดินหน้ากฎหมายเปลี่ยนผ่านเพื่อ ยกเลิกการบังคับเกณฑ์ทหาร เปลี่ยนเป็นระบบสมัครใจ
• ปีที่ 2: ปรับกระบวนการสัญชาติ/แจ้งเกิดต่างประเทศให้มีความชัดเจนด้านเวลาบริการ (SLA)
• ปีที่ 2: เปิดตัว คูปอง “เรียนรู้ประเทศไทย” (Thailand Learning & Experience Coupon) รุ่นแรก
• ปีที่ 3: เปิดใช้งาน One-Stop Digital Consular เวอร์ชันเต็ม ที่รวมบริการหลักแทบทั้งหมดผ่านระบบลงชื่อเข้าใช้งานเดียว (Single Sign-on)
• ปีที่ 3: ทำให้ ระบบ Thai SOS เชื่อมโยงเครือข่ายอาสาและพันธมิตรท้องถิ่นในเมืองหลักอย่างครอบคลุม ทั้งด้านกฎหมายและที่พักฉุกเฉิน
• ปีที่ 3: ทำให้ แพลตฟอร์มระดมไอเดียทำงานอย่างต่อเนื่อง
• ปีที่ 3: จัดให้มี งบกองทุนเล็ก (Micro-grants) และพื้นที่ทดลองนโยบาย (Sandbox) ประจำปี
• ปีที่ 3: สรุปบทเรียนเพื่อแก้ไขกฎหมายและระเบียบที่เป็นคอขวด
• ปีที่ 3: ตั้งงบประมาณประจำปีเพื่อคุ้มครองสิทธิแรงงาน (จ้างทนายความ/ที่ปรึกษากฎหมาย) ใน 6 ประเทศเป้าหมาย

• บริการรัฐ พลิกโฉมด้วยระบบดิจิทัลและการคุ้มครองสิทธิที่เท่าเทียม
• ศักยภาพคนไทย ได้รับการดึงมาเพื่อร่วมพัฒนาประเทศ
• ขั้นตอนการเดินทางและเอกสารซ้ำซ้อน ลดลง
• ระบบการเลือกตั้งนอกราชอาณาจักร สะดวก โปร่งใส และปลอดภัย
• การได้รับสัญชาติไทย ไม่ใช่ "ภาระ" แต่เป็น "โอกาส" ของเยาวชนไทยในการเข้าถึงสิทธิและอนาคตที่เปิดกว้าง
• เยาวชนไทย ได้รับคูปองเรียนรู้และฝึกงานในไทย
• การแจ้งเหตุและติดตามผลการช่วยเหลือ รวมศูนย์ไว้ในจุดเดียว
• ความช่วยเหลือฉุกเฉิน รวดเร็ว (เครือข่ายอาสาสมัครตอบสนองทันที)
• สิทธิและความคุ้มครองทางกฎหมายแก่คนไทย* ได้รับการปกป้องอย่างเป็นธรรมและทั่วถึง
• คนไทยในต่างประเทศ ลดปัญหาเรื่องบัตรประชาชน
• ช่องทางบริการ รวมเป็นหนึ่งเดียว
• กรณีฉุกเฉิน ได้รับการจัดการให้ทันเวลา
• คนไทยในต่างประเทศ กู้คืนและออกตัวตนดิจิทัลใหม่ได้โดยไม่ต้องบินกลับไทย
• ญาติหรือผู้แจ้ง เห็นความคืบหน้า การช่วยเหลือ
• ระบบเลือกตั้ง คนใช้แล้วไม่งง
• ข้อมูล เชื่อมโยงข้ามหน่วยงานจริง
• บริการดิจิทัล ขยายตัว
• ข้อจำกัดทางกฎหมาย เริ่มได้รับการแก้ไข
• การฝึกงานและเรียนรู้วัฒนธรรม ได้รับการส่งเสริม
• คนไทยในต่างประเทศ เป็นส่วนหนึ่งของรัฐบริการสมัยใหม่อย่างถาวร
• ระบบสัญชาติและทะเบียนข้ามพรมแดนทำงานแบบ “จบในระบบ” โปร่งใส และตรวจสอบได้
• การคุ้มครองสิทธิแรงงาน ใน 6 ประเทศเป้าหมายอย่างยั่งยืน

• คนไทยในต่างประเทศ
• คนไทยทั่วโลก
• กลุ่มแรงงานไทย
• ผู้เชี่ยวชาญคนไทยทั่วโลก
• เยาวชนไทย
• ญาติหรือผู้แจ้ง เรื่องความช่วยเหลือฉุกเฉิน

• ปีที่ 1 (ทำให้ใช้ได้จริงทันที)
• ปีที่ 2 (เชื่อมระบบ-ขยายประเทศ-เริ่มปลดล็อกกฎหมาย)
• ปีที่ 3 (ครบวงจร-ยั่งยืน-ขยายผลเป็นระบบชาติ)

• เงินนอกงบประมาณประเภทที่ 2 เป็น "แดนสนธยา" ที่มืดดำที่สุดของกองทัพและระบบงบประมาณไทย
• ขาดการตรวจสอบจากภายนอก
• กองทัพบก ปกปิดข้อมูลต่อสภา: ททบ.5 ไม่เคยเปิดเผยงบการเงิน แม้ว่า คณะกรรมาธิการวิสามัญงบประมาณรายจ่ายประจำปี ได้ร้องขอข้อมูลต่อเนื่องตั้งแต่ปีงบประมาณ พ.ศ. 2563 ถึง 2568 แต่กองทัพบกเพิกเฉยและไม่เคยนำส่ง
• ความผิดปกติของผลประกอบการ: กิจการ ททบ.5 มีรายได้จากการให้เช่าโครงข่ายทีวีดิจิทัล (MUX5 และ MUX7) ซึ่งควรเป็นรายได้แบบ "เสือนอนกิน" เฉลี่ยปีละ 700-800 ล้านบาท แต่ผู้แทน ททบ.5 กลับชี้แจงว่ากิจการขาดทุนต่อเนื่อง
• ไร้ความโปร่งใสยาวนาน: ททบ.5 ดำเนินกิจการมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2500 แต่ไม่เคยมีรายงานผลประกอบการที่ตรวจสอบได้ต่อสาธารณะเลยตลอดระยะเวลากว่า 60 ปี
• ช่องโหว่ทางกฎหมายที่เอื้อให้กองทัพสร้าง "ระบบเศรษฐกิจอิสระ" และเป็นแหล่งผลประโยชน์ทับซ้อนของนายพลระดับสูง
• กระทรวงกลาโหม เป็นหน่วยงานเดียวในประเทศไทยที่มีอภิสิทธิ์ในการแบ่งเงินนอกงบประมาณออกเป็น 2 ประเภท
• กิจการหลักในกลุ่มเงินนอกงบประมาณประเภทที่ 2 (สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก (ททบ.5), กิจการคลื่นวิทยุกองทัพ, รายได้จากการให้เช่าโครงข่ายโทรทัศน์ภาคพื้นดินในระบบดิจิทัล (MUX)) อยู่ภายใต้อำนาจตาม ข้อบังคับกระทรวงกลาโหมว่าด้วยการเงิน พ.ศ. 2554 (ฉบับแก้ไขปรับปรุง) ที่ อนุญาตให้กองทัพออกกฎระเบียบบริหารจัดการและตรวจสอบกันเอง โดยไม่อยู่ภายใต้การกำกับของหน่วยงานภายนอก

• พรรคประชาชนเสนอให้ ยกเลิกเงินนอกงบประมาณประเภทที่ 2 ทั้งหมด
• รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ใช้อำนาจตามกฎหมายดำเนินการแก้ไข “ข้อบังคับกระทรวงกลาโหม ว่าด้วยการเงิน” เพื่อยกเลิกบทบัญญัติที่ให้อำนาจจัดตั้งและบริหารเงินนอกงบประมาณประเภทที่ 2
• กำหนดให้รายได้ทั้งหมดที่เกิดขึ้นจากกิจการที่เคยเป็นเงินนอกงบประมาณประเภทที่ 2 (เช่น รายได้จาก ททบ.5, ค่าเช่า MUX, ค่าโฆษณา, ค่าเช่าคลื่นวิทยุ) ต้องถูกจัดเก็บและนำส่งเป็น รายได้แผ่นดิน เข้ากระทรวงการคลังอย่างถูกต้องครบถ้วน

• ทำให้ “ททบ.5 วิทยุ คลื่นความถี่กองทัพ” ตรวจสอบได้
• นำรายได้ ททบ.5 วิทยุ และคลื่นความถี่ที่กองทัพถือส่งเข้าคลัง เพื่อสร้างความโปร่งใสตรวจสอบได้
• ยุติแดนสนธยา
• ปิดช่องโหว่ทางกฎหมาย
• สร้างธรรมาภิบาล
• ดึงกิจการพาณิชย์ของกองทัพกลับมาอยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลและระบบการคลังปกติ ตามหลักการรัฐบาลพลเรือนอยู่เหนือกองทัพ
• ความโปร่งใส: ทำให้รายได้และรายจ่ายทุกบาททุกสตางค์ของกองทัพ ต้องถูกตรวจสอบได้โดยสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน (สตง.) และสภาผู้แทนราษฎร เช่นเดียวกับหน่วยงานรัฐอื่น

• ประชาชน (ผู้ได้รับผลประโยชน์จากความโปร่งใส)
• สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน (สตง.)
• สภาผู้แทนราษฎร
• รัฐบาล

• การจัดการภัยพิบัติที่ขาดความเข้าใจ: แม้รัฐจะมีกลไกการจัดการภัยพิบัติตามแผนป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยแห่งชาติ แต่การปฏิบัติงานจริง กลับดำเนินการแบบขาดความเข้าใจ และไม่เป็นไปตามกลไกของแผนที่ถูกวางไว้ การจัดการภัยพิบัติที่ผ่านมาถูกจัดการด้วยความสับสน และใช้กฎหมายที่ซ้ำซ้อน ทำให้เกิดปัญหาผู้บัญชาการเหตุการณ์หลายคน และยังเน้นการสั่งการจากส่วนกลาง ทำให้ท้องถิ่นขาดทรัพยากรในการจัดการภัยระดับพื้นที่ ขณะที่กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย (ปภ.) ยังไม่สามารถทำหน้าที่เป็นหน่วยงานบัญชาการหลักได้อย่างเต็มศักยภาพ งบประมาณส่วนใหญ่ของประเทศจากทุกหน่วยงานยังลงไปที่การก่อสร้างเพื่อซ่อมแซม (Hard Infrastructure) มากกว่าการลงทุนในระบบเตือนภัยและการจัดการโดยชุมชน อีกทั้งการจัดสรรงบประมาณยังไม่ได้คำนึงถึงการลดความเสี่ยงภัยพิบัติอีกด้วย
• การแจ้งเตือนที่ "บอกให้รู้" แต่ "ไม่บอกให้รอด": แม้จะมีระบบ การส่งข้อความแจ้งเตือนภัยผ่านหน้าจอโทรศัพท์มือถือ (Cell Broadcast) แต่ส่วนใหญ่ยังเป็นเพียง "Informational Alert" (แจ้งข่าวสาร) ยังขาด "Emergency Alert" (การเตือนภัยฉุกเฉิน) ที่ระบุเวลา สถานที่ และแนวทางปฏิบัติที่ชัดเจน ทำให้ประชาชนอพยพไม่ทันเวลา อีกทั้งยังขาดการแจ้งเตือนด้วยระบบอื่น ๆ ให้เต็มศักยภาพ ทั้งในส่วนของ หอเตือนภัย วิทยุ และโทรทัศน์
• การบัญชาการที่ล่าช้าและระบบข้อมูลที่แยกส่วน: เมื่อเกิดเหตุจริง การตั้งศูนย์บัญชาการมักเกิดขึ้น "หลังเกิดภัย" ไม่ใช่ "ทันทีที่คาดว่าจะเกิดภัย" ตามที่ระบุไว้ใน พ.ร.บ.ป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย พ.ศ. 2550 นอกจากนี้ การบัญชาการเหตุการณ์ยังขาดระบบฐานข้อมูลกลางในการระบุพิกัดผู้ขอความช่วยเหลือ เพื่อปฏิบัติการร่วมกับทีมกู้ภัยและมูลนิธิต่าง ๆ ทำให้การช่วยเหลือซ้ำซ้อนและตกหล่น
• ระบบเยียวยาที่ล้าสมัยและล่าช้า: การชดเชยความเสียหายยังพึ่งพาระบบเอกสารและการทำประชาคมหมู่บ้าน ซึ่งใช้เวลานานและเสี่ยงต่อการตกหล่น แทนที่จะใช้เทคโนโลยีภาพถ่ายดาวเทียมในการยืนยันพื้นที่เสียหายเพื่อโอนเงินเข้าบัญชีประชาชนโดยตรง แม้ระเบียบเปิดช่องให้จังหวัดออกแบบเกณฑ์เพิ่มเติมได้ แต่แทบไม่ถูกนำมาใช้ เพราะไม่ได้มีการเปิดช่องให้ท้องถิ่น รวมถึงภาคประชาชนมีส่วนร่วมในการแสดงความเห็น
• ปัญหาความล่าช้าของการวิเคราะห์ข้อมูล ในการแจ้งเตือนแผ่นดินไหว ที่ปัจจุบันกรมอุตุฯต้องใช้เวลาถึง 4-10 นาทีหลังเกิดเหตุในการแจ้งเตือนภัยให้กับประชาชน
• ปัญหาเชิงระบบที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน เช่น การขาดความต่อเนื่องของประกันภัย/ การไม่สามารถต่อทะเบียนรถยนต์ที่มีการดัดแปลงเพื่อใช้ในภารกิจด้านการจัดการภัยพิบัติของมูลนิธิหรืออาสาสมัคร
• ปัญหาที่ปัจจุบันอปพร.ต้องทำงานมากกว่า 8 ชั่วโมงถึงจะได้ค่าตอบแทน 300 บาท หากไม่ใช่อปพร. ต้องใช้ระเบียบฯค่าเดินทางมาเป็นค่าตอบแทน ที่ต้องทำงานมากกว่า 12 ชั่วโมง ถึงจะได้ค่าตอบแทน 240 บาท

• ปฏิรูป ปภ.: ปรับโครงสร้างการทำงานกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย
• จัดทำแผนที่ระบุความเสี่ยงรายพื้นที่ (ไม่ใช่แค่แผนที่แสดงภัย)
• ส่งเสริมให้ชุมชนสามารถจัดการภัยพิบัติ
• แก้ไขพ.ร.บ.ป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย พร้อมตรวจสอบการปฏิบัติงานจริงทั้งหมดของภัยแต่ละระดับตามแผนป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยแห่งชาติ ปี 2565-2570
• ยกร่างแผนแม่บทฉบับใหม่ปี 2571-2575
• กำหนดตัวชี้วัดระยะยาว
• รื้อระบบการเตือนภัย: กำหนดอำนาจและขั้นตอนของการเตือนภัยทุกประเภท
• เปลี่ยนระบบการแจ้งเตือนแผ่นดินไหวจากปัจจุบันที่ต้องใช้เวลา 4-10 นาที มาเป็นระบบ Integrated Primary seismic waves
• นำค่าพยากรณ์ปริมาณน้ำฝนสะสมมาจำลอง (simulation) เพื่อคาดการณ์พื้นที่ที่จะได้รับผลกระทบพร้อมระดับการท่วมของน้ำให้ประชาชนล่วงหน้า
• พัฒนาระบบรับข้อมูลการแจ้งเตือนโดยภาคประชาชนโดยให้มีการสะสมคะแนนนักแจ้งเตือนภาคประชาชนด้วย
• ออกเป็นมติของคณะกรรมการบริหารระบบเตือนภัยพิบัติแห่งชาติ
• กระจายอำนาจเตือนภัย: กำหนดอำนาจท้องถิ่นและชุมชนแจ้งเตือนแบบ Emergency alert
• จัดเตรียมและตรวจสอบความพร้อมของศูนย์อพยพในพื้นที่เสี่ยงตามวงรอบ ก่อนเข้าช่วงฤดูกาลเสี่ยงภัย
• ตั้งศูนย์บัญชาการตามระดับภัย ไม่ว่าจะเป็นระดับท้องถิ่น ไปจนถึงระดับชาติ
• ดำเนินการด้วย ระบบ Single Command จากผู้บัญชาการเหตุการณ์แบ่งตามระดับภัย
• ยกระดับภารกิจของกระทรวงอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องการช่วยเหลือภารกิจภัยพิบัติ เช่น กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมในการจัดทำแผนจัดการขยะในภาวะวิกฤต กระทรวงสาธารณสุขในการยกระดับการช่วยเหลือเคสเร่งด่วนทางอากาศ และทีมช่วยเหลือเยียวยาจิตใจผู้ประสบภาวะวิกฤต (MCATT) กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ในการเตรียมอาหารบรรจุภัณฑ์พร้อมทานสำหรับภาวะวิกฤต หรือ การกำหนดกลไกการบัญชาการภัยพิบัติของกระทรวงกลาโหม ให้ตรงกับแผนป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยแห่งชาติ
• จัดทำแพลตฟอร์มระบบบัญชาการที่สามารถระบุพิกัดพื้นที่ประสบภัย พิกัดผู้ขอความช่วยเหลือ จับคู่กับทีมกู้ภัย และติดตามผลการช่วยเหลือได้
• เปิดระบบฐานข้อมูลกลางให้มูลนิธิและอาสาสมัครลงทะเบียนล่วงหน้า
• เชื่อมโยงฐานข้อมูลดังกล่าวเข้ากับระบบการขอใบอนุญาตต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงานของมูลนิธิและอาสาสมัคร
• ออกระเบียบปรับค่าตอบแทนให้สมเหตุสมผล
• แก้ไขระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยเงินทดรองราชการช่วยเหลือผู้ประสบสาธารณภัย พร้อมหลักเกณฑ์การเยียวยาของภัยแต่ละประเภท
• ให้ท้องถิ่นมีบทบาทในการใช้เงินทดรองราชการในส่วนของการ ป้องกัน/ยับยั้ง “ก่อนเกิดเหตุ” และในส่วนของการช่วยเหลือผู้ประสบภัยใน “ขณะเกิดเหตุ” รวมถึงการตัดสินใจออกแบบการใช้เงินทดรองราชการ “นอกเหนือ”หลักเกณฑ์

• ปกป้องการสูญเสียและชีวิตของประชาชน
• ปภ.มีประสิทธิภาพ โดยการปรับตัวชี้วัดอ้างอิงบนฐานความเสี่ยงภัย
• ใช้กำหนดงบประมาณตามระดับความเสี่ยงจริง แก้ปัญหามือใครยาวสาวได้สาวเอา
• ชุมชนสามารถจัดการภัยพิบัติได้อย่างเข้มแข็ง (Community Based Disaster Risk Management)
• ยกระดับการจัดการความเสี่ยงภัยพิบัติของไทยให้เท่าทันโลก
• แก้ไขปัญหาความล่าช้าของการวิเคราะห์ข้อมูล
• ระบบ Integrated Primary seismic waves ที่สามารถแจ้งเตือนแผ่นดินไหวได้ภายใน 1-2 นาทีหลังเกิดเหตุ
• คาดการณ์พื้นที่ที่จะได้รับผลกระทบพร้อมระดับการท่วมของน้ำให้ประชาชนล่วงหน้า
• ปรับเพิ่มระบบการแจ้งเตือนในสภาวะฉุกเฉิน (Emergency Alert) เพื่อใช้ในการเตรียมการและอพยพล่วงหน้าอย่างรวดเร็ว จากเดิมที่มีเพียงการแจ้งเตือนแบบให้ข้อมูล (Informational Alert)
• เพื่อการประสานงานที่สะดวกรวดเร็วเมื่อเกิดเหตุ
• แก้ไขปัญหาเชิงระบบที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน เช่น การขาดความต่อเนื่องของประกันภัย/ การไม่สามารถต่อทะเบียนรถยนต์ที่มีการดัดแปลงเพื่อใช้ในภารกิจด้านการจัดการภัยพิบัติของมูลนิธิหรืออาสาสมัคร
• มี ค่าตอบแทนที่สมเหตุสมผล สำหรับ คนจัดการภัยพิบัติ
• ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยเงินทดรองราชการช่วยเหลือผู้ประสบสาธารณภัย พร้อมหลักเกณฑ์การเยียวยาของภัยแต่ละประเภท สะท้อนความเป็นจริงและง่ายต่อการเบิกจ่ายมากขึ้น
• เกิดการใช้เงินที่สอดคล้องกับลักษณะเฉพาะของภัยพิบัติในแต่ละพื้นที่ได้อย่างตรงจุดและทันท่วงที (ในกรณีเกินศักยภาพงบประมาณของท้องถิ่นที่ใช้ระเบียบว่าด้วยการช่วยเหลือประชาชนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น)

• ประชาชน
• ท้องถิ่น
• มูลนิธิและอาสาสมัคร
• อปพร.
• ผู้ประสบภัย

• สำนักงานประกันสังคมมีสถานะเป็นส่วนราชการ ทำให้การบริหารจัดการถูกแทรกแซงจากการเมือง
• การกำหนดนโยบายระยะสั้นของรัฐบาล เช่น การลดอัตราเงินสมทบเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจ ขัดต่อหลักคณิตศาสตร์ประกันภัย
• ความเสี่ยงที่กองทุนจะขาดเสถียรภาพและความยั่งยืนในระยะยาว
• ผู้ประกันตนในฐานะเจ้าของเงินขาดกลไกตรวจสอบการใช้อำนาจและงบประมาณ
• เกิดปัญหาความไม่โปร่งใส เช่น การลงทุนที่น่าสงสัย และการจัดซื้อจัดจ้างระบบไอทีราคาสูงเกินจริง
• ความพยายามลิดรอนอำนาจผู้ประกันตนผ่านการแก้ไขระเบียบเลือกตั้งบอร์ดประกันสังคม
• โครงสร้างระบบราชการทำให้การบริหารกองทุนขาดความคล่องตัว
• ไม่สามารถดึงดูดผู้เชี่ยวชาญด้านการลงทุนมืออาชีพได้เทียบเท่ากองทุนขนาดใหญ่ เช่น กบข. หรือกองทุนความมั่งคั่งในต่างประเทศ

• แก้ไขพระราชบัญญัติประกันสังคม เพื่อยกระดับธรรมาภิบาลของกองทุน
• ปรับโครงสร้างการบริหารให้มีความเป็นมืออาชีพตามมาตรฐานสากล
• ทำให้การบริหารกองทุนมีความโปร่งใส ตรวจสอบได้ และยึดโยงกับผลประโยชน์ของผู้ประกันตนเป็นหลัก
• ลดการแทรกแซงจากการเมืองและระบบราชการในการบริหารกองทุน

• กองทุนประกันสังคมมีความโปร่งใส
• มีธรรมาภิบาล
• ลดการแทรกแซงจากฝ่ายข้าราชการและการเมือง

• ผู้ประกันตน
• นายจ้าง

• แก้ไขรัฐธรรมนูญ กฎหมาย และกฎเกณฑ์ต่างๆ ให้เป็นประชาธิปไตย
• อํานวยการให้ การปฏิบัติหน้าที่ของรัฐสภา คณะรัฐมนตรี ศาล องค์กรอิสระ และหน่วยงานอื่นๆ ของรัฐ เป็นไปด้วย ความยุติธรรม เสมอภาค

• สิทธิเสรีภาพของประชาชน
• ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์
• ความผาสุกของประชาชน

ประชาชน

• ความเหลื่อมล้ำทางด้านสิทธิ โอกาส อำนาจ และศักดิ์ศรี
• การจราจร
• ขยะและสิ่งปฏิกูล
• ความแออัด
• ความเหลื่อมล้ำ
• การใช้ดุลยพินิจตามอำเภอใจของเจ้าพนักงานในการจัดเก็บภาษี
• การกระทำทุจริตต่อหน้าที่

• มุ่งเน้นการกระจายอำนาจหน่วยราชการจากส่วนกลางสู่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่องค์กรเอกชน องค์กรวิชาชีพ หรือตามสาขาอาชีพที่หลากหลาย
• ใช้ฐานของท้องถิ่นที่อยู่ใกล้ชิดกับประชาชนในการตอบสนองความความต้องการของประชาชน และ แก้ไขปัญหา
• ขจัดความเหลื่อมล้ำทางด้านสิทธิ โอกาส อำนาจ และศักดิ์ศรี
• ส่งเสริมให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการกำหนดนโยบาย การวางแผน การตัดสินใจ และการพัฒนา
• ให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเป็นหน่วยงานหลักในการจัดทำบริการสาธารณะและตัดสินใจแก้ไขปัญหาในพื้นที่
• จัดการปกครองส่วนท้องถิ่นตามหลักแห่งการปกครองตนเอง
• ส่งเสริมให้มีการปกครองในรูปแบบพิเศษตามหลักแห่งการปกครองตนเอง
• จัดให้มีการเลือกตั้งผู้บริหารตั้งแต่ระดับเขตจนถึงผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร
• แก้ปัญหาการจราจร
• กำจัดขยะและสิ่งปฏิกูล
• ทบทวนและย้ายหน่วยงานหรือองค์กรของรัฐออกจากศูนย์กลางเมือง
• ปรับโครงสร้างทางการบริหารที่เปิดโอกาสให้ประชาชนมีส่วนร่วมโดยยึดหลักธรรมาภิบาล
• ปฏิรูประบบการจัดทำงบประมาณแผ่นดิน
• จัดสรรงบประมาณเพื่อลดความเหลื่อมล้ำ
• จัดตั้ง”สถาบันอิสระ” อิสระในสังกัดสภาผู้แทนราษฎรเพื่อตรวจสอบ วิเคราะห์ ติดตามผลระบบงบประมาณแผ่นดิน
• ส่งเสริมให้ประชาชนมีส่วนร่วมในกระบวนการจัดทำงบประมาณทุกขั้นตอน
• สร้างความเป็นธรรมและเพิ่มประสิทธิภาพในระบบภาษีอากร
• จัดเก็บภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาให้ครอบคลุมรายได้จากทรัพย์สินมรดกและทรัพย์สินทุกประเภทอย่างทั่วถึงและเป็นธรรม
• ปฏิรูปหลักเกณฑ์การให้สิทธิประโยชน์
• มีหลักเกณฑ์ที่ชัดเจนเพื่อป้องกันการใช้ดุลยพินิจตามอำเภอใจของเจ้าพนักงานในการจัดเก็บภาษี
• ขจัดและป้องกันการกระทำทุจริตต่อหน้าที่
• ปรับโครงสร้างและปฏิรูประบบราชการด้วยการแก้ไขกฎระเบียบที่เกี่ยวข้อง
• ลดขนาดกำลังคน
• ถ่ายโอนบางภารกิจของภาครัฐให้ภาคเอกชนและภาคประชาสังคมดำเนินการแทน
• ปรับปรุงกฎหมายความมั่นคงภายใน
• ส่งเสริมความยุติธรรมในอาชีพข้าราชการทุกประเภทตามหลักธรรมาภิบาล
• คัดเลือก สรรหา หรือเลือกตั้งจากบุคคลที่มีความรู้ ความสามารถ ความเชี่ยวชาญ หรือมีคุณสมบัติเหมาะสม

• การปกครองส่วนท้องถิ่นสามารถมีรูปแบบที่หลากหลายเพื่อให้สอดคล้องกับสภาพพื้นที่
• รักษาผลประโยชน์ของชาติและประชาชน
• การบริหารจัดการมีประสิทธิภาพ กระชับและคล่องตัวในการให้บริการสาธารณะและตอบสนองความต้องการของประชาชนในท้องถิ่นได้อย่างแท้จริง
• ลดความแออัด
• พัฒนารูปแบบตลอดจนโครงสร้างของเมืองและบริการสาธารณะสู่การเป็นเมืองอัจฉริยะ (smart city)
• ระบบการจัดทำงบประมาณแผ่นดิน มีความสมดุลกับการจัดเก็บรายได้และสอดคล้องกับภาวะเศรษฐกิจของประเทศ
• ลดความเหลื่อมล้ำ
• เกิดประสิทธิภาพและประสิทธิผล
• เพิ่มประสิทธิภาพในระบบภาษีอากร
• ป้องกันการใช้ดุลยพินิจตามอำเภอใจของเจ้าพนักงานในการจัดเก็บภาษี
• ข้าราชการ บุคลากรของรัฐ และองค์กรต่างๆ สามารถปฏิบัติหน้าที่ตามภารกิจได้อย่างมีประสิทธิภาพ ตรงเป้าหมาย และสอดคล้องกับการพัฒนา
• เพิ่มประสิทธิภาพและความโปร่งใส
• ระบบราชการสามารถตรวจสอบได้ในวงกว้างและเชื่อมโยงกับทุกฝ่าย
• กฎหมายความมั่นคงภายในมีความสมดุลกับการพัฒนาด้านเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม และความมั่นคง
• การปรับปรุงกฎหมายความมั่นคงภายในคำนึงถึงความผาสุกของประชาชนเป็นหลัก

• องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
• ท้องที่องค์กรเอกชน
• องค์กรวิชาชีพ
• ประชาชน
• เมืองใหญ่ เช่น เชียงใหม่ นครราชสีมา ขอนแก่น ภูเก็ต จังหวัดชายแดนภาคใต้ รวมทั้งท้องถิ่นอื่นๆ ที่มีลักษณะเฉพาะ
• กรุงเทพมหานคร
• บุคคลธรรมดา
• นิติบุคคล
• เจ้าพนักงาน
• ข้าราชการ
• บุคลากรของรัฐ
• องค์กรต่างๆ
• ภาคเอกชน
• ภาคประชาสังคม
• บุคคลที่มีความรู้ ความสามารถ ความเชี่ยวชาญ หรือมีคุณสมบัติเหมาะสม

• ติดต่อราชการยากและจำกัดเวลา: ประชาชนต้องไปหน่วยงานในเวลาราชการ ต้องลางาน เดินทาง และรอคิว แม้เป็นเรื่องเล็กน้อยหรือการยื่นเอกสารซ้ำ
• เอกสารเยอะ ระบบแยกส่วน: แต่ละหน่วยงานมีแอปหรือระบบของตนเอง ต้องกรอกข้อมูลซ้ำ ใช้เอกสารกระดาษจำนวนมาก และเกิดความผิดพลาดบ่อยครั้ง
• ภาครัฐต้นทุนสูงแต่บริการไม่คล่องตัว: โครงสร้างการให้บริการแบบเดิมใช้กำลังคนและงบประมาณสูง แต่ไม่ตอบโจทย์ชีวิตประชาชนยุคดิจิทัล

• ปรับรัฐให้ “อยู่ในมือถือ” ของประชาชน บริการรัฐผ่านมือถือเป็นหลัก (Mobile-first)
• เชื่อมการให้บริการทุกหน่วยงานด้วย One-ID
• ลดเอกสารและขั้นตอน
• เปลี่ยนการยื่นคำร้อง ใบรับรอง และการติดตามสถานะ เป็นระบบดิจิทัล
• รวมบริการไว้แพลตฟอร์มเดียว

• ประชาชนเข้าถึงบริการภาครัฐผ่านโทรศัพท์มือถือได้ง่าย ทุกที่ ทุกเวลา ไม่จำกัดเวลาราชการ
• ใช้ One-ID ยืนยันตัวตนครั้งเดียว ใช้ได้ทุกบริการ ลดการกรอกข้อมูลซ้ำ
• ลดการใช้เอกสารกระดาษอย่างเป็นระบบ
• ประชาชนไม่ต้องโหลดหลายแอป ใช้ช่องทางกลางของรัฐในการเข้าถึงบริการสำคัญในชีวิตประจำวัน
• รัฐทำงานมีประสิทธิภาพขึ้น
• ลดภาระงานซ้ำซ้อน
• ลดความจำเป็นในการเพิ่มจำนวนข้าราชการ
• ปรับบทบาทบุคลากรไปสู่การให้บริการที่มีคุณภาพมากขึ้น

• ประชาชน
• ภาครัฐ

• ขั้นตอนซ้ำซ้อนหลายหน่วยงาน: ผู้ประกอบการต้องขอใบอนุญาตจากหลายหน่วยงานที่ทับซ้อนกัน ใช้เอกสารและการพิจารณาซ้ำ ทำให้กระบวนการยืดเยื้อ
• ต้นทุนเวลาและค่าใช้จ่ายสูง: การรออนุมัติยาวนานทำให้เสียโอกาสทางธุรกิจ เพิ่มต้นทุนการเริ่มต้นและการขยายกิจการ โดยเฉพาะ SME และผู้ประกอบการรายใหม่
• ความไม่ชัดเจนเปิดช่องทุจริต: กติกาและลำดับขั้นตอนที่ไม่โปร่งใสสร้างดุลพินิจสูง เสี่ยงต่อการเรียกรับผลประโยชน์และความไม่เป็นธรรม

ปรับระบบการขออนุญาตของรัฐให้เป็นจุดเดียว ใบเดียว เพื่อลดขั้นตอน ลดต้นทุน และเพิ่มความโปร่งใสในการทำธุรกิจ

• ใบอนุญาตเดียว ครอบคลุมทุกหน่วยงาน: รวมการขออนุญาตประกอบกิจการ การผลิต สิ่งแวดล้อม ความปลอดภัย แรงงาน ฯลฯ ไว้ในกระบวนการเดียว ลดการยื่นซ้ำหลายที่
• ตั้งศูนย์กลาง Super Licensing Center: ทำหน้าที่เป็นจุดติดต่อเดียว (Single Point of Contact) ผู้ประกอบการยื่นข้อมูลและเอกสารครั้งเดียว ศูนย์จะกระจายข้อมูลไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้องแทน
• บูรณาการการตรวจสอบภาคสนาม: ศูนย์ทำหน้าที่ประสานการนัดหมายและการตรวจสถานประกอบการร่วมกัน ลดการตรวจซ้ำหลายรอบ และยึดมาตรฐานเดียวด้านความปลอดภัยและคุณภาพ
• มาตรฐานเดียว โปร่งใส ตรวจสอบได้: ใช้ระบบเดียวในการกำกับ ตรวจสอบ และประเมินความปลอดภัยและมาตรฐานกิจการ ลดดุลยพินิจ และลดโอกาสคอร์รัปชัน
• ลดต้นทุนธุรกิจ ส่งเสริมการลงทุน: เมื่อขั้นตอนและเวลาในการขออนุญาตลดลง จะช่วยจูงใจให้เกิดธุรกิจใหม่ การลงทุนเพิ่มขึ้น และการขยายกิจการในประเทศ

• ลดขั้นตอน ลดต้นทุน และเพิ่มความโปร่งใสในการทำธุรกิจ
• ลดโอกาสคอร์รัปชัน
• เกิดธุรกิจใหม่ การลงทุนเพิ่มขึ้น และการขยายกิจการในประเทศ

ผู้ประกอบการขนาดกลางและเล็ก SMEs

• ข้อมูลภาครัฐยังกระจัดกระจาย ไม่เชื่อมโยงกัน
• ระบบบริการซ้ำซ้อน ประชาชนต้องยื่นเอกสารหลายที่รอเวลานาน
• พนักงานรัฐมีภาระงานเอกสารจำนวนมากทำให้การบริการล่าช้า
• ไม่มี “Open & Smart Government” ทำให้เกิดปัญหาทุจริตคอร์รัปชั่น

• พัฒนา บริการภาครัฐแบบเบ็ดเสร็จในที่เดียว แพลตฟอร์มกลางสำหรับประชาชนและธุรกิจ เข้าถึงบริการภาครัฐอย่างเบ็ดเสร็จ ใบอนุญาตหลักๆ สามารถอนุมัติได้ภายใน 1 วัน
• สร้างระบบ “Digital Governance Dashboard” แสดงผลข้อมูลเรียลไทม์เกี่ยวกับงบประมาณ การจัดซื้อจัดจ้าง และสถานะโครงการ พร้อมเปิดให้ประชาชนเข้าดูได้

• ภาครัฐ สามารถอนุมัติใบอนุญาตหลักๆ ได้ภายใน 1 วัน
• ลดเวลาและขั้นตอนราชการลง
• แสดงผลข้อมูลเรียลไทม์เกี่ยวกับงบประมาณ การจัดซื้อจัดจ้าง และสถานะโครงการ

• ประชาชน
• ธุรกิจ
• ผู้ประกอบการ
• นักลงทุน
• ภาครัฐ

• พัฒนาระบบการบริหารราชการแผ่นดินทั้งราชการส่วนกลางส่วนภูมิภาคส่วนท้องถิ่น และงานของรัฐอย่างอื่น ให้เป็นไปตามหลักการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี
• พัฒนาเจ้าหน้าที่ของรัฐให้มีความซื่อสัตย์สุจริต
• สร้างทัศนคติเป็นผู้ให้บริการประชาชน

• การบริหารราชการแผ่นดินมีประสิทธิภาพสูงสุด
• บริการสาธารณะดีขึ้น
• การใช้จ่ายเงินงบประมาณมีประสิทธิภาพสูงสุด
• เจ้าหน้าที่ของรัฐมีความซื่อสัตย์สุจริต และปฏิบัติหน้าที่อย่างมีประสิทธิภาพ
• ประชาชนได้รับความสะดวก รวดเร็วไม่เลือกปฏิบัติ

“ลด” อำนาจรัฐ “เลิก” หลายใบอนุญาต จบที่ 1 คำขอ

ราชการงานไว

อัพเกรดเป๋าตัง

แอพโอน เติม จ่าย ครบวงจร

• ดำเนินกิจการทางการเมืองอย่างมีธรรมาภิบาล มีประสิทธิภาพ
• มีความรับผิดชอบทางการเมือง

• ทำให้ ประชาชนเข้าถึงข้อมูลทางการบริหาร
• ให้ สิทธิในการตรวจสอบ
• สร้างความโปร่งใส
• ประกันประสิทธิภาพในการใช้งบประมาณ
• ประกันประสิทธิภาพในการบริหารราชการ

• ประชาชนเข้าถึงข้อมูลทางการบริหาร
• ประชาชนมีสิทธิในการตรวจสอบ
• ความโปร่งใส
• ประสิทธิภาพในการใช้งบประมาณ
• ประสิทธิภาพในการบริหารราชการ

• ประชาชน

• สร้างระบบบริหารราชการที่เชื่อมโยงอย่างมีประสิทธิภาพ
• ให้บริการประชาชนโดยยึดประชาชนเป็นศูนย์กลาง

• ระบบราชการมีประสิทธิภาพ

• ประชาชน

• มุ่งเน้นให้มีการนำเทคโนโลยีและระบบดิจิทัลมาใช้

• สร้างโอกาสทางเศรษฐกิจ สังคม และการพัฒนาทุนมนุษย์
• เพิ่มประสิทธิภาพการบริหารราชการแผ่นดิน
• เพิ่มศักยภาพในการแข่งขันของภาคเอกชน
• สร้างความเข้มแข็งให้ธุรกิจฐานราก
• สร้างโอกาสให้อุตสาหกรรมใหม่

• ภาคเอกชน
• ธุรกิจฐานราก
• อุตสาหกรรมใหม่