ภาษี

• SMEs ไทย ต้องประสบกับปัญหาจากผลกระทบอย่างหนักของเศรษฐกิจถดถอยอันเป็นผลมาจากโควิด-19

• ยกเว้นภาษีเงินได้นิติบุคคล SMEs
• ออกมาตรการมาช่วยเหลือ SMEs

• สร้างขีดความสามารถในการแข่งขันให้ SMEs ไทย

• SMEs ไทย

• ภาระค่าใช้จ่ายที่ต้องดูแลตนเองและครอบครัวของคนไทยในวัยหนุ่มสาว
• ภาระค่าใช้จ่ายที่ต้องดูแลพ่อแม่ของคนไทยในวัยหนุ่มสาว
• หนี้สินพร้อมดอกเบี้ยที่ใช้คืนเท่าไหร่ก็ไม่หมด
• คนไทยในวัยหนุ่มสาวที่เพิ่งก้าวเข้าสู่วัยทำงานมีรายได้ยังคงเท่าเดิม
• ปัจจุบันสำหรับผู้ที่มีเงินได้สุทธิไม่เกิน 150,000 บาท จะได้รับยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาอยู่แล้ว แต่ยังต้องเสียภาษีจากรายได้ในส่วนที่เกิน 150,000 บาท

• เสนอให้มีการออกกฎหมายมาลดภาระภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา
• ยกเว้นภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา สำหรับเงินได้สุทธิเฉพาะส่วนที่อยู่ในช่วง 150,001 บาท แต่ไม่เกิน 300,000 บาท

• ไม่ต้องเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา
• ลดภาษีในอัตราร้อยละ 5 คิดเป็นเงินภาษีเท่ากับ 7,500 บาท
• ลดภาระค่าใช้จ่าย
• มีเงินเหลือมากขึ้นสำหรับการดูแลตนเองและครอบครัว

• คนไทยในวัยหนุ่มสาวที่เพิ่งก้าวเข้าสู่วัยทำงาน
• กลุ่มคนไทยประมาณ 2 ล้านคน ที่เพิ่งก่อร่างสร้างตัวมีรายได้ประมาณ 30,000 ถึง 40,000 บาท ต่อเดือน

• ประสิทธิภาพการจัดเก็บต่ำกว่าศักยภาพ
• Tax-to-GDP ของไทยเฉลี่ยอยู่ที่เพียง 14.7% ซึ่งต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของกลุ่มประเทศรายได้ปานกลางระดับสูงที่ทำได้ราว 18%
• ไทยยังมีประสิทธิภาพในการหารายได้ต่ำกว่าที่ควรจะเป็น ส่งผลให้ขาดงบประมาณในการพัฒนาและต้องพึ่งพาการกู้เงินจนหนี้สาธารณะสูงขึ้น
• ปัญหาเชิงโครงสร้างและความเหลื่อมล้ำ
• ฐานภาษีแคบ: จำนวนผู้เสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดามีน้อยเมื่อเทียบกับประชากร เพราะรายได้ส่วนใหญ่อยู่ในระบบเศรษฐกิจนอกระบบ
• ความไม่เป็นธรรม: เงื่อนไขการลดหย่อนภาษียังไม่เอื้อต่อคนส่วนใหญ่ และขั้นตอนการยื่นภาษีมีความยุ่งยากซับซ้อน
• ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างยังไม่สามารถลดความเหลื่อมล้ำในการถือครองที่ดินได้จริง และจัดเก็บรายได้ได้น้อยกว่าเป้าหมาย

• ปฏิรูปภาษีให้มีประสิทธิภาพ โปร่งใส เป็นธรรม
• ปฏิรูปภาษีใหม่ ดึงทุกคนเข้าสู่ระบบ ขยายฐานรายได้บุคคล ปรับ VAT เป็นขั้นบันไดพร้อมเงินเยียวยา และเก็บภาษีที่ดินรวมแปลง
• กวดขันให้แรงงานในระบบ (ผู้ประกันตน ม.33 และข้าราชการ) ยื่นแบบภาษีให้ครบ 100%
• กำหนดให้ทุกคนที่บรรลุนิติภาวะต้องเข้าสู่ระบบภาษี โดยเสียภาษีตั้งแต่บาทแรกที่มีเงินได้หลังหักค่าลดหย่อน
• ปรับรูปแบบเอกสารภาษีให้เข้าใจง่ายและกรอกได้ง่าย
• เชื่อมโยงข้อมูล: การขอใบอนุญาตทำงานของคนต่างด้าว ต้องทำพร้อมกับการขอเลขประจำตัวผู้เสียภาษี
• เพิ่มมาตรการจูงใจในการยื่นแบบ เช่น กรณีโครงการแบบมุ่งเป้าที่ไม่เกี่ยวข้องกับการช่วยเหลือผู้มีรายได้น้อย จะให้ผู้ที่ยื่นแบบฯ มีสิทธิเข้าร่วมโครงการก่อน หรือมีโควตาพิเศษสำหรับผู้ที่ยื่นแบบฯ
• แก้ไขประมวลรัษฎากรเพื่อกำหนดให้ทุกคนที่บรรลุนิติภาวะแล้วต้องเข้าระบบภาษี และเสียภาษีตั้งแต่มีเงินได้พึงประเมินหลังหักค่าลดหย่อนตั้งแต่บาทแรก
• ปรับเพิ่มค่าลดหย่อนส่วนตัวเป็น 100,000 บาทต่อปี
• เปลี่ยนวิธีลดหย่อนการออมต่างๆ เป็นการลดภาษีโดยตรงในสัดส่วนเท่ากันทุกราย ไม่ใช่หักค่าใช้จ่ายจากรายได้พึงประเมิน
• ถ้าสภาพเศรษฐกิจดีขึ้น และการบริโภคไม่ถดถอย จะปรับขึ้นภาษีมูลค่าเพิ่มเป็น 8% ภายในปี 2571 และเป็น 10% ภายในปี 2573
• รัฐจะจ่ายเงินชดเชยให้สำหรับผู้มีรายได้น้อย
• ปรับปรุงการแจ้งการประเมินภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง โดยกำหนดให้แจ้งผ่านระบบอิเล็กทรอนิกส์เป็นหลัก
• กำหนดให้ผู้มีหน้าที่เสียภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างคือเจ้าของที่ดินและสิ่งปลูกสร้างนั้น เว้นแต่ในกรณีที่ดินที่เอกชนไม่อาจมีกรรมสิทธิ์ ให้ผู้ครอบครองที่ดินมีหน้าที่ต้องเสียภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง
• ปรับลดเบี้ยปรับจาก 40% เหลือ 10% และลดลงอีกเหลือ 1% หากชำระเบี้ยปรับก่อนได้รับหนังสือแจ้งเตือน
• ให้ชำระเฉพาะต้นเงินโดยไม่ต้องชำระเบี้ยปรับ หรือชำระเบี้ยปรับในอัตราใหม่ (มาตรการนิรโทษกรรมภาษีอย่างอ่อน)
• ปรับลดมูลค่าการยกเว้นภาษีสำหรับการใช้ประโยชน์เพื่อเกษตรกรรมและเพื่อการอยู่อาศัย จาก 50 ล้านบาท เหลือ 5 ล้านบาท
• กำหนดประเภทการใช้ประโยชน์ที่ดินและสิ่งปลูกสร้างเพิ่มเติม
• ให้อำนาจองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) กำหนดอัตราภาษีแต่ละประเภทตามความเหมาะสม (เช่น ตามข้อกำหนดผังเมือง หรือในกรณีของที่ดินตาบอด) ภายใต้เพดานอัตราภาษีสูงสุดตามกฎหมาย (ไม่เกิน 3%)
• จัดเก็บภาษีจากบุคคลธรรมดาที่ถือครองที่ดินตั้งแต่ 50 ไร่ขึ้นไป หรือนิติบุคคลที่ถือครองที่ดินตั้งแต่ 1 ไร่ขึ้นไป
• เสียภาษีในอัตราไม่เกิน 1.5% ของมูลค่าที่ดิน
• กรมสรรพากรมีหน้าที่ประเมินภาษี ในช่วงปลายปีของทุกปี
• กำหนด KPI กรมสรรพากรในการนำคนเข้าสู่ระบบภาษี และเชื่อมโยงข้อมูลกับกรมบัญชีกลางและสำนักงานประกันสังคม
• มอบหมายกรมสรรพากร ออกแบบ ภ.ง.ด. 90/91 ใหม่ให้เข้าใจง่าย และสร้างแบบฟอร์มใหม่ที่ไม่ซับซ้อนสำหรับผู้มีรายได้น้อย
• กำหนดให้การขอและต่ออายุใบอนุญาตทำงานคนต่างด้าว ต้องขอเลขประจำตัวผู้เสียภาษี และใช้ประวัติการชำระภาษีเป็นเอกสารประกอบ
• แก้ไขประมวลรัษฎากร: ให้ข้อมูลการชำระภาษีเป็นไปโดยเปิดเผย กำหนดให้ไม่มีขั้นต่ำของเงินได้ สำหรับผู้มีหน้าที่ยื่นรายการเกี่ยวกับเงินได้พึงประเมิน และเพื่อแก้ไขอัตราค่าลดหย่อนส่วนตัวและคู่สมรส
• ตราพระราชกฤษฎีกา: ออกกฎหมายเพื่อปรับลดอัตราภาษีเป็น 8% ในระยะแรก และปล่อยให้กลับสู่ 10% ตามประมวลรัษฎากร ในระยะที่สอง
• จัดสรรงบประมาณเพื่อจ่ายเงินชดเชยให้สำหรับผู้มีรายได้น้อย
• แก้ไข พ.ร.บ. ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง พ.ศ. 2562 และจัดทำระบบสำหรับการแจ้งภาษีผ่านระบบอิเล็กทรอนิกส์
• แก้ไข พ.ร.บ. ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง พ.ศ. 2562 มาตรา 68 เพื่อปรับลดอัตราเบี้ยปรับ และให้นิรโทษกรรมภาษีอย่างอ่อน
• แก้ไข พ.ร.บ. ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง พ.ศ. 2562 มาตรา 40 และมาตรา 41 เพื่อปรับลดมูลค่าการยกเว้นภาษีสำหรับการใช้ประโยชน์เพื่อเกษตรกรรมและเพื่อการอยู่อาศัย
• แก้ไข พ.ร.บ. ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง พ.ศ. 2562 และกฎหมายลำดับรองที่เกี่ยวข้อง เพื่อเพิ่มอำนาจให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกำหนดอัตราภาษีตามสีผังเมือง เพื่อใช้ภาษีเป็นเครื่องมือในการพัฒนาเมือง
• แก้ไขเพิ่มเติม ประมวลรัษฎากร โดยเพิ่มหมวดที่เกี่ยวข้องกับการเก็บภาษีที่ดินรวมแปลง เพื่อเก็บภาษีที่ดินจากเจ้าของที่ดินที่ถือครองที่ดินเกินกว่าจำนวนที่กำหนด
• กรมสรรพากรมีหน้าที่ประเมินภาษี และเชื่อมโยงข้อมูลภาษีระหว่างกรมที่ดิน กรมสรรพากร และองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น

• มีประสิทธิภาพ โปร่งใส เป็นธรรม (การปฏิรูปภาษี)
• ลดความเหลื่อมล้ำและเพิ่มงบประมาณรัฐ
• ขยายฐาน (ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา)
• ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา ง่าย และเป็นธรรม
• แรงงานในระบบ (ผู้ประกันตน ม.33 และข้าราชการ) ยื่นแบบภาษีให้ครบ 100%
• เอกสารภาษีเข้าใจง่ายและกรอกได้ง่าย
• ค่าลดหย่อนส่วนตัวเป็น 100,000 บาทต่อปี
• ปรับขึ้นภาษีมูลค่าเพิ่มเป็น 8%
• ปรับขึ้นภาษีมูลค่าเพิ่มเป็น 10%
• ลดผลกระทบในการดำรงชีวิตจากการปรับขึ้นอัตราภาษีมูลค่าเพิ่ม
• อุดช่องโหว่ ลดความเหลื่อมล้ำ (ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง)
• ลดอัตราเบี้ยปรับจาก 40% เหลือ 10%
• ลดอัตราเบี้ยปรับเหลือ 1% หากชำระเบี้ยปรับก่อนได้รับหนังสือแจ้งเตือน
• ลดมูลค่าการยกเว้นภาษีสำหรับการใช้ประโยชน์เพื่อเกษตรกรรมและเพื่อการอยู่อาศัย จาก 50 ล้านบาท เหลือ 5 ล้านบาท
• เสียภาษีในอัตราไม่เกิน 1.5% ของมูลค่าที่ดิน (สำหรับภาษีที่ดินรวมแปลง)
• รัฐมีรายได้เพิ่มขึ้นประมาณ 100,000 ล้านบาท

• แรงงานในระบบ (ผู้ประกันตน ม.33 และข้าราชการ)
• ทุกคนที่บรรลุนิติภาวะ
• คนต่างด้าว
• ผู้มีรายได้น้อย
• เจ้าของที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง
• ผู้ครอบครองที่ดิน
• บุคคลธรรมดาที่ถือครองที่ดินตั้งแต่ 50 ไร่ขึ้นไป
• นิติบุคคลที่ถือครองที่ดินตั้งแต่ 1 ไร่ขึ้นไป
• กรมสรรพากร
• กรมบัญชีกลาง
• สำนักงานประกันสังคม
• องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.)
• กรมที่ดิน

• ภายในปีแรก (สำหรับ Action: กวดขันให้แรงงานในระบบ ยื่นแบบภาษีให้ครบ 100%)
• ภายในปี 2571 (สำหรับ Outcome: ปรับขึ้นภาษีมูลค่าเพิ่มเป็น 8%)
• ภายในปี 2573 (สำหรับ Outcome: ปรับขึ้นภาษีมูลค่าเพิ่มเป็น 10%)

• SMEs ไทย 3.2 ล้านราย กำลังสูญเสียขีดความสามารถในการแข่งขันให้แก่ทุนใหญ่ทั้งในและต่างประเทศ
• กฎระเบียบภาษีในปัจจุบันยังเป็นอุปสรรคต่อการเข้าระบบ
• ไทยมีเศรษฐกิจนอกระบบสูงถึง 45% ซึ่งนับเป็นอันดับหนึ่งในอาเซียน
• ธุรกิจรายย่อยเสียโอกาสในการขยายศักยภาพอย่างเต็มที่

• ผลักดันโครงการ “หวยใบเสร็จ SMEs” เพื่อจูงใจให้ผู้บริโภคซื้อสินค้าและบริการจาก SMEs
• ทุกยอดซื้อสะสมจากร้าน SMEs (สะสมจากหลายร้านได้) ครบ 500 บาท โดยซื้อผ่านแอปฯ “เป๋าตัง” หรือแอปธนาคารที่ร่วมโครงการ จะได้รับหวยใบเสร็จ (เลข 3 ตัว) 1 ใบ
• ลุ้นรางวัลได้ทุกครึ่งเดือน (สูงสุด 20 ใบ/เดือน ในเฟสแรก)
• ใช้แรงจูงใจรูปแบบรางวัล (หวยใบเสร็จ) แทนการบังคับเข้าสู่ระบบ
• ให้สิทธิประโยชน์แก่ผู้บริโภคจากการซื้อร้าน SMEs ผ่านแอปฯ เป๋าตังหรือแอปธนาคารที่ร่วมโครงการ
• ให้สิทธิประโยชน์แก่ผู้ประกอบการ SMEs จากยอดขายสะสม
• มอบสิทธิประโยชน์ทางภาษีแบบ Simplify Tax และ Simplify VAT แก่ SMEs ที่เข้าร่วมโครงการ
• ใช้ข้อมูลยอดขายจริงจากโครงการเพื่อช่วยให้ SMEs เข้าถึงสินเชื่อในระบบได้ง่ายขึ้น

• เพิ่มเพดานเกณฑ์ยอดขายต่อปีที่จะต้องจดภาษีมูลค่าเพิ่ม จากเดิม 1.8 ล้านบาท/ปี เป็น 3.6 ล้านบาท/ปี
• เพิ่มสิทธิหักค่าใช้จ่าย เพิ่มอัตราค่าใช้จ่ายเหมาในการคำนวณภาษีรายได้บุคคลธรรมดา เดิมอัตรา 60% เป็นสูงสุด 90%
• ลดภาระงานเอกสาร
• สร้างความมั่นใจให้สถาบันการเงินในการปล่อยกู้
• SMEs มียอดขายเพิ่มขึ้นจากแรงจูงใจฝั่งผู้บริโภค
• ผู้บริโภคหันมาสนับสนุนร้านค้าและธุรกิจรายย่อยมากขึ้น
• SMEs สมัครใจเข้าสู่ระบบภาษีโดยไม่รู้สึกถูกลงโทษ
• ลดขนาดเศรษฐกิจนอกระบบ และเพิ่มฐานภาษีของประเทศ
• SMEs เข้าถึงสินเชื่อในระบบได้ง่ายขึ้นจากข้อมูลรายได้ที่โปร่งใส
• ธุรกิจรายย่อยสามารถขยายกิจการและเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน
• ระบบภาษีเป็นธรรมและสอดคล้องกับสภาพธุรกิจจริงมากขึ้น

• SMEs
• ผู้บริโภค
• ธุรกิจรายย่อย

• 1,000 ล้านบาทต่อเดือนสำหรับเงินรางวัล

• ความกังวลหลักของผู้ต้องขังเมื่อพ้นโทษคือการขาดโอกาสทางอาชีพและการเงิน ซึ่งอาจนำไปสู่การกระทำผิดซ้ำและกลับเข้าสู่วงจรเดิม
• รัฐยังคงต้องแบกรับภาระงบประมาณในการบริหารจัดการเรือนจำต่อไป
• กฎหมายไม่ครอบคลุมการฝึกอบรม: บทบัญญัติเดิม ยังไม่ครอบคลุมการฝึกอบรมอาชีพแก่ผู้ต้องขังที่ยังอยู่ในเรือนจำ ทำให้ผู้ต้องขังขาดการเตรียมความพร้อมก่อนปล่อยตัว
• ปัญหาการบังคับใช้จริง: บุคลากรและเจ้าหน้าที่สรรพากรในแต่ละพื้นที่ ขาดความรู้ความเข้าใจในบทบัญญัติของกฎหมายฉบับนี้ ส่งผลให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลไม่ได้รับสิทธิประโยชน์จริงตามกฎหมาย
• ขาดแรงจูงใจทางเศรษฐกิจ: เมื่อนิติบุคคลไม่ได้รับสิทธิประโยชน์ที่ชัดเจนและปฏิบัติได้จริง จึง ขาดแรงจูงใจ ในการเข้ามาฝึกอบรมอาชีพ ฝึกงาน และจ้างงานผู้ต้องขัง/ผู้พ้นโทษอย่างต่อเนื่อง

• สร้างแรงจูงใจให้ภาคเอกชนร่วม "คืนคนสู่สังคม" ผ่านมาตรการภาษีและเงินอุดหนุนจ้างงาน
• พรรคประชาชนจะสร้างแรงจูงใจทางเศรษฐกิจแก่ภาคเอกชน บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล ให้เข้ามาฝึกอบรมอาชีพ ฝึกงาน และจ้างงานผู้ต้องขังและผู้พ้นโทษ
• ให้สิทธิในการลงรายจ่ายทางภาษีได้ 2 เท่า (สำหรับนิติบุคคล) หากมีการฝึกอบรมอาชีพให้กับ ผู้ต้องขัง (ที่อยู่ในเรือนจำ) ไม่น้อยกว่า 120 ชั่วโมง/ปี
• รัฐจะอุดหนุนเงินเดือนให้ครึ่งหนึ่ง โดยสูงสุดไม่เกิน 8,000 บาท/เดือน ให้กับการจ้างผู้พ้นโทษ
• ปรับปรุงพระราชกฤษฎีกา ออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการยกเว้นรัษฎากร (ฉบับที่ 774) พ.ศ. 2566
• ขยายขอบเขตสิทธิประโยชน์ทางภาษีสำหรับนิติบุคคลให้ครอบคลุมเงื่อนไขตามกรณีข้างต้น
• กรมสรรพากรออกหนังสือไปยังสำนักงานสรรพากรในทุกพื้นที่ เพื่อให้ข้อมูลและกำชับเจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานให้ปฏิบัติตามพระราชกฤษฎีกาฉบับปรับปรุงใหม่อย่างถูกต้อง
• กรมราชทัณฑ์จัดทำระบบเก็บข้อมูลชั่วโมงการฝึกอบรมอาชีพของนิติบุคคล ให้แก่ผู้ต้องขัง
• กรมราชทัณฑ์รับรองเอกสาร สำหรับให้นิติบุคคลสามารถใช้สิทธิประโยชน์มาตรการภาษีกับสำนักงานสรรพากรในแต่ละพื้นที่ได้
• กรมราชทัณฑ์ จัดทำกฎหมายอนุบัญญัติ เพื่อรับรองสิทธิประโยชน์มาตรการภาษีสำหรับนิติบุคคล
• กรมราชทัณฑ์ กำหนดหลักเกณฑ์และคุณสมบัติของผู้ต้องขังที่สอดคล้องกับเงื่อนไขข้างต้น
• กรมราชทัณฑ์ ทำ MOU ร่วมกับภาคเอกชน

• ผู้พ้นโทษมีรายได้เลี้ยงชีพ
• ผู้พ้นโทษ ไม่กลับไปกระทำผิดซ้ำ / ลดอัตราการกระทำผิดซ้ำ
• รัฐ ไม่ต้องแบกรับภาระงบประมาณในการบริหารจัดการเรือนจำต่อไป
• บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลจะได้รับสิทธิประโยชน์ทางภาษี
• ผู้พ้นโทษได้รับการจ้างงาน

• ผู้พ้นโทษ
• นายจ้าง
• บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล
• ผู้ต้องขัง

• ภาระภาษีไม่สอดคล้องค่าครองชีพจริง: เกณฑ์เงินได้สุทธิที่ไม่ต้องเสียภาษีปัจจุบันอยู่ที่ 150,000 บาทต่อปี หรือประมาณ 26,583 บาทต่อเดือน ซึ่งไม่ได้ปรับมานาน ไม่ทันกับเงินเฟ้อและค่าครองชีพที่เพิ่มขึ้นทุกปี
• ผู้เริ่มทำงานและรายได้น้อยถูกบั่นทอนกำลังซื้อ: คนทำงานเงินเดือนระดับต้นต้องเสียภาษีทั้งที่รายได้แท้จริงแทบไม่พอค่าใช้จ่ายพื้นฐาน ส่งผลให้การออมต่ำและคุณภาพชีวิตตึงตัว
• เศรษฐกิจฐานล่างฟื้นตัวช้า: กำลังซื้อของคนเงินเดือนต่ำหลายล้านคนถูกจำกัด กระทบการหมุนเวียนเศรษฐกิจในชีวิตประจำวัน

• ยกเพดานเงินได้สุทธิที่ไม่ต้องเสียภาษี: ปรับจาก 150,000 บาทต่อปี เป็น 320,000 บาทต่อปี หรือประมาณเดือนละ 40,000 บาท

• โครงสร้างภาษีเงินได้ให้เป็นธรรมและทันสมัย สะท้อนค่าครองชีพจริงของคนทำงาน
• ลดภาระผู้เริ่มทำงานและรายได้น้อย: ให้คนเงินเดือนต่ำกว่า 40,000 บาทไม่ต้องเสียภาษีสุทธิ เพิ่มรายได้ใช้จ่ายทันที
• กระตุ้นเศรษฐกิจจากฐานล่าง: เพิ่มกำลังซื้อของคนทำงานหลายล้านคน ให้เงินหมุนเวียนกลับสู่เศรษฐกิจจริง
• สร้างความเป็นธรรมทางภาษี: ทำให้ระบบภาษีสะท้อนสภาพเศรษฐกิจและเงินเฟ้อที่เปลี่ยนไป ลดความเหลื่อมล้ำระหว่างรายได้จากแรงงานกับรายได้ประเภทอื่น

• ประชาชนที่เงินเดือนต่ำกว่า 40,000 บาท

• ความไม่เป็นธรรมทางภาษี: กำไรจำนวนมากจากการเพิ่มมูลค่าหุ้นก่อนเข้าตลาดหลักทรัพย์ตกกับผู้ก่อตั้งและผู้ถือหุ้นรายใหญ่ แต่ไม่ได้ถูกจัดเก็บภาษีในลักษณะเดียวกับรายได้หรือกำไรจากแหล่งอื่น
• ภาระภาษีตกกับคนทำงานทั่วไป: รายได้จากแรงงานและธุรกิจขนาดเล็กถูกเก็บภาษีตามระบบปกติ ขณะที่กำไรลาภลอยจากการเพิ่มมูลค่าหุ้นก่อน IPO หลุดออกจากฐานภาษี
• ความคลุมเครือของกติกาเดิม: การขาดกฎหมายเฉพาะทำให้เกิดช่องว่างการวางแผนภาษี และกระทบความเชื่อมั่นต่อความเป็นธรรมของระบบตลาดทุน

• อุดช่องว่างภาษีกำไรลาภลอยก่อนเข้าตลาด ด้วย กติกาที่ชัดเจน เป็นธรรม และไม่บั่นทอนการเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์
• จัดเก็บภาษีกำไรจากหุ้นก่อน IPO: ออกกฎหมายเก็บภาษีกำไรจากส่วนต่างราคาหุ้นของผู้ที่ถือหุ้นก่อนเข้าจดทะเบียน
• คำนวณกำไรบนฐาน fully diluted: ประเมินกำไรจากส่วนต่างระหว่างราคา ณ วันขาย กับมูลค่าหุ้นที่ได้รับ โดยคำนึงถึงโครงสร้างหุ้นทั้งหมดอย่างเป็นธรรม
• เก็บภาษีเมื่อมีการขายจริงเท่านั้น: การชำระภาษีเกิดขึ้นเฉพาะเมื่อมีการจำหน่ายหุ้นหลังเข้าตลาด
• ใช้เกณฑ์เฉพาะรายใหญ่: บังคับใช้เฉพาะกรณีที่มีสัดส่วนการถือหุ้นหรือกำไรสะสมเกินเกณฑ์ที่กำหนด
• รักษาสมดุลระบบนิเวศตลาดทุน: ออกแบบกติกาให้เกิดความเป็นธรรมทางภาษี ควบคู่กับการส่งเสริมนวัตกรรมและการเติบโตของตลาดทุนไทย

• เกิดความเป็นธรรมทางภาษี ควบคู่กับการส่งเสริมนวัตกรรมและการเติบโตของตลาดทุนไทย

• ตลาดทุนไทย

• รายงานจากธนาคารโลก (World Bank) ระบุว่าเศรษฐกิจนอกระบบ ในไทยมีมูลค่ามากถึง 9 ล้านล้านบาท ใหญ่เป็นอันดับ 14 ของโลก และอันดับ 2 ในอาเซียน (รองจากเมียนมา)
• ร้านค้าและร้านบริการขนาดเล็กขาดแรงจูงใจในการเข้าระบบ หรือบางกรณีจงใจหลีกเลี่ยง
• การไม่สามารถจัดเก็บภาษีจากเศรษฐกิจนอกระบบได้ (หมายถึงร้านค้าและร้านบริการที่ไม่ได้จดทะเบียน VAT)
• ไทยขาดรายได้
• ขาดข้อมูลการค้าขายที่แม่นยำ
• ขาดโอกาสในการพัฒนาประเทศ

• ออกรางวัลทุกวัน วันละ 9 รางวัล รางวัลละ 1 ล้านบาท
• กลุ่มเป้าหมายผู้มีโอกาสเป็นเศรษฐีเงินล้าน ได้แก่

1. กลุ่มผู้ยื่นแบบภาษีเงินได้ 1 รางวัล
2. กลุ่มผู้สูงอายุเกิน 60 ปีขึ้นไป 1 รางวัล
3. กลุ่มเกษตรกรที่ขึ้นทะเบียน 1 รางวัล
4. กลุ่มอาสาสมัคร เช่น อสม. อาสากู้ภัย ทหารผ่านศึก ชุดรักษาความปลอดภัยหมู่บ้าน (ชรบ.) ฯลฯ 1 รางวัล
5. กลุ่มผู้ซื้อสินค้าและบริการที่มีใบเสร็จ VAT 5 รางวัล

• ผู้ซื้อสินค้าและบริการต้องขอใบเสร็จ หรือ e-Receipt จากร้านค้า ทุกครั้งที่จับจ่ายใช้สอย
• ใบเสร็จใช้ได้ตั้งแต่ห้างสรรพสินค้าถึงร้านค้าขนาดเล็ก
• สินค้าและบริการที่ออกใบเสร็จไม่มีมูลค่าขั้นต่ำ ไม่จำกัดจำนวนใบเสร็จ
• รัฐจะหมุนเลขรางวัลจากเลขบัตรประชาชน 13 หลัก ยกเว้นกลุ่มซื้อสินค้าและบริการที่รัฐจะออกรางวัลจากเลขในใบเสร็จ

• รัฐมีรายได้เพิ่มขึ้นจากการจัดเก็บภาษีมูลค่าเพิ่ม
• รัฐมีงบประมาณพัฒนาประเทศมากขึ้น
• เป็นการกระตุ้นเศรษฐกิจครัวเรือนให้เกิดการจับจ่ายมากยิ่งขึ้น
• ผู้บริโภคมีสิทธิลุ้น “เงินล้าน” จากใบเสร็จในการซื้อสินค้าและบริการ
• รัฐมีข้อมูลที่ถูกต้อง ทันสมัย ครบถ้วนและใช้ได้จริง ช่วยให้การออกแบบนโยบายในยุค AI แม่นยำและเป็นธรรมมากขึ้น
• สามารถจัดสรรงบประมาณช่วยเหลือประชาชนได้ตรงจุดมากขึ้น
• ข้อมูลจากการลงทะเบียนจะทำให้รัฐรู้ลึกถึงระดับแปลงเพาะปลูก สภาพดิน
• มีข้อมูล Demand-Supply ที่แม่นยำที่จะช่วยให้รัฐบาลบริหารจัดการไม่ให้สินค้าล้นตลาด
• ทำให้นโยบาย "ประกันกำไรสินค้าเกษตร 30%" ทำได้จริงและโปร่งใส
• ข้อมูลด้านผลผลิตที่รัฐรู้ล่วงหน้ายังจะถูกเชื่อมโยงกับนโยบายอย่าง Cloud Kitchen และการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐ เพื่อให้หน่วยงานรัฐรับซื้อผลผลิตจากเกษตรกรโดยตรงในราคาที่เป็นธรรม
• ข้อมูลการใช้จ่ายจากใบเสร็จ (e-Receipt) จะทำให้รัฐมี "ตาทิพย์" เห็นความหนาแน่นของการจับจ่ายแบบ Real-time
• รัฐจะรู้ทันทีว่าย่านไหนเศรษฐกิจคึกคักเพื่อจัดสรรงบสาธารณูปโภค (รถเมล์, ถนน) ลงไปได้ถูกจุด
• หากพื้นที่ไหนสินค้าราคาแพงผิดปกติ รัฐก็สามารถเข้าไปจัดการค่าครองชีพได้ทันท่วงที
• Big Data ที่ได้มาจะช่วยแก้ปัญหาคอร์รัปชันได้จริง
• ข้อมูลนี้จะช่วยชี้เป้าให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบคนโกงได้ถูกตัว โดยไม่ต้องเสียเวลาสุ่มตรวจแบบหว่านแหอีกต่อไป
• หากสามารถขยายฐานภาษีมูลค่าเพิ่ม (VAT) ได้ 20% เท่ากับโมเดลไต้หวัน รัฐจะมีรายได้เพิ่มขึ้นเกือบ 200,000 ล้านบาท

• ห้างสรรพสินค้าถึงร้านค้าขนาดเล็ก
• กลุ่มผู้ยื่นแบบภาษีเงินได้
• กลุ่มผู้สูงอายุเกิน 60 ปีขึ้นไป
• กลุ่มเกษตรกรที่ขึ้นทะเบียน
• กลุ่มอาสาสมัคร เช่น อสม. อาสากู้ภัย ทหารผ่านศึก ชุดรักษาความปลอดภัยหมู่บ้าน (ชรบ.)
• กลุ่มผู้ซื้อสินค้าและบริการที่มีใบเสร็จ VAT

• ใช้งบประมาณสำหรับเงินรางวัลเพียงประมาณ 3,000 กว่าล้านบาท ต่อปี

• รักษาวินัยทางการเงินการคลังอย่างเคร่งครัด
• แบ่งสันปันส่วนจากผู้มีรายได้มากสู่ผู้มีรายได้รายน้อยอย่างเป็นระบบ
• จัดเก็บภาษีจากผู้ใช้ทรัพยากรมากและก่อให้เกิดมลภาวะมาก ผู้มีที่ที่ดินมาก เป็นต้น
• จัดให้มีมาตรการสวัสดิการช่วยเหลือประชาชน

• ฐานะทางการเงินการคลังของรัฐมีเสถียรภาพและมั่นคงอย่างยั่งยืน
• ลดความเหลื่อมล้ำทางสังคมและทางเศรษฐกิจให้ลดน้อยลงให้ได้มากที่สุด
• ประชาชน ชุมชน สังคมและประเทศชาติได้รับการกระจายรายได้จากภาษี
• ประชาชนสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างมีคุณภาพ อย่างยั่งยืนและมีความสุข

• ประชาชน
• ผู้มีรายได้น้อย

คนละครึ่ง ปลอดภาษี

• ฟื้น LTF ด้วยเงื่อนไขเพิ่มเติม
• ลดหย่อนภาษี สูงสุด 500,000 บาท

• ฐานภาษีจำนวนมากยังตั้งอยู่บนการหักค่าใช้จ่ายแบบเหมาหรือแบบมาตรฐานที่ไม่สัมพันธ์กับต้นทุนชีวิตจริงที่พุ่งสูงขึ้น โดยเฉพาะค่าเช่าที่อยู่อาศัย ค่าสาธารณูปโภคพื้นฐาน อินเทอร์เน็ต ค่าเดินทาง และภาระครอบครัว
• เมื่อฐานภาษีไม่สะท้อนความจริง คนทำงานจำนวนมากจะรู้สึกว่าเสียภาษีเกินความสามารถในการจ่าย
• ความเต็มใจเสียภาษีลดลง
• การหลีกเลี่ยงเพิ่มขึ้น
• รัฐยิ่งต้องพึ่งพาฐานภาษีแคบ
• ไทยมีสัดส่วนรายได้ภาษีต่อ GDP ไม่สูงเมื่อเทียบในภาพรวมหลายประเทศ
• ไทยยังมีช่องว่างในการขยายฐานภาษีโดยไม่จำเป็นต้องขึ้นอัตรา
• ความเหลื่อมล้ำด้านความสามารถใช้ระบบดิจิทัล
• การฉวยโอกาสออกเอกสารเทียมและการร่วมมือระหว่างผู้ซื้อผู้ขาย
• ภาระระบบหลังบ้านของรัฐ หากขยายเร็วเกินไปอาจทำให้ระบบล่มหรือบริการช้า

• เพิ่มทางเลือกการหักค่าใช้จ่ายตามจริงผ่านระบบ e-Receipt สำหรับหมวดค่าใช้จ่ายจำเป็นที่ไม่ใช่ฟุ่มเฟือย
• รัฐไม่ควรเก็บภาษีจากภาพลวงว่าคนมีเงินเหลือเท่ากัน หากแต่ต้องเก็บบนฐานความสามารถในการจ่ายที่แท้จริงซึ่งเกิดหลังหักค่าใช้จ่ายจำเป็นที่ประชาชนต้องจ่ายเพื่อดำรงชีวิตและทำงานในโลกปัจจุบัน
• รัฐต้องทำงานอัตโนมัติให้มากที่สุด ลดภาระการเก็บเอกสารของประชาชน โดยใช้โครงสร้างพื้นฐาน e-Tax Invoice และ e-Receipt ที่มีอยู่แล้วเป็นแกนกลางโครงสร้างนโยบาย
• เพิ่มทางเลือกให้ผู้เสียภาษีสามารถเลือกหักค่าใช้จ่ายตามจริงจากข้อมูล e-Receipt ที่ผูกชื่อและเลขประจำตัวประชาชน โดยรัฐเป็นฝ่ายดึงข้อมูลมาคำนวณให้ ไม่ผลักภาระให้ประชาชนรวบรวมเอกสาร
• กำหนดรายการที่หักได้แบบบัญชีบวก และกำหนดรายการที่ไม่ถือเป็นจำเป็นแบบบัญชีลบอย่างชัดเจน พร้อมกำหนดเพดานรายหมวดและเพดานรวมตามช่วงรายได้เพื่อคุมต้นทุนการคลังและรักษาความเป็นธรรมแนวดิ่ง
• ผู้เสียภาษีมีสิทธิเลือกหักแบบมาตรฐานเดิมหรือแบบตามจริง
• ระบบยื่นภาษีต้องคำนวณเปรียบเทียบให้เห็นผลต่างโดยอัตโนมัติ
• ปรับปรุงกฎหมายและระเบียบต้องแก้กติกาการหักค่าใช้จ่ายในประมวลรัษฎากรและกฎหมายลำดับรองเพื่อเพิ่มทางเลือกการหักตามจริงผ่าน e-Receipt พร้อมนิยามค่าใช้จ่ายจำเป็นให้ชัด กำหนดเพดานรายหมวด กำหนดหลักเกณฑ์การใช้สิทธิของคู่สมรส และกำหนดบทลงโทษการออกเอกสารเท็จให้เข้มขึ้น
• ทำให้ระบบยื่นแบบบุคคลธรรมดาเชื่อมกับฐานข้อมูล e-Receipt โดยเมื่อผู้เสียภาษีล็อกอินยื่นแบบ ระบบดึงยอดค่าใช้จ่ายจำเป็นที่เข้าเกณฑ์มาแสดงเป็นหมวด พร้อมให้ผู้เสียภาษียืนยันและตัดรายการที่ไม่ต้องการใช้สิทธิ
• ควรมีหน้าจอเดียวให้ประชาชนเห็น e-Receipt ทั้งปี แยกหมวดค่าใช้จ่าย ตรวจสอบความผิดปกติ และแจ้งร้องเรียนหากพบใบเสร็จที่ไม่ใช่ของตน
• การตรวจสอบต้องเปลี่ยนจากการสุ่มแบบกว้างไปเป็น risk-based audit ใช้ข้อมูลเทียบกลุ่มอาชีพ เทียบรายได้ เทียบพฤติกรรม เพื่อจับความผิดปกติที่มีนัยสำคัญและลดการรบกวนผู้เสียภาษีส่วนใหญ่ที่ทำถูกต้อง
• เพื่อให้ประชาชนใช้สิทธิได้จริง ร้านค้าและผู้ให้บริการต้องออก e-Receipt ได้ง่ายและคุ้มค่า ภาครัฐควรใช้ระบบ e-Tax ที่มีอยู่เป็นฐาน และกำหนดเส้นตายการเข้าระบบตามขนาดกิจการแบบค่อยเป็นค่อยไป พร้อมเครื่องมือช่วยรายย่อยให้ต้นทุนต่ำที่สุด
• ต้องสื่อสารว่านี่ไม่ใช่นโยบายลดภาษีแบบเอื้อเฉพาะคนมีรายได้ แต่เป็นการทำให้ภาษีสะท้อนชีวิตจริงของชนชั้นทำงาน และเป็นการแลกเปลี่ยนที่ชัดเจน ประชาชนขอใบเสร็จและอยู่ในระบบมากขึ้น รัฐต้องคืนความเป็นธรรมและทำให้ระบบง่ายขึ้น
• ต้องลงทุนเพิ่มสมรรถนะบนโครงสร้างพื้นฐาน e-Tax ที่มีอยู่
• ควรกำหนดเพดานสิทธิในปีแรกเป็นระดับทดลอง เช่น เพดานหักตามจริงเพิ่มเติมต่อคนต่อปี และทำ sensitivity analysis ด้วยอัตราภาษีชายขอบเฉลี่ยของผู้ใช้สิทธิ เพื่อให้เห็นกรอบรายได้ภาษีที่หายไปเป็นช่วง ไม่ใช่ตัวเลขเดียว

• ทำให้ฐานภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาสะท้อนชีวิตจริง
• ลดแรงต้านทางสังคมต่อภาษี
• เพิ่มแรงจูงใจให้คนสมัครใจอยู่ในระบบ
• บังคับให้เศรษฐกิจส่วนที่เคยอยู่นอกเรดาร์ค่อย ๆ เข้าสู่ความโปร่งใสด้วยแรงจูงใจของผู้บริโภคเอง
• ทำให้การหักตามจริงจะไม่กลายเป็นช่องโหว่
• ช่วยคนทำงานจริง แต่ไม่เปิดพื้นที่ให้การบริโภคฟุ่มเฟือยถูกใช้เป็นเครื่องมือกดภาษี
• การเข้าสู่ระบบใหม่ไม่ใช่ภาระเชิงความรู้และไม่ทำให้คนกลุ่มเปราะบางทางดิจิทัลเสียประโยชน์
• ลดภาระการเก็บเอกสารของประชาชน
• ลดต้นทุนเริ่มต้นให้เหลือการต่อยอดและเพิ่มสมรรถนะมากกว่าสร้างใหม่ทั้งหมด
• ลดการปลอมแปลง ใน e-Receipt
• ลดการรบกวนผู้เสียภาษีส่วนใหญ่ที่ทำถูกต้อง จากการตรวจสอบ
• ร้านค้าและผู้ให้บริการต้องออก e-Receipt ได้ง่ายและคุ้มค่า
• ประชาชนรู้สึกว่าอยู่ในระบบแล้วควบคุมสิทธิของตนได้จริง
• ความเป็นธรรมที่จับต้องได้
• คนทำงานที่มีภาระค่าใช้จ่ายจำเป็นสูงจะเสียภาษีบนฐานรายได้สุทธิจริง ทำให้เงินเหลือใช้เพิ่มขึ้นและลดความตึงเครียดทางการเงิน
• การขยายฐานภาษีด้วยความสมัครใจ
• แรงจูงใจในการยื่นแบบและรายงานรายได้เพิ่มขึ้น
• ความโปร่งใสของตลาด
• e-Receipt ทำให้ธุรกรรมจำนวนมากถูกบันทึก ลดพื้นที่เศรษฐกิจเงา และทำให้รัฐจัดเก็บภาษีธุรกิจและ VAT ได้ตรงขึ้น
• รัฐได้ข้อมูลเศรษฐกิจแบบไม่ต้องเดา ช่วยออกแบบนโยบายค่าครองชีพ สวัสดิการ และการช่วยเหลือเฉพาะจุดได้แม่นขึ้น
• จำนวนผู้ยื่นแบบภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
• สัดส่วนธุรกรรมในหมวดที่กำหนดที่มี e-Receipt เพิ่มขึ้น
• ช่องว่างภาษีที่ลดลง
• คะแนนความพึงพอใจต่อความเป็นธรรมของระบบภาษี
• อัตราความสำเร็จของการดึงข้อมูลอัตโนมัติ
• ความเร็วการคืนภาษี
• สัดส่วนการตรวจสอบที่ใช้ risk-based audit แทนการสุ่ม
• ช่วยลดต้นทุนเริ่มต้นให้เหลือการต่อยอดและเพิ่มสมรรถนะมากกว่าสร้างใหม่ทั้งหมด

• ประชาชน
• ผู้เสียภาษี

• ในปีแรก ควรกำหนดเพดานสิทธิเป็นระดับทดลอง เช่น เพดานหักตามจริงเพิ่มเติมต่อคนต่อปี และทำ sensitivity analysis ด้วยอัตราภาษีชายขอบเฉลี่ยของผู้ใช้สิทธิ เพื่อให้เห็นกรอบรายได้ภาษีที่หายไปเป็นช่วง ไม่ใช่ตัวเลขเดียว
• ในปีแรก ควรเป็นปีตั้งระบบและเก็บข้อมูล
• ในปีที่สอง ประเมินผลกระทบรายได้รัฐเทียบกับจำนวนผู้ยื่นแบบที่เพิ่มขึ้น สัดส่วน e-Receipt ที่เพิ่มขึ้น และตัวชี้วัด tax gap ที่ลดลง จากนั้นค่อยตัดสินใจขยายเพดานหรือเพิ่มหมวดเมื่อข้อมูลจริงบ่งชี้ว่าฐานภาษีขยายและ tax gap ลดลงตามเป้าหมาย

• วงเงินหลักของนโยบายนี้ไม่ใช่งบโครงการแบบจ่ายเงินก้อน แต่เป็นต้นทุนรายได้ภาษีที่รัฐยอมสละในระยะเปลี่ยนผ่านและต้นทุนพัฒนาระบบหลังบ้านเพื่อทำให้นโยบายทำงานแบบอัตโนมัติ
• ต้นทุนรายได้ภาษีเกิดจากฐานภาษีที่ลดลงเมื่ออนุญาตให้หักค่าใช้จ่ายจำเป็นตามจริงมากขึ้น
• ต้นทุนระบบเกิดจากการขยายขีดความสามารถฐานข้อมูล การเชื่อมระบบ e-Receipt กับการยื่นแบบ และเครื่องมือวิเคราะห์ความเสี่ยงเพื่อป้องกันการใช้สิทธิผิดวัตถุประสงค์

• ที่มาของเงินจึงอยู่ในรูปการบริหารงบประจำของหน่วยงานรัฐด้านภาษีและดิจิทัลเพื่อยกระดับระบบ

• Tax Holiday เพียงอย่างเดียวมักถูกวิจารณ์ว่าทำให้รัฐเสียรายได้โดยไม่แน่ใจว่าการลงทุนจะฝังตัวจริง
• การแจกสิทธิทั่วประเทศจนแรงจูงใจบางลงและควบคุมยาก
• ผู้ลงทุนจะเอาสิทธิแล้วทิ้งพื้นที่
• ต้นทุนเวลาและความไม่แน่นอนของการอนุญาตยังสูง
• จากการไม่มีความชัดเจนของเกณฑ์และการประเมินผล ทำให้เกิดการใช้ดุลพินิจเกินควร
• หากไม่มีระบบประเมินผลและการบังคับใช้ที่น่าเชื่อถือ จะเกิดการสูญเสียรายได้โดยไม่เกิดพฤติกรรมใหม่ตามที่ต้องการ
• ความเสี่ยงการแข่งลดภาษีระหว่างพื้นที่จนเกิด race to the bottom
• ความเสี่ยงการย้ายกำไรและโครงสร้างนิติบุคคลซับซ้อน
• ความเสี่ยงทางสังคมและสิ่งแวดล้อมจากการเร่งอนุญาต
• Corridor จะกลายเป็นเกาะเศรษฐกิจของทุนใหญ่ที่ไม่กระจายรายได้
• Tax Holiday แบบศูนย์เปอร์เซ็นต์อาจไม่ใช่แรงจูงใจแท้จริงสำหรับบางบริษัท เพราะอาจถูกประเทศแม่เรียกเก็บส่วนต่างเพิ่มเติมอยู่ดี

• ใช้ Tax Holiday เป็นเครื่องมือเชิงยุทธศาสตร์เพื่อเร่งให้เกิดฐานเศรษฐกิจใหม่ในพื้นที่
• ยอมสละรายได้ภาษีเงินได้นิติบุคคลในระยะสั้น
• ให้สิทธิประโยชน์ต้องผูกกับผลสัมฤทธิ์ที่ตรวจสอบได้
• มีระบบตัดสิทธิและเรียกคืนสิทธิประโยชน์เมื่อไม่ทำตามเงื่อนไข
• ยึดฐานภาษีนิติบุคคลมาตรฐานของไทยที่ 20 เปอร์เซ็นต์เป็นจุดอ้างอิงในการคำนวณต้นทุนการคลังและผลตอบแทนจากนโยบาย
• กำหนด Strategic Corridor ให้ชัดเจนว่าเป็นพื้นที่ยุทธศาสตร์ที่รัฐต้องการยกระดับให้เป็นฐานการผลิตและบริการใหม่ของประเทศ
• Corridor ควรถูกกำหนดด้วยเกณฑ์ผสมระหว่างศักยภาพด้านโลจิสติกส์ โครงสร้างพื้นฐาน พื้นที่อุตสาหกรรมเดิมและคลัสเตอร์ใหม่ ความเชื่อมโยงกับท่าเรือ สนามบิน ด่านการค้า รวมถึงความพร้อมด้านแรงงานและอาชีวศึกษา
• ประกาศรายการกิจการเป้าหมายเป็นสาขายุทธศาสตร์แบบเน้นกิจกรรม ไม่ใช่เน้นชื่ออุตสาหกรรมกว้าง ๆ
• ยึดแนวคิดเดียวกับการให้สิทธิส่งเสริมการลงทุนที่ประเทศไทยใช้อยู่แล้วในระบบส่งเสริมของหน่วยงานรัฐด้านการลงทุนที่จัดประเภทกิจกรรมและกำหนดเงื่อนไขประกอบ
• ให้ภาษีธุรกิจ 0 เปอร์เซ็นต์สำหรับกิจการใหม่ใน Strategic Corridor
• นิยามกิจการใหม่ต้องมีเงื่อนไขกันการย้ายฐานในเชิงนิติกรรม เช่น ต้องเป็นการลงทุนเพิ่มสุทธิ มีสินทรัพย์ถาวรใหม่ในพื้นที่ มีการจดทะเบียนสถานประกอบการและการผลิตจริงในพื้นที่ และไม่ใช่การย้ายกำไรผ่านการกำหนดราคาโอนเพื่ออาศัยสิทธิภาษี
• เข้าสู่ระบบภาษีแบบไล่ระดับโดยให้ใช้อัตราภาษีนิติบุคคลต่ำกว่ามาตรฐานควบคู่กับค่าธรรมเนียมตามตัวชี้วัดหรือ Performance-Based Surcharge
• ออกแบบโครงสร้างสิทธิประโยชน์แบบสองชั้น Tax Holiday + Performance-Based Surcharge
• ผูกสิทธิในช่วงหลังกับผลสัมฤทธิ์
• กำหนดเงื่อนไข 3 กลุ่มที่ต้องเป็นสัญญาผูกพันเชิงกฎหมายและการคลังตั้งแต่วันอนุมัติสิทธิ พร้อมระบบตัดสิทธิทันทีเมื่อผิดนัด
• เงื่อนไขการจ้างแรงงานไทยในพื้นที่ไม่น้อยกว่า 70 เปอร์เซ็นต์ต้องนิยามให้รัดกุมว่าเป็นแรงงานที่มีภูมิลำเนาหรือทะเบียนบ้านในจังหวัดหรือกลุ่มจังหวัดใน Corridor หรือมีประวัติการขึ้นทะเบียนประกันสังคมในพื้นที่ต่อเนื่อง และต้องคุมการเลี่ยงผ่านสัญญาจ้างช่วง โดยอาจกำหนดเพดานสัดส่วน outsourcing และกำหนดให้แรงงานฝึกงานอาชีวะในพื้นที่นับรวมได้บางส่วนเพื่อสร้างแรงจูงใจให้เชื่อมระบบการศึกษาอาชีพกับภาคธุรกิจจริง
• เงื่อนไขการถ่ายทอดเทคโนโลยีหรือร่วมวิจัยกับสถาบันไทยต้องแปลงเป็นตัวชี้วัดที่วัดได้ เช่น สัดส่วนงบ R&D ต่อรายได้ จำนวนชั่วโมงการอบรมทักษะขั้นสูงที่ได้รับการรับรอง จำนวนโครงการวิจัยร่วมที่มีผลลัพธ์เป็นต้นแบบ กระบวนการ หรือสิทธิบัตร รวมถึงจำนวนผู้เชี่ยวชาญไทยที่ได้ทำงานในตำแหน่งเทคนิคหลัก
• เงื่อนไขการใช้วัตถุดิบภายในประเทศตามสัดส่วนที่ตกลงต้องผูกกับการพัฒนาซัพพลายเออร์ไทยอย่างเป็นระบบ โดยกำหนด Local Content แบบแยกชิ้นส่วนหรือแยกหมวด ไม่ใช่ตัวเลขรวมกว้าง ๆ และให้มีแผนยกระดับผู้ผลิตไทยผ่านมาตรฐานคุณภาพ ความปลอดภัย และการรับรอง
• ทำให้เป็นข้อตกลงการให้สิทธิภาษีแบบมีเงื่อนไขคล้ายสัญญาผูกพันรัฐกับเอกชน ไม่ใช่แค่ประกาศเชิงนโยบาย
• มีบทบัญญัติเรียกคืนสิทธิประโยชน์บางส่วนในกรณีผิดเงื่อนไขซ้ำซากหรือเจตนาหลีกเลี่ยง
• แยกกลุ่มเป้าหมายชัดเจน โดยในกลุ่มบริษัทขนาดใหญ่ที่เข้าข่าย minimum tax ควรโยกแรงจูงใจจากการยกเว้น CIT ไปเป็นสิทธิประโยชน์แบบที่ไม่ถูกกลไกขั้นต่ำกลบ เช่น สนับสนุนการลงทุนจริง การหักลดหย่อนฐานภาษีที่ผูกกับค่าใช้จ่าย R&D การพัฒนาทักษะ การสร้างซัพพลายเชน หรือมาตรการไม่ใช่ภาษี เช่น การอำนวยความสะดวก ใบอนุญาต โครงสร้างพื้นฐาน และการลดต้นทุนเวลา
• ออกแบบ Labor Tax Credit เพิ่มอีก 10 เปอร์เซ็นต์เป็นเครดิตจากฐานภาษีที่คำนวณได้จริงและตรวจสอบได้
• ให้เครดิตผูกกับเงินเดือนที่จ่ายจริงและการส่งสมทบประกันสังคมจริง รวมถึงผูกกับการรักษาระดับค่าจ้างขั้นต่ำเชิงทักษะของพื้นที่
• กำหนดเงื่อนไขว่าเครดิตภาษีแรงงานจะได้เต็มเมื่อรักษาสัดส่วนแรงงานท้องถิ่น 70 เปอร์เซ็นต์ต่อเนื่องตลอดปีภาษี หากต่ำกว่าเกณฑ์ให้เครดิตลดหลั่นแบบขั้นบันไดเพื่อให้บริษัทมีแรงจูงใจแก้ไขตลอดปีไม่ใช่เฉพาะปลายปี
• มีระบบรายงานภายใน 90 วันแรกหลังเปิดกิจการและการตรวจสอบอิเล็กทรอนิกส์
• วางบทบาท Matching Fund แบบรัฐร่วมลงทุน 1 ต่อ 1 กับ SME ที่พัฒนาเทคโนโลยี ระบบอัตโนมัติ หรือ Green Tech
• ออกแบบ โครงการ โดยกำหนดโจทย์นวัตกรรมที่สัมพันธ์กับคลัสเตอร์ของ Corridor เช่น โลจิสติกส์อัจฉริยะ อุตสาหกรรมชิ้นส่วน การแปรรูปอาหารมาตรฐานส่งออก พลังงานสะอาด หรือบริการดิจิทัล
• กำหนดกรอบประเมินผลตอบแทนทางเศรษฐกิจภายใน 3 ปี
• คณะกรรมการกองทุนควรมีทั้งฝ่ายเศรษฐกิจ เทคโนโลยี สถาบันการเงิน และตัวแทนพื้นที่ และต้องกำหนดเกณฑ์เปิดเผยข้อมูลโครงการที่ได้รับทุนเพื่อให้สาธารณะตรวจสอบได้
• Fast Track Regulation และ One-Stop Service เพื่อทำให้ภาษีหยุดแล้วการลงทุนเดินจริง
• Corridor Business One-Stop Hub ต้องถูกทำให้เป็นกระบวนการใบอนุญาตรวมที่มี SLA ชัดเจนและถูกบังคับใช้จริง
• รวมการพิจารณาก่อสร้าง สิ่งแวดล้อม ภาษี ศุลกากร แรงงาน และสาธารณูปโภคไว้ในทีมเดียว ลดการวนหลายหน่วยงาน และใช้ระบบติดตามสถานะออนไลน์แบบ end-to-end
• ตั้งเป้าระยะเวลาตามที่เสนอ เช่น ใบอนุญาตรวมต่ำกว่า 90 วัน และ EIA ต่ำกว่า 60 วัน ควรผูกกับ KPI ของหัวหน้าหน่วยงานและการเปิดเผยสถิติเวลาการอนุมัติรายไตรมาส
• กำหนดกิจการบางประเภทเป็นกลุ่มความเสี่ยงต่ำที่ใช้ระบบอนุญาตแบบรับรองตนเองภายหลังตรวจสุ่ม
• มีกรอบคำนวณมาตรฐานที่ประกาศต่อสาธารณะ
• ทุกโครงการที่ได้สิทธิทำแบบจำลองการเงินมาตรฐานตอนยื่น และต้องอัปเดตทุกปีด้วยข้อมูลจริง
• มีเครื่องมือรองรับ 3 ส่วนพร้อมกัน สำหรับระบบตัดสิทธิและ Clawback
• ส่วนแรกคือกติกาทางกฎหมายให้ชัดว่าเงื่อนไขใดเป็นเงื่อนไขสาระสำคัญที่ผิดแล้วตัดสิทธิทันที เช่น สัดส่วนแรงงานท้องถิ่นต่ำกว่าเกณฑ์ติดต่อกันกี่ไตรมาส หรือมีพฤติกรรมย้ายกำไร
• ส่วนที่สองคือระบบข้อมูลที่ตรวจจับได้โดยไม่ต้องรอร้องเรียน เช่น ใช้ข้อมูลประกันสังคม ภาษีหัก ณ ที่จ่าย ใบกำกับภาษีอิเล็กทรอนิกส์ และข้อมูลศุลกากร
• • ส่วนที่สามคือกระบวนการอุทธรณ์ที่เร็วและมีเส้นตาย
• ในกรณี clawback ควรแยกเป็น 2 ระดับ
• ระดับแรกเรียกคืนเป็นเงินเทียบเท่าภาษีที่ยกเว้นไปบางส่วนตามสัดส่วนความผิด เช่น ทำได้เพียง 60 เปอร์เซ็นต์ของเกณฑ์ให้คืน 40 เปอร์เซ็นต์ของสิทธิ
• ระดับที่สองเป็นมาตรการลงโทษเมื่อพบเจตนาหลีกเลี่ยง เช่น เรียกคืนเต็มจำนวนพร้อมเบี้ยปรับและขึ้นบัญชีดำการขอสิทธิรอบถัดไป
• KPI ที่ควรใช้ต้องมีทั้งตัวชี้วัดผลลัพธ์และตัวชี้วัดวินัยนโยบาย
• จำกัดสิทธิให้เฉพาะกิจการเป้าหมายและพื้นที่ที่ประกาศตามหลักฐานยุทธศาสตร์ พร้อมทบทวนทุก 3 ปี
• กำหนดกติกา disclosure และตรวจสอบธุรกรรมระหว่างกัน รวมถึงใช้ระบบข้อมูลภาษีและศุลกากรตัดกัน
• ออกแบบ fast track แบบแบ่งตามความเสี่ยง ไม่ใช่ลดมาตรฐาน และให้ชุมชนมีช่องทางข้อมูลและร้องเรียนที่ตรวจสอบจริง

• เร่งให้เกิดฐานเศรษฐกิจใหม่ในพื้นที่
• การลงทุนจริง
• การจ้างงานจริง
• การยกระดับทักษะและเทคโนโลยีจริง
• การฝังห่วงโซ่อุปทานในประเทศให้เกิดขึ้นเป็นโครงสร้างถาวร
• ผลสัมฤทธิ์ที่ตรวจสอบได้
• ปิดช่องเอาสิทธิแล้วทิ้งพื้นที่
• ควบคุมแรงจูงใจและ ควบคุมง่ายขึ้น (ไม่ใช่การแจกสิทธิทั่วประเทศจนแรงจูงใจบางลงและควบคุมยาก)
• ยกระดับให้เป็นฐานการผลิตและบริการใหม่ของประเทศ
• ภาษีธุรกิจ 0 เปอร์เซ็นต์
• อัตราภาษีนิติบุคคลต่ำกว่ามาตรฐานควบคู่กับค่าธรรมเนียมตามตัวชี้วัด
• ทำได้ตามเงื่อนไขครบจะได้อัตราต่ำต่อเนื่อง
• หากทำได้ต่ำกว่าเกณฑ์จะถูกชาร์จเพิ่มจนใกล้อัตราปกติหรือสูงกว่าในกรณีเลี่ยงเงื่อนไข
• หลังปีที่ 5 ให้กลับสู่อัตราปกติ เว้นแต่กิจการอยู่ในกลุ่มเทคโนโลยีสูงหรือมี R&D ที่ผ่านเกณฑ์ต่ออายุแบบมีเพดานและมีการประเมินผล
• ทำให้การลงทุนจะฝังตัวจริง
• รัฐมีอำนาจต่อรองต่อเนื่อง
• ผู้ลงทุนวางแผนระยะยาวเพื่อรักษาสิทธิ ไม่ใช่เข้ามาเพื่อเก็บกำไรระยะสั้น
• มาตรการภาษีควรออกแบบให้เชื่อมกับพฤติกรรมหรือผลลัพธ์ที่ต้องการจริง
• มีกรอบประเมินผลที่ตรวจสอบได้
• สามารถกันการเอาสิทธิแล้วทิ้งพื้นที่
• ระบบตัดสิทธิทันทีเมื่อผิดนัด
• การจ้างแรงงานไทยในพื้นที่ไม่น้อยกว่า 70 เปอร์เซ็นต์
• สร้างแรงจูงใจให้เชื่อมระบบการศึกษาอาชีพกับภาคธุรกิจจริง
• เงื่อนไขการถ่ายทอดเทคโนโลยีหรือร่วมวิจัยกับสถาบันไทยต้องแปลงเป็นตัวชี้วัดที่วัดได้ เช่น สัดส่วนงบ R&D ต่อรายได้ จำนวนชั่วโมงการอบรมทักษะขั้นสูงที่ได้รับการรับรอง จำนวนโครงการวิจัยร่วมที่มีผลลัพธ์เป็นต้นแบบ กระบวนการ หรือสิทธิบัตร รวมถึงจำนวนผู้เชี่ยวชาญไทยที่ได้ทำงานในตำแหน่งเทคนิคหลัก
• เงื่อนไขการใช้วัตถุดิบภายในประเทศตามสัดส่วนที่ตกลง
• Local Content ไม่กลายเป็นต้นทุนที่บิดเบือน แต่เป็นเครื่องมือยกระดับผลิตภาพของผู้ประกอบการไทย
• บทบัญญัติเรียกคืนสิทธิประโยชน์บางส่วนในกรณีผิดเงื่อนไขซ้ำซากหรือเจตนาหลีกเลี่ยง
• แรงจูงใจจากการยกเว้น CIT ไปเป็นสิทธิประโยชน์แบบที่ไม่ถูกกลไกขั้นต่ำกลบ
• สนับสนุนการลงทุนจริง
• การหักลดหย่อนฐานภาษีที่ผูกกับค่าใช้จ่าย R&D การพัฒนาทักษะ การสร้างซัพพลายเชน
• การอำนวยความสะดวก ใบอนุญาต โครงสร้างพื้นฐาน และการลดต้นทุนเวลา
• เครดิตภาษีแรงงานที่เพิ่มอีก 10 เปอร์เซ็นต์
• มาตรการไม่ให้กลายเป็นช่องทางทำบัญชีแรงงานเทียม
• จ้างในระดับค่าจ้างที่มีคุณภาพเพื่อสร้างรายได้ฐานรากและลดแรงงานย้ายถิ่น
• เครดิตภาษีแรงงานจะได้เต็มเมื่อรักษาสัดส่วนแรงงานท้องถิ่น 70 เปอร์เซ็นต์ต่อเนื่องตลอดปีภาษี
• หากต่ำกว่าเกณฑ์ให้เครดิตลดหลั่นแบบขั้นบันไดเพื่อให้บริษัทมีแรงจูงใจแก้ไขตลอดปีไม่ใช่เฉพาะปลายปี
• ความน่าเชื่อถือของมาตรการนี้ขึ้นกับระบบยืนยันข้อมูลแรงงานและการตรวจสอบข้ามฐานข้อมูลของรัฐ
• ลดต้นทุนการกำกับดูแลและลดโอกาสทุจริต
• ทำให้ SME ไทยเป็นผู้ได้ประโยชน์ร่วม ไม่ใช่ผู้ชม
• ยกระดับผลิตภาพของธุรกิจท้องถิ่นให้เชื่อมกับกิจการใหม่ที่เข้ามาลงทุน
• Corridor จะไม่ กลายเป็นเกาะเศรษฐกิจของทุนใหญ่ที่ไม่กระจายรายได้
• การเพิ่มยอดขาย การเพิ่มมูลค่าเพิ่มต่อแรงงาน การลดของเสีย การเพิ่มงานทักษะ และการได้มาตรฐานรับรอง
• เงินรัฐไม่กลายเป็นเงินอุดหนุนทั่วไป
• สาธารณะตรวจสอบได้
• ความชัดเจนของเกณฑ์และการประเมินผล เพื่อกันการใช้ดุลพินิจเกินควร
• ทำให้การลงทุนเดินจริง
• ลดต้นทุนเวลาและความไม่แน่นอนของการอนุญาต
• ลดการวนหลายหน่วยงาน
• ใช้ระบบติดตามสถานะออนไลน์แบบ end-to-end
• ใบอนุญาตรวมต่ำกว่า 90 วัน
• EIA ต่ำกว่า 60 วัน
• สร้างแรงกดดันเชิงสาธารณะ
• ทรัพยากรรัฐไปกดความเสี่ยงสูงจริง
• เป้าหมายระยะเวลามีโอกาสเกิดขึ้นจริง ไม่ใช่ตัวเลขสวย
• เป็นข้อเสนอที่พิสูจน์ได้
• รายได้ภาษีและค่าธรรมเนียมหลังพ้นช่วงหยุดภาษี
• รายได้จากภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาและประกันสังคมจากการจ้างงาน
• รายได้ภาษีมูลค่าเพิ่มจากการใช้จ่ายของแรงงานและห่วงโซ่อุปทาน
• ผลผลิตมวลรวมจังหวัดที่เพิ่มขึ้นซึ่งสะท้อนความหนาแน่นกิจกรรมเศรษฐกิจในพื้นที่
• ไม่ควรสัญญาตัวเลขโตเกินจริง แต่สามารถกำหนดกรอบ sensitivity analysis ได้ เช่น กรณีอนุรักษนิยมที่กิจการรอด 50 เปอร์เซ็นต์กับกรณีฐานที่รอด 65 เปอร์เซ็นต์ และกรณีเชิงรุกที่รอด 75 เปอร์เซ็นต์
• หลังปีที่ 6 เป็นต้นไปรายได้ภาษีสุทธิกลับมาเป็นบวก
• การประเมินไม่ลอย
• ระบบต้องชี้อัตโนมัติว่าควรถูกลดสิทธิหรือถูกเรียกคืนสิทธิประโยชน์ส่วนใด
• ทำให้มีระบบตัดสิทธิและ Clawback ที่ทำได้จริง
• หากไม่ทำตามเงื่อนไขให้ตัดสิทธิทันที
• ระบบข้อมูลที่ตรวจจับได้โดยไม่ต้องรอร้องเรียน
• กระบวนการอุทธรณ์ที่เร็วและมีเส้นตาย เพื่อไม่ให้การบังคับใช้ถูกดึงเวลา
• เรียกคืนเป็นเงินเทียบเท่าภาษีที่ยกเว้นไปบางส่วนตามสัดส่วนความผิด เช่น ทำได้เพียง 60 เปอร์เซ็นต์ของเกณฑ์ให้คืน 40 เปอร์เซ็นต์ของสิทธิ
• มาตรการลงโทษเมื่อพบเจตนาหลีกเลี่ยง เช่น เรียกคืนเต็มจำนวนพร้อมเบี้ยปรับและขึ้นบัญชีดำการขอสิทธิรอบถัดไป
• มาตรการไม่กลายเป็นการสูญเสียรายได้โดยไม่เกิดพฤติกรรมใหม่ตามที่ต้องการ
• KPI ที่ควรใช้ต้องมีทั้งตัวชี้วัดผลลัพธ์และตัวชี้วัดวินัยนโยบาย
• การมีจำนวนโครงการถูกตัดสิทธิไม่ใช่ความล้มเหลวเสมอไป แต่สะท้อนว่าระบบตรวจจับและบังคับใช้ทำงานจริง
• อัตราการอยู่รอดเกิน 5 ปีของกิจการใหม่ใน Corridor
• การรักษาสัดส่วนแรงงานท้องถิ่นเฉลี่ยทั้งปี
• รายได้รวมจังหวัดและรายได้ครัวเรือนในพื้นที่
• จำนวนโครงการที่มีความร่วมมือ R&D หรือถ่ายทอดเทคโนโลยีที่ตรวจสอบได้
• จำนวนโครงการที่ถูกลดสิทธิหรือถูกตัดสิทธิพร้อมมูลค่า clawback ที่เรียกคืนได้จริง
• สัดส่วนการตรวจสอบที่ทำผ่านระบบข้อมูลเทียบกับการลงพื้นที่
• ต้นทุนการกำกับดูแลไม่บานปลาย
• ลดความเสี่ยงการแข่งลดภาษีระหว่างพื้นที่จนเกิด race to the bottom
• ลดความเสี่ยงการย้ายกำไรและโครงสร้างนิติบุคคลซับซ้อน
• ลดความเสี่ยงทางสังคมและสิ่งแวดล้อมจากการเร่งอนุญาต
• เปลี่ยนภาษีจากเครื่องมือจัดเก็บรายได้ให้เป็นเครื่องมือออกแบบโครงสร้างเศรษฐกิจพื้นที่
• ลดรายได้ภาษีระยะสั้นภายใต้เงื่อนไขผูกพันที่เข้ม
• แลกกับงานคุณภาพ การยกระดับเทคโนโลยี และการฝังซัพพลายเชนในประเทศ
• นโยบายนี้จะเปลี่ยนความหมายของคำว่าให้สิทธิประโยชน์จากการแจกแรงจูงใจไปสู่การซื้อผลลัพธ์เชิงโครงสร้างที่วัดได้และตรวจสอบได้ในระดับพื้นที่

• ผู้ลงทุน
• แรงงานไทยในพื้นที่
• ผู้ผลิตไทย
• SME ไทย

• Matching Fund แบบรัฐร่วมลงทุน 1 ต่อ 1
• ต้นทุนภาษีที่รัฐสละใน 3 ปีแรก ซึ่งโดยหลักคือ CIT มาตรฐาน 20 เปอร์เซ็นต์คูณกำไรสุทธิที่คาดว่าจะเกิดขึ้น
• เครดิตภาษีแรงงานที่เพิ่มอีก 10 เปอร์เซ็นต์

• รัฐ

• โครงสร้างภาษีนิติบุคคลที่ดูเป็นกลางในเชิงกฎหมาย แต่สร้างผลกระทบเชิงลบต่อ SME อย่างไม่สมส่วนในทางปฏิบัติ
• ปรากฏการณ์ “หุบเหวทางภาษี” ซึ่งเป็นอาการสะท้อนของความไม่สอดคล้องกันระหว่างโครงสร้างภาษีกับวงจรการเติบโตของธุรกิจขนาดเล็ก
• ในช่วงที่ SME กำลังเปลี่ยนผ่านจากการอยู่รอดไปสู่การขยายตัว ภาษีกลับเพิ่มขึ้นในอัตราที่สูงเกินกว่าความสามารถในการปรับตัว ส่งผลให้การเติบโตถูกชะลอโดยนโยบายของรัฐเองโดยไม่ได้ตั้งใจ
• ระบบภาษี SME ปัจจุบันกลับสร้างแรงบิดเบือนในจุดที่อ่อนไหวที่สุดของธุรกิจ กล่าวคือช่วงกำไรต่ำถึงปานกลางซึ่งเป็นช่วงสะสมทุน อัตราภาษีส่วนเพิ่มที่เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลันทำให้ “ผลตอบแทนสุทธิจากการเติบโต” ลดลงอย่างมากในสายตาของผู้ประกอบการ SME
• ภาษีที่ชันเกินไปทำให้เกิดการตอบสนองเชิงป้องกันตัว เช่น การกดกำไร การเลี่ยงการออกใบกำกับภาษีเต็มรูปแบบ หรือการคงขนาดกิจการไว้ต่ำกว่าเกณฑ์โดยตั้งใจ
• หากรัฐออกแบบภาษีที่ดึงกระแสเงินสดออกจาก SME เร็วเกินไป เท่ากับรัฐกำลังเพิ่มต้นทุนเงินทุนโดยปริยาย และทำให้การลงทุนที่ “ควรเกิด” ไม่เกิดขึ้นจริง แม้ธุรกิจจะมีศักยภาพในเชิงตลาดก็ตาม
• ปัญหาหลักของระบบภาษีเดิมไม่ได้อยู่ที่อัตราภาษีเพียงอย่างเดียว หากแต่อยู่ที่โครงสร้างการกำกับที่พึ่งพาการตรวจสอบย้อนหลัง การตีความ และดุลพินิจ ซึ่งสร้างต้นทุนสูงทั้งต่อรัฐและผู้ประกอบการ
• รัฐอาจจัดเก็บภาษีจาก SME ได้ในอัตราที่สูงในเชิงนามธรรม แต่รายได้ที่จัดเก็บได้จริงกลับต่ำกว่าศักยภาพ เนื่องจาก SME จำนวนมากเลือกปรับพฤติกรรมเพื่อลดภาระภาษี เช่น การชะลอการเติบโต การไม่ขยายกิจการ หรือการอยู่นอกระบบอย่างถาวร ผลลัพธ์คือฐานภาษีแคบ การจัดเก็บไม่สม่ำเสมอ และต้นทุนการบังคับใช้กฎหมายที่สูง
• ในอดีต ความสัมพันธ์ระหว่างรัฐกับ SME ถูกกำหนดภายใต้กรอบความไม่ไว้วางใจเป็นหลัก รัฐมอง SME ผ่านเลนส์ของความเสี่ยงด้านการหลีกเลี่ยงภาษี ขณะที่ SME มองรัฐเป็นต้นทุนและอุปสรรคต่อการเติบโต ผลลัพธ์คือระบบที่ทั้งสองฝ่ายต่างใช้พลังไปกับการป้องกันตนเอง แทนที่จะร่วมกันสร้างมูลค่าให้เศรษฐกิจโดยรวม

• การปฏิรูปโครงสร้างภาษีเพื่อปลดล็อกหุบเหวทางภาษี
• รัฐลดความชัน ของภาษี ในช่วงที่ SME ต้องการเงินสดเพื่อการลงทุนมากที่สุด
• รัฐออกแบบเส้นทางการเติบโตของธุรกิจให้สอดคล้องกับความเป็นจริงทางเศรษฐกิจและพฤติกรรมมนุษย์
• รัฐเปลี่ยนบทบาทจาก “ผู้เก็บภาษีล่วงหน้า” ไปสู่ “หุ้นส่วนการเติบโตระยะแรก”
• รัฐใช้ระบบขั้นบันไดภาษีที่ลดอัตราภาษีส่วนเพิ่มในช่วงต้น
• รัฐดึง SME เข้าสู่ระบบ
• รัฐเปลี่ยนโครงสร้างรายได้รัฐจากการพึ่งพาการจัดเก็บแบบกดดัน ไปสู่ระบบรายได้ที่เติบโตไปพร้อมกับเศรษฐกิจจริง
• รัฐไม่สามารถแยกขาดการออกแบบนโยบายขั้นบันไดภาษี SME จากการเปลี่ยนผ่านของรัฐไปสู่ระบบกำกับดูแลเศรษฐกิจแบบดิจิทัลได้
• รัฐลดบทบาทการบังคับใช้รายกรณี แลกกับการลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานข้อมูล
• รัฐยอมลดภาระภาษีในช่วงต้นของวงจรธุรกิจ
• รัฐใช้นโยบายภาษีที่ไม่ลงโทษการเติบโตในช่วงต้น
• SME Tax Credit เพื่อการจ้างงาน หักค่าจ้างได้ 2.5–3 เท่า
• First-Year Tax Holiday ยกเว้นภาษีปีแรกในอุตสาหกรรมเป้าหมาย
• Single Account Rebate คืนภาษี 1% สำหรับบัญชีเดียว
• Zero-Penalty Amnesty ไม่ตรวจย้อนหลัง ยกเว้นค่าปรับ
• รัฐลดต้นทุนการลงทุนด้านดิจิทัลอย่างมีนัยสำคัญ โดยให้สิทธิลดหย่อนภาษี 300%

• ปลดล็อกหุบเหวทางภาษี
• ยกระดับเศรษฐกิจฐานรากไทยอย่างยั่งยืน
• เพิ่มกระแสเงินสด
• จูงใจให้SMEขยายกิจการโดยไม่กลัวภาษี
• เปลี่ยนจาก “ภาษีลงโทษการเติบโต” ไปสู่ “ภาษีสนับสนุนการเติบโต”
• ลดความชันของภาษีในช่วงที่ SME ต้องการเงินสดเพื่อการลงทุนมากที่สุด
• รายได้ภาษีจาก SME ในช่วงต้นอาจต่ำลง แต่จะได้คืนในรูปฐานภาษีที่กว้างขึ้น มั่นคงขึ้น และมีอัตราการปฏิบัติตามกฎหมายสูงกว่าในระยะยาว
• “การเปลี่ยนจุดตัดสินใจ” ของผู้ประกอบการ SME
• เงินสดที่เพิ่มขึ้นในระดับหลักหมื่นถึงหลักแสนบาทต่อปี
• SMEเพิ่มผลิตภาพของธุรกิจ
• สร้างรายได้และการจ้างงานในชุมชนโดยตรง
• ลดแรงจูงใจในการ “กดกำไรเชิงกลยุทธ์”
• SME จะมีแนวโน้มรายงานกำไรตามจริงมากขึ้น
• การรายงานกำไรตามจริงช่วยปรับปรุงคุณภาพของข้อมูลเศรษฐกิจโดยรวม และทำให้ระบบภาษีสะท้อนกิจกรรมทางเศรษฐกิจจริงมากขึ้น
• นโยบายเปลี่ยนพฤติกรรมของ SME จำนวนมากพร้อมกัน ซึ่งเป็นลักษณะของนโยบายที่มี “ผลรวมมากกว่าผลเฉลี่ย”
• ลดภาระภาษีในช่วงกำไรต้นของ SME
• “เปลี่ยนจังหวะการจัดเก็บรายได้” จากการเร่งเก็บในช่วงที่ภาคธุรกิจยังเปราะบาง ไปสู่การจัดเก็บในช่วงที่ฐานภาษีมีเสถียรภาพมากขึ้น
• เปลี่ยนแรงจูงใจของผู้ประกอบการอย่างมีนัยสำคัญ
• SME จะมีแนวโน้มเข้าสู่ระบบโดยสมัครใจมากขึ้น ซึ่งมีผลโดยตรงต่อ “ความกว้างของฐานภาษี” มากกว่า “ความสูงของอัตราภาษี” เพียงอย่างเดียว
• ฐานภาษีที่กว้างและมีเสถียรภาพมีคุณค่ามากกว่าฐานภาษีที่แคบแต่เก็บในอัตราสูง
• ระบบภาษีใหม่ช่วยลดความผันผวนของรายได้รัฐในวัฏจักรเศรษฐกิจ
• SME ที่อยู่ในระบบจะยังคงเสียภาษีตามความสามารถ
• การดึง SME เข้าสู่ระบบจึงทำหน้าที่เสมือน “กันชนทางการคลัง” ในระดับโครงสร้าง
• รายได้ภาษีมูลค่าเพิ่มจากการขายสินค้าและบริการ เพิ่มขึ้น
• ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาจากแรงงานที่ได้รับการจ้างงานเพิ่ม เพิ่มขึ้น
• ภาษีท้องถิ่นในระดับพื้นที่ เพิ่มขึ้น
• เปลี่ยนโครงสร้างรายได้รัฐจากการพึ่งพาการจัดเก็บแบบกดดัน ไปสู่ระบบรายได้ที่เติบโตไปพร้อมกับเศรษฐกิจจริง
• ลดต้นทุนการบังคับใช้
• เพิ่มความแน่นอนของรายได้
• สร้างความยั่งยืนทางการคลังในระยะยาว
• รายได้ภาษีนิติบุคคล ลดลงเล็กน้อย (ผลระยะสั้น)
• รายได้ภาษีนิติบุคคล ฟื้นตัวจากฐานภาษีที่กว้างขึ้น (ผลระยะกลาง–ยาว)
• การจ้างงาน เพิ่มเล็กน้อย (ผลระยะสั้น)
• การจ้างงาน เพิ่มอย่างต่อเนื่อง (ผลระยะกลาง–ยาว)
• การลงทุน SME เพิ่มทันที (ผลระยะสั้น)
• การลงทุน SME ยกระดับผลิตภาพ (ผลระยะกลาง–ยาว)
• รายได้ภาษีทางอ้อม เพิ่ม (ผลระยะสั้น)
• รายได้ภาษีทางอ้อม เพิ่มอย่างมีเสถียรภาพ (ผลระยะกลาง–ยาว)
• ถ้า SME เพียงร้อยละ 10 ของกลุ่มนอกระบบเข้าสู่ระบบอย่างถูกต้อง จะเพิ่มผู้เสียภาษีนิติบุคคลหลายแสนราย
• รายได้ภาษีรวมมักฟื้นตัว
• ความสัมพันธ์ระหว่างรัฐกับผู้ประกอบการจะเปลี่ยนจากความสัมพันธ์เชิงอำนาจไปสู่ความสัมพันธ์เชิงระบบ
• ลดต้นทุนการจัดเก็บภาษี
• เพิ่มความแม่นยำ ของข้อมูล
• ยกระดับคุณภาพการกำกับดูแลเศรษฐกิจโดยรวม
• ฐานข้อมูล SME ที่เกิดจากระบบ e-Tax และบัญชีเดียวจะกลายเป็นสินทรัพย์เชิงนโยบายของรัฐในระยะยาว
• รัฐสามารถใช้ข้อมูลดังกล่าวในการออกแบบนโยบายที่ตรงเป้าหมายมากขึ้น
• สร้างวัฒนธรรมการปฏิบัติตามกฎหมายโดยสมัครใจ
• ความร่วมมือจะเกิดขึ้นโดยไม่ต้องอาศัยแรงบังคับ
• ลดต้นทุนการลงทุนด้านดิจิทัลอย่างมีนัยสำคัญ
• สร้างอุปสงค์ให้ระบบนิเวศเทคโนโลยีไทย
• “เปลี่ยนบทบาทของรัฐ” ในระบบเศรษฐกิจจากรัฐผู้ควบคุมและบังคับใช้กฎหมาย ไปสู่รัฐผู้ออกแบบเงื่อนไขการเติบโตในระยะยาว
• สร้างความสัมพันธ์ใหม่ระหว่างรัฐกับภาคธุรกิจ
• เปลี่ยนสมมติฐานพื้นฐานของรัฐ
• การลงทุนเพื่อขยายฐานรายได้รัฐในอนาคต
• เพิ่มจำนวนผู้ประกอบการในระบบ
• เพิ่มขนาดกิจการ
• เพิ่มคุณภาพของการจ้างงาน
• SME กล้าลงทุน กล้าขยายกิจการ และกล้าเข้าสู่ระบบอย่างถูกต้อง
• ยกระดับผลิตภาพแรงงานและรายได้ประชาชนในระยะยาว
• ทำให้เกิดฐานภาษีที่กว้างและมีเสถียรภาพมากขึ้น
• รายได้รัฐที่เกิดจาก SME ที่เติบโตอย่างต่อเนื่องจะมีความยืดหยุ่นต่อวัฏจักรเศรษฐกิจสูงกว่า
• ลดความจำเป็นในการใช้มาตรการบังคับใช้ที่มีต้นทุนสูง
• ข้อมูลทางเศรษฐกิจจะสะท้อนกิจกรรมจริงมากขึ้น
• รัฐสามารถออกแบบนโยบายการเงิน การคลัง การพัฒนาแรงงาน และการสนับสนุนอุตสาหกรรมได้อย่างแม่นยำ
• ลดการรั่วไหล และเพิ่มประสิทธิภาพของทรัพยากรสาธารณะ
• เปลี่ยน SME จาก “ภาคส่วนที่ต้องควบคุม” ให้เป็น “พันธมิตรในการพัฒนา”
• เปลี่ยนภาษีจากภาระที่ต้องหลบเลี่ยง ให้เป็นระบบที่ทุกฝ่ายยอมรับว่าเป็นธรรม คาดการณ์ได้ และเอื้อต่อการเติบโตในระยะยาว
• วางรากฐานให้เศรษฐกิจไทยเติบโตบนฐานที่กว้าง แข็งแรง และโปร่งใส ซึ่งเป็นเงื่อนไขจำเป็นของความมั่นคงทางเศรษฐกิจ ความสามารถในการแข่งขันของประเทศ และความยั่งยืนของรัฐในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด

• SME (วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม)

• เปลี่ยน VAT เป็นเงินออมและเครดิตเงินคืนเข้ากระเป๋าดิจิทัล

• กระตุ้นเศรษฐกิจฐานราก

• ประชาชน (ผู้ได้รับเงินคืน)

• ประเทศไทยเผชิญกับภาวะความเหลื่อมล้ำทางการเงินที่สูงขึ้น
• ตลาดทุนซึ่งควรเป็นเครื่องมือในการกระจายความมั่งคั่งกลับถูกมองว่าเป็นพื้นที่สำหรับทุนขนาดใหญ่
• ตลาดหุ้นไทยถูกมองว่าเป็น "แหล่งเก็งกำไรของเงินร้อน"
• ประเทศไทย เป็น ประเทศแห่งหนี้ครัวเรือน

• มุ่งเน้นการสร้าง "Wealth Democracy" หรือประชาธิปไตยทางความมั่งคั่ง
• ใช้กลไกภาษีจูงใจให้เกิดการเติบโตของกำไรบริษัทจดทะเบียน (EPS Growth)
• ดึงบริษัทชั้นนำระดับโลกของไทยเข้าสู่ตลาดเพื่อเพิ่มทางเลือกที่มีคุณภาพ
• ใช้ระบบป้องกันเชิงรุกเพื่อสร้างความเชื่อมั่นให้นักลงทุนรายย่อยได้รับความเป็นธรรม
• ลดภาษี CIT เหลือ 18%
• ปรับขั้นบันไดภาษี SME
• นำ LTF กลับมาใช้เพื่ออัดฉีดสภาพคล่อง
• ดำเนินการ มาตรการ Fast-track สำหรับบริษัท BOI
• เจรจาดึง "Big Names" (ไทยซัมมิท, บุญรอด ฯลฯ) เข้าตลาด
• จัดตั้งคณะกรรมการที่มีตัวแทนรายย่อย
• ติดตั้งระบบ AI Monitoring เพื่อป้องกันการปั่นหุ้นแบบ Real-time
• นำรัฐวิสาหกิจเข้าตลาดเพื่อยกระดับธรรมาภิบาล
• กำหนดเพดานการใช้สิทธิ LTF
• กำหนดเงื่อนไขการถือหุ้นเพื่อรับยกเว้นภาษีปันผล (3 ปีขึ้นไป)
• ปฏิรูปรัฐวิสาหกิจให้โปร่งใสด้วยการใช้กลไกตลาดทุนตรวจสอบ
• ดำเนินการ "Capital Market Reform" ครั้งใหญ่

• เกิดการเติบโตของกำไรบริษัทจดทะเบียน (EPS Growth)
• เพิ่มทางเลือกที่มีคุณภาพ สำหรับนักลงทุน
• นักลงทุนรายย่อยได้รับความเป็นธรรม
• กำไรสุทธิหลังหักภาษีเพิ่มขึ้นทันที 2% สำหรับ บริษัทจดทะเบียน
• ส่งผลต่อมูลค่าหุ้นและเงินปันผล สำหรับ บริษัทจดทะเบียน
• มีต้นทุนการถือครองหุ้นลดลง (ยกเว้นภาษีปันผล) สำหรับ นักลงทุนรายย่อย
• มีความปลอดภัยในเงินลงทุนสูงขึ้น สำหรับ นักลงทุนรายย่อย
• มีกระแสเงินสดเพิ่มขึ้นเพื่อการจ้างงานและนวัตกรรม สำหรับ SME
• รายได้ภาษีของรัฐลดลงในช่วงแรก
• สร้างเสถียรภาพตลาด
• การเพิ่มขึ้นของกิจกรรมการลงทุนภาคเอกชน (Private Investment)
• การบริโภคที่เกิดจากความมั่งคั่งในตลาดหุ้นที่เพิ่มขึ้น
• สัดส่วนประชาชนที่มีรายได้เสริมจากเงินปันผลและการลงทุนที่เติบโต (Financial Security Index)
• ดัชนีความเชื่อมั่นของนักลงทุนรายย่อยต่อความโปร่งใสของตลาด (Investor Confidence Score)
• คาดการณ์มูลค่าตลาดรวมเพิ่มขึ้น 600,000 ล้านบาท (Market Cap Growth)
• ดันดัชนีรวมบวกเพิ่มขึ้นประมาณ 50 จุด (Index Impact)
• เกิดการหมุนเวียนในท้องถิ่น (Local Multiplier) มากกว่าบริษัทขนาดใหญ่
• เปลี่ยนตลาดหุ้นไทยจาก "แหล่งเก็งกำไรของเงินร้อน" เป็น "โครงสร้างพื้นฐานเพื่อการออมและการสร้างตัว" ของประชาชนไทย
• ปฏิรูปรัฐวิสาหกิจให้โปร่งใสด้วยการใช้กลไกตลาดทุนตรวจสอบ
• สร้างตลาดทุนที่แข็งแกร่ง มีสินค้าคุณภาพสูง และมีรายย่อยที่มั่งคั่ง
• เปลี่ยนประเทศไทยจากประเทศแห่งหนี้ครัวเรือน สู่ประเทศแห่งการออมและการลงทุนอย่างแท้จริง

• นักลงทุนรายย่อย
• SME
• นักลงทุน

• สำหรับ Action ใน ชั้นรากฐาน (Immediate Action): ภายใน 6 เดือน
• สำหรับ Action ใน ชั้นการเติบโต (Integration): ภายใน 1 ปี
• สำหรับ Action ใน ชั้นความยั่งยืน (Transformation): ตั้งแต่ 2 ปีขึ้นไป

• งบประมาณพัฒนาระบบ RegTech และมาตรการป้องกัน: 1,500 ล้านบาท

• โจทย์แท้จริงของคนไทยไม่ใช่รายได้ต่ำ แต่คือ Fixed Cost สูง
• รายจ่ายจำเป็นเฉลี่ย ~9,000 บาท/เดือน (ไฟ–น้ำ–เน็ต–เดินทาง) เป็น “ภาษีเงียบ” ที่รัฐไม่เคยเข้าไปต่อรองแทนประชาชน
• ทำให้การแจกเงินสด ไหลกลับ ไปยังทุนสาธารณูปโภคและแพลตฟอร์มในไม่กี่วัน
• หนี้ครัวเรือน 86.8% ต่อ GDP สะท้อน “สภาพคล่องหาย”
• ปัญหาของระบบสวัสดิการเดิมคือ “สวัสดิการที่รอรับ”
• สำหรับกลุ่มผู้มีรายได้น้อย/บัตรสวัสดิการแห่งรัฐ:
  • รายได้ต่ำ + Fixed Cost สูง
  • สภาพคล่องหายทุกเดือน
  • เสี่ยงหนี้นอกระบบ
• สำหรับแรงงานรายวัน / นอกระบบ:
  • รายได้ไม่สม่ำเสมอ
  • ค่าเดินทาง–อุปกรณ์สูง
  • เข้าไม่ถึงเครดิต
• สำหรับแรงงานเงินเดือน (รายได้น้อย–กลาง):
  • รายได้คงที่ แต่ Fixed Cost กินสัดส่วนสูง
  • เงินไม่พอออม
  • เสี่ยงหนี้บัตรเครดิต
• สำหรับนักเรียน / นักศึกษา / บัณฑิตใหม่:
  • ไม่มีรายได้ แต่มีต้นทุนการเรียน
  • เริ่มชีวิตด้วยหนี้
  • ทักษะไม่ตรงตลาด
• สำหรับแรงงานในระบบภาษี (รายได้กลาง–สูง):
  • จ่ายภาษี แต่ได้สวัสดิการไม่คุ้ม
  • เงินออม–ลงทุนไม่เป็นระบบ
• สำหรับผู้ประกอบการ / SME / ฟรีแลนซ์ขั้นสูง:
  • เงินหมุนเวียนตึง
  • ต้นทุนการเงินสูง
  • เสี่ยงตลาดโลก

• เปลี่ยน KPI ของรัฐจาก: รายได้ก่อนหักค่าใช้จ่าย / จำนวนเงินแจก เป็น: รายได้สุทธิหลังหักต้นทุนชีวิต (Net Disposable Income)
• ใช้เครดิตสาธารณะ เป็น เครื่องมือกดต้นทุนชีวิต
• แก้หนี้ครัวเรือนโดยไม่เติมหนี้ใหม่
• ให้บัตรประชาชน Max เพิ่มสภาพคล่อง โดยไม่สร้างหนี้ และ ไม่แจกเงินสด
• รัฐจ่ายตรงให้ผู้ให้บริการตามโควตาเครดิต สำหรับสิทธิพื้นฐาน
• มอบสิทธิลดรายจ่ายคงที่แบบจ่ายตรง
• มอบสิทธิยกระดับชีวิต
• หน่วยคะแนนมาตรฐาน: Development Credit Unit (DCU)1 DCU
• ให้ 1 DCU = สิทธิ Top-up มูลค่า 50–100 บาท/เดือน
• อนุญาตให้ DCU แปลงเป็น: โควตาฟรีเพิ่ม, ส่วนลด, สิทธิปลดล็อกบริการรัฐ
• ให้คะแนน DCU จากพฤติกรรมการพัฒนาตนเอง เช่น:
  • ตรวจสุขภาพประจำปี: +10 DCU
  • เข้ารับการดูแลโรคเรื้อรังต่อเนื่อง ≥ 6 เดือน: +15 DCU
  • โปรแกรมสุขภาพจิต/เลิกบุหรี่: +10 DCU
  • อบรมอาชีพ ≤20 ชม.: +10 DCU
  • อบรม 21–60 ชม.: +20 DCU
  • AI / Coding / E-commerce / ช่างอาชีพ: +25 DCU
  • สอบผ่านมาตรฐานฝีมือ: +20 DCU
  • จ่ายค่าน้ำไฟตรงเวลา ≥ 6 เดือน: +10 DCU
  • ใช้ e-Receipt / e-Tax: +10 DCU
  • เข้าร่วมโครงการจัดการหนี้: +15 DCU
  • ออมต่อเนื่อง ≥ 12 เดือน: +15 DCU พิเศษ
  • ลงทุน SME ไทย / พลังงานชุมชน: +20 DCU
• ใช้ DCU + ประวัติการใช้สิทธิชั้น 1–2 เพื่อค้ำประกันไมโครเครดิต
• ให้รัฐค้ำประกัน “บางส่วน” สำหรับการลงทุนในต่างประเทศ
• เขียนให้เป็น มาตรากฎหมายล่วงหน้า เพื่อกันการตีความผิด
• แยก 4 ระบบออกจากกันเด็ดขาด เพื่อกันการรวมศูนย์อำนาจแบบ Social Credit: ระบบสิทธิพลเมือง, ระบบกฎหมายและความมั่นคง, ระบบ DCU (สิทธิส่งเสริม), ระบบเอกชน/ตลาด
• กำหนดให้ DCU ทุกการใช้งานต้องเป็น Explicit Consent
• กำหนดให้ประชาชนมีสิทธิปฏิเสธการใช้ DCU
• กำหนดให้เก็บเฉพาะ “เหตุการณ์” ไม่เก็บ “พฤติกรรมชีวิต”
• กำหนดให้ DCU แปลงเป็น Token
• กำหนดให้ DCU เป็น Opt-in
• กำหนดให้ สูตรคำนวณ DCU: เปิดเผยต่อสาธารณะ แก้ไขได้เฉพาะโดยกฎหมาย/มติสภา
• กำหนดให้ น้ำหนักคะแนน: ต้องผ่านการรับฟังความคิดเห็น ทบทวนเป็นรอบ
• ตั้ง “คณะกรรมการกำกับ DCU อิสระ” แยกจากฝ่ายบริหาร
• มอบอำนาจให้คณะกรรมการฯ ตรวจสอบการใช้งาน DCU, สั่งระงับระบบบางส่วน, เปิดเผยรายงานสาธารณะประจำปี
• กำหนดให้งบ “เท่าเดิม” (ประมาณ 2.6 แสนล้าน/ปี) แต่เปลี่ยนวิธีใช้: ย้ายงบจาก “วงเงินซื้อสินค้า/เดินทางแบบกระจาย” ไปเป็น “จ่ายตรง Fixed Cost” มากขึ้น, ใช้ส่วนหนึ่งเป็น Top-up จากพฤติกรรม (Skill/Health) เฉพาะคนที่ทำจริง
• เพิ่มงบ “เฉพาะส่วน Fixed Cost Crusher” ให้ถึงเป้าประชาชนเหลือ 1,500–2,000/เดือน
• สำหรับการแลก DCU เพิ่ม ค่าไฟฟ้า:
  • 5 DCU → +30 หน่วย
  • 10 DCU → +60 หน่วย
  • 20 DCU → +100 หน่วย
• สำหรับการแลก DCU อินเทอร์เน็ตและโทรศัพท์พื้นฐาน:
  • 5 DCU → เพิ่มเป็น 30 Mbps
  • 10 DCU → 50 Mbps
  • 15 DCU → 100 Mbps (เฉพาะผู้เรียน/ทำงานออนไลน์)
• สำหรับการแลก DCU ค่าเดินทางสาธารณะ:
  • 5 DCU → +10 เที่ยว
  • 10 DCU → +25 เที่ยว
• สำหรับการแลก DCU ตรวจสุขภาพเชิงลึก:
  • 10 DCU สำหรับ ตรวจเลือด/ไขมัน/น้ำตาลเชิงลึก
  • 20 DCU สำหรับ ตรวจสุขภาพแรงงาน/ออฟฟิศซินโดรม
• สำหรับการแลก DCU สุขภาพจิตและฟื้นฟูแรงงาน:
  • 10 DCU สำหรับ ปรึกษานักจิตวิทยา 1 ครั้ง
  • 20 DCU สำหรับ โปรแกรมดูแลต่อเนื่อง 3–5 ครั้ง
• สำหรับการแลก DCU Voucher เครื่องมือทำมาหากิน:
  • 20 DCU → Voucher 3,000 บาท
  • 40 DCU → Voucher 7,000 บาท
  • 60 DCU → Voucher 12,000 บาท
• สำหรับการแลก DCU ซอฟต์แวร์และแพลตฟอร์มทำงาน:
  • 5 DCU: ใช้เครื่องมือออกแบบ/บัญชี/AI ฟรี 1 เดือน
  • 10 DCU: ฟรี 3 เดือน
• สำหรับการแลก DCU ลดดอกเบี้ยไมโครเครดิต: ทุก 10 DCU → ลดดอกเบี้ย 0.5% ต่อปี
• สำหรับการแลก DCU ลดค่าธรรมเนียมการเงิน:
  • 5 DCU: ฟรีค่าธรรมเนียมโอน/ชำระ
  • 10 DCU: ฟรีค่าธรรมเนียมรายเดือนบัญชีธุรกิจรายย่อย
• สำหรับ Matching Fund การออม: ออม 1,000 บาท/เดือน ใช้ 10 DCU: รัฐสมทบ 200 บาท, ใช้ 20 DCU: รัฐสมทบ 500 บาท
• สำหรับการแลก DCU ลงทุน SME / ชุมชน:
  • 20 DCU: สิทธิลงทุนกองทุน SME ไทยขั้นต่ำต่ำ
  • 30 DCU: รับผลตอบแทนภาษีพิเศษ
• สำหรับการแลก DCU รายได้ต่างประเทศ:
  • 10 DCU: ลดค่าธรรมเนียมโอนเงิน 1–2%
  • 20 DCU: บริการบัญชีหลายสกุลเงินฟรี
• สำหรับการแลก DCU ลงทุนต่างประเทศ:
  • รัฐค้ำประกันบางส่วน (ไม่เกิน 30%)
  • ลงทุนผ่านกองทุน/โครงการที่รัฐรับรอง

• ทำให้ รายได้สุทธิหลังหักต้นทุนชีวิต (Net Disposable Income) เป็น KPI ของรัฐ
• แก้หนี้ครัวเรือนโดยไม่เติมหนี้ใหม่
• เพิ่มสภาพคล่อง โดยไม่สร้างหนี้ และ ไม่แจกเงินสด
• ในชั้นที่ 1 Fixed Cost Crusher Credit จะทำให้เกิดผลลัพธ์เชิงโครงสร้างดังนี้:
  • ค่าไฟฟ้าฟรี 120–150 หน่วย/เดือน มูลค่า ~450–600 บาท
  • ค่าน้ำประปาฟรีตามโควตาครัวเรือน~100–150 บาท
  • อินเทอร์เน็ตพื้นฐาน 10–20 Mbps~300–400 บาท
  • ค่าเดินทางสาธารณะ (พื้นที่เมือง) โควตาเที่ยว/เดือน~300–500 บาท
  • เงินเหลือในกระเป๋าทันที: 1,500–2,000 บาท/เดือน
  • ลดแรงกดดันก่อหนี้ระยะสั้น
  • ไม่มีการรั่วไหลไปใช้ผิดวัตถุประสงค์
• ในชั้นที่ 2 Skill-Based Top-up Credit จะทำให้เกิดผลลัพธ์ดังนี้:
  • เพิ่มมูลค่าสิทธิ
  • DCU ไม่สะสมเป็นเงินสด แต่แปลงเป็น: โควตาฟรีเพิ่ม, ส่วนลด, สิทธิปลดล็อกบริการรัฐ
  • เพดาน DCU: 60–80 DCU/ปี
  • ไม่อนุญาต “ปั๊มคะแนน”
  • คะแนนหมดอายุหากไม่ใช้งาน (เพื่อกระตุ้นการใช้จริง)
• ในชั้นที่ 3 Opportunity & Investment Credit จะทำให้เกิดผลลัพธ์ดังนี้:
  • วงเงินค้ำ = 5,000 + (DCU × 300)
  • สัดส่วนค้ำ = 30% + (DCU ÷ 200)
  • ตัวอย่าง: มี 40 DCU รัฐค้ำ ~50% ทำให้กู้ได้ ~34,000 บาท
  • ยกระดับรายได้–ลงทุน–เชื่อมโลก
  • ลดความเสี่ยงเชิงกติกา
• DCU ไม่ได้วัดว่าใครเป็นคนดี แต่รัฐเลือกให้รางวัลกับพฤติกรรมที่ลดต้นทุนสังคมและเพิ่มศักยภาพประเทศ
• DCU ไม่มีคะแนนติดลบ ไม่มีการหักคะแนนย้อนหลัง
• ไม่ทำอะไร = ไม่ได้เพิ่ม แต่ ไม่เสีย คะแนน
• ไม่เคยมีสถานะ “คะแนนต่ำ = ถูกลงโทษ”
• ไม่สามารถใช้ DCU เพื่อควบคุมพฤติกรรม
• DCU เป็นเพียง “สิทธิพิเศษเสริม” (Optional Benefit)
• ระบบสิทธิพลเมือง: ห้ามเชื่อมกับ DCU โดยเด็ดขาด
• ระบบกฎหมายและความมั่นคง: เข้าถึง DCU ไม่ได้
• ระบบ DCU (สิทธิส่งเสริม): เป็นระบบ “สมัครใจ”
• ระบบเอกชน/ตลาด: ห้ามเห็นคะแนน DCU ดิบ, เห็นได้แค่ “สิทธิที่รัฐอนุญาตให้ใช้”
• ไม่ยินยอม = ไม่ได้สิทธิพิเศษ แต่ไม่เสียสิทธิใด ๆ
• ผู้ให้สิทธิ: เห็นแค่ว่า “ใช้ได้ ใช้ไม่ได้” ไม่เห็นเหตุผลเชิงพฤติกรรม
• ธนาคาร: เห็นว่า “รัฐค้ำ 40%” ไม่เห็นว่าคนนี้ได้คะแนนจากอะไร
• ไม่เข้าร่วม DCU: ยังได้สิทธิพื้นฐาน Fixed Cost Crusher, ยังได้สวัสดิการตามกฎหมาย, ไม่มีสถานะ “คนนอกระบบ DCU = เสียโอกาสชีวิต”
• ผลลัพธ์รวมต่อ “เงินเหลือจริง”:
  • ค่าไฟ–น้ำ–เน็ต ประหยัด/เดือน: 800–1,200 บาท
  • เดินทาง ประหยัด/เดือน: 300–600 บาท
  • สุขภาพ ประหยัด/เดือน: 200–400 บาท
  • ดอกเบี้ย/ค่าธรรมเนียม ประหยัด/เดือน: 100–300 บาท
  • รวม 1,500–2,500 บาท/เดือน
  • เทียบเท่าการ “เพิ่มรายได้” ปีละ 18,000–30,000 บาท โดยไม่ต้องแจกเงินสด และไม่เพิ่มหนี้
• สำหรับกลุ่มผู้มีรายได้น้อย/บัตรสวัสดิการแห่งรัฐ: เงินเหลือเพิ่ม 2,000–2,500 บาท/เดือน, ไม่ต้องก่อหนี้ใหม่, ค่อย ๆ ไต่ขึ้นสู่แรงงานรายได้ประจำ
• สำหรับแรงงานรายวัน / นอกระบบ: ลดต้นทุนทำงาน 1,500–2,000 บาท/เดือน, เพิ่มรายได้จากเครื่องมือ, เข้าสู่เครดิตในระบบโดยไม่ใช้คนค้ำ
• สำหรับแรงงานเงินเดือน (รายได้น้อย–กลาง): เงินออมเพิ่ม 2,000–4,000 บาท/เดือน, ลดหนี้บริโภค, ขยับรายได้ใน 1–2 ปี
• สำหรับนักเรียน / นักศึกษา / บัณฑิตใหม่: ลดค่าใช้จ่ายเรียน 1,000–2,000 บาท/เดือน, ได้งานเร็วขึ้น, ไม่เริ่มชีวิตด้วยหนี้เสีย
• สำหรับแรงงานในระบบภาษี (รายได้กลาง–สูง): ภาษี “คุ้มค่า”, เงินไหลกลับเศรษฐกิจไทย, สร้างฐานนักลงทุนรายย่อย
• สำหรับผู้ประกอบการ / SME / ฟรีแลนซ์ขั้นสูง: ธุรกิจโตโดยไม่พึ่งทุนใหญ่, เงินไทยออกไปสร้างรายได้แล้วกลับประเทศ, เกิด Thai Capital Abroad
• ผลลัพธ์ของอินเทอร์เน็ตและโทรศัพท์พื้นฐาน: ลดรายจ่ายครัวเรือน เพิ่มศักยภาพหารายได้ทันที
• ผลลัพธ์ของการลดดอกเบี้ยไมโครเครดิต: ประหยัด ~800 บาท/ปี
• ผลลัพธ์ของซอฟต์แวร์และแพลตฟอร์มทำงาน: เพิ่มรายได้ผู้ใช้ได้หลายเท่า
• เพดานค่าไฟฟ้า: ไม่เกิน 250 หน่วย/เดือน/ครัวเรือน
• เพดาน Matching Fund: ไม่เกิน 6,000 บาท/ปี/คน
• วงเงินที่เป็นไปได้สำหรับการลงทุนต่างประเทศ: 50,000 – 200,000 บาท/ราย (เริ่มต้น)

• ประชาชน

• รัฐ จากการจ่ายตรงให้ผู้ให้บริการ
• รัฐ สำหรับการค้ำประกัน