ประเด็น

สวัสดิการอื่นๆ

มี 11 คำสัญญา จาก

*ฐานข้อมูลมีทั้งหมด 13 พรรค โดยเลือกเฉพาะพรรคที่มีข้อมูลนโยบายในเว็บไซต์ทางการ อ่านเกณฑ์การคัดเลือกพรรคการเมือง

คำชี้แจง

ข้อมูลในหน้านี้มาจากข้อความบนเว็บไซต์ทางการของพรรคการเมือง ซึ่งถูกจัดลงตารางตามหัวข้อต่างๆ ด้วยระบบปัญญาประดิษฐ์ (LLM) โดยพยายามคงข้อความตามต้นฉบับให้มากที่สุด
หากจำเป็นต้องเพิ่มข้อความเพื่อให้ได้ใจความที่สมบูรณ์ จะถูกแสดงด้วยตัวอักษรสีเทา
แม้มีการตรวจสอบโดยทีมงานในระดับหนึ่ง แต่อาจมีความคลาดเคลื่อนเกิดขึ้นได้
ผู้ใช้สามารถตรวจสอบเพิ่มเติมกับข้อความต้นฉบับตามลิงก์ด้านล่าง
หลังจาก กกต. เปิดเผยเอกสารนโยบาย (ณ วันที่ 26 ม.ค. 2569) ทีมงานได้อัปเดตข้อมูลงบประมาณและแหล่งที่มาของงบประมาณที่ตรงกันระหว่างเอกสารนโยบายและเว็บไซต์พรรค โดยแสดงด้วยตัวอักษรสีเขียว

อ่านที่มาและข้อจำกัดข้อมูล

ประชาชน

ปัญหาคืออะไร (Problem)

ผู้หญิงต้องจ่าย 80–150 บาท ต่อเดือน หรือสะสมตลอดชีวิตรวมถึง 60,000 บาท
ผู้หญิงกลับต้องแบกรับภาระค่าใช้จ่ายนี้เพิ่มเติมโดยไม่มีทางเลือก ทำให้เกิดความไม่เท่าเทียมทางเพศในสังคม
การไม่มีผ้าอนามัยใช้หรือต้องใช้ของทดแทนที่ไม่ปลอดภัย ส่งผลกระทบโดยตรงต่อการเรียน การเข้าร่วมกิจกรรม และความมั่นใจของเยาวชน
โรคติดเชื้อที่เกิดจากการใช้อุปกรณ์ที่ไม่ถูกสุขอนามัย ทำให้เกิดภาระระบบสาธารณสุข

จะทำอะไร (Action)

สวัสดิการผ้าอนามัยฟรีในวัยเรียน: ให้นักเรียนลงทะเบียนผ่านเว็บไซต์กลาง นักเรียนจะได้รับเครดิต 80 บาทต่อเดือน เพื่อใช้ในการเลือกซื้อผ้าอนามัยจากผู้ผลิตหลายรายที่ลงทะเบียนในเว็บไซต์และได้รับการรับรองมาตรฐาน โดยผู้ผลิตจะจัดส่งสินค้ารวมกันไปที่โรงเรียน
งดเว้น VAT สินค้าผ้าอนามัย: ออกพระราชกฤษฎีกาเพื่อยกเว้นภาษีมูลค่าเพิ่มสำหรับสินค้าประเภทผ้าอนามัย

ผลลัพธ์คืออะไร (Outcome)

ลดภาระค่าใช้จ่ายของผู้หญิงและสร้างความเท่าเทียมทางเพศในสังคม
ลดภาระระบบสาธารณสุขจากโรคติดเชื้อที่เกิดจากการใช้อุปกรณ์ที่ไม่ถูกสุขอนามัย

ใครได้ประโยชน์ (Target)

ผู้หญิง
นักเรียน 3.6 ล้านคน

ภายในเมื่อไหร่ (Timeframe)

ไม่ระบุ

ใช้งบเท่าไหร่ (Budget)

3,450 ล้านบาท ต่อปี (สำหรับสวัสดิการผ้าอนามัยฟรีในวัยเรียน)
700 ล้านบาท ต่อปี (สำหรับงดเว้น VAT สินค้าผ้าอนามัย)

ระบุในเอกสารที่ส่ง กกต.(ลำดับ 4.4) ว่า '3,500 ล้านบาท/ปี'

งบมาจากไหน (Budget Source)

ระบุในเอกสารที่ส่ง กกต.(ลำดับ 4.4) ว่า 'การบริหารงบประมาณแผ่นดินปกติประกอบกับการปฏิรูประบบราชการตัดลดงบประมาณที่ไม่จำเป็น และการหารายได้เพิ่มของรัฐ'

ประชาธิปัตย์

ปัญหาคืออะไร (Problem)

ค่าอินเทอร์เน็ตแพงเกินความจำเป็น: อินเทอร์เน็ตกลายเป็นปัจจัยพื้นฐานของการทำงาน การเรียน การเงิน และการหางาน แต่ประชาชนจำนวนมากต้องจ่ายค่าบริการในราคาสูงเมื่อเทียบกับรายได้
ทางเลือกจำกัดจากโครงสร้างตลาด: ตลาดกระจุกตัว ผู้ใช้บริการมีตัวเลือกน้อย ทำให้ต่อรองราคาไม่ได้ โดยเฉพาะกลุ่มรายได้น้อย นักเรียน และพื้นที่ห่างไกล
ความเหลื่อมล้ำทางดิจิทัล: ผู้ที่เข้าถึงอินเทอร์เน็ตคุณภาพในราคาที่จ่ายไหวมีจำกัด ส่งผลต่อโอกาสทางการศึกษา งาน และรายได้

จะทำอะไร (Action)

แพ็กเกจพื้นฐาน 100 บาท (USO): กำหนดให้ผู้รับใบอนุญาตทุกรายต้องมีแพ็กเกจมาตรฐานราคา 100 บาท ความเร็วเพียงพอต่อการใช้งานทั้งเดือน เพื่อการเงิน การศึกษา และการหางาน
ใช้กองทุน USO อุดหนุนอย่างตรงจุด: นำเงินจากกองทุน USO ที่เก็บจากผู้ให้บริการอยู่แล้ว มาอุดหนุนส่วนต่าง โดยเน้นพื้นที่ห่างไกล กลุ่มเปราะบาง และนักเรียน
ปลุกชีพค่ายมือถือรายย่อย (MVNOs): สนับสนุนค่ายเฉพาะกลุ่มให้ขายแพ็กเกจ 100 บาทได้อย่างยั่งยืน สร้าง “ทางเลือก” ใหม่ให้ผู้บริโภค
ขายส่งในราคายุติธรรม (Cost-plus): ส่งเสริมให้เจ้าของโครงข่ายรายใหญ่ขายส่งปริมาณอินเทอร์เน็ตให้ MVNO ในราคาต้นทุนบวกกำไรเล็กน้อย ตามเกณฑ์ กสทช.
ความโปร่งใสของต้นทุน: กำหนดให้ผู้ให้บริการเปิดเผยต้นทุนต่อกิกะไบต์ (Cost per GB) ต่อ กสทช. และสาธารณะ เพื่อป้องกันการผูกขาดและกำหนดราคาที่เป็นธรรม

ผลลัพธ์คืออะไร (Outcome)

อินเทอร์เน็ตเป็น “สิทธิขั้นพื้นฐาน” ที่ทุกคนเข้าถึงได้
อินเทอร์เน็ตมีแพ็กเกจมาตรฐานราคา 100 บาท ความเร็วเพียงพอต่อการใช้งานทั้งเดือน
ป้องกันการผูกขาดและกำหนดราคาที่เป็นธรรม

ใครได้ประโยชน์ (Target)

กลุ่มรายได้น้อย
นักเรียน
ประชาชนในพื้นที่ห่างไกล
กลุ่มเปราะบาง
ค่ายมือถือรายย่อย (MVNOs)
ผู้บริโภค

ภายในเมื่อไหร่ (Timeframe)

ไม่ระบุ

ใช้งบเท่าไหร่ (Budget)

ระบุในเอกสารที่ส่ง กกต.(ลำดับ 24) ว่า 'ไม่ใช้เงินงบประมาณ'

งบมาจากไหน (Budget Source)

กองทุน USO ที่เก็บเงินจากผู้ให้บริการอยู่แล้ว

ระบุในเอกสารที่ส่ง กกต.(ลำดับ 24) ว่า 'ไม่ใช้เงินงบประมาณ'

ประชาธิปัตย์

ปัญหาคืออะไร (Problem)

สวัสดิการชุมชนเข้าถึงคนได้น้อย: ปัจจุบันเงินสมทบจากรัฐถูกจัดสรรให้กองทุนสวัสดิการชุมชนน้อยกว่าร้อยละ 25 ของจำนวนชุมชนที่มีกองทุน ทำให้หลายชุมชนไม่สามารถจัดสวัสดิการได้อย่างเพียงพอ
สมาชิกกองทุนได้รับประโยชน์จำกัด: จำนวนประชาชนที่ได้รับเงินสมทบจากรัฐมีน้อยกว่าร้อยละ 15 ของสมาชิกกองทุนทั้งหมด ส่งผลให้สวัสดิการไม่ครอบคลุมผู้ที่ควรได้รับการดูแล
ชุมชนต้องแบกรับภาระเอง: เมื่อการสนับสนุนจากรัฐไม่ทั่วถึง ภาระการจัดสวัสดิการพื้นฐานจึงตกอยู่กับชุมชน ทั้งที่เป็นกลไกสำคัญในการดูแลกันเองระดับฐานราก

จะทำอะไร (Action)

เพิ่มบทบาทภาครัฐในการสนับสนุนกองทุนสวัสดิการชุมชน
ขยายความคุ้มครองสวัสดิการระดับฐานรากอย่างเป็นระบบ
เพิ่มสัดส่วนเงินสมทบจากรัฐ
รัฐสมทบเงินให้กองทุนสวัสดิการชุมชน มากกว่าร้อยละ 50 ของจำนวนชุมชนที่มีกองทุน
การสมทบครอบคลุม สมาชิกกองทุนสวัสดิการชุมชนมากกว่าร้อยละ 50 ของสมาชิกทั้งหมด
เสริมความเข้มแข็งสวัสดิการชุมชน
ทำให้กองทุนสามารถจัดสวัสดิการพื้นฐานได้หลากหลายและต่อเนื่อง
ใช้กลไกชุมชนดูแลกันเอง
สนับสนุนบทบาทกองทุนสวัสดิการชุมชนในฐานะกลไกดูแลประชาชนจากฐานราก
การสนับสนุนจากภาครัฐอย่างเป็นธรรม

ผลลัพธ์คืออะไร (Outcome)

กองทุนสามารถจัดสวัสดิการพื้นฐานได้หลากหลายและต่อเนื่อง
ลดช่องว่างการเข้าถึงสวัสดิการของประชาชนระดับท้องถิ่น

ใครได้ประโยชน์ (Target)

ชุมชน

ภายในเมื่อไหร่ (Timeframe)

ไม่ระบุ

ใช้งบเท่าไหร่ (Budget)

ระบุในเอกสารที่ส่ง กกต.(ลำดับ 46) ว่า '3,200 ล้านบาท'

งบมาจากไหน (Budget Source)

ระบุในเอกสารที่ส่ง กกต.(ลำดับ 46) ว่า 'งบประมาณแผ่นดิน'

เพื่อไทย

ปัญหาคืออะไร (Problem)

ประเทศไทยยังมีประชาชนกว่า 8 ล้านคนที่ไม่มีอินเทอร์เน็ตใช้
พื้นที่ห่างไกลยังขาดโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัล
โรงเรียนและ SME ในต่างจังหวัดต้องจ่ายค่าอินเทอร์เน็ตราคาแพง
ขาดกลไกบังคับให้เอกชนร่วมลงทุนในพื้นที่ที่ไม่คุ้มทุน

จะทำอะไร (Action)

ประกาศ “Internet เป็นสิทธิพื้นฐานของคนไทย” (Digital Rights Act)
กำหนดเป้าหมายครอบคลุม 100% ของพื้นที่ประเทศไทย
กำหนดหน้าที่ของรัฐในการดูแลราคาขั้นต่ำของอินเทอร์เน็ต
Internet ราคาถูกสำหรับโรงเรียน คลินิก และ SME
ให้ โรงเรียน คลินิก และผู้ประกอบการรายย่อย ใช้งานอินเทอร์เน็ตในราคาพิเศษ
ให้สถานศึกษาเปราะบางมี Wi-Fi ฟรีสำหรับนักเรียน

ผลลัพธ์คืออะไร (Outcome)

คนไทยทุกคนเข้าถึงอินเทอร์เน็ตคุณภาพสูง
ครัวเรือนรายได้น้อย โรงเรียนทั่วประเทศ SMEs และคลินิกในภูมิภาค ได้ใช้อินเตอร์เน็ตความเร็วสูงในราคาพิเศษ
ไทยก้าวสู่การเป็นประเทศที่เชื่อมต่อครบทุกตารางนิ้ว (Fully Connected Nation)

ใครได้ประโยชน์ (Target)

คนไทย
ครัวเรือนรายได้น้อย
โรงเรียนทั่วประเทศ
SMEs
คลินิก

ภายในเมื่อไหร่ (Timeframe)

ภายใน 5 ปี

ใช้งบเท่าไหร่ (Budget)

ไม่ระบุ

งบมาจากไหน (Budget Source)

ไม่ระบุ

เพื่อไทย

ปัญหาคืออะไร (Problem)

เมื่อรายได้ไม่พอ ชีวิตจะติดกับดักความยากจน “อดมื้อกินมื้อ” มีชีวิตบนความยากลำบาก
ความจนนี้อาจจะเกิดขึ้นได้กับคนทั่วไป ที่พบเจออุบัติเหตุไม่คาดฝัน โรคภัยไข้เจ็บ จนทำให้ไม่สามารถหารายได้
ปัจจุบัน คนไทยกว่า 3.4 ล้านคน มีรายได้ต่ำกว่าเส้นความยากจน หรือไม่ถึง 3,078 บาทต่อคนต่อเดือน
หลายคนไม่มีรายได้เลย รวมถึงผู้สูงอายุที่ไม่มีรายได้ ผู้ป่วยติดเตียงที่ไม่สามารถประกอบอาชีพ
ระบบสวัสดิการเดิม กระจัดกระจาย ไม่แม่นยำ และไม่ตรงกับความเดือดร้อนจริง
เงินภาษีจำนวนมากไม่ถูกส่งไปถึงคนที่ต้องการมากที่สุด
รัฐไม่สามารถออกแบบสวัสดิการได้อย่างมีประสิทธิภาพในระยะยาว

จะทำอะไร (Action)

รัฐจะเติมเงินให้ถึงเส้นความยากจน หากรายได้ทั้งปีต่ำกว่า 36,000 บาท/ปี รัฐจะเติมส่วนที่ขาด ให้รายได้รวม ถึง 36,000 บาททันที ขาดเท่าไหร่ เติมให้เท่านั้น ดังตัวอย่างต่อไปนี้
รายได้ 0 บาท → เติม 36,000 บาท → รวม 36,000 บาท
รายได้ 20,000 บาท → เติม 16,000 บาท → รวม 36,000 บาท
รายได้ 35,000 บาท → เติม 1,000 บาท → รวม 36,000 บาท
รายได้ 36,000 บาท → เติม 0 บาท → รวม 36,000
เพื่อให้การเติมรายได้แม่นยำและยุติธรรม ผู้ขอรับสิทธิต้องเข้าสู่ระบบภาษี และยื่นแบบฟอร์มรายได้ เพื่อให้รัฐประเมินรายได้ “ตามจริง” ว่าควรได้รับการเติมเงินเท่าไหร่

ผลลัพธ์คืออะไร (Outcome)

คนล้ม ยืนขึ้นได้ อย่างมีศักดิ์ศรีอีกครั้ง
คนไทยเข้าถึงระบบภาษีอย่างทั่วถึง โปร่งใส
รัฐมีข้อมูลที่ดีขึ้นในการออกแบบสวัสดิการ
การเติมรายได้แม่นยำและยุติธรรม

ใครได้ประโยชน์ (Target)

คนรายได้น้อย
คนไทยกว่า 3.4 ล้านคน
ผู้สูงอายุที่ไม่มีรายได้
ผู้ป่วยติดเตียงที่ไม่สามารถประกอบอาชีพ
คนทั่วไป ที่พบเจออุบัติเหตุไม่คาดฝัน โรคภัยไข้เจ็บ จนทำให้ไม่สามารถหารายได้

ภายในเมื่อไหร่ (Timeframe)

สำหรับ outcome 'ออกแบบสวัสดิการ': ในอนาคต
สำหรับ action 'เติมส่วนที่ขาด': ทันที
สำหรับ problem 'ออกแบบสวัสดิการ': ในระยะยาว

ใช้งบเท่าไหร่ (Budget)

ระบุในเอกสารที่ส่ง กกต.(ลำดับ 54) ว่า '60,000 ล้านบาท/ปี'

งบมาจากไหน (Budget Source)

ระบุในเอกสารที่ส่ง กกต.(ลำดับ 54) ว่า 'การบริหารระบบงบประมาณ การจัดเก็บรายได้ และการบริหารระบบภาษี'

เพื่อบ้านเมือง

ปัญหาคืออะไร (Problem)

ไม่ระบุ

จะทำอะไร (Action)

ส่งเสริมและสนับสนุนการดำเนินการของรัฐ
(ในการ) แก้ไขรัฐธรรมนูญ
(ในการ) ปฏิรูปประเทศ
ภายใต้ยุทธศาสตร์ ประเทศชาติมั่นคง ประชาชนมั่งคั่ง หยุดยั้งการทุจริต สร้างเศรษฐกิจทันสมัย กระจายรายได้อย่างเป็นธรรม ลดเหลื่อมล้ำทางสังคม สร้างอุดมคติรัฐสวัสดิการ พัฒนาฐานรากประชาธิปไตย
ส่งเสริมการตีความกฎหมายและการบังคับใช้กฎหมาย ตามหลักของกฎหมายมีความเสมอภาคเท่าเทียมกัน
ให้มีการพัฒนากฎหมายเพื่อแก้ไขปัญหาอย่างยั่งยืน

ผลลัพธ์คืออะไร (Outcome)

ประโยชน์ของปวงชนชาวไทย
ความเสมอภาคเท่าเทียมกัน

ใครได้ประโยชน์ (Target)

ไม่ระบุ

ภายในเมื่อไหร่ (Timeframe)

ไม่ระบุ

ใช้งบเท่าไหร่ (Budget)

ไม่ระบุ

งบมาจากไหน (Budget Source)

ไม่ระบุ

ภูมิใจไทย

ปัญหาคืออะไร (Problem)

บัตรสวัสดิการแห่งรัฐ หรือบัตรคนจน สำหรับผู้มีรายได้น้อย เข้าไม่ถึงเป็นจำนวนมาก
มีการร้องเรียนผ่านหน่วยงานของรัฐ
สภาพเศรษฐกิจที่ไม่ดีในรอบ 2 ปีที่ผ่านมา

จะทำอะไร (Action)

ทบทวนสิทธิ์
ทำ บัตรสวัสดิการแห่งรัฐ ใหม่ทั้งหมด
ยกเลิกบัตรฯ สำหรับ คนที่ ”ไม่จน” จริง
ให้สิทธิทุกคน ที่จนจริง

ผลลัพธ์คืออะไร (Outcome)

ผู้ได้รับสิทธิ เป็นคนที่จนจริงๆ
คนที่ ”ไม่จน” จริงจะถูกยกเลิกบัตรฯ
ไม่จำกัดว่า จำนวนผู้ได้รับสิทธิ จะมีเท่าไร

ใครได้ประโยชน์ (Target)

ผู้มีรายได้น้อย

ภายในเมื่อไหร่ (Timeframe)

ไม่ระบุ

ใช้งบเท่าไหร่ (Budget)

ไม่ระบุ

งบมาจากไหน (Budget Source)

ไม่ระบุ

รักชาติ

ปัญหาคืออะไร (Problem)

ความเหลื่อมล้ำทางดิจิทัลยังคงเป็นปัญหาจริงในสังคมไทย
การเข้าถึงเชิงคุณภาพยังแตกต่างกันอย่างมาก โดยเฉพาะในครัวเรือนรายได้น้อยที่มักใช้แพ็กเกจแบบจำกัดปริมาณหรือความเร็วต่ำ ส่งผลให้การเรียนออนไลน์ วิดีโอการสอน หรือการใช้แพลตฟอร์มเชิงโต้ตอบไม่ต่อเนื่อง
การไม่มีอินเทอร์เน็ตที่เพียงพอจึงไม่ต่างจากการไม่มีหนังสือเรียนหรือไม่มีครูในห้องเรียน
ผู้เรียน ไม่ถูกตัดออกจากระบบเพียงเพราะข้อจำกัดด้านรายได้ของครอบครัว
กองทุน USO ...ไม่สอดคล้องกับพฤติกรรมการเรียนรู้ของเยาวชนยุคใหม่ที่ใช้มือถือเป็นอุปกรณ์หลัก
NT มีโครงข่าย เสาสัญญาณ และใยแก้วนำแสงจำนวนมากที่ถูกสร้างขึ้นด้วยเงินภาษีในอดีต แต่มีอัตราการใช้งานต่ำกว่าศักยภาพ
ความเสี่ยงด้านการนำสิทธิไปใช้ผิดวัตถุประสงค์
ความยุ่งยากในการตรวจสอบสิทธิ์และป้องกันการนำซิมการ์ดไปใช้ผิดวัตถุประสงค์ (เช่น นำไปใช้เล่นเกมหรือความบันเทิงที่ไม่เกี่ยวกับการเรียน)
คุณภาพสัญญาณ: พื้นที่ห่างไกลบางจุดสัญญาณ NT อาจยังไม่ครอบคลุมเท่าเอกชน
การทำ DPI อาจกระทบเรื่อง Privacy
หากมีผู้ใช้งานพร้อมกัน 8 ล้านคน ระบบ Gateway ของ NT อาจรับไม่ไหว

จะทำอะไร (Action)

รัฐเข้าไปค้ำประกันว่าผู้เรียนทุกคนจะมีช่องทางเชื่อมต่อการเรียนรู้ขั้นต่ำอย่างต่อเนื่อง
ออกแบบให้จ่ายตามจำนวนผู้ใช้จริงในแต่ละเดือน
ยกระดับการใช้กองทุน USO จากการสร้าง “สถานที่เข้าถึง” ไปสู่การสร้าง “สิทธิการเข้าถึงรายบุคคล”
กำหนดให้ NT เป็นผู้ให้บริการหลัก และ นำโครงสร้างเหล่านี้มาใช้เพื่อการศึกษา
คิดราคาส่งให้รัฐในระดับต้นทุนจริง
ใช้ Zero-rating เฉพาะแพลตฟอร์มการศึกษาที่รัฐรับรอง
ดำเนินการ การกระจายโหลด การใช้สถาปัตยกรรม Cloud-native และการขยาย Gateway แบบยืดหยุ่น
มีการ สื่อสารว่าโครงการนี้ไม่ใช่การแจกซิม แต่เป็นการใช้เงินกองทุนสาธารณะตามวัตถุประสงค์เดิมเพื่อการศึกษาและความเสมอภาค
สนับสนุนค่าอินเทอร์เน็ตและค่าโทรศัพท์จำนวน 50 บาทต่อคนต่อเดือน
บริหารจัดการงบประมาณจากกองทุน USO ของ กสทช. ร่วมกับการปฏิรูปบทบาทของบริษัท โทรคมนาคมแห่งชาติ (NT) ให้เป็นโครงสร้างพื้นฐานหลักเพื่อบริการสาธารณะ
ใช้เทคโนโลยี Zero-rating เพื่อให้เยาวชนสามารถเข้าถึงเว็บไซต์และแอปพลิเคชันเพื่อการศึกษาได้ฟรีโดยไม่หักปริมาณเน็ต
เน้นความโปร่งใสและตรวจสอบได้ผ่านการลงทะเบียนยืนยันตัวตนบนแอปพลิเคชัน "ทางรัฐ" ซึ่งจะเชื่อมโยงฐานข้อมูลนักเรียนจากกระทรวงศึกษาธิการและกระทรวง อว. โดยตรง เพื่อป้องกันการสวมสิทธิ์และช่วยให้การเบิกจ่ายงบประมาณเป็นไปตามการใช้งานจริง (Pay-per-use)
การจัดสวัสดิการอินเทอร์เน็ตและเครือข่ายมือถือเพื่อการเรียนรู้และลดความเหลื่อมล้ำทางดิจิทัลสำหรับเยาวชน
ดึงงบประมาณในส่วนการสร้างโอกาสในการเข้าถึงบริการโทรคมนาคม (Universal Service Obligation) จาก กองทุนวิจัยและพัฒนากิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม เพื่อประโยชน์สาธารณะ (กองทุน USO)
ปฏิรูป NT (National Telecom): ให้ NT เป็น "รัฐวิสาหกิจเพื่อบริการสาธารณะ" โดยนำโครงสร้างพื้นฐานที่มีอยู่ (เสาสัญญาณและ Fiber Optic) มาจัดทำแพ็กเกจต้นทุนต่ำ (Zero-rating) สำหรับแอปพลิเคชันเพื่อการศึกษาโดยเฉพาะ
จัดตั้งคณะทำงานร่วม (NT, กสทช., สพร.) เพื่อเชื่อมโยงฐานข้อมูลนักเรียนและนิสิตนักศึกษา
พัฒนาระบบ: เชื่อมต่อระบบลงทะเบียนเข้ากับแอปฯ "ทางรัฐ" และเซ็ตระบบเครือข่าย NT สำหรับ Zero-rating
ทดสอบระบบ (Sandboxing): ทดลองใช้ในพื้นที่นำร่อง 3 จังหวัด (เน้นพื้นที่ห่างไกลที่ใช้เน็ต USO)
เปิดใช้งานเต็มรูปแบบ: เปิดลงทะเบียนทั่วประเทศและติดตามผลผ่าน Dashboard แบบ Real-time
ใช้เทคโนโลยี DPI เพื่อคัดกรอง Traffic หากเป็นการเรียกใช้งาน Domain ที่เกี่ยวข้องกับการศึกษา ...ระบบจะแยก Priority ให้เป็นฟรีทราฟฟิก
Whitelisting IP/Domain: การทำรายการชื่อเว็บไซต์ (Domain Name) และ IP Address ของแหล่งการศึกษาที่รัฐรับรอง เพื่อให้ Gateway ของ NT ปล่อยผ่านข้อมูลส่วนนี้โดยไม่นำไปคำนวณเงินในระบบ Pre-paid หรือ Post-paid
Speed Management: กำหนดความเร็วขั้นต่ำที่ 10-20 Mbps สำหรับการใช้งานใน Whitelist
Identity Verification: นักเรียน/ผู้ปกครอง ยืนยันตัวตนผ่านแอปฯ "ทางรัฐ" (KYC ระดับสูงสุด) เพื่อป้องกันการสวมสิทธิ์
API Integration: แอปฯ จะดึงข้อมูลจากกระทรวงศึกษาธิการ (ศธ.) และกระทรวง อว. เพื่อตรวจสอบสถานะการเป็นนักเรียน/นักศึกษาปัจจุบัน
Claim System: เมื่อตรวจสอบสิทธิ์ผ่าน ผู้ใช้จะสามารถเลือก "เบอร์มือถือ" (ซึ่งควรเป็นซิม NT หรือซิมเดิมที่ทำ Roaming กับ NT) เพื่อรับสิทธิ์ลดค่าบริการ 50 บาท/เดือน
Digital Voucher: รัฐจะโอนเงินงบประมาณจากกองทุน USO ตรงไปยัง NT ตามจำนวนผู้ใช้ที่กดรับสิทธิ์จริงในแต่ละเดือน (Pay-per-use)
กสทช. จะเป็นผู้อนุมัติกรอบวงเงิน 4,800 ล้านบาท/ปี โดยระบุเป็นงบสำหรับ "การเข้าถึงบริการโทรคมนาคมเพื่อการศึกษา"
NT จะทำหน้าที่เป็น Provider หลัก โดยคิดราคาส่ง (Wholesale Rate) ให้กับรัฐบาลในราคาต้นทุน
ประกาศนโยบายการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล (PDPA) ที่ชัดเจนว่าจะตรวจจับเฉพาะ "ประเภททราฟฟิก" ไม่ใช่ "เนื้อหาที่สื่อสาร"
กระจาย Load Balancer และใช้ระบบ Cloud-native ในการจัดการฐานข้อมูลสมาชิก
ปรับบทบาท NT จากรัฐวิสาหกิจที่แสวงหากำไร เป็น "Digital Infrastructure for All" โดยเน้นบริการกลุ่มนักเรียนนักศึกษาเป็นลำดับแรก
USO Modernization: เปลี่ยนจากการสร้างศูนย์เน็ตประชารัฐเพียงอย่างเดียว เป็นการสนับสนุน "Mobile Data" รายบุคคลเพื่อให้สอดคล้องกับพฤติกรรมคนรุ่นใหม่
ใช้แอปฯ "ทางรัฐ" เป็นตัวกลางในการแจกจ่ายสวัสดิการ เพื่อลดขั้นตอนเอกสารและป้องกันการคอร์รัปชัน
ใช้ โครงข่ายของ NT ...ช่วยให้รัฐบาลสามารถบริหารจัดการต้นทุนในรูปแบบ "Wholesale Cost" (ราคาส่ง)
ใช้ NT เป็นผู้เล่นหลัก เพื่อ รับประกันว่านักเรียนในถิ่นทุรกันดารหรือพื้นที่ขอบเขตชายแดน จะได้รับสิทธิ์และคุณภาพสัญญาณที่เท่าเทียมกับเด็กในเมือง
เชื่อมโยงฐานข้อมูลนักเรียนจากแอปฯ "ทางรัฐ" เข้ากับระบบโครงข่ายของ NT
ปรับเปลี่ยนบทบาทของ NT ให้เป็นกลไกสำคัญในการขับเคลื่อนนโยบายสาธารณะ (Public Service) แทนการแข่งขันทางธุรกิจที่เน้นกำไรเพียงอย่างเดียว

ผลลัพธ์คืออะไร (Outcome)

ลดค่าใช้จ่ายด้านการสื่อสารของครัวเรือน
การนิยามใหม่ของ “สิทธิการเรียนรู้” ในสังคมดิจิทัล
ผู้เรียนทุกคนจะมีช่องทางเชื่อมต่อการเรียนรู้ขั้นต่ำอย่างต่อเนื่อง ไม่ถูกตัดออกจากระบบเพียงเพราะข้อจำกัดด้านรายได้ของครอบครัว
มีการ ใช้ทรัพยากรที่มีอัตราความคุ้มค่าสูง
ลดภาระรัฐ เพราะไม่ต้องแบกรับค่าอินเทอร์เน็ตทั้งหมด
รัฐควบคุมงบประมาณได้แบบไดนามิก หากมีผู้ใช้ต่ำกว่าคาด งบก็ไม่ถูกใช้เกินความจำเป็น และหากผู้ใช้เพิ่มขึ้น ก็สะท้อนความต้องการจริงของระบบการศึกษา
ลดความเสี่ยงด้านการรั่วไหล และทำให้ กองทุนถูกตรวจสอบได้ง่ายกว่า
เพิ่ม Utilization Rate ของสินทรัพย์สาธารณะโดยไม่ต้องลงทุนใหม่จำนวนมาก
เงิน 4,800 ล้านบาทสร้างปริมาณทราฟฟิกเพื่อการเรียนรู้ได้มากกว่าการนำเงินจำนวนเดียวกันไปซื้อแพ็กเกจเชิงพาณิชย์จากตลาดเสรีหลายเท่า
ลดความเสี่ยงที่ข้อมูลพฤติกรรมการเรียนของเยาวชนจะถูกนำไปใช้เชิงพาณิชย์หรือโฆษณา
การสะสมทุนมนุษย์ ในระยะยาว
ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ทักษะการคิดวิเคราะห์ และความสามารถในการเรียนรู้ตลอดชีวิต ดีขึ้น
คุณภาพแรงงานในอนาคต ดีขึ้น
ผลิตภาพแรงงาน รายได้ และฐานภาษีของประเทศ เพิ่มขึ้น
เกิด แรงกระเพื่อมทางการใช้จ่ายในชุมชน...ช่วยพยุงเศรษฐกิจระดับจุลภาคอย่างมีนัยสำคัญ
ลดภาระค่าใช้จ่ายให้ครอบครัวได้สูงสุด 1,200 บาทต่อปีต่อคน
ยกระดับการเข้าถึงคลังความรู้ดิจิทัลได้อย่างเท่าเทียม
ป้องกันการสวมสิทธิ์และช่วยให้การเบิกจ่ายงบประมาณเป็นไปตามการใช้งานจริง (Pay-per-use)
ลดภาระครัวเรือน: ช่วยลดค่าใช้จ่ายครอบครัวได้เฉลี่ย 600 - 1,200 บาท/ปี/ลูกหลาน 1 คน
ความเท่าเทียม: นักเรียนในพื้นที่ห่างไกลสามารถเข้าถึงคลังความรู้ (e-Learning) ได้โดยไม่ต้องกังวลเรื่องค่าเน็ตหมด
เพิ่ม Utilization Rate ของโครงข่าย NT ที่ปัจจุบันมีช่องสัญญาณว่าง ให้กลับมาสร้างประโยชน์เชิงสังคม
ยกระดับทักษะดิจิทัล (Digital Literacy) ของเยาวชนไทยอย่างก้าวกระโดด
เม็ดเงินที่ประหยัดได้จากค่าเน็ตจะถูกนำไปใช้จ่ายในสิ่งจำเป็นอื่น...กระตุ้นเศรษฐกิจฐานราก
ลดช่องว่างระหว่างเด็กในเมืองและเด็กในชนบทในการเข้าถึงข้อมูลข่าวสาร
ลดแรงจูงใจในการใช้สิทธิไปกับความบันเทิงที่ไม่เกี่ยวข้อง
ความต้านทานทางการเมืองจะลดลงอย่างมีนัยสำคัญ
ลดขั้นตอนเอกสารและป้องกันการคอร์รัปชัน
อัตราการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตของนักเรียนยากจนพิเศษเพิ่มขึ้นเป็น 100%
ค่าใช้จ่ายเฉลี่ยด้านการสื่อสารของครัวเรือนที่มีบุตรหลานลดลง 5-10%
จำนวนทราฟฟิกการเข้าใช้งานแพลตฟอร์มการศึกษา...เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ
สามารถ บริหารจัดการต้นทุนในรูปแบบ "Wholesale Cost" (ราคาส่ง) ซึ่งต่ำกว่าการไปซื้อแพ็กเกจจากเอกชนในราคาปลีก (Retail) ได้มากกว่า 30-40%
งบประมาณจากกองทุน USO ถูกใช้อย่างเต็มประสิทธิภาพ
นักเรียนในถิ่นทุรกันดารหรือพื้นที่ขอบเขตชายแดน จะได้รับสิทธิ์และคุณภาพสัญญาณที่เท่าเทียมกับเด็กในเมือง
ลดความเสี่ยงเรื่องข้อมูลส่วนบุคคลรั่วไหลสู่ภาคเอกชน หรือการนำข้อมูลพฤติกรรมการใช้งานไปใช้ในเชิงพาณิชย์
สร้างความยั่งยืนให้กับองค์กร NT ในระยะยาว

ใครได้ประโยชน์ (Target)

ครัวเรือนรายได้น้อย
นักเรียน
นักศึกษา

ภายในเมื่อไหร่ (Timeframe)

เดือนที่ 1-2 ในการเตรียมความพร้อม
เดือนที่ 3-4 ในการพัฒนาระบบ
เดือนที่ 5 ในการทดสอบระบบ (Sandboxing)
เดือนที่ 6 เป็นต้นไป ในการเปิดใช้งานเต็มรูปแบบ
ภายใน 1 ปี สำหรับการเพิ่มอัตราการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตของนักเรียนยากจนพิเศษ

ใช้งบเท่าไหร่ (Budget)

วงเงิน 4,800 ล้านบาทต่อปี
การสนับสนุน 50 บาทต่อคนต่อเดือน
สนับสนุนค่าเน็ต/ค่าโทร 50 บาท/คน/เดือน

ระบุในเอกสารที่ส่ง กกต. (ลำดับ 13) ว่า '4,800 ล้านบาท'

งบมาจากไหน (Budget Source)

งบประมาณจากกองทุน USO ของ กสทช.
กองทุนวิจัยและพัฒนากิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม เพื่อประโยชน์สาธารณะ (กองทุน USO): ดึงงบประมาณในส่วนการสร้างโอกาสในการเข้าถึงบริการโทรคมนาคม (Universal Service Obligation)
การปฏิรูป NT (National Telecom): โดยนำโครงสร้างพื้นฐานที่มีอยู่ (เสาสัญญาณและ Fiber Optic) มาจัดทำแพ็กเกจต้นทุนต่ำ

ระบุในเอกสารที่ส่ง กกต. (ลำดับ 13) ว่า 'การบริหารระบบงบประมาณและการบริหารระบบภาษี'

รักชาติ

ปัญหาคืออะไร (Problem)

ประจำเดือนเป็นต้นทุนการดำรงชีวิตที่หลีกเลี่ยงไม่ได้สำหรับผู้มีประจำเดือน และทำให้เกิดความเหลื่อมล้ำที่ฝังอยู่ในระบบราคา ภาษี และการเข้าถึงสินค้าในชีวิตประจำวันอย่างเป็นระบบ
หากรัฐเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มกับผ้าอนามัยในอัตราเดียวกับสินค้า/บริการทั่วไป รัฐกำลังทำให้ต้นทุนทางชีวภาพกลายเป็นต้นทุนเศรษฐกิจที่ผู้หญิงต้องรับผิดชอบเองโดยปริยาย
กลุ่มนักเรียนหญิงวัยรุ่นในบริบทเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีสัดส่วนการปฏิบัติด้านสุขอนามัยประจำเดือนที่อยู่ในระดับดีเพียงราวครึ่งหนึ่ง (ประมาณ 52.3%) พร้อมทั้งระดับความรู้ที่ยังอยู่เพียงปานกลาง (48.9%)
“การแจกอย่างเดียวไม่พอ” สำหรับการจัดการสุขอนามัยประจำเดือนอย่างมีคุณภาพ
ความเสี่ยงที่การแจกฟรีกลายเป็นการเพิ่มภาระขยะ สุขอนามัย และความอับอายของผู้ใช้
พื้นที่ทุรกันดารมักล้มเหลวไม่ใช่เพราะรัฐไม่ส่งของ แต่เพราะรัฐ “ส่งไม่สม่ำเสมอ” และไม่มีตัวชี้วัดการขาดสต็อกแบบ real-time
ภาระผ้าอนามัยจะยิ่งหนักข้อขึ้นเมื่อประชากรส่วนใหญ่มีรายได้ในระดับรากหญ้า

จะทำอะไร (Action)

ลดภาษีผ้าอนามัย
เพิ่มการเข้าถึงผ้าอนามัยฟรี
ปรับ VAT เฉพาะหมวดผ้าอนามัย
แจกผลิตภัณฑ์
จับคู่กับมาตรฐาน WASH ในโรงเรียนและการสื่อสารความรู้แบบไม่ตีตรา
ออกแบบ KPI วัดผลแบบสมจริง
ลดภาษีผ้าอนามัยจาก VAT 7% ลงสู่ 3% ในช่วงเริ่มต้น (และวางแผนไปสู่ 0% ในระยะกลาง)
ออกแบบให้เป็น “สิทธิการเข้าถึงขั้นต่ำ” (minimum access guarantee) คล้ายกระดาษชำระ/สบู่ในห้องน้ำสาธารณะ แต่ต้องทำให้เป็นระบบ ไม่ใช่โครงการแจกครั้งคราว
ผูกกับมาตรฐานถังทิ้งแบบปิด ระบบกำจัดขยะติดเชื้อ/ขยะสุขอนามัยที่เหมาะสม และการสื่อสารสุขภาวะเชิงศักดิ์ศรี
ทำให้ “ตู้ผ้าอนามัย” เป็นสาธารณูปโภคจริง
ออกแบบแบบเดียวกับการบริหารเวชภัณฑ์หรือวัสดุสิ้นเปลืองที่มีการเติมสต็อก ตรวจนับ และมีผู้รับผิดชอบชัดเจน
เริ่มจาก “พื้นที่ความพร้อมสูง” ได้แก่ โรงเรียน โรงพยาบาล สถานพยาบาลปฐมภูมิ สถานีตำรวจ ที่ว่าการอำเภอ/สำนักงานเขต และสถานีขนส่งหลัก
กำหนดหน่วยเจ้าภาพระดับชาติให้ชัด เช่น กระทรวงสาธารณสุขเป็นเจ้าภาพมาตรฐานสินค้าและสุขอนามัย กระทรวงศึกษาธิการเป็นเจ้าภาพพื้นที่โรงเรียน อปท. เป็นเจ้าภาพการเติมสต็อกและดูแลตู้ในพื้นที่
ใช้การจัดซื้อรวมระดับจังหวัดหรือเขตสุขภาพเพื่อลดต้นทุนต่อหน่วยและลดความเสี่ยงล็อกสเปก
กำหนด “รหัสพัสดุมาตรฐาน” ของผ้าอนามัยอย่างน้อย 2 แบบคือ กลางวันและกลางคืน
สร้างระบบประกันขั้นต่ำรายเดือน
ใช้ศูนย์กระจายของที่ประชาชนเข้าถึงจริง เช่น รพ.สต. ศูนย์สุขภาพชุมชน โรงเรียนประถม ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก อบต. หรือศูนย์อาสาสมัครสาธารณสุข
กำหนด “จุดกระจายหลักต่อจำนวนประชากรหญิงวัยเจริญพันธุ์”
กำหนดตัวชี้วัดเป็นสัดส่วนเดือนที่ไม่มี stockout
กลไกเติมสต็อกสำรองแบบเดียวกับเวชภัณฑ์จำเป็น
รัฐไม่จำเป็นต้องแจกเต็ม 100% ให้ทุกคน แต่จะทำการแจกแบบคัดกรอง
ตั้งเป้าความครอบคลุมแบบสมจริงคือแจกฟรีเพื่อครอบคลุมอย่างน้อย “กรณีฉุกเฉินและกรณีรายได้น้อย” เช่น 30–50% ของความต้องการรายปีในกลุ่มเป้าหมายที่คัดกรองแล้ว
รัฐใช้ข้อมูลเชิงสถิติแบบนิรนามเท่านั้น
ให้ผู้ใช้เลือกยินยอมอย่างชัดเจน
ให้แอปทำหน้าที่เป็นเครื่องมือความรู้และการส่งต่อบริการ (referral)
การบริหารสต็อกผ้าอนามัยให้ใช้ข้อมูลจากการเบิกจ่ายของหน่วยบริการและข้อมูลประชากรระดับพื้นที่จากฐานทะเบียน ไม่ต้องดึงข้อมูลสุขภาพส่วนบุคคลเข้าไปปะปน
KPI ที่เหมาะกับนโยบายนี้ควรยึด 4 แกน คือ การเข้าถึงจริง คุณภาพสิ่งแวดล้อม ความรู้และทัศนคติ และผลลัพธ์ทางสังคมที่พอวัดได้
วัดจากอัตราการขาดสต็อกของตู้จุดแจกต่อเดือน และจำนวนหน่วยบริการที่มีระบบเติมสต็อกตามมาตรฐาน
วัดจากความพร้อมของถังทิ้งแบบปิดและระบบกำจัดขยะสุขอนามัยในโรงเรียนและสถานบริการ
ใช้ตัวชี้วัดใกล้ตัวกว่า เช่น สัดส่วนเด็กหญิงที่รายงานว่า “ไม่ต้องใช้วัสดุทดแทนที่ไม่เหมาะสม” และสัดส่วนผู้ใช้ที่รายงานว่ามีช่องทางเข้าถึงเมื่อฉุกเฉินในโรงเรียน/หน่วยบริการ
ในพื้นที่ห่างไกล รัฐมีการจัดส่งผ้าอนามัยไปยันศูนย์กระจายตามแต่ละพื้นที่ในทุกจังหวัดห่างไกล เพื่อกระจายการช่วยเหลือในแต่ละเดือน เช่น พื้นที่ติดชายแดน, พื้นที่บนดอย, หมู่บ้านชนบทกันดาร
จัดทำแอพพลิเคชั่น “เพื่อนผู้หญิง” แอพพลิเคชั่นที่เอาไว้จดบันทึกการมาของประจำเดือนเพื่อคำนวนความปกติของประจำเดือน รวมไปถึงการคาดคะเนรอบเดือนในเดือนถัดๆไป และผู้ใช้บริการแอพสามารถสอบถาม ขอความช่วยเหลือเกี่ยวกับปัญหาเกี่ยวกับประจำเดือนและสุขภาวะของผู้หญิง โดยให้บริการโดยผู้เชี่ยวชาญด้านสูตินารี และให้รัฐสามารถเข้าถึงข้อมูลได้เพื่อ จัดทำเป็น Big Data ในการบริหารความต้องการของผ้าอนามัยแต่ละพื้นที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ รวมไปถึงการใช้ AI ในการคาดคะเนและวิเคราะห์ความปกติของสุขภาวะผู้หญิงทั่วประเทศไทย
รัฐจัดทำโครงการเพิ่มเข้าความเข้าใจและความรู้เกี่ยวกับสุขภาวะในสตรีเพศ ยกตัวอย่างเช่น การเท่าทันความเข้าใจเรื่อง pms, pmdd ผ่านการทำ podcast ในยูทูปแชแนลที่จัดทำขึ้นโดยองค์กรของรัฐ หรือ รวมไปถึงการร่วมมือกับอินฟลูเอนเซอร์ในการทำแคมเปญต่างๆ
เพิ่มเนื้อหาบทเรียนที่เกี่ยวข้องกับความเข้าใจในร่างกายของผู้หญิงมากขึ้น โดยเฉพาะเรื่องประจำเดือน

ผลลัพธ์คืออะไร (Outcome)

ลดภาษีผ้าอนามัย
เพิ่มการเข้าถึงผ้าอนามัยฟรี
เกิดผล “ทั่วประเทศ” ทันทีผ่านราคา ณ จุดขาย
ทำให้ผู้หญิงทุกกลุ่มรู้สึกได้ในชีวิตประจำวัน โดยเฉพาะกลุ่มรายได้ต่ำที่มีความไวต่อราคา
ลดต้นทุนต่อหน่วยและลดความเสี่ยงล็อกสเปก
มีระบบประกันขั้นต่ำรายเดือน
มีงบประมาณที่คุมได้และคาดการณ์ได้
สามารถแปลงเป็น “งบต่อหัวต่อปี” ที่สื่อสารง่าย เช่น หลักร้อยบาทต่อคนต่อปีสำหรับสิทธิขั้นต่ำในพื้นที่สาธารณะ
ลดอัตราการขาดสต็อกของตู้จุดแจกต่อเดือน
เพิ่มจำนวนหน่วยบริการที่มีระบบเติมสต็อกตามมาตรฐาน
เพิ่มความพร้อมของถังทิ้งแบบปิดและระบบกำจัดขยะสุขอนามัยในโรงเรียนและสถานบริการ
เพิ่มสัดส่วนผู้ใช้ที่รายงานว่ามีช่องทางเข้าถึงเมื่อฉุกเฉินในโรงเรียน/หน่วยบริการ
ช่วยให้ผู้หญิงไทยมีสุขภาวะที่ดีมากขึ้น
ทำให้ประเทศไทยเป็นประเทศที่ให้ความสำคัญในการลดอุปสรรคในการใช้ชีวิตของประชาชนอย่างเท่าเทียมและเสมอภาค
เป็นหมุดหมายที่ดีในการออกกฎหมายที่ไม่ได้มีอคติทางเพศ
ลดภาระค่าครองชีพสำหรับผู้มีประจำเดือน (equity)
ปรับปรุงการเข้าถึงผลิตภัณฑ์สุขอนามัยพื้นฐาน
สามารถบริหารความต้องการของผ้าอนามัยแต่ละพื้นที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
สามารถใช้ AI ในการคาดคะเนและวิเคราะห์ความปกติของสุขภาวะผู้หญิงทั่วประเทศไทย
ส่งเสริมความเสมอภาคทางเพศและสิทธิมนุษยชน
ขยับสู่ 0% VAT (หรือยกเว้นภาษีเฉพาะหมวด)
ระบบแจกฟรีกลายเป็น “บริการพื้นฐานถาวร” ในพื้นที่สาธารณะ โดยมีระบบติดตามผลที่พิสูจน์ได้
ผลกระทบรายได้ภาษีจะอยู่ระดับหลักร้อยล้าน ซึ่งในเชิงงบประมาณแผ่นดินถือว่าเล็กมาก
มีแนวโน้มส่งผลบวกต่อการมาเรียน
ทำให้เห็นว่า “ระบบโรงเรียน” เป็นฐานปฏิบัติการที่เดินได้จริง และสามารถขยายเป็นโมเดลระดับประเทศได้
ส่งเสริมให้ “ชาติ” ของเราได้ก้าวขึ้นมาเป็นอีกประเทศสมาชิกอาเซียนที่ตื่นรู้ในสิทธิสตรี
เพิ่มอำนาจการต่อรองระหว่างประเทศกับประเทศโลกที่ 1 ที่เป็นคู่ค้าสำคัญของไทยอย่าง สหรัฐอเมริกา และสหภาพยุโรป และในกลไกความร่วมมือระหว่างประเทศอื่นๆ
เป็นการสะสมนัยสำคัญผลักดันให้ไทยกลายเป็นประเทศที่สามารถเป็นผู้ริเริ่มในด้านอื่นได้ภายในภูมิภาคและถ่วงดุลภาพลักษณ์ด้านสิทธิมนุษยชนด้านอื่นของไทยที่ถูกนานาชาติจับตามอง

ใครได้ประโยชน์ (Target)

ผู้มีประจำเดือน

ภายในเมื่อไหร่ (Timeframe)

เฟสแรกภายใน 12 เดือนให้เน้นลด VAT ลงเหลือ 3% และติดตั้งจุดแจกฟรีในหน่วยบริการรัฐที่มีความพร้อมสูง โดยใช้โมเดลโรงเรียนเป็นฐาน (...) พร้อมยกระดับถังทิ้งและการกำจัดขยะสุขอนามัยในโรงเรียน
เฟสสองภายใน 2–3 ปีให้ขยายจุดแจกสู่พื้นที่ห่างไกลด้วยระบบประกันสต็อกแบบรายเดือน และทำให้เกิดมาตรฐานเดียวกันทั้งประเทศ
เฟสสามภายในปี 2030 จึงค่อยขยับสู่ 0% VAT (หรือยกเว้นภาษีเฉพาะหมวด) และทำให้ระบบแจกฟรีกลายเป็น “บริการพื้นฐานถาวร” ในพื้นที่สาธารณะ โดยมีระบบติดตามผลที่พิสูจน์ได้

ใช้งบเท่าไหร่ (Budget)

งบประมาณสำหรับการแจกฟรีเบื้องต้น หลักร้อยบาทต่อคนต่อปีสำหรับสิทธิขั้นต่ำในพื้นที่สาธารณะ
มูลค่าตลาดผลิตภัณฑ์สุขอนามัยสตรี (รวมอย่างอื่นที่นอกเหนือจากผ้าอนามัย) 3,780 ล้านบาท / ปี
ภาษีมูลค่าเพิ่ม 7% (ปัจจุบัน) 264.7 ล้านบาท / ปี
ภาษีมูลค่าเพิ่ม 3% (ที่จะลดลง) 113.4 ล้านบาท / ปี

ระบุในเอกสารที่ส่ง กกต. (ลำดับ 17) ว่า '4,000 ล้านบาท'

งบมาจากไหน (Budget Source)

งบประมาณกลาง
รัฐควรจัดหาแหล่งเงินที่เข้ามาสนับสนุนผลกระทบทางภาษีตรงนี้จากการเก็บภาษีสินค้าหรือบริการอื่นๆ เช่น บุหรี่ไฟฟ้า (การควบคุม Vape), บุหรี่, สุรา หรือสินค้าที่เป็นสินค้าฟุ่มเฟือยและเป็นสารเสพติด

ระบุในเอกสารที่ส่ง กกต. (ลำดับ 17) ว่า 'การบริหารระบบงบประมาณและการบริหารระบบภาษี'

รักชาติ

ปัญหาคืออะไร (Problem)

ค่าครองชีพสูงแต่รายได้ต่ำ
ต้นทุนแฝงในโซ่อุปทานอาหาร ทั้งค่าเช่าที่ดินในทำเลทอง ค่าขนส่ง (Last Mile Delivery) และส่วนต่างราคาจากพ่อค้าคนกลาง
เงินเฟ้อ
ปัญหาผลผลิตล้นตลาด
Last Mile Delivery Cost ซึ่งเป็นต้นทุนแฝงที่ใหญ่ที่สุดของอาหารสด
ภาระค่าเช่าที่ดินในทำเลแพงๆ
ขยะอาหาร (Food Waste) ซึ่งปกติเป็นต้นทุนที่ผู้ค้ามักบวกเพิ่มไปในราคาอาหาร 10-15%
ผู้ค้าหาบเร่แผงลอยที่ ยังไม่เข้าสู่ ระบบดิจิทัลและมาตรฐานสาธารณสุข
ผู้ประกอบการรายย่อยเสียเปรียบเพราะซื้อของทีละน้อย (Retail Price)
การคอร์รัปชัน (จากที่ดินและงบระบบ)

จะทำอะไร (Action)

สร้างเศรษฐกิจ Cloud Kitchen บนพื้นที่ที่ไม่เกิดประโยชน์
ปฏิรูปโครงสร้างต้นทุนอาหารและยกระดับเศรษฐกิจฐานรากด้วยระบบ Cloud Kitchen และโครงข่ายดิจิทัลรัฐ
ปฏิรูปสินทรัพย์กลางของรัฐที่ไม่สร้างประโยชน์
ใช้ สินทรัพย์ของรัฐ (ที่ดิน) และ อำนาจการต่อรองของรัฐ (Data & Aggregate Demand) เพื่อทลายข้อจำกัดด้านต้นทุน
เปลี่ยนจากนโยบาย อัดฉีดเม็ดเงิน (Demand-side) มาเป็นการ ลดต้นทุนการผลิต (Supply-side)
รัฐนำที่ดินราชพัสดุที่ทิ้งร้างหรือใช้ประโยชน์ไม่เต็มที่มาสร้างเป็นคลังสินค้าควบคุมอุณหภูมิ (Cold Chain) ขนาดเล็กในเขตกรุงเทพฯ และหัวเมืองใหญ่
สร้าง Shared Cloud Kitchen: พื้นที่ทำอาหารมาตรฐานสาธารณสุขให้ผู้ประกอบการรายย่อยเช่าในราคาถูก (หรือฟรีหากรักษาเพดานราคาขาย)
รัฐสร้าง Platform กลางให้ร้านอาหารรายย่อยสั่งวัตถุดิบพร้อมกัน (Aggregate Demand)
ใช้ระบบ AI คำนวณปริมาณความต้องการวัตถุดิบรายวัน
กำหนดให้ ผู้ประกอบการที่จะได้รับสิทธิ์เช่า Cloud Kitchen หรือซื้อวัตถุดิบราคาส่ง ต้อง ตกลงเข้าเงื่อนไขการตั้งราคาอาหารในกลุ่ม เมนูประชารัฐ ให้ถูกกว่าตลาด 30%
รัฐอาจให้แต้มส่วนลดพิเศษในแอปพลิเคชันรัฐที่มีอยู่เดิม เพื่อใช้ซื้ออาหารในเครือข่ายนี้เท่านั้น
กระทรวงการคลัง: ผู้จัดสรรพื้นที่และงบลงทุน
กระทรวงเกษตรฯ: คัดกรองแหล่งวัตถุดิบต้นน้ำ
กระทรวงพาณิชย์: ผู้กำกับดูแลราคาและกลไกตลาด
ผลักดันหาบเร่แผงลอยเข้าสู่ระบบดิจิทัลและมาตรฐานสาธารณสุข
รัฐมี Data พยากรณ์ความต้องการวัตถุดิบที่แม่นยำ
รัฐสร้างแอปพลิเคชันที่ให้ร้านอาหารรายย่อยในเครือข่าย 'จอง' วัตถุดิบ (เช่น ข้าวสาร น้ำมันพืช เนื้อหมู ไข่ไก่) ล่วงหน้า 7 วัน
รัฐจะเปิดประมูลให้ Smart Farmer หรือสหกรณ์การเกษตรมาเสนอราคาแข่งกัน
วัตถุดิบจากเกษตรกรจะถูกส่งมาที่ นิคมโลจิสติกส์ (ที่ดินราชพัสดุ) ซึ่งทำหน้าที่เป็นจุดกระจายสินค้าเพียงจุดเดียว
รัฐทำหน้าที่เป็นเพียง ผู้ค้ำประกันธุรกรรม และ เจ้าของสถานที่ เท่านั้น
กำหนด เกณฑ์การคัดเลือกผู้ประกอบการ
กำหนดให้ผู้เข้าร่วม ต้องมี เมนูธงฟ้า 2.0 อย่างน้อย 2-3 เมนูในร้าน ต้องขายในราคาที่รัฐกำหนด (เช่น 30-35 บาท) โดยใช้ระบบ POS ของรัฐตรวจสอบยอดขาย
กำหนดให้ผู้เข้าร่วม ต้องยอมรับการใช้ระบบจัดการสต็อกของรัฐ
ใช้ ระบบ Social Auditing ให้ประชาชนที่ไปกินอาหารสแกน QR Code เพื่อยืนยันว่า ขายราคาถูกจริง และ สะอาดจริง
ใช้ ระบบบล็อกเชนติดตามเส้นทางวัตถุดิบ ตั้งแต่หน้าฟาร์มจนถึงหน้าร้านอาหาร
ประกาศราคากลางที่รัฐประมูลได้และจำนวนสต็อกในนิคมโลจิสติกส์แบบ Real-time บน Dashboard สาธารณะ
คณะกรรมการคัดเลือกผู้เช่า Cloud Kitchen ต้องมีสัดส่วนจากภาคประชาสังคมและภาควิชาการ
เน้นการดึงสหกรณ์การเกษตรและ Smart Farmer เข้ามาเป็นพันธมิตรโดยตรง
ใช้ระบบ Cross-Docking และการระบายสินค้าผ่านเมนูโปรโมชั่นกรณีของเหลือ

ผลลัพธ์คืออะไร (Outcome)

ประชาชนเข้าถึงอาหารคุณภาพดีในราคาต่ำกว่าตลาด 30%
รองรับบัณฑิตจบใหม่และผู้ว่างงานให้เป็นเจ้าของธุรกิจ Food Startup โดยไม่ต้องมีเงินก้อน
ตัดวงจรพ่อค้าคนกลาง
เกษตรกรได้รับราคาที่เป็นธรรมผ่านระบบประมูลล่วงหน้า
สัดส่วนรายจ่ายค่าอาหารต่อรายได้ครัวเรือนต้องลดลง
อัตราการอยู่รอดของร้านค้าในโครงการสูงกว่าร้านทั่วไป
ปริมาณขยะอาหารลดลงอย่างมีนัยสำคัญ
การเข้าถึงอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการในราคาที่ต่ำกว่าเดิม (เช่น วัดจากราคาเมนูสุขภาพที่ลดลง)
ลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกจากการขนส่งระยะสั้น
การชะลอตัวของเงินเฟ้อในเขตเมืองได้ 0.5-1%
ประชาชนจะมีเงินเหลือเพื่อการออมหรือการศึกษามากขึ้น
เงินทุก 1 บาทที่รัฐลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานนี้ จะสร้างกิจกรรมทางเศรษฐกิจจากการหมุนเวียนของวัตถุดิบเกษตร การจ้างงานในครัว Cloud และการบริการโลจิสติกส์ท้องถิ่น เพิ่มขึ้น 3-5 เท่า
ผลักดันหาบเร่แผงลอยเข้าสู่ระบบดิจิทัลและมาตรฐานสาธารณสุข
รัฐมี Data พยากรณ์ความต้องการวัตถุดิบที่แม่นยำ ทำให้แก้ปัญหาผลผลิตล้นตลาดได้อย่างยั่งยืน
ไม่มี ภาวะเงินเฟ้อ
ระบบ ยั่งยืน: สินทรัพย์และระบบที่สร้างขึ้น (คลังสินค้า, Platform) จะยังคงอยู่แม้จบโครงการไปแล้ว
เกิด วินัย: สนับสนุนผู้ประกอบการที่ตั้งใจทำมาหากิน ไม่ใช่การรอรับเงินอุดหนุนฝ่ายเดียว
ร้านค้ารายย่อยจะได้ต้นทุนวัตถุดิบเท่ากับ ห้างค้าปลีกขนาดใหญ่ ทันที

ใครได้ประโยชน์ (Target)

ประชาชน
ผู้ประกอบการรายย่อย (SMEs)
บัณฑิตจบใหม่
ผู้ว่างงาน
เกษตรกร
ร้านอาหารรายย่อย
ครัวเรือน
ผู้ค้าหาบเร่แผงลอยที่จดทะเบียนกับเขต/เทศบาล
Smart Farmer
สหกรณ์การเกษตร
พ่อค้าแม่ค้า
คนเมือง
ผู้บริโภค

ภายในเมื่อไหร่ (Timeframe)

ไม่ระบุ

ใช้งบเท่าไหร่ (Budget)

ประมาณการเบื้องต้น: 5,000 – 8,000 ล้านบาท

งบมาจากไหน (Budget Source)

งบประมาณแผ่นดิน: งบลงทุนสำหรับการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลและปรับปรุงที่ดินราชพัสดุ
งบกองทุนส่งเสริม SMEs: เพื่อสนับสนุนเงินทุนหมุนเวียนและอุปกรณ์ให้ผู้ประกอบการ
PPP (Public-Private Partnership): ดึงเอกชนกลุ่มโลจิสติกส์และเทคโนโลยีมาร่วมลงทุนในระบบบริหารจัดการคลังสินค้าเพื่อแลกกับค่าธรรมเนียมการจัดการในระดับต่ำ