สังคมสูงวัยและผู้พิการ

• คนพิการมีรายได้ต่ำ
• คนพิการขาดโอกาสในการจ้างงาน
• คนพิการร่วม 7 แสนคนมีปัญหาในการดูแลตนเอง
• ขาดแคลนล่ามภาษามือ
• ขาดอุปกรณ์และเครื่องมือช่วยคนพิการ

• เพิ่มเบี้ยยังชีพคนพิการ 3,000 บาท/เดือน (เดิม = 800-1,000 บาท)
• เพิ่มการจ้างงานคนพิการ 60,000 คน ใน 3 ปี
• เพิ่มผู้ดูแลคนพิการ 60,000 คน ใน 3 ปี
• เพิ่มล่ามภาษามือ
• เพิ่มงบประมาณจัดซื้ออุปกรณ์และเครื่องมือช่วยคนพิการ
• ส่งเสริมให้มีการจัดตั้งกองทุนสงเคราะห์คนพิการ
• จัดสรรงบประมาณเงินช่วยเหลือการปรับปรุงบ้านเรือน
• สนับสนุนทุนการศึกษาของคนพิการ

• เบี้ยยังชีพคนพิการ 3,000 บาท/เดือน
• มีการจ้างงานคนพิการ 60,000 คน
• มีคนพิการได้รับการดูแล
• มีอุปกรณ์และกลไกช่วยคนพิการเพิ่มขึ้น

• คนพิการ

• ภายใน 3 ปี

• คนแก่ไทยส่วนใหญ่ 'แก่ก่อนรวย' คือมีฐานะยากจน และสุขภาพไม่ดี
• ประเทศไทยเต็มไปด้วยคนแก่ที่ยากจน และสุขภาพไม่ดี
• ปัญหาคนในวัยทำงานลดน้อยลงอย่างมีนัยสำคัญ
• รัฐต้องสูญเสียค่าใช้จ่ายจำนวนมากไปกับการดูแลรักษาพยาบาลผู้สูงวัย

• สร้างนโยบายบำนาญประชาชน ให้เป็นสวัสดิการที่รัฐให้กับประชาชนเพื่อเป็นหลักประกันรายได้ของผู้สูงอายุในวัยเกษียณ
• ผู้สูงอายุที่มีอายุเกิน 60 ปี ที่มีรายได้ไม่พอยังชีพจะได้รับ "บำนาญประชาชน" คนละ 3,000 บาท ต่อเดือน
• ผู้รับบำนาญ 3,000 บาท ต้องเข้าโปรแกรมสร้างเสริมสุขภาพ ที่ศูนย์สร้างสุขภาพใกล้บ้าน
• ให้ความรู้ Re-skill, Up-skill ให้ผู้สูงอายุใช้ในการดูแลสุขภาพตัวเอง และใช้ในการทำมาหากิน
• สร้างสังคมผู้สูงวัยที่มีคุณค่า ไร้ข้อจำกัดในเรื่องวัยทำงาน
• เปิดโอกาสให้ผู้สูงวัยที่มีสุขภาพที่ดีทุกคนได้มีโอกาสได้ทำงานในงานที่เหมาะสมกับลักษณะความถนัดและประสบการณ์ของตน

• ผู้สูงวัยมีรายได้เพียงพอต่อการยังชีพเดือนละ 3,000 วันละ 100 บาท พออยู่ได้อย่างมีศักดิ์ศรี
• ผู้สูงอายุมีสุขภาพดีกลับมาทำงานได้
• ลดภาระลูกหลานในการดูแลผู้สูงอายุ

• ผู้สูงอายุ

• ปัญหา "แก่ก่อนรวย": ประเทศไทยมีผู้สูงอายุที่มีรายจ่ายต่ำกว่าเส้นความยากจน (3,078 บาท) กว่า 1 ล้านคน ผู้สูงอายุกว่า ร้อยละ 40 มีเงินออมเฉลี่ยไม่ถึง 50,000 บาท และผู้สูงอายุเพียงประมาณ 2 ล้านคนเท่านั้นที่มีบำเหน็จบำนาญจากการทำงาน ทำให้ผู้สูงอายุส่วนใหญ่ต้องพึ่งพาเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุในการดำรงชีพ
• เบี้ยยังชีพไม่สอดคล้องกับค่าครองชีพ: เบี้ยยังชีพผู้สูงอายุยังคงเป็นแบบ ขั้นบันไดตามช่วงอายุ ตั้งแต่เดือนละ 600–1,000 บาท โดยไม่มีการปรับเพิ่มมาตั้งแต่ปี 2556

• ออกมติคณะรัฐมนตรีเพื่อปรับอัตราเบี้ยผู้สูงอายุ ตามระเบียบของกระทรวงมหาดไทยว่าด้วยหลักเกณฑ์การจ่ายเงินเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น

• เบี้ยยังชีพผู้สูงอายุ เพิ่มเป็น 1,000 บาท ถ้วนหน้าในเดือนตุลาคมปี 2569
• ขยายเป็น 1,500 บาทต่อเดือน ภายในปี 2573
• ผู้สูงอายุที่ยากจนที่สุด 5% สุดท้ายของประเทศ พ้นจากเส้นความยากจน
• ผู้สูงอายุหลุดพ้นจากความยากจนจำนวน 870,000 คน หรือประมาณ 87% ของผู้สูงอายุที่ยากจนทั้งหมดในปัจจุบัน

• ผู้สูงอายุ
• ผู้สูงอายุที่ยากจนที่สุด 5% สุดท้ายของประเทศ

• ในเดือนตุลาคมปี 2569 (สำหรับเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุ เพิ่มเป็น 1,000 บาท ถ้วนหน้า)
• ภายในปี 2573 (สำหรับเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุ ขยายเป็นเป็น 1,500 บาทต่อเดือน)

• ใช้งบประมาณเพิ่มขึ้นประมาณ 1.72 แสนล้านบาทต่อปี

• เบี้ยยังชีพปัจจุบันไม่เพียงพอต่อการดำรงชีพ: คนพิการส่วนใหญ่ได้รับเบี้ยยังชีพ 800–1,000 บาทต่อเดือน ซึ่งไม่สอดคล้องกับค่าครองชีพที่เพิ่มสูงขึ้น
• ความเปราะบางทางเศรษฐกิจ: ครัวเรือนที่มีคนพิการกว่าร้อยละ 40 อยู่ในกลุ่มครัวเรือนที่ยากจนที่สุด และครัวเรือนที่มีคนพิการมากกว่าร้อยละ 30 มีรายได้ไม่เพียงพอต่อรายจ่าย โดยเฉลี่ยขาดหายไปประมาณ 3,500 บาทต่อเดือน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นรายได้ที่หายไปจากการที่คนพิการขาดโอกาสในการประกอบอาชีพ
• กระบวนการเข้าถึงสิทธิสร้างภาระ: กระบวนการต่ออายุบัตรคนพิการทุก 8 ปี แม้ในกรณีที่ความพิการเป็นภาวะถาวร สร้างความลำบากอย่างมาก โดยเฉพาะต่อผู้พิการที่ติดบ้านหรือติดเตียง ซึ่งไม่สามารถเดินทางไปต่ออายุได้ ทำให้ถูกตัดสิทธิ์เบี้ยยังชีพโดยไม่จำเป็น
• ขาดแคลนกายอุปกรณ์ เข้าไม่ถึงการฟื้นฟู: การสำรวจความพิการยังพบว่า มีผู้สูงอายุประมาณ 694,748 คน ที่ยังไม่ได้รับอุปกรณ์ความช่วยเหลือจากรัฐ เช่น เครื่องช่วยฟัง (146,215 คน) ไม้เท้า (129,056 คน) แว่นตาที่ตัดพิเศษ (117,488 คน) รถนั่งคนพิการ (115,363 คน) ขณะเดียวกัน ก็มีคนพิการที่จำเป็นต้องได้รับการฟื้นฟูสมรรถภาพ แต่ไม่ได้รับบริการฟื้นฟูมีมากถึง 384,306 คน โดยมีเหตุผลสำคัญคือ ไม่มีผู้พาไป หรือเดินทางไม่สะดวก และไม่มีเงินจ่ายค่าบริการ

• ปรับอัตราเบี้ยคนพิการ: แก้ไขระเบียบกระทรวงมหาดไทยว่าด้วยหลักเกณฑ์การจ่ายเงินเบี้ยความพิการให้คนพิการขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
• ปรับปรุงกระบวนการออกและต่ออายุบัตร: แก้ไขระเบียบคณะกรรมการส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ เพื่อปรับปรุงหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขการยื่นคำขอมีบัตรประจำตัวคนพิการ การออกบัตร และการกําหนดเจ้าหน้าที่ผู้มีอํานาจออกบัตรประจําตัวคนพิการ การกําหนดสิทธิหรือการเปลี่ยนแปลงสิทธิ การขอสละสิทธิของคนพิการ และอายุบัตรของคนพิการ
• ใช้งบประมาณร่วมกับนโยบายกองทุนผู้พึ่งพิงระยะยาว เพื่อสนับสนุนผู้ดูแล และบริการจำเป็นสำหรับคนพิการ
• ปรับปรุงกฎระเบียบ กำหนดมาตรฐาน และสร้างฐานข้อมูลสำหรับการจัดการธนาคาร/คลังอุปกรณ์

• เพิ่มเบี้ยคนพิการถ้วนหน้า 1,200 บาท/เดือน
• เพิ่มเบี้ยสำหรับผู้ที่มีปัญหาในการดูแลตัวเองระดับรุนแรง เป็น 2,000 บาทต่อเดือน (ซึ่งจากรายงานปี 2565 มีประมาณ 620,000 คน)
• ลดการตกหล่น (จากการปรับปรุงกระบวนการออกและต่ออายุบัตรคนพิการ)

• คนพิการ
• กลุ่มพิการรุนแรง
• ครัวเรือนที่มีคนพิการ
• ผู้พิการที่ติดบ้านหรือติดเตียง
• ผู้สูงอายุ

• ใช้งบประมาณเพิ่มไม่เกิน 20,000 ล้านบาท/ปี

• สังคมไทยเข้าสู่สังคมสูงวัย และโรคไม่ติดต่อเรื้อรังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
• ระบบปฐมภูมิยังมีปัญหาที่ต้องเร่งแก้ไขเพื่อยกระดับและฟื้นความเชื่อมั่นจากประชาชน
• ระบบสุขภาพปฐมภูมินอก กทม. กำลังเผชิญปัญหาหลัก 3 เรื่อง
• คุณภาพบริการลดลงหลังการถ่ายโอน รพ.สต. ไปยังองค์การบริหารส่วนท้องถิ่น
• โรงพยาบาลแบกภาระ เกินกำลัง เพราะ ประชาชนลดการใช้บริการ รพ.สต. และหันไปใช้โรงพยาบาลชุมชน (รพช.) มากขึ้น
• รพ.สต. ขาดแคลนบุคลากร: ขาดกำลังคนถึง 50% รวมถึงบุคลากรสหวิชาชีพ ซึ่งเป็นอุปสรรคต่อการให้บริการตามมาตรฐานและการทำงานเชิงรุก
• รพ.สต. ขาดงบประมาณ: การจัดสรรงบประมาณเหมาจ่ายรายหัว (จาก CUP) มักทำให้หน่วยบริการปฐมภูมิเสียเปรียบ โดยงบที่เบิกจ่ายให้หน่วยปฐมภูมิในปี 2567 คิดเป็นเพียง 8.99% ของงบบัตรทองทั้งหมด
• รพ.สต. ขาดทักษะการบริหารจัดการ: การถ่ายโอนองค์ความรู้และบุคลากรจากกระทรวงสาธารณสุขไปยัง อปท. ยังไม่ราบรื่น ทำให้เกิดปัญหาด้านการบริหารจัดการ เช่น การจัดซื้อยา การจัดบริการทันตกรรมและกายภาพบำบัดที่หายไป

• ยกระดับหน่วยปฐมภูมิให้เป็น หน่วยบริการหลักด่านแรก ของระบบสุขภาพ
• เพิ่มแพทย์ประจำ และบรรจุบุคลากรและสหวิชาชีพให้ปฏิบัติการได้ 70-100% ของกรอบอัตรากำลัง
• เสริม แนวหน้าสุขภาพเฉพาะทาง อีก 100,000 ตำแหน่ง
• เพิ่มงบพัฒนาโครงสร้างบริการ โดยเฉพาะงาน ป้องกันโรค และการดูแลกลุ่มประชากรสำคัญ
• วางระบบถ่ายโอน รพ.สต. ให้ครบ 80%
• กำหนดมาตรฐานบริการที่ชัดเจนและการประเมินคุณภาพรายปี
• ปรับบทบาทสาธารณสุข สู่ "พี่เลี้ยง" คือ กำหนด KPI ร่วม ระหว่างกระทรวงมหาดไทยและสาธารณสุข โดยเน้นตัวชี้วัดที่เน้นผลลัพธ์ (หรือ Outcome Based) ที่สอดคล้องกับปัจจัยที่กำหนดสุขภาพในพื้นที่
• ศึกษาการแบ่งงบประมาณในหน่วยบริการคู่สัญญาหลัก (Contracting Unit for Primary Care: CUP) ใหม่ โดยยึดตามภาระงานจริง
• กำหนด สัดส่วนงบประมาณขั้นต่ำ ที่ต้องส่งตรงถึงหน่วยปฐมภูมิ
• เปิดเผยสถิติการจัดสรรอย่างโปร่งใส
• จัดหลักสูตรอบรมทักษะการบริหารงานสาธารณสุขให้ผู้บริหารและบุคลากรของ อปท. และ รพ.สต.
• สนับสนุนงบจ้างแพทย์ปฏิบัติงานประจำเครือข่าย
• กำหนดเป้าหมายชั่วโมงการทำงาน แพทย์ ให้ครอบคลุมประชากร (Full-Time Equivalent: FTE) ในสัดส่วน 0.5 ต่อประชากร 10,000 คน (หรือเทียบเท่าแพทย์ปฏิบัติงานประจำสัปดาห์ละ 3 วัน)
• ให้ รพ.สต. ขนาดใหญ่และขนาดกลางเป็นฐาน รพ.สต.ขนาดเล็กเป็นเครือข่าย
• กำหนดเส้นทางความก้าวหน้าวิชาชีพของแพทย์ในสังกัดท้องถิ่น
• แก้กรอบอัตรากำลังของมหาดไทยเพื่อบรรจุแพทย์ในอัตราท้องถิ่นได้
• แก้ระเบียบค่าตอบแทนและระเบียบเงินบำรุง
• จัดโครงการผลิตแพทย์เวชศาสตร์ครอบครัวและแพทย์เพื่อชุมชน
• อุดหนุนงบประมาณอย่างน้อย 15,000 ล้านบาท/ปี เพื่อเพิ่มกำลังคนให้เต็มกรอบ
• เพิ่มกำลังคน รพ.สต. ให้เต็ม 70-100% ของกรอบ (เฉลี่ยเพิ่ม 3-5 คน/แห่ง)
• พัฒนา แนวหน้าสุขภาพเฉพาะทาง 100,000 คน ได้แก่ แม่และเด็ก สุขภาพจิตการฟื้นฟูสมรรถภาพ เพื่อทำงานเชิงรุกส่งเสริมป้องกันดูแลระยะยาว รวมถึง Caregiver มืออาชีพ 70,000 คน สำหรับงาน Long Term Care
• ลด KPI ที่ไม่จำเป็น และเพิ่มสัดส่วน KPI รวมถึงงบประมาณจาก สปสช. ที่เป็น Outcome Base โดยเฉพาะงานส่งเสริมป้องกันและดูแลโรคเรื้อรัง
• สนับสนุน งบลงทุน 20,000 ล้านบาท (1-3 ล้านบาท/รพ.สต.) เพื่อจัดหาครุภัณฑ์และอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่เป็นมาตรฐาน เช่น ทันตกรรม กายภาพบำบัด Telemedicine และ Lab ขนาดเล็ก
• สนับสนุนงบลงทุนเพื่ออัพเกรดซอฟต์แวร์ระบบข้อมูลสุขภาพและบุคลากร IT
• จัดทำต้นแบบกระบวนงานใหม่ ลดภาระงานที่ไม่จำเป็นโดยเฉพาะงานเอกสาร
• สนับสนุนการจัดทำแอปพลิเคชันให้ประชาชนมีข้อมูลสุขภาพเพื่อวางแผนดูแลสุขภาพของตนเอง เช่น หมอพร้อม ทางรัฐ ฯลฯ

• รพ.สต. เป็นที่พึ่งด่านแรกของชุมชนได้อย่างแท้จริง
• กำลังคน รพ.สต. เต็ม 70-100% ของกรอบ (เฉลี่ยเพิ่ม 3-5 คน/แห่ง)
• มีการ พัฒนา แนวหน้าสุขภาพเฉพาะทาง 100,000 คน ได้แก่ แม่และเด็ก สุขภาพจิตการฟื้นฟูสมรรถภาพ
• มี Caregiver มืออาชีพ 70,000 คน สำหรับงาน Long Term Care
• บุคลากรและสหวิชาชีพ ปฏิบัติการได้ 70-100% ของกรอบอัตรากำลัง
• ระบบถ่ายโอน รพ.สต. ครบ 80%
• มีการ กำหนดมาตรฐานบริการที่ชัดเจนและการประเมินคุณภาพรายปี
• การถ่ายโอนไม่ทำให้คุณภาพการบริการลดลง
• มีการ เปิดเผยสถิติการจัดสรร งบประมาณ อย่างโปร่งใส
• หน่วยบริการด่านหน้ามีศักยภาพเพียงพอ
• ผู้บริหารและบุคลากรของ อปท. และ รพ.สต. ได้รับการอบรมทักษะบริหารจัดการ เพื่อเตรียมความพร้อม ก่อนการถ่ายโอน
• ประชาชนได้รับ การดูแลอย่างต่อเนื่อง จากแพทย์ปฏิบัติงานประจำเครือข่าย
• มี เส้นทางความก้าวหน้าวิชาชีพของแพทย์ในสังกัดท้องถิ่น
• แพทย์สามารถปฏิบัติงานในโรงพยาบาลระดับสูงได้บางช่วงเวลา เพื่อรักษาและพัฒนาทักษะวิชาชีพ
• สามารถ บรรจุแพทย์ในอัตราท้องถิ่นได้
• บุคลากรได้รับผลตอบแทนและสวัสดิการที่เหมาะสม
• ลด KPI ที่ไม่จำเป็น
• มีการ เพิ่มสัดส่วน KPI รวมถึงงบประมาณจาก สปสช. ที่เป็น Outcome Base โดยเฉพาะงานส่งเสริมป้องกันและดูแลโรคเรื้อรัง
• มีการ จัดหาครุภัณฑ์และอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่เป็นมาตรฐาน เช่น ทันตกรรม กายภาพบำบัด Telemedicine และ Lab ขนาดเล็ก
• ระบบข้อมูลสุขภาพและบุคลากร IT สามารถจัดเก็บและเชื่อมโยงข้อมูลเป็นมาตรฐานเดียวกันทั่วประเทศ
• ลดภาระงานที่ไม่จำเป็นโดยเฉพาะงานเอกสาร
• ประชาชนมีข้อมูลสุขภาพเพื่อวางแผนดูแลสุขภาพของตนเอง

• ผู้สูงอายุ
• ผู้ป่วย NCDs
• ผู้ป่วยติดบ้านติดเตียง
• แพทย์ในสังกัดท้องถิ่น
• บุคลากร ทางการแพทย์
• แม่และเด็ก

• วางระบบถ่ายโอน รพ.สต. ให้ครบ 80% ภายใน 4 ปี

• อย่างน้อย 15,000 ล้านบาท/ปี เพื่อเพิ่มกำลังคนให้เต็มกรอบ
• งบลงทุน 20,000 ล้านบาท (1-3 ล้านบาท/รพ.สต.) เพื่อจัดหาครุภัณฑ์และอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่เป็นมาตรฐาน

• สปสช. (สำหรับ KPI ที่เป็น Outcome Base)

• โจทย์ทางสุขภาพของประเทศไทยในปัจจุบันมีความซับซ้อนมากขึ้น เช่น สังคมสูงวัยและโรคเรื้อรัง ทำให้ อสม. ระบบเดิมไม่สามารถรับมือได้อย่างเต็มที่
• โครงสร้าง อสม. ปัจจุบันยังขาดความพร้อมต่อการรับมือความท้าทายด้านสุขภาพของคนไทยใน 2 ด้านหลัก
• ทักษะไม่สอดคล้องกับโจทย์สุขภาพที่ซับซ้อน: อสม. ประมาณร้อยละ 40 อยู่ในวัยผู้สูงอายุ และมีสัดส่วนเกินครึ่งที่สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาถึงมัธยมศึกษาตอนต้น ในขณะที่โจทย์สุขภาพชุมชนใหม่ ๆ ต้องการความรู้ ทักษะ และเวลาปฏิบัติงานที่เพิ่มขึ้น เช่น การดูแลพัฒนาการแม่และเด็ก, การส่งเสริมสุขภาพจิต, การฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ป่วยติดเตียง, การป้องกันโรคในกลุ่มแรงงานต่างด้าว, และการรับมือภัยพิบัติสาธารณสุข
• ความจำเป็นในการสร้างความเป็นมืออาชีพ: เพื่อให้ชุมชนมีกำลังคนที่มีศักยภาพพอในการรับมือกับโจทย์สุขภาพข้างต้น จึงจำเป็นที่ระบบสาธารณสุขต้องปรับรูปแบบการเพิ่มพูนความรู้ ทักษะ รูปแบบการปฏิบัติงาน และระบบค่าตอบแทนที่เป็นมืออาชีพ มีประสิทธิภาพ และเป็นธรรมมากขึ้น

• ปรับภารกิจ อสม. ให้โฟกัสงาน 3 ด้านที่ตอบโจทย์ปัญหาสุขภาพในพื้นที่
• การสร้างเสริมสุขภาพด้วยดิจิทัล: ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลและอุปกรณ์ตรวจวัดสุขภาพในการสร้างเสริมสุขภาพ คัดกรองโรค และเชื่อมต่อบริการการแพทย์ทางไกล (Telemedicine)
• การสร้างเสริมสุขภาพและป้องกันโรค: เน้นการป้องกันโรคติดต่อและโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง (NCDs) ตามบริบทของชุมชน
• การป้องกันและรับมือภัยพิบัติ: เตรียมพร้อมรับมือน้ำท่วม โรคระบาด หรือเหตุฉุกเฉินด้านสาธารณสุขในพื้นที่
• อสม. ทุกคนจะได้รับการอบรมฟื้นฟูทักษะและประเมินสมรรถนะทุก 3 ปี
• ยกระดับ "อสม.ขั้นเชี่ยวชาญ": ยกระดับ อสม. จำนวน 100,000 คน ให้เป็น อสม.ขั้นเชี่ยวชาญ หรือแนวหน้าสุขภาพ
• สร้างเสริมสุขภาพอนามัยแม่และเด็ก: ดูแลเป็นเพื่อนแม่ตั้งแต่ตั้งครรภ์ คลอด จนกระทั่งเด็กอายุ 6 ขวบ
• สร้างเสริมสุขภาพจิต: เป็น "เพื่อนใจ" สมาชิกในชุมชน, คัดกรองซึมเศร้า
• สร้างเสริมและสนับสนุนงานฟื้นฟูสมรรถภาพทางการแพทย์: ช่วยนักกายภาพบำบัดดูแลผู้สูงอายุและผู้ป่วยติดเตียง, ปรับสภาพบ้าน, ช่วยเหลือคนพิการ
• สร้างเสริมสุขภาวะทางเพศ: ให้คำปรึกษาเรื่องท้องไม่พร้อมและป้องกันโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ในโรงเรียน สถานที่ทำงาน และชุมชน
• สร้างเสริมสุขภาพและป้องกันโรคในพื้นที่แรงงานเพื่อนบ้าน: ให้คำแนะนำตรวจสุขภาพ/วัคซีน, ช่วยสื่อสารและแปลภาษา, ป้องกันโรคระบาด, แนะนำสิทธิเข้าถึงบริการสุขภาพ
• จัดตั้งคณะทำงานร่วมระหว่างกรมสนับสนุนบริการสุขภาพ, กองทุนสุขภาพ และกระทรวงมหาดไทย เพื่อออก ระเบียบรองรับสถานะ ค่าตอบแทน และภารกิจใหม่ ของ อสม. และแนวหน้าสุขภาพ
• กำหนดมาตรฐานการฝึกอบรมและประเมิน:
• จัดทำทีมวิทยากรประจำหลักสูตร
• จัดทำระบบสอบขึ้นทะเบียน อสม.พื้นฐาน และ อสม.เชี่ยวชาญ พร้อมระบบ ต่ออายุทุก 3 ปี เพื่อประกันคุณภาพ
• ระบบค่าตอบแทนแบบ Pay for Performance:
• ปรับระบบค่าตอบแทนแนวหน้าสุขภาพให้มีลักษณะ จ่ายตามภาระงานจริง (Pay for Performance) รายได้เฉลี่ย 8,000 - 10,000 บาท/เดือน
• หน่วยบริการสุขภาพและท้องถิ่นร่วมวัดและประเมินผล
• ทำสัญญาระหว่างแนวหน้าสุขภาพกับหน่วยบริการสุขภาพปฐมภูมิโดยใช้เงินจากกองทุนสุขภาพท้องถิ่น (กปท.) หรือกองทุนฟื้นฟู
• มีระเบียบรองรับชัดเจนที่จัดทำขึ้นร่วมกันระหว่างสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (สปสช.) กระทรวงมหาดไทย และกระทรวงสาธารณสุข
• สร้างระบบสนับสนุนการทำงาน: อสม. และแนวหน้าสุขภาพจะทำงานเชื่อมโยงกับหน่วยบริการปฐมภูมิ มีพี่เลี้ยง คู่มือการทำงาน สวัสดิการประกันความเสี่ยง ระเบียบคุ้มครองทางกฎหมาย ระบบข้อมูลดิจิทัล

• อสม. เป็น "แนวหน้าสุขภาพ" ที่มีประสิทธิภาพและมีค่าตอบแทนที่เหมาะสม
• อสม. ทุกคนได้รับการ อบรมฟื้นฟูทักษะและประเมินสมรรถนะ
• อสม. ได้รับ ค่าตอบแทนเพิ่มเติมจนมีรายได้เพียงพอ (ประมาณ 8,000 - 10,000 บาท/เดือน)
• ป้องกันภาวะเปราะบางและพิการในชุมชน
• ระบบสอบขึ้นทะเบียน อสม. เพื่อประกันคุณภาพ

• อสม.

• 11,000 ล้านบาทต่อปี
• เฉพาะงบประมาณฝึกทักษะ 2,300 ล้านบาท
• เฉพาะงบประมาณค่าตอบแทน 9,700 ล้านบาท/ปี

• การทำสัญญาระหว่างแนวหน้าสุขภาพกับหน่วยบริการสุขภาพปฐมภูมิโดยใช้เงินจากกองทุนสุขภาพท้องถิ่น (กปท.) หรือกองทุนฟื้นฟู

• ประเทศไทยกำลังก้าวเข้าสู่ "สังคมสูงวัยระดับลึก" อย่างรวดเร็ว
• คาดว่าจำนวนผู้สูงอายุจะเป็นร้อยละ 30 ของประชากรใน 10–20 ปีข้างหน้า
• การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากรนี้ส่งผลให้ความต้องการระบบการดูแลระยะยาว (Long Term Care: LTC) เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ
• ผู้สูงอายุจำนวนมากเข้าสู่ ภาวะพึ่งพิง ทั้งจากโรค NCDs และความเสื่อมของร่างกาย แต่ระบบปัจจุบันยังไม่ครอบคลุมและขาดความยืดหยุ่น
• ระบบ LTC ในปัจจุบันยังยึดติดกับการมีครอบครัวเป็นผู้ดูแลหลัก ซึ่งไม่สอดคล้องกับความเป็นจริงที่ครอบครัวมีขนาดเล็กลง และผู้สูงอายุจำนวนมากต้องดูแลตัวเองหรือพึ่งพิงคนเพียงคนเดียว
• บริการที่เข้าถึงได้จริงยัง ต่ำกว่ามาตรฐาน ทั้งในด้านจำนวนครั้งและระยะเวลาที่ควรได้รับการดูแล ขณะที่บริการเฉพาะทางที่จำเป็น (เช่น การทำแผล การใส่สายสวนปัสสาวะ) ยังขาดแคลน
• งบ LTC ที่จัดสรรเป็นรายหัวปัจจุบัน ตกเดือนละไม่ถึงหนึ่งพันบาท ต่อผู้ป่วย ทำให้ต้องเฉลี่ยจ่ายระหว่างค่าจ้างผู้ดูแลอาสาสมัคร (CG) และค่าวัสดุทางการแพทย์ ส่งผลให้บริการไม่ทั่วถึง
• ผู้ดูแลอาสาสมัครได้รับค่าตอบแทนต่ำและไม่เพียงพอ ทำให้ไม่สามารถให้บริการได้เต็มประสิทธิภาพ
• ไม่มีฐานข้อมูลกลางและเจ้าภาพที่ชัดเจน ในการจัดการอุปกรณ์สำหรับผู้ป่วยพึ่งพิง (เช่น เตียงลม เครื่องช่วยหายใจ) ทำให้ประชาชนไม่รู้ช่องทางการขอ และท้องถิ่นไม่สามารถบริหารจัดการได้อย่างมีประสิทธิภาพ

• เพิ่มระบบสวัสดิการผู้ป่วยพึ่งพิงระยะยาวที่มีความยืดหยุ่น
• ให้ผู้ป่วยภาวะพึ่งพิงสามารถ ตัดสินใจเลือกรูปแบบบริการได้เอง โดยมีรูปแบบบริการให้เลือก ดังนี้:
• บริการที่บ้าน (Home Care): เช่น 16 ชั่วโมง/สัปดาห์
• บริการที่ศูนย์ (Daycare center): เข้ารับบริการที่ศูนย์ Daycare ที่ อปท., ชุมชน หรือเอกชนจัดตั้ง
• สถานดูแลระยะยาว (Residential Care): เข้ารับบริการประจำที่สถานดูแลผู้ป่วยพึ่งพิงระยะยาว
• ให้ผู้ป่วยสามารถขอเปลี่ยนสิทธิในการรับบริการเป็น เงินสนับสนุน สำหรับผู้ดูแลภายในครอบครัวที่ผ่านการฝึกอบรมตามมาตรฐาน
• เปลี่ยนจากการบริหารงบประมาณแบบเดิมของ สปสช. มาเป็นการให้ผู้ป่วยพึ่งพิง ตัดสินใจเลือกใช้เงินได้เองตามสิทธิ เสมือนเป็นเครดิตที่ผู้ป่วยเลือกการให้บริการที่เหมาะสมกับตัวเองได้ (Patient Vouchers/Credits)
• กำหนดเพดานงบประมาณที่ผู้ป่วยแต่ละคนจะได้รับสนับสนุน แบ่งตามระดับความพึ่งพิงที่ถูกประเมินและจัด Care Plan
• กลุ่มผู้ป่วยพึ่งพิงติดบ้าน: ได้รับบริการสูงสุด 8 ชั่วโมง/สัปดาห์ (อัตรา 60 บาท/ชั่วโมง) และอุปกรณ์สูงสุด 1,500 บาท/คน/เดือน
• กลุ่มผู้ป่วยพึ่งพิงติดเตียง: ได้รับบริการสูงสุด 16 ชั่วโมง/สัปดาห์ (อัตรา 120 บาท/ชั่วโมง) และอุปกรณ์สูงสุด 2,000 บาท/คน/เดือน
• รัฐบาลจะสมทบงบประมาณในการพัฒนาอุปกรณ์และซ่อมบำรุงอุปกรณ์ของศูนย์และธนาคารฯ ที่ขึ้นทะเบียน โดยได้รับความร่วมมือจาก สถาบันอาชีวศึกษาทั่วประเทศ
• พัฒนาผู้ดูแลจากอาสาเป็นอาชีพ: จัดระบบการฝึกอบรมผู้ดูแลผู้ป่วยติดบ้าน/ติดเตียง ให้ได้ มาตรฐาน และเป็น ฐานข้อมูลที่เชื่อมโยงกัน
• พัฒนาระบบธนาคารอุปกรณ์การแพทย์: พัฒนาระบบ ศูนย์หรือธนาคารสำหรับการยืมและคืนอุปกรณ์ สำหรับผู้ป่วยพึ่งพิงระยะยาว โดยสนับสนุนบทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) และมีระบบข้อมูลการยืม-คืนที่เชื่อมโยงกัน

• ลดการพึ่งพิงครอบครัวเพียงอย่างเดียว
• มีโครงสร้างพื้นฐานด้านการดูแลระยะยาวที่ครอบคลุมทุกพื้นที่
• ผู้ป่วยภาวะพึ่งพิงสามารถ ตัดสินใจเลือกรูปแบบบริการได้เอง มีรูปแบบบริการให้เลือก ได้แก่ บริการที่บ้าน, บริการที่ศูนย์, สถานดูแลระยะยาว
• ผู้ป่วยสามารถขอเปลี่ยนสิทธิในการรับบริการเป็น เงินสนับสนุน สำหรับผู้ดูแลภายในครอบครัว
• ผู้ดูแลจากอาสาเป็นอาชีพ
• มีงานที่มีคุณภาพและมั่นคง สำหรับผู้ดูแล
• มีระบบการฝึกอบรมผู้ดูแลผู้ป่วยติดบ้าน/ติดเตียง ที่ได้ มาตรฐาน และเป็น ฐานข้อมูลที่เชื่อมโยงกัน
• มีระบบ ศูนย์หรือธนาคารสำหรับการยืมและคืนอุปกรณ์ สำหรับผู้ป่วยพึ่งพิงระยะยาว

• ผู้สูงอายุ
• ผู้ป่วยระยะยาว (Long Term Care)
• ผู้ป่วยภาวะพึ่งพิง
• ผู้ดูแลผู้ป่วยติดบ้าน/ติดเตียง

• คาดว่าต้องใช้งบประมาณ 40,000 ล้านบาท ในปี 2569

• ภาคการเกษตรของไทยกำลังเผชิญกับความท้าทายเชิงโครงสร้างครั้งสำคัญ นั่นคือการเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุโดยสมบูรณ์ของประชากรภาคเกษตร
• แรงงานหนุ่มสาวหลั่งไหลออกจากภาคการผลิต ในขณะที่ผู้ที่ยังคงทำการเกษตรอยู่ก็มีอายุมากขึ้นเรื่อยๆ การทำเกษตรแบบดั้งเดิมที่ใช้แรงงานเข้มข้นจึงไม่ใช่คำตอบอีกต่อไป
• เครื่องจักรกลการเกษตรหลายชนิดมีราคาแพง เกษตรกรรายย่อยไม่สามารถเข้าถึงได้ หรือซื้อมาแล้วใช้งานไม่คุ้มค่า (Underutilized) ใช้งานได้ไม่เต็มประสิทธิภาพ
• การขาดแคลนเครื่องจักรและแรงงาน นำไปสู่การแก้ปัญหาที่ผิดวิธี เช่น "การเผา" ตอซังหรือเศษวัสดุทางการเกษตรเพื่อเตรียมพื้นที่เพาะปลูก ซึ่งง่ายและประหยัดกว่าการจ้างแรงงานหรือใช้เครื่องจักรไถกลบ

• สนับสนุนเครื่องจักรเพื่อลดการเผา จะถูกผนวกรวมอยู่ใน "นโยบายจัดการดินและปุ๋ย"
• เกษตรกรจะได้รับการสนับสนุนเบื้องต้นในอัตรา 250 บาทต่อไร่ สำหรับการจัดการแปลงโดยไม่เผา ซึ่งสามารถนำไปใช้จ้างบริการรถไถหรือเครื่องจักรได้
• รัฐบาลจะจัดเตรียมงบประมาณสำหรับ (ก) การฝึกอบรมทักษะ (ข) สินเชื่อดอกเบี้ยต่ำพิเศษ (ค) การค้ำประกันสินเชื่อ และ (ง) ระบบการขึ้นทะเบียนผู้ให้บริการ
• รัฐจะจัดตั้งงบประมาณสำหรับโครงการ "รับหมุนเวียนเครื่องจักร" ที่ใช้งานน้อยในพื้นที่หนึ่ง ไปสู่พื้นที่ที่ขาดแคนหรือมีความเหมาะสมมากกว่า
• สนับสนุนงบค่าซ่อมบำรุงและฝึกอบรมการใช้งานร่วมกับผู้ให้บริการรุ่นใหม่
• พิจารณาแก้ไขอัตราภาษีนำเข้าสำหรับชิ้นส่วนอุปกรณ์
• ลดหย่อนภาษีสำหรับเครื่องจักรประเภทที่ขาดแคน
• ให้สิทธิลดหย่อนภาษีสำหรับการวิจัยและพัฒนาเครื่องจักรกลการเกษตร
• จัดสรรงบประมาณส่วนแรก 250 บาท/ไร่ ลงสู่เกษตรกรผ่านโครงการจัดการดิน
• เปิดรับสมัครเกษตรกรรุ่นใหม่และผู้สนใจ เข้าสู่กระบวนการบ่มเพาะเป็นผู้ให้บริการเครื่องจักรกล
• ฝึกอบรมเทคนิคการซ่อมและการบริหารจัดการธุรกิจ
• ผู้ผ่านการอบรมยื่นขอสินเชื่อดอกเบี้ยต่ำจากสถาบันการเงินของรัฐ (เช่น ธ.ก.ส.) โดยมี บสย. ค้ำประกัน เพื่อจัดหาโดรน รถเกี่ยว หรือเครื่องจักรสมัยใหม่
• หน่วยงานเกษตรในพื้นที่สำรวจเครื่องจักรเก่าของกลุ่มเกษตรกร ทำทะเบียนประวัติ
• จัดสรรงบซ่อมแซมเพื่อนำกลับมาให้บริการ หรือโอนย้ายไปยังกลุ่มที่มีความพร้อม
• ภาครัฐประกาศรายการเครื่องจักรเป้าหมายที่ต้องการส่งเสริมการวิจัย (เช่น รถเก็บผลไม้)
• กำหนดมาตรการลดหย่อนภาษีสำหรับภาคเอกชนที่ลงทุนวิจัย

• ลดต้นทุน
• แก้ปัญหาสังคมเกษตรสูงวัย
• หยุดวงจรการเผา
• เครื่องจักร กลับมาใช้ประโยชน์ได้สูงสุด
• เครื่องจักร ตรงกับสภาพพื้นที่และความต้องการของเกษตรกรไทย
• เกิดกำลังซื้อ (Demand) ในการจ้างงานเครื่องจักร
• ลดต้นทุนค่าบริการเครื่องจักรกลการเกษตรในพื้นที่ดำเนินการลงได้ 10%
• สร้างผู้ประกอบการที่เป็น "ผู้ให้บริการการเกษตรมืออาชีพ" จำนวน 10,000 คน ทั่วประเทศ
• เกิดการพัฒนาเครื่องจักรกลการเกษตรต้นแบบใหม่ๆ ที่ตอบโจทย์พืชเศรษฐกิจไทย

• เกษตรกร

• ภายใน 2 ปี

• 250 บาทต่อไร่ (สำหรับการจัดการแปลงโดยไม่เผา)

• ส่งเสริมให้ประชากร วัยทำงานมีงานทำ
• พัฒนาทักษะแรงงานและการประกอบอาชีพ
• จัดระบบแรงงานสัมพันธ์ ตลอดจน ระบบไตรภาคีที่ผู้ทำงานมีสิทธิเลือกผู้แทนของตน
• จัดระบบประกันสังคม
• คุ้มครองให้ผู้ทำงานที่มีคุณค่าอย่างเดียวกันได้รับค่าตอบแทน สิทธิประโยชน์ และสวัสดิการที่เป็นธรรมโดยไม่เลือกปฏิบัติ
• จัดให้มีหรือส่งเสริม การออมเพื่อการดำรงชีพเมื่อพ้นวัยทำงาน
• ส่งเสริม ตลอดจน คุ้มครองสิทธิแรงงานทุกเพศและวัย รวมทั้งสิทธิในการตั้งสหภาพแรงงานในทุกสาขาอาชีพและการนัดหยุดงาน
• พัฒนาระบบการจัดการแรงงานข้ามชาติ
• พัฒนาแรงงานกึ่งทักษะให้เป็นแรงงานที่มีทักษะ
• ส่งเสริมสนับสนุนแรงงานและผู้ประกอบการในต่างประเทศทั้งด้านการพัฒนาฝีมือแรงงาน การสนับสนุนแหล่งทุน การลดค่าใช้จ่ายและการดูแลสวัสดิภาพที่เหมาะสม
• ส่งเสริมให้มีการปฏิบัติต่อแรงงานข้ามชาติอย่างมีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของประชาชาติหรือพลเมืองโลก
• ส่งเสริมการกระจายโอกาสและความมั่นคงในชีวิต สำหรับผู้ยากไร้และผู้ด้อยโอกาส
• จัดตั้ง “กองทุนผู้สูงอายุ”
• ส่งเสริมการใช้เครื่องมือทางศาสนา รวมถึง วัฒนธรรมของแต่ละท้องถิ่นในการทำให้ผู้สูงอายุตระหนักในศักยภาพและคุณค่าของตน
• ส่งเสริมระบบบำนาญแห่งชาติและสวัสดิการถ้วนหน้า

• แรงงานมีสิทธิได้รับหลักประกันความปลอดภัยและสวัสดิภาพในการทำงาน รวมถึง หลักประกันในการดำรงชีพทั้งในระหว่างการทำงานและเมื่อพ้นจากการทำงาน
• ประชากร วัยทำงานมีงานทำ
• ผู้ทำงานที่มีคุณค่าอย่างเดียวกันได้รับค่าตอบแทน สิทธิประโยชน์ และสวัสดิการที่เป็นธรรมโดยไม่เลือกปฏิบัติ
• มีการออมเพื่อการดำรงชีพเมื่อพ้นวัยทำงาน
• ระบบการจัดการแรงงานข้ามชาติในฐานะที่เป็นทรัพยากรที่มีคุณค่าต่อระบบเศรษฐกิจของประเทศ ได้รับการ พัฒนา
• แรงงานและผู้ประกอบการในต่างประเทศ ได้รับการ ส่งเสริมสนับสนุนทั้งด้านการพัฒนาฝีมือแรงงาน การสนับสนุนแหล่งทุน การลดค่าใช้จ่ายและการดูแลสวัสดิภาพที่เหมาะสม
• มีการปฏิบัติต่อแรงงานข้ามชาติอย่างมีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของประชาชาติหรือพลเมืองโลก
• ผู้ยากไร้และผู้ด้อยโอกาส มีโอกาสและความมั่นคงในชีวิต เพิ่มขึ้น
• ผู้ยากไร้และผู้ด้อยโอกาส มีความรู้และมีกองทุนในการประกอบอาชีพตามความรู้ความสามารถ
• ผู้ยากไร้และผู้ด้อยโอกาส สามารถช่วยเหลือตัวเองได้และมีคุณภาพชีวิตที่ดี
• “กองทุนผู้สูงอายุ” สามารถ ดูแลสุขภาพและจิตใจ ตลอดจนทำให้มีพื้นที่สำหรับผู้สูงอายุได้ทำกิจกรรมร่วมกัน
• ผู้สูงอายุตระหนักในศักยภาพและคุณค่าของตน พึ่งพาตนเองได้ และมีอิสรภาพในการกำหนดชีวิตในแบบของตน
• สวัสดิการเป็น “สิทธิ” อันพึงมีของประชาชน มิใช่เพียงแค่ “หน้าที่” ของรัฐในการสงเคราะห์คนอนาถา

• แรงงาน
• แรงงานข้ามชาติ
• แรงงานกึ่งทักษะ
• ผู้ยากไร้และผู้ด้อยโอกาส
• ผู้สูงอายุ

• รายได้ไม่พอกับค่าครองชีพ: ผู้สูงอายุจำนวนมากต้องใช้ชีวิตด้วยเบี้ยยังชีพที่ต่ำและไม่สอดคล้องกับค่าใช้จ่ายจริง ทำให้ยังต้องพึ่งพาบุตรหลานหรือก่อหนี้เพื่อการดำรงชีพขั้นพื้นฐาน
• ระบบเดิมสับสนและไม่แน่นอน: การจ่ายแบบขั้นบันไดตามอายุและความไม่ชัดเจนว่าเป็นสวัสดิการถ้วนหน้าหรือเฉพาะคนจน สร้างความกังวล การตกหล่น และข่าวลวงเกี่ยวกับสิทธิที่ควรได้รับ

• ยกระดับเบี้ยผู้สูงอายุให้เป็น สิทธิสวัสดิการถ้วนหน้าที่เรียบง่าย เท่าเทียม และคาดการณ์ได้
• จ่ายเท่ากันทุกคน: คนไทยอายุ 60 ปีขึ้นไปได้รับ 1,000 บาทต่อเดือนเท่ากัน ยกเลิกระบบขั้นบันได
• ระบบจ่ายเงินเดียว ลดตกหล่น: โอนผ่านระบบกลาง ผูกเลขประจำตัวประชาชนกับบัญชีธนาคารเพียงช่องทางเดียว
• สื่อสารชัด ลดข่าวปลอม: ประกาศนโยบายอย่างเป็นทางการและสม่ำเสมอ ให้ข้อมูลเดียวทั่วประเทศ

• คนไทยอายุ 60 ปีขึ้นไปได้รับ 1,000 บาทต่อเดือนเท่ากัน
• รายได้ขั้นต่ำที่มั่นคง: ผู้สูงอายุสามารถวางแผนชีวิตได้ ดำรงชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรีและความมั่นคงในระยะยาว
• ลดความเหลื่อมล้ำและความสับสน
• ลดตกหล่น
• ลดข่าวปลอม

• ผู้สูงอายุ (อายุ 60 ปีขึ้นไป)

• บ้านไม่ปลอดภัยกับร่างกายที่เปลี่ยนไป: ผู้สูงอายุและผู้พิการจำนวนมากอาศัยอยู่ในบ้านที่ไม่ได้ออกแบบให้เหมาะกับสภาพร่างกาย เช่น มีขั้นบันไดสูง ห้องน้ำลื่น ไม่มีราวจับ ทำให้เกิดอุบัติเหตุซ้ำซาก
• อุบัติเหตุเล็ก ๆ กลายเป็นภาระใหญ่: การหกล้มในบ้านนำไปสู่การบาดเจ็บรุนแรง การนอนติดเตียง และภาระค่ารักษาพยาบาลระยะยาว ทั้งต่อครอบครัวและระบบสาธารณสุข
• ครอบครัวรายได้น้อยไม่มีทุนปรับปรุงบ้าน: แม้รู้ว่าบ้านไม่ปลอดภัย แต่ขาดเงินก้อนในการปรับปรุง ทำให้ต้อง “เสี่ยงอยู่ต่อไป” ทุกวัน

• ยกระดับความปลอดภัยในบ้านตั้งแต่ต้นทาง เพื่อป้องกันอุบัติเหตุก่อนเกิดค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพ
• ให้เงินปรับปรุงบ้านโดยตรง: รัฐสนับสนุนเงินทะเบียนบ้านละ 50,000 บาท สำหรับซ่อมและปรับปรุงบ้านให้เหมาะกับผู้สูงอายุและผู้พิการ
• ปรับบ้านตามความเสี่ยงจริง: ใช้เงินเพื่อทำราวจับ ลดขั้นบันได ปรับปรุงห้องน้ำ และจุดเสี่ยงอื่นในบ้าน
• กำหนดกลุ่มเป้าหมายชัดเจน: บ้านที่ได้รับสิทธิต้องมีผู้สูงอายุตั้งแต่ 70 ปีขึ้นไปอยู่ในทะเบียนบ้าน

• ทะเบียนบ้านละ 50,000 บาท สำหรับซ่อมและปรับปรุงบ้านให้เหมาะกับผู้สูงอายุและผู้พิการ
• ป้องกันอุบัติเหตุก่อนเกิดค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพ
• ลดการหกล้มและอุบัติเหตุ
• ลดภาระค่ารักษาพยาบาลและการดูแลระยะยาวจากอุบัติเหตุที่ป้องกันได้
• สร้างคุณภาพชีวิตและศักดิ์ศรี: ผู้สูงอายุและผู้พิการสามารถใช้ชีวิตในบ้านของตนเองได้อย่างปลอดภัย มั่นใจ และไม่เป็นภาระลูกหลาน

• ผู้สูงอายุ (อายุ 70 ปีขึ้นไป)
• ผู้พิการ

• รายได้ไม่พอกับค่าครองชีพจริง: ผู้พิการจำนวนมากต้องดำรงชีวิตด้วยเบี้ยยังชีพในระดับต่ำ ขณะที่มีค่าใช้จ่ายจำเป็นสูงกว่าคนทั่วไป ทั้งค่ารักษา อุปกรณ์ช่วยเหลือ และค่าเดินทาง
• ผู้พิการเด็กและเยาวชนเริ่มต้นชีวิตอย่างเสียเปรียบ: ครอบครัวต้องแบกรับภาระค่าใช้จ่ายตั้งแต่วัยเด็ก ส่งผลต่อโอกาสด้านการศึกษา สุขภาพ และพัฒนาการระยะยาว
• ขาดการสนับสนุนเพื่อพึ่งพาตนเอง: การเข้าถึงบริการฟื้นฟู อุปกรณ์ช่วยการเคลื่อนไหว และการฝึกอาชีพยังไม่ทั่วถึง ทำให้ผู้พิการจำนวนมากไม่สามารถมีรายได้หรืออาชีพที่มั่นคง

• ยกระดับสวัสดิการผู้พิการจาก “การช่วยเหลือขั้นต่ำ” เป็น “การสร้างคุณภาพชีวิตและความสามารถในการพึ่งพาตนเอง”
• เพิ่มเบี้ยยังชีพผู้พิการเป็นสองเท่า
• ดูแลผู้พิการเด็กเป็นพิเศษ
• เพิ่มเบี้ยยังชีพ สำหรับ ผู้พิการอายุต่ำกว่า 18 ปี
• จัดให้มีบริการฟื้นฟูความพิการ และอุปกรณ์ช่วยการเคลื่อนไหว
• สนับสนุนโครงการฝึกอบรมเพื่อการมีอาชีพ

• เบี้ยยังชีพผู้พิการ จาก 800 บาทต่อเดือนเป็น 1,600 บาท เพื่อให้สอดคล้องกับค่าครองชีพและภาระค่าใช้จ่ายจริง
• เบี้ยยังชีพผู้พิการอายุต่ำกว่า 18 ปี จาก 1,000 บาทเป็น 2,000 บาทต่อเดือน เพื่อสนับสนุนพัฒนาการตั้งแต่ต้น
• บริการฟื้นฟูความพิการ และอุปกรณ์ช่วยการเคลื่อนไหว อย่างทั่วถึง ลดอุปสรรคในการใช้ชีวิตประจำวัน
• ผู้พิการ สามารถทำงาน มีรายได้ และพึ่งพาตนเองได้

• ผู้พิการ
• ผู้พิการอายุต่ำกว่า 18 ปี

• ปัญหาฟันกระทบชีวิตประจำวัน: ผู้สูงอายุจำนวนมากมีปัญหาสุขภาพฟัน ทำให้เคี้ยวอาหารลำบาก เจ็บปวด และส่งผลต่อโภชนาการและสุขภาพโดยรวม
• รอคิวนาน เข้าถึงบริการยาก: การพบทันตแพทย์ภายใต้สิทธิสวัสดิการสุขภาพต้องรอคิวนาน ทำให้หลายคนเลื่อนหรือยอมไม่รักษา
• ภาระการเดินทางและเวลา: การไปคลินิกหลายครั้งโดยไม่รู้เวลานัดที่แน่นอนเป็นภาระทั้งต่อผู้สูงอายุและครอบครัว

• Fast track ผู้สูงอายุ: กำหนดให้ผู้มีอายุมากกว่า 70 ปีได้รับการจัดคิวพบทันตแพทย์โดยไม่ต้องรอคิวนาน
• สำรองเวลารักษาเฉพาะ: ให้คลินิกทันตแพทย์สำรองช่วงเวลารักษาในแต่ละสิทธิสวัสดิการสุขภาพไว้สำหรับผู้สูงอายุ
• กำหนดช่วงเวลาชัดเจน: เช่น กำหนดทุกเช้าวันอังคารเป็นช่วงเวลาสำหรับผู้สูงอายุ เพื่อให้รู้วัน–เวลาล่วงหน้าและวางแผนการเดินทางได้
• ลดความแออัด เพิ่มคุณภาพการรักษา: การแยกช่วงเวลาช่วยให้การดูแลผู้สูงอายุเป็นไปอย่างเหมาะสม และลดการรอคิวของผู้ป่วยกลุ่มอื่น

• ผู้สูงอายุเข้าถึงการรักษาทางทันตกรรมได้รวดเร็วและแน่นอน

• ผู้สูงอายุ (มากกว่า 70 ปี)

• ผู้สูงอายุจำนวนมากมีบ้านเป็นของตนเอง แต่ขาดรายได้ประจำ เงินบำนาญหรือเบี้ยยังชีพไม่พอกับค่าครองชีพ ทำให้ต้องใช้ชีวิตอย่างกังวลทั้งที่มีทรัพย์สิน
• การพึ่งพาลูกหลานทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกไม่มั่นคงและสูญเสียศักดิ์ศรี แต่ก็ไม่มีทางเลือกในการแปลงทรัพย์สินให้เป็นรายได้
• ระบบการเงินในปัจจุบันไม่เปิดทางให้ผู้สูงอายุใช้บ้านสร้างรายได้อย่างเป็นธรรม หลายคนกังวลว่าจะต้องขายบ้าน ออกจากบ้าน หรือเสียสิทธิของทายาท

• รัฐรับซื้อบ้านแต่ไม่ไล่ออก: สถาบันการเงินของรัฐรับซื้อบ้านของผู้สูงอายุอายุ 60 ปีขึ้นไป ตามมูลค่าที่คำนวณจากหลักเกณฑ์ที่กำหนด โดยผู้สูงอายุยังอยู่อาศัยในบ้านหลังเดิมได้ตลอดชีวิต
• เปลี่ยนมูลค่าบ้านเป็นเงินเดือน: รัฐผ่อนจ่ายค่าซื้อบ้านเป็นรายเดือนให้ผู้สูงอายุจนถึงแก่กรรม ทำให้มีรายได้สม่ำเสมอโดยไม่ต้องก่อหนี้
• คุ้มครองสิทธิทายาท: เมื่อผู้สูงอายุถึงแก่กรรม ทายาทมีสิทธิซื้อทรัพย์สินคืนตามราคาประเมินเดิม เพื่อรักษาทรัพย์สินของครอบครัว
• เป็นธรรมกรณีเสียชีวิตก่อนครบกำหนด: หากผู้ขายถึงแก่กรรมก่อนครบ 20 ปี และยอดเงินที่ได้รับจริงต่ำกว่ามูลค่าบ้าน ส่วนต่างจะถูกนำไปพิจารณาเป็นส่วนลดในการซื้อคืน
• มีทางออกหากไม่ซื้อคืน: หากทายาทไม่ประสงค์ซื้อคืน รัฐจะขายทรัพย์สินเพื่อนำเงินไปชำระยอดที่จ่ายไปแล้ว และดำเนินการมูลค่าคงเหลือตามกฎหมายมรดกอย่างชัดเจนและเป็นธรรม

• ผู้สูงอายุยังอยู่อาศัยในบ้านหลังเดิมได้
• มีรายได้สม่ำเสมอโดยไม่ต้องก่อหนี้
• ทายาทมีสิทธิรักษาทรัพย์สินของครอบครัว

• ผู้สูงอายุอายุ 60 ปีขึ้นไป
• ทายาท

• กรุงเทพฯ มีประชากรผู้สูงอายุถึง 22.88% และมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
• ประเทศไทยมีผู้ที่มีข้อจำกัดมากถึง 2,242,693 คน คิดเป็น 3.39% ของประชากรทั้งประเทศ
• การออกแบบผลิตภัณฑ์ สภาพแวดล้อม โปรแกรมและบริการในด้านต่างๆ ไม่สามารถตอบสนองทุกคนได้อย่างเท่าเทียม
• เกิดอุปสรรคในการดำรงชีวิตและการมีส่วนร่วมในสังคม
• เกิดการเลือกปฏิบัติและความเหลื่อมล้ำทางสังคม

• ร่าง พ.ร.บ.การออกแบบที่เป็นการสากล (Universal Design) ไว้เรียบร้อยแล้ว โดยมีแผนระยะการดำเนินการ 3 ช่วงใหญ่ๆ
• ระยะแรก ผลักดันพ.ร.บ. ให้ผ่านสภา และให้มีการประกาศใช้ พร้อมกับการจัดทำแผนการปรับปรุงการเข้าถึงและการออกแบบเพื่อเป็นแผนยุทธศาสตร์ในการดำเนินนโยบาย
• ระยะที่สอง เริ่มดำเนินให้มีการปรับปรุงตัวอาคารสถานที่และบริการต่างๆ ของหน่วยงานรัฐ เป็นพื้นที่แรกๆ โดยเริ่มที่พื้นที่กรุงเทพและเมืองใหญ่เป็นพื้นที่นำร่อง ควบคู่ไปกับการให้มาตรการสร้างแรงจูงใจกับองค์กร บริษัท ห้าง ร้าน ต่างๆ พร้อมให้คำแนะนำ เพื่อปรับปรุงพื้นที่ให้ทุกคนเข้าถึงกันอย่างเท่าเทียม
• ระยะที่สาม ขยายพื้นที่ปรับปรุงไปสู่พื้นที่อื่นๆ ให้ครอบคลุมทั้งประเทศ มีระบบการวัดผลทั้งเรื่องมาตรฐานการออกแบบ พร้อมกับการประเมินตัวชี้วัดให้เป็นไปตามเป้าหมายของกฎหมาย
• โดยสิ่งที่เราจะต้องปรับปรุงให้มีการออกแบบที่เป็นสากลตามแผน คือ

1. อาคาร และสิ่งอำนวยความสะดวกสาธารณะ - เช่น โรงมหรสพ หอประชุม โรงแรม สถานศึกษา โรงพยาบาล อาคารราชการ ห้างสรรพสินค้า และอาคารขนาดใหญ่อื่นๆ
2. ระบบขนส่งและโครงสร้างพื้นฐาน - เช่น ศูนย์การขนส่ง สถานี จุดจอด ยานพาหนะขนส่งสาธารณะ และสถานีบริการโครงสร้างพื้นฐาน
3. ระบบสารสนเทศและการสื่อสาร - เช่น แพลตฟอร์มดิจิทัล ระบบข้อมูลสาธารณะ บริการออนไลน์ การสื่อสารฉุกเฉิน สื่อการศึกษา การประกาศสาธารณะ และเอกสาร

• เราจะทำให้ชีวิตของทุกคนสะดวกสบายและมีชีวิตที่ดีมากยิ่งขึ้น ทั้งในเชิงทางกายภาพ ตั้งแต่อาคาร สถานที่สาธารณะ และระบบโครงสร้างพื้นฐานต่างๆ ไปจนถึงการเข้าถึงข้อมูล การสื่อสารทุกประเภท และการบริการต่างๆ

• ทำให้ชีวิตของทุกคนสะดวกสบายและมีชีวิตที่ดีมากยิ่งขึ้น
• มีกฎหมายส่งเสริมการออกแบบที่เป็นสากล (Universal Design) ที่ช่วยกำหนดกลไกและมาตรการต่างๆ เพื่อส่งเสริม สนับสนุน อย่างเป็นรูปธรรม นำไปสู่การพัฒนาคุณภาพชีวิตของทุกคน ทุกกลุ่ม อย่างเท่าเทียมกัน เพื่อลดความเหลื่อมล้ำในสังคมและเพื่อทำให้กรุงเทพฯ เป็นเมืองที่พัฒนาอย่างยั่งยืนตามหลักสากล

• ประชาชน
• ผู้สูงอายุ
• ผู้ที่มีข้อจำกัดด้านกายภาพ
• เด็ก
• สตรีมีครรภ์

• ระยะการดำเนินการ 3 ช่วงใหญ่ๆ
• ระยะแรก ผลักดันพ.ร.บ. ให้ผ่านสภา
• ระยะที่สอง เริ่มดำเนินให้มีการปรับปรุง
• ระยะที่สาม ขยายพื้นที่ปรับปรุง

• ไทยกำลังเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุเต็มรูปแบบในขณะที่ประชาชนจำนวนมาก ไม่มีเงินออมเพียงพอ
• มีรายได้ไม่แน่นอนจนไม่สามารถออมแบบก้อนหรือออมจำนวนมากได้
• คนวัยเกษียณส่วนใหญ่ต้องทำงานต่อหรือพึ่งพาลูกหลานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
• นำไปสู่ปัญหาความยากจนในวัยชราและคุณภาพชีวิตที่ลดลงอย่างต่อเนื่อง
• ระบบออมเพื่อเกษียณที่มีในปัจจุบัน เข้าถึงยาก ซับซ้อน และไม่จูงใจ
• การออมเป็นเรื่องไกลตัว และไม่มีแรงจูงใจให้เริ่มออมตั้งแต่อายุยังน้อย
• ความนิยมซื้อสลากกินแบ่งของคนไทยจำนวนมากกลับไม่ได้สร้างความมั่นคงใด ๆ

• พ.ร.บ.กองทุนการออมแห่งชาติ (ฉบับที่ 2) มีกองทุนการออมแห่งชาติ (กอช.) สำหรับการออกสลากดิจิทัล (ขูด/ซื้อผ่านแอปพลิเคชัน) ราคาต่อใบ 50 บาท (โดยเงิน 50 บาทนี้จะถูกเก็บเป็นเงินออมทั้งหมด)
• ออกแบบให้ประชาชนสามารถออมได้จริงตามกำลัง
• ซื้อหวยได้ที่แอปทางรัฐ, แอปลาซาด้า และแอปที่ร่วมโครงการ
• ออกรางวัลและผลตอบแทน ทุกวันศุกร์ เวลา 17.00 น.
• ผู้ถูกรางวัลจะได้เงินรางวัลทันทีผ่านพร้อมเพย์ (PromptPay) ส่วนเงินค่าซื้อสลากจะถูกนำเงินส่งเข้าบัญชีเงินออมรายบุคคลกับ กอช. และเมื่อผู้ออมอายุครบ 60 ปี จะคืนเงินทั้งหมดทุกบาท ทุกสตางค์ที่ซื้อสลากมาทั้งชีวิต บวกกับผลตอบแทนจากการลงทุนด้วย
• กรณีเสียชีวิต เงินทั้งหมดจะถูกส่งคืนทายาท

• ประชาชนมีเงินเก็บเมื่อเกษียณอย่างเป็นระบบ ไม่ต้องพึ่งลูกหลานหรือเสี่ยงตกสู่ความยากจนในวัยชรา
• ประชาชนมีเงินก้อนไปใช้ชีวิตอย่างปลอดภัยทางการเงินมากขึ้น

• ประชาชน
• คนวัยเกษียณ
• ประชาชนสัญชาติไทยที่มีอายุ 15 ปีขึ้นไป

• ผู้สูงอายุไทยส่วนใหญ่ไม่มีเงินออม หลายคนยังมีหนี้สินส่วนบุคคล หนี้ครัวเรือน
• หนี้ครัวเรือนไม่สร้างรายได้
• รายได้จากทำงานน้อยลงเมื่ออายุมาก กลายเป็นภาระเรื้อรัง
• ผู้สูงอายุมีรายได้หลังวัยเกษียณต่ำหรือไม่แน่นอน บางคนต้องอาศัยบุตร ครอบครัว
• ผู้สูงอายุโอกาสและกำลังกายลดลงตามอายุ
• ค่าครองชีพ ค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพผู้สูงอายุสูงขึ้น ทำให้หนี้สินที่เคยพอจ่ายไหวกลายเป็นหนี้เรื้อรัง
• คนหมดหวังมีคุณภาพชีวิตที่ดีในบั้นปลาย
• ผู้สูงอายุไม่สามารถหลุดพ้นจากวงจรการชำระหนี้ เต็มไปด้วยความเครียดและขาดการใช้ชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรี เพิ่มความเหลื่อมล้ำในสังคม

• ล้างหนี้เสียเกิน 1 ปีที่ไม่มีหลักประกันต่ำกว่า 100,000 บาทในสถาบันการเงินรัฐ สำหรับผู้มีอายุ 60 ปีขึ้นไปทุกคน

• อัตราหนี้นอกระบบในกลุ่มผู้สูงอายุลดลง
• ช่วยลดภาระรัฐในระยะยาวด้านสวัสดิการดูแลกลุ่มผู้สูงอายุ
• สถาบันการเงินของรัฐมีงบดุลดีขึ้น
• เศรษฐกิจฐานรากมีเงินหมุนเวียนในระบบมากขึ้น

• ผู้สูงอายุ

• ให้ความคุ้มครองชาวไทยกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ
• ผลักดันให้มีการใช้มาตรการทางกฎหมายในการจัดระบบสวัสดิการประชาชน
• เสริมสร้างความเข้มแข็งของครอบครัว
• ส่งเสริมและพัฒนาทรัพยากรมนุษย์

• ชาวไทยกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ มีสิทธิดำรงชีวิตในสังคม วัฒนธรรม ประเพณี และวิถีชีวิตดั้งเดิม ตามความสมัครใจได้อย่างสงบสุข ไม่ถูกรบกวนทั้งนี้ เท่าที่ไม่เป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน หรือเป็นอันตรายต่อความมั่นคงของรัฐ หรือสุขภาพอนามัย
• ประชาชนมีที่อยู่อาศัยที่ดินทำกินอย่างเหมาะสม
• ประชาชนมีสุขภาพแข็งแรงและมีจิตใจเข้มแข็ง
• พลเมืองมีคุณภาพและความสามารถสูงขึ้น
• เด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุ คนพิการ ผู้ยากไร้ และผู้ด้อยโอกาสสามารถดำรงชีวิตได้อย่างมีคุณภาพ

• ชาวไทยกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ
• ประชาชน
• เยาวชน
• สตรี
• ผู้สูงอายุ
• คนพิการ
• ผู้ยากไร้
• ผู้ด้อยโอกาส

• เศรษฐกิจไทยหลุดพ้นจากหล่มในไตรมาสสุดท้ายของปี 2568 แล้ว จะไปต่ออย่างไร
• เศรษฐกิจปากท้อง ของ คนตัวเล็ก ตัวน้อย เป็นปัญหา
• ผู้สูงวัยยังขาด ทักษะดี, งาน, เงิน, คนดูแล
• ชุมชนยังไม่สามารถ ผลิตของที่ใช่, ขายของที่ชอบ และยังไม่ ตอบโจทย์ทุกคน
• การศึกษา ยังไม่ เท่าเทียม, ยังไม่ เรียนฟรีมีจริง, ยังไม่มี เรียนฟรีมีงาน, ยังไม่มีการเรียนฟรี ทุกที่ ทุกเวลา
• SME ไทยยังขาด ทุน และ ค้ำประกัน ในการ สู้ได้ทุกแวทีเวที
• ยังขาด การลงทุน
• ยังไม่มีการส่งเสริม เศรษฐกิจ สีเขียว เพื่อ รักษ์โลก ให้เป็น ทางรอด และทางรวยยั่งยืน
• AI ยังไม่ ถึงมือ, งานยังไม่ ถึงตัว, เงินยังไม่ ถึงบ้าน
• การค้าขายยังไม่ ฉลาด, การผลิตยังไม่ อัปเกรด, ยังไม่สามารถ ยึดตลาดโลก
• รัฐ ยังไม่ ฉับไว, อนุมิติไว, ยังมี กั๊ก

• เสนอแนวทางดำเนินนโยบายเศรษฐกิจ จากมาตรการ 10 พลัส
• แก้เศรษฐกิจปากท้อง
• เพิ่มการลงทุน
• รัฐร่วมทุน
• เติมทุนให้ SME ไทย
• ค้ำประกันไว้ SME ไทย
• อัปเกรด การผลิต
• ยึดตลาดโลก ด้วยพันธมิตร
• รัฐฉับไว อนุมิติไว ไม่มีกั๊ก

• อัตราการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจจะเป็น 3 % พลัส
• เป็นห้วงเวลาแห่งการพลิกฟื้น Potential Growth
• เศรษฐกิจไปสู่การเติบโตทั่วถึง มีคุณภาพ และเต็มศักยภาพ
• ผู้สูงวัยมี ทักษะดี
• ผู้สูงวัยมี งาน
• ผู้สูงวัยมี เงิน
• ผู้สูงวัยมี คนดูแล
• การศึกษา เท่าเทียม
• เรียนฟรีมีจริง
• เรียนฟรีมีงาน
• เรียนฟรีทุกที่ ทุกเวลา
• SME ไทย สู้ได้ทุกเวที
• รักษ์โลก คือทางรอด และทางรวยยั่งยืน
• AI ถึงมือ
• งานถึงตัว
• เงินถึงบ้าน
• ค้าขายฉลาด
• ยึดตลาดโลก
• รัฐฉับไว

• เศรษฐกิจไทย
• ผู้สูงวัย
• ชุมชน
• ทุกคน
• SME ไทย
• พันธมิตร

• สภาพสังคมผู้สูงอายุโดยสมบูรณ์ หรือ Aged Society ที่ประเทศไทยกำลังประสบอยู่

• จ้างงานผู้สูงอายุ นำมาลดหย่อนเป็นค่าใช้จ่ายได้ 2 เท่า สูงสุด 30,000 บาท
• ผู้สูงอายุที่มีรายได้ไม่เกิน 1.5 ล้านบาทต่อปี ได้รับสิทธิลดหย่อนภาษีสูงสุดร้อยละ 50
• นำที่ดินรัฐ ที่มีทำเลที่มีศักยภาพ มาเปิดโอกาสให้ภาคเอกชนลงทุนสร้าง “ศูนย์ดูแลผู้สูงอายุครอบคลุมทั่วประเทศ”
• รัฐให้การส่งเสริมการลงทุน (BOI) ให้ความช่วยเหลือทางด้านภาษี

• ลดหย่อนเป็นค่าใช้จ่ายได้ 2 เท่า สูงสุด 30,000 บาท
• ผู้สูงอายุที่มีรายได้ไม่เกิน 1.5 ล้านบาทต่อปี ได้รับสิทธิลดหย่อนภาษีสูงสุดร้อยละ 50
• ค่าใช้จ่ายในการดูแลผู้สูงอายุลดลง
• สร้างงาน
• สร้างอาชีพ
• ส่งเสริมการลงทุน
• ผู้สูงอายุมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น
• มีรายได้เพิ่มขึ้น
• มีงานทำเพิ่มขึ้น
• ยิ้มได้พลัสขึ้น

• ผู้สูงอายุ
• ผู้สูงอายุที่มีรายได้ไม่เกิน 1.5 ล้านบาทต่อปี
• ภาคเอกชน

• เสนอโครงการ 1 หมู่บ้าน 1 พยาบาลอาสา
• มีการจ้างงานจากผู้จบการศึกษาด้าน พยาบาล ผู้ช่วยพยาบาล เทคนิกการแพทย์ เข้ามาอบรมเพิ่มเติม
• ทำงานเชิงรุก เคาะประตู ทุกหมู่บ้านทั่วประเทศ
• ช่วยเหลือพี่น้องประชาชน ผู้สูงอายุ และครอบครัวผู้สูงอายุ รวมทั้งสตรีตั้งครรภ์

• มีการจ้างงาน จำนวนเกือบ 100,000 อัตรา
• ผู้ที่ได้รับการจ้างงานมี เงินเดือน 15,000 บาท สัญญาจ้างงาน ขั้นต่ำ 4 ปี
• พี่น้องประชาชน ผู้สูงอายุ และครอบครัวผู้สูงอายุ รวมทั้งสตรีตั้งครรภ์ ได้รับการช่วยเหลือ

• ผู้สูงอายุ
• หญิงตั้งครรภ์
• ผู้จบการศึกษาด้าน พยาบาล ผู้ช่วยพยาบาล เทคนิกการแพทย์
• พี่น้องประชาชน
• ครอบครัวผู้สูงอายุ

เบี้ยผู้สูงอายุ-ผู้พิการ 1,000 บ. คนจน รับ 2เท่า

ผู้สูงอายุ ผู้พิการ