อุตสาหกรรม

• ปัญหาภูมิรัฐศาสตร์ (Geopolitics)
• เงื่อนไขและสภาพแวดล้อมของตลาดทุนไทย

• สร้างทีม Thailand Builder ดึงการลงทุนเชิงรุก
• บริการทุกอย่างจบที่จุดเดียว One Stop Service
• เพิ่มการค้าการลงทุนจากจีน
• วางเป้าหมายที่อุตสาหกรรมชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ และรถยนต์ EV
• เปลี่ยนแปลงเงื่อนไขและสภาพแวดล้อมของตลาดทุนไทย
• ผลักดันการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อม และกฎระเบียบของภาครัฐ

• สร้างรายได้จากการขาย Carbon Credit
• รองรับการย้ายฐานการลงทุนในตลาดทุนฮ่องกง
• ดึงการลงทุนเข้าประเทศไทยได้มากขึ้น
• เพิ่มการค้าการลงทุนจากจีน
• นักลงทุนได้รับบริการที่สะดวก ครบวงจร

• นักลงทุน
• ผู้ประกอบการ
• อุตสาหกรรมชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์
• อุตสาหกรรมรถยนต์ EV

• ภาคอุตสาหกรรมกลับขาดแคลนช่างฝีมืออย่างหนัก
• ระบบอาชีวศึกษาของไทยเผชิญกับความท้าทายเชิงโครงสร้าง 3 ประการ:
• ความไม่สอดคล้องของทักษะ (Job Mismatch): การผลิตกำลังคนยังยึดติดกับศักยภาพของสถานศึกษา (Supply-side) มากกว่าความต้องการจริงของธุรกิจ (Demand-side) โดยเฉพาะกลุ่มช่างฝีมือและผู้ควบคุมเครื่องจักรในกลุ่มอุตสาหกรรมใหม่ (New S-Curve)
• ระบบทวิภาคีที่ขาดความต่อเนื่อง
• การเรียนรู้ในสถานประกอบการมักขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์ส่วนบุคคลระหว่างผู้ประกอบการกับผู้บริหารสถานศึกษา
• ขาดกลไกที่เข้มแข็งในการประสานความร่วมมือระหว่างฝ่ายผลิต (สถานศึกษา) และฝ่ายผู้ใช้ (ภาคเอกชน)
• ขาดฐานข้อมูลกำลังคนที่เชื่อมโยงกันทั้งระบบ
• ครูช่างในระบบมีจำนวนไม่เพียงพอที่จะดูแลคุณภาพการฝึกงานอย่างทั่วถึง
• ช่องว่างทักษะศตวรรษที่ 21: นายจ้างสะท้อนว่าบัณฑิตอาชีวะมีทักษะปฏิบัติที่ดี แต่ยังขาดทักษะด้านภาษาต่างประเทศ และทักษะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลและสารสนเทศ ซึ่งจำเป็นอย่างยิ่งในการทำงานยุคใหม่

• พลิกบทบาทวิทยาลัยอาชีวะให้เป็นศูนย์ Reskill/Upskill สำหรับคนทั่วไปที่ต้องการเปลี่ยนสายอาชีพ หรือเรียนรู้ทักษะใหม่ในระยะเวลาสั้น
• ประชาสัมพันธ์เส้นทางอาชีพ (Career Pathway) โดยนำเสนอเส้นทางความก้าวหน้าในอาชีพและอัตราผลตอบแทน
• มุ่งผลิตกำลังคนตามความต้องการจริงของภาคธุรกิจ (Demand-Based)
• เร่งแก้ปัญหาขาดแคลนครูช่าง
• สร้างความร่วมมือกับภาคเอกชนอย่างเป็นระบบ
• เร่งปรับเกลี่ยอัตรากำลังและเพิ่มอัตราครูจ้างอาชีวศึกษา
• ส่งเสริมให้ครูพัฒนาสมรรถนะด้านการวิจัยและออกแบบหลักสูตรร่วมกับภาคเอกชนอย่างสม่ำเสมอ
• สนับสนุนค่าครองชีพและทุนการศึกษา โดยการเรียนฟรี
• จัดสรรทุนการศึกษา
• ส่งเสริมรายได้ระหว่างเรียน โดยเฉพาะในสาขาที่ประเทศขาดแคลน
• ยกระดับทักษะดิจิทัลและ AI: นำเทคโนโลยี AI เข้ามาใช้ในหลักสูตร ปวส. ทุกหลักสูตร
• จัดสรรเงินทุน (เช่น 1-3 ล้านบาทต่อหลักสูตร สำหรับแต่ละสถานศึกษา) เพื่อจัดซื้ออุปกรณ์และเทคโนโลยีใหม่สำหรับสาขาที่ขาดแคลนหรือต้องปรับเปลี่ยนเทคโนโลยี
• จัดตั้งศูนย์อาชีวศึกษาทวิภาคี: ให้เป็นหน่วยงานหลักที่มีภารกิจและทรัพยากรที่ชัดเจน ในโครงสร้างของสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา (สอศ.)
• พัฒนากลไกให้ภาคผู้ประกอบการเป็นผู้นำในการขับเคลื่อนหลักสูตร
• เพิ่มสิทธิประโยชน์ทางภาษีแบบ BOI: กำหนดกรอบระยะเวลาและความรับผิดชอบที่ชัดเจนของความร่วมมือระหว่างสถานศึกษาและสถานประกอบการ ในการจัดทำแผนการเรียนและแผนการฝึกอาชีพตลอดหลักสูตร
• จัดตั้งศูนย์ช่วยเหลือผู้เรียนรายภูมิภาค: จัดตั้งศูนย์ประสานงานติดตามและช่วยเหลือผู้เรียนในระบบทวิภาคีในแต่ละภูมิภาค
• สร้างฐานข้อมูลตลาดแรงงาน โดยเชื่อมโยงข้อมูลการผลิตกำลังคนของ สอศ. กับความต้องการจริงของตลาดแรงงานแบบ Real-time
• ส่งเสริมกิจกรรมศูนย์ซ่อมสร้างเพื่อชุมชน (Fix it Center)
• ส่งเสริมกิจกรรมอาชีวะอาสา เพื่อพัฒนาทักษะปฏิบัติจริงของผู้เรียน และสร้างความเชื่อมั่นให้กับสังคมผ่านการบริการสาธารณะ

• ระบบอาชีวศึกษาเปลี่ยนจาก "ทางเลือกที่สอง" (Second Choice) ให้เป็น "ทางเลือกหลักที่ยืดหยุ่น" (Primary & Flexible Pathway) ที่คนทุกช่วงวัยเข้าถึงได้
• เปลี่ยนสู่ภาพจำใหม่ว่า “สายอาชีพ” คือเส้นทางของงานที่มีคุณภาพ เป็นกำลังหลักในการแก้ปัญหาของสังคม
• มีผู้ถ่ายทอดทักษะเพียงพอต่อการขับเคลื่อนหลักสูตรฐานสมรรถนะและระบบทวิภาคี
• ปิดช่องว่างทักษะดิจิทัลตามความต้องการของตลาดแรงงาน
• การปรับเปลี่ยนหลักสูตรเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องและมีประสิทธิภาพมากขึ้น
• ระบบทวิภาคีเกิดความยั่งยืน
• ป้องกันการหลุดออกจากระบบ
• พัฒนาทักษะปฏิบัติจริงของผู้เรียน
• สร้างความเชื่อมั่นให้กับสังคมผ่านการบริการสาธารณะ

• ครูช่าง
• ผู้เรียนอาชีวศึกษา
• ผู้เรียนในระบบทวิภาคี
• คนทั่วไปที่ต้องการเปลี่ยนสายอาชีพ หรือเรียนรู้ทักษะใหม่ในระยะเวลาสั้น
• ภาคผู้ประกอบการ
• ภาคเอกชน
• ชุมชน
• สังคม

• วิกฤตการขาดดุลดิจิทัล (Digital Trade Deficit): เม็ดเงินมหาศาลกว่า 200,000 ล้านบาทต่อปี ไหลออกนอกประเทศผ่านแพลตฟอร์มต่างชาติ ทั้งค่าโฆษณาออนไลน์, บริการคลาวด์ (Cloud), ซอฟต์แวร์ (Software) และสตรีมมิ่ง (Streaming) ซึ่งมีมูลค่าสูงกว่าการส่งออกข้าวทั้งปีของไทย
• การสูญเสียรายได้ภาษี: รายได้เหล่านี้มักถูกบันทึกบัญชีที่บริษัทแม่ในต่างประเทศ เช่น ไอร์แลนด์ หรือสิงคโปร์ ทำให้ไทยสูญเสียโอกาสในการเก็บ ภาษีเงินได้นิติบุคคล (Corporate Income Tax) อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย
• ตัวเลขเศรษฐกิจคลาดเคลื่อน: ปัจจุบันยอดขาดดุลสินค้าดิจิทัลยังไม่ถูกรวมในการคำนวณ ดุลการค้า (Trade Balance) ของประเทศอย่างเป็นทางการ ทำให้ภาพรวมเศรษฐกิจดูดีเกินความเป็นจริง และบดบังปัญหาที่ผู้ประกอบการเทคโนโลยีไทย (Thai Tech Startup) กำลังเผชิญ

• เสนอนโยบายเร่งด่วนเพื่อ "ลดการขาดดุล และสร้างดุลยภาพทางดิจิทัลใหม่"
• สนับสนุนการส่งออกเทคโนโลยีไทยไปต่างประเทศ
• ให้ กระทรวงพาณิชย์ และ สภาพัฒน์ (สศช.) กำหนดนิยามและรวบรวมตัวเลขการนำเข้า "สินค้าและบริการดิจิทัล" อย่างเป็นทางการ
• ให้ กระทรวงพาณิชย์ และ สภาพัฒน์ (สศช.) นำไปคำนวณรวมกับการขาดดุลของประเทศ บรรจุตัวเลข "การขาดดุลดิจิทัล" เข้าไปในระบบบัญชีเศรษฐกิจและดุลการค้าของประเทศ
• ให้ กรมสรรพากร เร่งตรวจสอบและดึงบริษัทแพลตฟอร์มต่างชาติที่ยังไม่อยู่ในระบบ E-Service Tax (ซึ่งปัจจุบันมี 202 ราย) เข้าสู่ระบบเพิ่มเติม โดยเฉพาะกลุ่มเว็บพนันหรือบริการเฉพาะกลุ่ม
• ให้ กรมสรรพากร เจรจาเชิงนโยบายเพื่อจูงใจหรือกำหนดเงื่อนไขให้บริษัท Tech ยักษ์ใหญ่ที่มีรายได้ในไทยสูง (เช่น Social Media, Cloud Provider) ต้องจดทะเบียนและบันทึกรายได้ในไทย (Local Revenue Booking)
• ให้ BOI และ กระทรวง DE กำหนดเงื่อนไขการส่งเสริมการลงทุน (BOI) สำหรับ Data Center และ Cloud Region ใหม่ที่กำลังจะเข้ามาลงทุน
• ในเงื่อนไขการส่งเสริมการลงทุน: เพิ่มสัดส่วนท้องถิ่น เช่น วัสดุก่อสร้าง
• ในเงื่อนไขการส่งเสริมการลงทุน: เพิ่มสัดส่วนการจ้างงานบุคลากรไทยในตำแหน่งสำคัญ
• ในเงื่อนไขการส่งเสริมการลงทุน: การถ่ายทอดเทคโนโลยี (Technology Transfer) ร่วมกับสถาบันการศึกษา
• ผลักดันให้ไทยเป็น Hub ของ Cloud Technology อย่างแท้จริง
• ภาครัฐและเอกชนต้องมีนโยบายจัดซื้อจัดจ้างที่เอื้อต่อสินค้าและบริการดิจิทัลของคนไทย (Buy Thai First) ให้ นโยบายจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐ กำหนดสัดส่วนการใช้งบประมาณด้านเทคโนโลยี (เช่น Cloud, Software, MarTech) ว่าต้องใช้บริการจากผู้ประกอบการสัญชาติไทย (Thai Tech Startup) ในสัดส่วนที่กำหนด

• ความมั่งคั่งที่ยั่งยืน
• ลดการขาดดุล
• สร้างดุลยภาพทางดิจิทัลใหม่
• เห็นสถานะที่แท้จริง
• สามารถ กำหนดทิศทางนโยบายเศรษฐกิจมหภาค
• ไทยเป็น Hub ของ Cloud Technology อย่างแท้จริง ไม่ใช่แค่ที่ตั้งเครื่อง Server
• สร้างรายได้หมุนเวียนในประเทศ

• คนไทย
• ผู้ประกอบการเทคโนโลยีไทย (Thai Tech Startup)
• สถาบันการศึกษา

• ประเทศไทยกำลังตกอยู่ในสภาวะ "สามบีบ" จากสงครามการค้าโลกที่สร้างผลกระทบให้ระบบเศรษฐกิจไทยในหลายทิศทาง
• สหรัฐฯ ตั้งกำแพงภาษีเพื่อลดการพึ่งพาสินค้าจากต่างชาติ ทำให้ไทยส่งออกสินค้าไปยังตลาดหลักที่มีสัดส่วนถึง 20% ได้น้อยลง
• จีนส่งออกไปสหรัฐฯ ได้น้อยลงจึงระบายสินค้ามาไทยแทน ด้วยราคาที่ถูกกว่าทำให้ผู้ผลิตไทยสู้ไม่ไหวและต้องทยอยปิดตัว
• ตลาดอื่นๆ ทั่วโลกหดตัวลง เพราะมหาอำนาจทั้งสหรัฐฯ และจีนต่างลดปริมาณการซื้อสินค้าจากต่างประเทศ
• สินค้าไทยเริ่มขาดความน่าสนใจ เพราะผู้ผลิตไทยขาดการลงทุนด้านเทคโนโลยีและพัฒนากระบวนการผลิตมานาน ทำให้ไม่สามารถแข่งขันกับคู่แข่งในตลาดโลกได้

• ดึงเทคโนโลยีเอเชียเหนือ รุกตลาดใหม่ซีกโลกใต้ ดำเนินการผ่านการทูตเชิงรุก
• กำหนดยุทธศาสตร์การค้าและการลงทุนระหว่างประเทศใหม่ เรียกว่ายุทธศาสตร์ “มุ่งเหนือ-ลงใต้” (Look North, Go South)
• “มุ่งเหนือ” (Look North): ดึงเทคโนโลยีและเงินทุนจากกลุ่มประเทศอุตสาหกรรมเอเชียตะวันออก โดยอิงตามความต้องการเฉพาะของแต่ละประเทศ
• ญี่ปุ่น: เจรจาการลงทุนด้วยกรอบความคิดแบบโลกสมัยใหม่ ขยับจากการผลิตเครื่องยนต์สันดาป สู่ซอฟต์แวร์ หุ่นยนต์ และเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (เช่น เกมและแอนิเมชัน) โดยอาศัยความเชี่ยวชาญของญี่ปุ่น ผสานกับแรงงานฝีมือของไทย
• จีน: ใช้พลังการผลิตของจีนเป็นสปริงบอร์ดสู่ยุคพลังงานสะอาด (EV, แบตเตอรี่, เซมิคอนดักเตอร์)
• จีน: เพิ่มเงื่อนไขด้านการถ่ายทอดเทคโนโลยีและการใช้ซัพพลายเชนของผู้ผลิตไทยในการลงทุน
• เกาหลีใต้: ชูจุดแข็งของภาคอุตสาหกรรมไทยที่มีความพร้อมด้านสาธารณูปโภค เพื่อเป็นทางเลือกในการกระจายความเสี่ยงนอกเหนือจากการลงทุนในเวียดนาม
• ไต้หวัน: เจรจาเพิ่มเติมเรื่องการลงทุนอุตสาหกรรมไฮเทค เซมิคอนดักเตอร์ ชิป อิเล็กทรอนิกส์ เน้นที่การกระจายความเสี่ยงของการลงทุนนอกเกาะไต้หวัน เพื่อเลี่ยงความขัดแย้งจากภูมิรัฐศาสตร์โลก
• “ลงใต้” (Go South): รุกคืบสู่ตลาดที่มีกำลังซื้อใหม่ใน อินโดนีเซีย เอเชียใต้ ตะวันออกกลาง แอฟริกา และละตินอเมริกา โดยใช้จุดแข็งของไทยด้านสินค้าอุปโภคบริโภค รถยนต์ และอิเล็กทรอนิกส์ เจาะกลุ่มชนชั้นกลางที่กำลังเติบโตในประเทศกลุ่มนี้
• บูรณาการ "ทีมไทยแลนด์" ประสานงานระหว่างกระทรวงการต่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์ และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องด้านการค้าการลงทุน
• สร้าง "คลังสมอง" นโยบายการต่างประเทศของรัฐบาล ส่งทีมผู้เชี่ยวชาญการค้าเฉพาะประเทศนั้นไปประจำในพื้นที่ เพื่อศึกษาความต้องการเฉพาะเชิงลึก เช่น สินค้าฮาลาลสำหรับโลกมุสลิม
• นายกรัฐมนตรีและทีมเศรษฐกิจต้องเดินทางไปเจรจาการค้าการลงทุนด้วยตนเองเพื่อสร้างความเชื่อมั่นและแสดงถึงความจริงจัง โดยเฉพาะกับกลุ่มประเทศ Look North
• สำหรับประเทศกลุ่ม Go South ที่สำคัญ ต้องมีคณะของตัวแทนระดับสูงในรัฐบาลไทยเดินทางไปด้วยตัวเอง
• รวมกลุ่มอาเซียนเพื่อต่อรอง: ผนึกกำลังกับเพื่อนบ้านที่มีศักยภาพด้านอุตสาหกรรมอย่าง มาเลเซีย เวียดนาม และสิงคโปร์ เพื่อเจรจาการค้าในระดับกลุ่มประเทศ (Bloc-to-Bloc)

• เพิ่มอำนาจต่อรองระดับโลก
• ดึงเทคโนโลยีและเงินทุนจากกลุ่มประเทศอุตสาหกรรมเอเชียตะวันออก
• ขยาย ตลาดส่งออกใหม่
• ขยับจากการผลิตเครื่องยนต์สันดาป สู่ซอฟต์แวร์ หุ่นยนต์ และเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (เช่น เกมและแอนิเมชัน)
• เปลี่ยนประเทศไทยให้เข้าสู่ยุคพลังงานสะอาดเร็วขึ้น
• เพิ่มอำนาจต่อรองเหนือกว่าการเจรจาเดี่ยว

• ผู้ผลิตไทย
• แรงงานฝีมือของไทย
• ภาคอุตสาหกรรมไทย

• การสูญเสียโอกาสทางเศรษฐกิจ: งบประมาณจำนวนมากไหลออกนอกประเทศเนื่องจากเป็นการจัดหาจากต่างประเทศ โดยขาดกลไกควบคุมที่จะนำไปสู่การส่งเสริมอุตสาหกรรมภายในประเทศ
• ขาดการถ่ายทอดเทคโนโลยี: ด้วยข้อจำกัดด้านอำนาจต่อรองและการขาดนโยบายที่ชัดเจน ทำให้ไทยไม่สามารถใช้การจัดซื้อจัดจ้างนี้เป็นเครื่องมือในการรับการถ่ายทอดเทคโนโลยีขั้นสูง เพื่อยกระดับขีดความสามารถในการผลิตของภาคอุตสาหกรรมไทยได้
• ไทยยังคงเป็นเพียง "ผู้ซื้อ" ที่ต้องพึ่งพาต่างชาติต่อไป

• ใช้การจัดซื้อต่างประเทศ แลกกับการถ่ายทอดเทคโนโลยีและลงทุนในไทย
• พรรคประชาชนเสนอให้ดำเนิน นโยบายชดเชยทางเศรษฐกิจ (Offset Policy)
• เปลี่ยนสถานะของการใช้จ่ายภาครัฐจากการจัดซื้อทั่วไปให้กลายเป็นการ “ลงทุนระยะยาวเชิงรุก”
• มุ่งเปลี่ยนโครงการรัฐประเภท “ซื้อแล้วจบ” ให้เป็นการสร้างรากฐานเศรษฐกิจ
• กำหนดให้นโยบายชดเชยเป็นเงื่อนไขภาคบังคับในกระบวนการจัดซื้อจัดจ้างขนาดใหญ่
• คู่สัญญาจากต่างประเทศต้องดำเนินกิจกรรมความร่วมมือทางเศรษฐกิจควบคู่ไปด้วย ได้แก่:
  • การถ่ายทอดเทคโนโลยี (Technology Transfer)
  • การลงทุนด้านการวิจัยและพัฒนา (Research and Development - R&D)
  • การผลิตและการใช้ชิ้นส่วนภายในประเทศ (Local Content)
  • การพัฒนาทรัพยากรบุคคล (Human Resource Development)
• ตรา พระราชบัญญัติความร่วมมือทางเศรษฐกิจและพัฒนาอุตสาหกรรม พ.ศ. …
• จัดทำคู่มือแนวทางปฏิบัติที่ชัดเจน
• มอบหมายให้ สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.) เป็นหน่วยงานธุรการและที่ปรึกษาหลักในการวิเคราะห์และเสนอนโยบาย
• จัดตั้งคณะกรรมการนโยบายเพื่อกำหนดระเบียบและขับเคลื่อนโครงการในแต่ละอุตสาหกรรมเป้าหมาย
• กำหนดเกณฑ์มูลค่าโครงการ: โครงการที่มีมูลค่าตั้งแต่ 1,000 ล้านบาทขึ้นไป ต้องจัดทำกิจกรรมชดเชยทางเศรษฐกิจ
• กำหนดสัดส่วนการชดเชย: กำหนดมูลค่ากิจกรรมการชดเชยเพิ่มเติมจากงบประมาณโครงการไว้ที่ 20% ของมูลค่าโครงการ
• กำหนด ตัวคูณทางการชดเชย (Offset Multiplier)
• วางระบบตั้งแต่การทำคำของบประมาณ การประเมินข้อเสนอ กระบวนการทำสัญญา การวางหลักทรัพย์ค้ำประกัน ไปจนถึงบทปรับและลงโทษหากไม่ปฏิบัติตามสัญญา
• กำหนดคุณสมบัติและจัดทำฐานข้อมูลองค์กรรับมอบ (Local Recipients) ทั้งในภาครัฐ สถาบันการศึกษา และเอกชนไทย
• จัดทำงบประมาณแผ่นดินให้สอดคล้องกับเกณฑ์และสัดส่วนการลงทุนที่กำหนด

• สร้างงานทักษะสูง
• สร้างรากฐานเศรษฐกิจ
• ยกระดับขีดความสามารถในการแข่งขันของภาคอุตสาหกรรม
• สร้างงานที่มีคุณภาพ
• สร้างความยั่งยืนให้แก่เศรษฐกิจไทย
• ช่วยให้สามารถประเมินข้อเสนอของคู่สัญญาได้อย่างเป็นธรรม
• เพื่อให้หน่วยงานเจ้าของโครงการมีทรัพยากรเพียงพอในการบริหารจัดการการชดเชยทางเศรษฐกิจให้เกิดผลสัมฤทธิ์

• ภาครัฐไทย
• ภาคอุตสาหกรรมไทย
• เศรษฐกิจไทย
• คู่สัญญาจากต่างประเทศ
• อุตสาหกรรมที่ขับเคลื่อนด้วยนวัตกรรมและเทคโนโลยีอนาคต (New Engine of Growth / S-Curve) รวม 11 กลุ่มอุตสาหกรรมที่กำหนดโดย สศช.
• องค์กรรับมอบ (Local Recipients) ทั้งในภาครัฐ สถาบันการศึกษา และเอกชนไทย
• หน่วยงานเจ้าของโครงการ

• Outcome: สร้างความยั่งยืนให้แก่เศรษฐกิจไทยในระยะยาว

• วิกฤตงบประมาณและความพร้อมรบ
• งบประมาณกลาโหมปี 2569 กว่า 200,000 ล้านบาท ถูกใช้เป็นงบบุคลากรถึง 53% (กองทัพใช้แรงงานเข้มข้นสูง)
• งบลงทุนของสถาบันเทคโนโลยีป้องกันประเทศในการวิจัยและพัฒนามีเพียง 0.3%
• ยุทโธปกรณ์ของกองทัพหลายรายการมีอายุการใช้งานสูง
• ต้องแบกภาระซ่อมบำรุงยุทโธปกรณ์เก่า ควบคู่ไปกับการจัดหายุทโธปกรณ์ใหม่ที่ทันสมัย ภายใต้โครงสร้างงบประมาณที่ยังขาดประสิทธิภาพ
• การลงทุนปัจจุบันไม่ควรเป็นเพียง "รายจ่าย" แต่ต้องเปลี่ยนเป็น "การจ้างงานทักษะสูง" และการพัฒนาห่วงโซ่อุปทานในประเทศ
• ศักยภาพเอกชนไทยที่รอการสนับสนุน ไทยมีบริษัทที่ส่งออกรถหุ้มเกราะไปกว่า 46 ประเทศ มีอู่ต่อเรือที่รองรับระวางได้ถึง 180,000 ตัน และมีผู้พัฒนาเทคโนโลยีโดรน (UAV) ที่พร้อมเติบโต หากรัฐเปลี่ยนบทบาทจากผู้ซื้อเป็นผู้ส่งเสริม

• ส่งเสริมอุตสาหกรรมป้องกันประเทศ
• สนับสนุนเอกชนไทยผลิตยุทโธปกรณ์แทนการนำเข้า
• ส่งเสริมการถ่ายทอดเทคโนโลยีจากต่างชาติ
• สร้างมาตรฐานสากลอาวุธไทยในระดับสากลเพื่อการส่งออก
• จัดสรรงบประมาณใหม่โดยเน้นการลงทุนในเทคโนโลยีมากกว่าบุคลากร
• ส่งเสริมผู้ประกอบการไทยให้ขยายตลาดทั้งในและต่างประเทศ
• สร้างนวัตกรรมที่ใช้ได้ทั้งในกองทัพและภาคธุรกิจทั่วไป (Dual-Use) เช่น โดรน แบตเตอรี่ขั้นสูง และดาวเทียม
• มุ่งเน้นส่งเสริมยุทโธปกรณ์ที่มีองค์ประกอบครบ 3 ด้าน 1) มีความต้องการเชิงยุทธศาสตร์และตอบโจทย์ภัยคุกคาม 2) ภาครัฐและเอกชนไทยมีขีดความสามารถที่จะพัฒนาต่อยอดได้ 3) ตลาดนานาชาติมีความต้องการ เพื่อความคุ้มค่าในการวิจัยและพัฒนา
• กำหนดให้กองทัพจัดซื้อจากเอกชนไทยไม่น้อยกว่าร้อยละ 40 ของงบจัดซื้อยุทโธปกรณ์ สำหรับสินค้าในบัญชีนวัตกรรมไทยและได้มาตรฐานกระทรวงกลาโหม
• เพิ่มแต้มต่อสำหรับสินค้าที่ ผลิตในประเทศไทย (Made in Thailand - MiT) ในการเสนอราคาต่อภาครัฐจาก 5% เป็น 10%
• ส่งเสริมการรวมกลุ่มบริษัท (Consortium) เพื่อผลิตยุทโธปกรณ์ เช่น เรือฟริเกตภายในประเทศ โดยกำหนดเงื่อนไขการใช้ ข้อกำหนดการใช้วัตถุดิบภายในประเทศ (Local Content Requirement)
• รัฐต้องทำ นโยบายชดเชยภาคบังคับ (Mandatory Offset Policy) เมื่อต้องซื้อยุทโธปกรณ์มูลค่าสูงจากต่างชาติ
• ปรับปรุงภาษีนำเข้าวัตถุดิบหลัก
• แก้ไขกฎหมายโรงงานผลิตอาวุธเพื่อลดระยะเวลาขออนุญาตส่งออก
• ตราพระราชบัญญัติมาตรฐานยุทโธปกรณ์เพื่อรับรองคุณภาพให้เทียบเท่า มาตรฐานทางทหารของกระทรวงกลาโหมสหรัฐอเมริกา (Military Standard - MIL-STD) หรือ มาตรฐานขององค์การสนธิสัญญาป้องกันแอตแลนติกเหนือ (North Atlantic Treaty Organization Standardization Agreement - NATO STANAG)
• พัฒนาหน่วยงานวิจัยของรัฐ (Public Research Institute - PRI) ให้รับความเสี่ยงในช่วงเริ่มต้นเหมือนโมเดล สำนักงานโครงการวิจัยขั้นสูงด้านการป้องกันประเทศของสหรัฐอเมริกา (Defense Advanced Research Projects Agency - DARPA)
• จัดให้มี สินเชื่อตามนโยบายรัฐ (Policy Loan)
• รวมศูนย์การจัดหาอาวุธไว้ที่สำนักงานปลัดกระทรวงกลาโหม
• บูรณาการแผนกองทัพและแผนอุตสาหกรรมป้องกันประเทศเข้าด้วยกัน
• จัดตั้งคณะกรรมการทีมไทยแลนด์ คณะกรรมการส่งเสริมผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมป้องกันประเทศกับต่างประเทศ (TEAM THAILAND)
• ปรับบทบาทผู้ช่วยทูตทหารให้ช่วยส่งเสริมการตลาดในต่างประเทศอย่างจริงจัง

• เอกชนไทยผลิตยุทโธปกรณ์แทนการนำเข้า
• เกิดการถ่ายทอดเทคโนโลยีจากต่างชาติ
• สร้างมาตรฐานสากลอาวุธไทยในระดับสากลเพื่อการส่งออก
• พึ่งพาตนเองได้ ในการวิจัยและผลิตยุทโธปกรณ์
• สนับสนุนความพร้อมรบ
• สร้างผลกระทบเชิงบวกต่อเศรษฐกิจไทย
• เพิ่มอธิปไตยทางเทคโนโลยีความมั่นคง (Defense Technology Sovereignty)
• ลดการพึ่งพาต่างชาติ
• ผู้ประกอบการไทยขยายตลาดทั้งในและต่างประเทศ
• สร้างนวัตกรรมที่ใช้ได้ทั้งในกองทัพและภาคธุรกิจทั่วไป (Dual-Use)
• กองทัพจัดซื้อจากเอกชนไทยไม่น้อยกว่าร้อยละ 40 ของงบจัดซื้อยุทโธปกรณ์
• เพิ่มแต้มต่อสำหรับสินค้าที่ ผลิตในประเทศไทย (Made in Thailand - MiT) ในการเสนอราคาต่อภาครัฐจาก 5% เป็น 10%
• เกิดการถ่ายทอดเทคโนโลยีและการ ร่วมผลิต (Co-Production) ภายในประเทศ
• การประกอบในประเทศมีราคาถูกกว่าการนำเข้าสินค้าสำเร็จรูป
• ลดระยะเวลาขออนุญาตส่งออก
• รับรองคุณภาพให้เทียบเท่า มาตรฐานทางทหารของกระทรวงกลาโหมสหรัฐอเมริกา (Military Standard - MIL-STD) หรือ มาตรฐานขององค์การสนธิสัญญาป้องกันแอตแลนติกเหนือ (North Atlantic Treaty Organization Standardization Agreement - NATO STANAG)
• ช่วยสภาพคล่องให้ผู้ประกอบการในโครงการขนาดใหญ่
• การจัดซื้อเป็นไปตามนโยบายภาพรวม

• อุตสาหกรรมป้องกันประเทศ
• เอกชนไทย
• ผู้ประกอบการไทย
• กองทัพ
• ผู้ประกอบการในโครงการขนาดใหญ่
• หน่วยงานวิจัยของรัฐ (Public Research Institute - PRI)
• ผู้ช่วยทูตทหาร

• ระบบยา เป็นกลไกที่สำคัญของระบบสาธารณสุขไทย โดยมีค่าใช้จ่ายด้านยาคิดเป็นกว่า 29% ของค่าใช้จ่ายรักษาพยาบาลทั้งหมด แต่ปัจจุบันประเทศไทยเผชิญปัญหาเกี่ยวกับยา 3 ด้านหลัก ที่ส่งผลกระทบโดยตรงต่อความปลอดภัยและค่าใช้จ่ายของประชาชน
• เชื้อดื้อยา: การใช้ยาปฏิชีวนะเกินจำเป็น นำไปสู่วิกฤตเชื้อดื้อยา
• อาการไม่พึงประสงค์: ปัญหาการใช้ยาซ้ำซ้อนหรือหลายชนิด โดยเฉพาะในผู้สูงอายุ รวมถึงการลักลอบปนยาในอาหารเสริม ก่อให้เกิดพิษต่อตับและไต
• พึ่งพาการนำเข้าสูง: โครงสร้างอุตสาหกรรมยาของไทยยัง อ่อนแอ และพึ่งพาการนำเข้าวัตถุดิบและยาสำเร็จรูปจากต่างประเทศสูง
• ราคายาสูง: ขาดมาตรการควบคุมต้นทุนและราคาอย่างมีประสิทธิภาพ ทำให้ยาบางรายการมีราคาสูงเกินความจำเป็น
• กฎหมายและระบบกำกับดูแลยาไทยล้าสมัย ทำให้การควบคุมการสั่งใช้ยาและการจำหน่ายยาควบคุมพิเศษไม่เกิดผลจริง โดยเฉพาะในคลินิกเอกชนที่ไม่มีมาตรการบังคับให้ต้องออกใบสั่งยา
• ประเทศไทยยัง ไม่มีระบบข้อมูลยาแห่งชาติ และ ระบบใบสั่งยาออนไลน์มาตรฐาน ทำให้ข้อมูลด้านยาตั้งแต่รหัสยา ราคายา การสั่งใช้ยา การเบิกจ่าย กระจัดกระจาย ไม่เชื่อมโยงกัน

• ปรับปรุงกฎหมายยา เพื่อรองรับ ระบบใบสั่งยาแห่งชาติ ที่ใช้ในทุกสถานพยาบาล ทั้งรัฐและเอกชน

• ปรับปรุง พ.ร.บ. ยา: เพิ่มบทบัญญัติจัดตั้ง คณะกรรมการพัฒนาระบบยาแห่งชาติ

• ปรับปรุง พ.ร.บ. ยา: ยกระดับการควบคุมยาควบคุมพิเศษและวัตถุออกฤทธิ์

• ปรับปรุง พ.ร.บ. ยา: กำหนดให้สถานที่จ่ายยาทุกประเภทต้องอยู่ภายใต้ใบอนุญาตขายยา

• ปรับปรุง พ.ร.บ. วิชาชีพเภสัชกรรม: ให้สามารถออกข้อบังคับเพื่อกำหนด ขอบเขตงานของแต่ละวิชาชีพ ให้ชัดเจน

• ปรับปรุง พ.ร.บ. วิชาชีพเภสัชกรรม: ให้มีมาตรฐานเดียวกันในการประเมินความรู้และทักษะของผู้ประกอบวิชาชีพทุกสาขา

• ปรับปรุง พ.ร.บ. จัดซื้อจัดจ้างฯ: ปรับปรุงกฎระเบียบการจัดซื้อจัดหาให้ ยืดหยุ่นขึ้น และเหมาะสมกับลักษณะเฉพาะของยา

• จัดตั้งศูนย์กลางด้านการพัฒนาและผลิตยาต้นน้ำของประเทศ

• สนับสนุนผู้ประกอบการให้ปรับปรุงการผลิตให้ได้มาตรฐานสากล เช่น GMP–PIC/S

• กำหนด สิทธิประโยชน์ด้านการลงทุน สำหรับโรงงานผลิตวัตถุดิบยา

• ผลักดันองค์การเภสัชกรรม (อภ.) เป็นหน่วยงานหลักด้านความมั่นคงยา

• ผลักดันการวิจัยและพัฒนายา แล้วเปิดโอกาสให้เอกชนต่อยอด

• เน้นการผลิตหรือจัดหาวัตถุดิบทางยาที่สำคัญ

• มุ่งผลิต ยากำพร้า หรือยาจำเป็นที่เอกชนไม่ผลิต

• รักษาสมดุลด้านราคาและปริมาณยาในช่วงวิกฤต

• จัดตั้งศูนย์กลางข้อมูลยาแห่งชาติ (NDIC): กระทรวงสาธารณสุขจะจัดตั้ง ศูนย์กลางข้อมูลยาแห่งชาติ เพื่อรวบรวมและบริหารจัดการข้อมูลด้านยาทุกมิติอย่างเป็นระบบ

• พัฒนา e-Prescription: พัฒนาและบังคับใช้ ระบบใบสั่งยาอิเล็กทรอนิกส์กลาง (e-Prescription) ให้ครอบคลุมทุกสถานพยาบาลและร้านขายยา

• ส่งเสริมการใช้ยาที่สมเหตุผล และเพิ่มความปลอดภัยของประชาชน

• รณรงค์สร้างความรู้ความเข้าใจทั้งในฝ่ายวิชาชีพและประชาชน

• มีการติดตาม/วิเคราะห์เพื่อแก้ขปัญหาการใช้ยาที่ไม่เหมาะสม หรือไม่สมเหตุสมสมผล

• ป้องกันการใช้ยาซ้ำซ้อนและเชื้อดื้อยา
• ทำให้ราคายาโปร่งใสและตรวจสอบได้ทั่วประเทศ
• เพื่อให้การใช้จ่ายด้านยามีประสิทธิภาพ คุ้มค่า ยั่งยืน
• เพื่อให้ข้อมูลการสั่ง–จ่ายยาเชื่อมโยงกัน
• ช่วยส่งเสริมการใช้ยาที่สมเหตุผลและเพิ่มความปลอดภัยของประชาชน
• เพื่อเป็นฐานข้อมูลกลางด้านยาตลอดห่วงโซ่
• เพื่อให้จ่ายยาควบคุมพิเศษและวัตถุออกฤทธิ์ได้เฉพาะตามใบสั่งยาที่ออกโดยผู้ประกอบวิชาชีพที่ได้รับอนุญาต
• เพื่อรองรับระบบใบสั่งยาอิเล็กทรอนิกส์ระดับประเทศ
• เพื่อให้การปฏิบัติงานของผู้ประกอบวิชาชีพเป็นไปตามหลักวิชาการและปลอดภัยต่อประชาชน
• เพื่อให้สถานพยาบาลสามารถจัดซื้อยาได้อย่างคล่องตัวและต่อเนื่อง
• เร่งสร้างขีดความสามารถในการผลิตวัตถุดิบยา (API) และลดการพึ่งพาการนำเข้า
• ซึ่งจะนำไปสู่การกำหนด รหัสยาแห่งชาติ (National Drug Code) และ ราคากลางยาแห่งชาติ (National Drug Reference Price) ให้เป็นมาตรฐานกลางสำหรับยาทุกชนิด

• โรงพยาบาล
• สถานพยาบาล
• สถานที่จ่ายยาทุกประเภท
• โรงงานผลิตวัตถุดิบยา
• องค์การเภสัชกรรม (อภ.)

• ภาคการผลิตของไทยเผชิญการแข่งขันที่รุนแรงจากสินค้านำเข้าราคาถูกจากต่างประเทศ
• ผู้ประกอบการที่ผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าในประเทศไทยถูกกดดันจากสินค้านำเข้าราคาถูก
• ครัวเรือนไทยจำนวนมากยังคงใช้เครื่องใช้ไฟฟ้าเก่าที่กินไฟสูง
• ค่าใช้จ่ายรายเดือนพุ่งสูงและขัดแย้งกับเป้าหมายปล่อยก๊าซเรือนกระจกสุทธิเป็นศูนย์ภายในปี 2573

• เสนอนโยบาย “เปลี่ยนเครื่องใช้ไฟฟ้าเก่า”
• อุดหนุนการเปลี่ยนเครื่องใช้ไฟฟ้าของประชาชน
• ดำเนินการผ่าน 2 โครงการหลัก
• รัฐช่วยออกค่าซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าใหม่ในสัดส่วน 50%
• นำเครื่องเก่ามาแลกเพื่อรับสิทธิ
• มอบเงินสนับสนุนแบบให้เปล่าแก่ธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม

• ลดค่าใช้จ่ายของครัวเรือนโดยการใช้เครื่องใช้ไฟฟ้าที่มีประสิทธิภาพสูงขึ้น
• ลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกในภาคครัวเรือน
• ช่วยลดการใช้พลังงาน
• เพิ่มยอดขายเครื่องใช้ไฟฟ้า
• ผู้ผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าในประเทศได้รับแรงหนุนในการแข่งขันกับสินค้านำเข้า
• SMEs ภาคการผลิตยกระดับเทคโนโลยี เพิ่มผลิตภาพ และลดต้นทุน
• เกิดการลงทุนต่อเนื่องจากภาคเอกชนในห่วงโซ่อุตสาหกรรมไทย

• ประชาชน
• SMEs

• รัฐช่วยออกค่าซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าใหม่ในสัดส่วน 50% (สูงสุดไม่เกิน 5,000 บาท)
• รัฐมอบเงินสนับสนุนแบบให้เปล่าแก่ธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม สัดส่วน 30–50% (สูงสุดไม่เกิน 1,000,000 บาท) ต่อโครงการ

• เงินภาครัฐ

• กองทัพไทยใช้แรงงานเข้มข้นแต่ขาดเทคโนโลยี
• งบประมาณประจำปีของกระทรวงกลาโหมกว่า 2 แสนล้านบาท หมดไปกับค่าบุคลากรสูงถึง 53%
• งบวิจัยเทคโนโลยีมีเพียง 0.6%
• การซื้ออาวุธเป็นการจ่ายเงินออกนอกประเทศเกือบทั้งหมด
• ขาดการเชื่อมโยงกับเศรษฐกิจ
• ศักยภาพเอกชนไทยที่ถูกมองข้าม

• ส่งเสริมอุตสาหกรรมป้องกันประเทศ
• เปลี่ยนรายจ่ายเป็นเครื่องยนต์ทางเศรษฐกิจ
• เลือกยุทโธปกรณ์เป้าหมาย
• สนับสนุนสินค้าไทย
• บังคับใช้ 'นโยบายชดเชยภาคบังคับ'
• ลดอุปสรรคให้ค้าขายคล่อง
• ลงทุนวิจัยและหนุนเงินทุน
• รวมศูนย์การจัดซื้อและดันการส่งออก

• ลดการซื้ออาวุธจากต่างประเทศ
• สร้าง 'อธิปไตยทางเทคโนโลยี' ให้ประเทศไทยสามารถพึ่งพาตนเองได้อย่างยั่งยืน
• ผลิตนวัตกรรมที่ใช้ได้ทั้งในกองทัพและธุรกิจทั่วไป
• เกิดตำแหน่งงานใหม่ๆ
• กรอบทางกฎหมายในการรับรองคุณภาพเทียบเท่ามาตรฐานสากล

• กองทัพไทย
• ผู้ประกอบการไทย
• บุคลากรไทย
• บริษัทที่ลงทุนวิจัย
• หน่วยงานที่ดูแลด้านการทำมาตรการชดเชย

• เศรษฐกิจไทยต้องการ 'เครื่องยนต์ใหม่'
• อัตราการเติบโต (GDP) ของไทยลดลงจาก 8% ในช่วงก่อนปี 2540 เหลือเพียง 2% ในปัจจุบัน
• ปัญหาเชิงโครงสร้าง เช่น หนี้ครัวเรือนและหนี้สาธารณะที่สูง
• แรงกดดันจากสงครามการค้า
• ความต้องการใช้เครื่องมือแพทย์ภายในประเทศสูงมาก
• ผู้ประกอบการเครื่องมือแพทย์ส่วนใหญ่ (กว่า 93%) เป็นธุรกิจขนาดกลางและขนาดเล็ก (SME)

• ส่งเสริมอุตสาหกรรมเครื่องมือแพทย์ครบวงจร
• สนับสนุนโรงงานไทยอัปเกรดเครื่องจักรผลิตเครื่องมือแพทย์มูลค่าสูง
• ดัน SME คว้ามาตรฐาน ISO สากล
• ยกระดับผู้ผลิตเดิม (Champion Upgrading)
• เพิ่มความหลากหลายของสินค้า (Product Diversification)
• ปฏิรูประบบนิเวศอุตสาหกรรม
• ช่วยให้ผู้ผลิตเครื่องมือแพทย์สัญชาติไทยเข้าถึงตลาดภายในประเทศได้มากขึ้น
• สร้างคลัสเตอร์การผลิตเครื่องมือแพทย์โดยการดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศ (FDI)
• ตั้งทีมเฉพาะกิจ (Taskforce)
• บูรณาการการวิจัยและนวัตกรรมครบวงจร
• ดึงหน่วยงานให้ทุน (PMU) สถาบันวิจัย และโรงงานผลิต มาร่วมมือกัน (Medical Consortium)
• ส่งเสริมเครื่องมือแพทย์ในรูปแบบบริการดิจิทัลและ AI
• ปฏิรูประบบใบอนุญาตให้รวดเร็วและคล่องตัว
• รุกตลาดโลกด้วยข้อมูลเชิงลึกและการจับคู่ธุรกิจ
• ดึงผู้ผลิตชิ้นส่วนยานยนต์ อิเล็กทรอนิกส์ และเครื่องจักร เข้ามาเป็นซัพพลายเออร์ให้เครื่องมือแพทย์

• สร้างสินค้าที่ซับซ้อนและมีมูลค่าสูงขึ้น
• ขยายส่วนแบ่งในตลาดโลกได้มากขึ้น
• สร้างผลตอบแทนที่มหาศาลในระยะยาว
• ทำให้เทคโนโลยีเหล่านี้เกิดขึ้นและเติบโตได้อย่างรวดเร็วในประเทศไทย
• เพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของ อย.
• ลดระยะเวลาการรอคอย

• ผู้ผลิตเครื่องมือแพทย์
• SME
• นักลงทุนต่างชาติ
• ผู้ส่งออก
• ผู้ผลิตชิ้นส่วน
• อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ

• ระยะเร่งด่วน
• ระยะยาว

• ประเทศไทยต้องยกระดับบทบาทจากเพียง 'ฐานการผลิต' สู่การเป็น 'เจ้าของนวัตกรรมและองค์ความรู้'
• สินค้าส่งออกของไทยกว่า 40% ต้องพึ่งพาเซมิคอนดักเตอร์
• การแข่งขันที่รุนแรงในภูมิภาค
• หากไทยยังไม่มียุทธศาสตร์และมาตรการสนับสนุนอุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์อย่างเป็นรูปธรรม เราจะถูกทิ้งไว้ข้างหลังในห่วงโซ่อุปทานโลก

• ขับเคลื่อนแผนยุทธศาสตร์อุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์อย่างเร่งด่วน
• จัดตั้งกลไกขับเคลื่อนโดยผู้เชี่ยวชาญ
• สร้างความเชื่อมั่นด้วยงบประมาณต่อเนื่อง
• สนับสนุนอุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์อย่างเป็นระบบและต่อเนื่อง
• ประกาศแผนการจัดซื้อล่วงหน้า
• มาตรการสนับสนุนแบบ 'เจาะจงรายกลุ่ม'
• ตั้งศูนย์บ่มเพาะบุคลากร
• ปฏิรูประบบราชการและวิธีการวัดผล

• สร้างมูลค่าเพิ่มและประกันการเติบโตของอุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์อย่างยั่งยืน
• รัฐจะทำหน้าที่เป็น 'ลูกค้าอ้างอิง' เพื่อสร้างความน่าเชื่อถือให้ผลิตภัณฑ์เติบโตต่อยอดสู่ตลาดโลกได้
• ช่วยดึงดูดให้บริษัทต่างชาติเข้ามาตั้งศูนย์ออกแบบในไทย
• วัดผลที่ความสำเร็จจริง: ปรับจากการวัด 'จำนวน' แต่สู่การวัดผลลัพธ์ที่ท้าทาย เช่น 'มูลค่าเพิ่มในประเทศ' หรือ 'จำนวนบริษัทไทยที่ไปแข่งในเวทีโลกได้'

• ผู้ประกอบการ
• นักลงทุน
• นักศึกษาจบใหม่
• วิศวกร
• อาจารย์มหาวิทยาลัย
• บริษัทไทย
• บริษัทต่างชาติ

• การเปลี่ยนผ่านเทคโนโลยียานยนต์แบบก้าวกระโดด
• ความเสี่ยงของซัพพลายเชนเดิม
• แรงงานจะเผชิญภาวะว่างงานและโรงงานอาจต้องปิดตัวลง

• ส่งเสริมอุตสาหกรรมยานยนต์แห่งอนาคต
• อัปเกรดทักษะแรงงาน
• ดึงทุนนอกตั้งฐานผลิตแบตเตอรี่และรถไร้คนขับ
• รักษาฐานผลิตเดิม เพิ่มเติมของใหม่
• ขยายความสามารถของผู้ผลิตชิ้นส่วนไทย สู่อุตสาหกรรมข้างเคียง
• พัฒนาทักษะแรงงานยานยนต์ไทย สู่งานอิเล็กทรอนิกส์และซอฟต์แวร์
• เปลี่ยนคณะกรรมการนโยบายรถยนต์ไฟฟ้าแห่งชาติเป็น 'บอร์ดยานยนต์อนาคต'
• เร่งเจรจากับบริษัทรถยนต์ยักษ์ใหญ่ทั่วโลก
• สร้างขีดความสามารถในการผลิตแบตเตอรี่เองในประเทศ
• สนับสนุนการถอดรถเก่าออกจากท้องถนน
• เปิดพื้นที่ให้ไทยเป็น 'ศูนย์กลางทดสอบรถยนต์ไร้คนขับระบบพวงมาลัยขวา'

• ลดอุบัติเหตุจากความผิดพลาดของมนุษย์
• ช่วยลดปริมาณรถยนต์บนท้องถนนลงในระยะยาว
• สร้างความอยู่รอดของแรงงานไทยในยุคถัดไป
• ลดมลพิษ
• ผลิตกำลังคนด้าน STEM เพื่อตอบโจทย์ความต้องการของอุตสาหกรรมที่กำลังเปลี่ยนไป

• ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทุกฝ่ายในอุตสาหกรรมยานยนต์เดิม
• ผู้ผลิตชิ้นส่วนไทย
• แรงงานยานยนต์ไทย
• บริษัทรถยนต์
• ประชาชน
• ผู้ใช้รถยนต์

สร้างอาวุธ พัฒนาอุตสาหกรรม ป้องกันประเทศ

เร่งด่วน