อุตสาหกรรม

• ปัญหาภูมิรัฐศาสตร์ (Geopolitics)
• เงื่อนไขและสภาพแวดล้อมของตลาดทุนไทย

• สร้างทีม Thailand Builder ดึงการลงทุนเชิงรุก
• บริการทุกอย่างจบที่จุดเดียว One Stop Service
• เพิ่มการค้าการลงทุนจากจีน
• วางเป้าหมายที่อุตสาหกรรมชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ และรถยนต์ EV
• เปลี่ยนแปลงเงื่อนไขและสภาพแวดล้อมของตลาดทุนไทย
• ผลักดันการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อม และกฎระเบียบของภาครัฐ

• สร้างรายได้จากการขาย Carbon Credit
• รองรับการย้ายฐานการลงทุนในตลาดทุนฮ่องกง
• ดึงการลงทุนเข้าประเทศไทยได้มากขึ้น
• เพิ่มการค้าการลงทุนจากจีน
• นักลงทุนได้รับบริการที่สะดวก ครบวงจร

• นักลงทุน
• ผู้ประกอบการ
• อุตสาหกรรมชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์
• อุตสาหกรรมรถยนต์ EV

• ภาคการผลิตของไทยเผชิญการแข่งขันที่รุนแรงจากสินค้านำเข้าราคาถูกจากต่างประเทศ
• ผู้ประกอบการที่ผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าในประเทศไทยถูกกดดันจากสินค้านำเข้าราคาถูก
• ครัวเรือนไทยจำนวนมากยังคงใช้เครื่องใช้ไฟฟ้าเก่าที่กินไฟสูง
• ค่าใช้จ่ายรายเดือนพุ่งสูงและขัดแย้งกับเป้าหมายปล่อยก๊าซเรือนกระจกสุทธิเป็นศูนย์ภายในปี 2573

• เสนอนโยบาย “เปลี่ยนเครื่องใช้ไฟฟ้าเก่า”
• อุดหนุนการเปลี่ยนเครื่องใช้ไฟฟ้าของประชาชน
• ดำเนินการผ่าน 2 โครงการหลัก
• รัฐช่วยออกค่าซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าใหม่ในสัดส่วน 50%
• นำเครื่องเก่ามาแลกเพื่อรับสิทธิ
• มอบเงินสนับสนุนแบบให้เปล่าแก่ธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม

• ลดค่าใช้จ่ายของครัวเรือนโดยการใช้เครื่องใช้ไฟฟ้าที่มีประสิทธิภาพสูงขึ้น
• ลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกในภาคครัวเรือน
• ช่วยลดการใช้พลังงาน
• เพิ่มยอดขายเครื่องใช้ไฟฟ้า
• ผู้ผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าในประเทศได้รับแรงหนุนในการแข่งขันกับสินค้านำเข้า
• SMEs ภาคการผลิตยกระดับเทคโนโลยี เพิ่มผลิตภาพ และลดต้นทุน
• เกิดการลงทุนต่อเนื่องจากภาคเอกชนในห่วงโซ่อุตสาหกรรมไทย

• ประชาชน
• SMEs

• รัฐช่วยออกค่าซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าใหม่ในสัดส่วน 50% (สูงสุดไม่เกิน 5,000 บาท)
• รัฐมอบเงินสนับสนุนแบบให้เปล่าแก่ธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม สัดส่วน 30–50% (สูงสุดไม่เกิน 1,000,000 บาท) ต่อโครงการ

• เงินภาครัฐ

• วิกฤตการขาดดุลดิจิทัล (Digital Trade Deficit): เม็ดเงินมหาศาลกว่า 200,000 ล้านบาทต่อปี ไหลออกนอกประเทศผ่านแพลตฟอร์มต่างชาติ ทั้งค่าโฆษณาออนไลน์, บริการคลาวด์ (Cloud), ซอฟต์แวร์ (Software) และสตรีมมิ่ง (Streaming) ซึ่งมีมูลค่าสูงกว่าการส่งออกข้าวทั้งปีของไทย
• การสูญเสียรายได้ภาษี: รายได้เหล่านี้มักถูกบันทึกบัญชีที่บริษัทแม่ในต่างประเทศ เช่น ไอร์แลนด์ หรือสิงคโปร์ ทำให้ไทยสูญเสียโอกาสในการเก็บ ภาษีเงินได้นิติบุคคล (Corporate Income Tax) อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย
• ตัวเลขเศรษฐกิจคลาดเคลื่อน: ปัจจุบันยอดขาดดุลสินค้าดิจิทัลยังไม่ถูกรวมในการคำนวณ ดุลการค้า (Trade Balance) ของประเทศอย่างเป็นทางการ ทำให้ภาพรวมเศรษฐกิจดูดีเกินความเป็นจริง และบดบังปัญหาที่ผู้ประกอบการเทคโนโลยีไทย (Thai Tech Startup) กำลังเผชิญ

• เสนอนโยบายเร่งด่วนเพื่อ "ลดการขาดดุล และสร้างดุลยภาพทางดิจิทัลใหม่"
• สนับสนุนการส่งออกเทคโนโลยีไทยไปต่างประเทศ
• ให้ กระทรวงพาณิชย์ และ สภาพัฒน์ (สศช.) กำหนดนิยามและรวบรวมตัวเลขการนำเข้า "สินค้าและบริการดิจิทัล" อย่างเป็นทางการ
• ให้ กระทรวงพาณิชย์ และ สภาพัฒน์ (สศช.) นำไปคำนวณรวมกับการขาดดุลของประเทศ บรรจุตัวเลข "การขาดดุลดิจิทัล" เข้าไปในระบบบัญชีเศรษฐกิจและดุลการค้าของประเทศ
• ให้ กรมสรรพากร เร่งตรวจสอบและดึงบริษัทแพลตฟอร์มต่างชาติที่ยังไม่อยู่ในระบบ E-Service Tax (ซึ่งปัจจุบันมี 202 ราย) เข้าสู่ระบบเพิ่มเติม โดยเฉพาะกลุ่มเว็บพนันหรือบริการเฉพาะกลุ่ม
• ให้ กรมสรรพากร เจรจาเชิงนโยบายเพื่อจูงใจหรือกำหนดเงื่อนไขให้บริษัท Tech ยักษ์ใหญ่ที่มีรายได้ในไทยสูง (เช่น Social Media, Cloud Provider) ต้องจดทะเบียนและบันทึกรายได้ในไทย (Local Revenue Booking)
• ให้ BOI และ กระทรวง DE กำหนดเงื่อนไขการส่งเสริมการลงทุน (BOI) สำหรับ Data Center และ Cloud Region ใหม่ที่กำลังจะเข้ามาลงทุน
• ในเงื่อนไขการส่งเสริมการลงทุน: เพิ่มสัดส่วนท้องถิ่น เช่น วัสดุก่อสร้าง
• ในเงื่อนไขการส่งเสริมการลงทุน: เพิ่มสัดส่วนการจ้างงานบุคลากรไทยในตำแหน่งสำคัญ
• ในเงื่อนไขการส่งเสริมการลงทุน: การถ่ายทอดเทคโนโลยี (Technology Transfer) ร่วมกับสถาบันการศึกษา
• ผลักดันให้ไทยเป็น Hub ของ Cloud Technology อย่างแท้จริง
• ภาครัฐและเอกชนต้องมีนโยบายจัดซื้อจัดจ้างที่เอื้อต่อสินค้าและบริการดิจิทัลของคนไทย (Buy Thai First) ให้ นโยบายจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐ กำหนดสัดส่วนการใช้งบประมาณด้านเทคโนโลยี (เช่น Cloud, Software, MarTech) ว่าต้องใช้บริการจากผู้ประกอบการสัญชาติไทย (Thai Tech Startup) ในสัดส่วนที่กำหนด

• ความมั่งคั่งที่ยั่งยืน
• ลดการขาดดุล
• สร้างดุลยภาพทางดิจิทัลใหม่
• เห็นสถานะที่แท้จริง
• สามารถ กำหนดทิศทางนโยบายเศรษฐกิจมหภาค
• ไทยเป็น Hub ของ Cloud Technology อย่างแท้จริง ไม่ใช่แค่ที่ตั้งเครื่อง Server
• สร้างรายได้หมุนเวียนในประเทศ

• คนไทย
• ผู้ประกอบการเทคโนโลยีไทย (Thai Tech Startup)
• สถาบันการศึกษา

• ประเทศไทยกำลังตกอยู่ในสภาวะ "สามบีบ" จากสงครามการค้าโลกที่สร้างผลกระทบให้ระบบเศรษฐกิจไทยในหลายทิศทาง
• สหรัฐฯ ตั้งกำแพงภาษีเพื่อลดการพึ่งพาสินค้าจากต่างชาติ ทำให้ไทยส่งออกสินค้าไปยังตลาดหลักที่มีสัดส่วนถึง 20% ได้น้อยลง
• จีนส่งออกไปสหรัฐฯ ได้น้อยลงจึงระบายสินค้ามาไทยแทน ด้วยราคาที่ถูกกว่าทำให้ผู้ผลิตไทยสู้ไม่ไหวและต้องทยอยปิดตัว
• ตลาดอื่นๆ ทั่วโลกหดตัวลง เพราะมหาอำนาจทั้งสหรัฐฯ และจีนต่างลดปริมาณการซื้อสินค้าจากต่างประเทศ
• สินค้าไทยเริ่มขาดความน่าสนใจ เพราะผู้ผลิตไทยขาดการลงทุนด้านเทคโนโลยีและพัฒนากระบวนการผลิตมานาน ทำให้ไม่สามารถแข่งขันกับคู่แข่งในตลาดโลกได้

• ดึงเทคโนโลยีเอเชียเหนือ รุกตลาดใหม่ซีกโลกใต้ ดำเนินการผ่านการทูตเชิงรุก
• กำหนดยุทธศาสตร์การค้าและการลงทุนระหว่างประเทศใหม่ เรียกว่ายุทธศาสตร์ “มุ่งเหนือ-ลงใต้” (Look North, Go South)
• “มุ่งเหนือ” (Look North): ดึงเทคโนโลยีและเงินทุนจากกลุ่มประเทศอุตสาหกรรมเอเชียตะวันออก โดยอิงตามความต้องการเฉพาะของแต่ละประเทศ
• ญี่ปุ่น: เจรจาการลงทุนด้วยกรอบความคิดแบบโลกสมัยใหม่ ขยับจากการผลิตเครื่องยนต์สันดาป สู่ซอฟต์แวร์ หุ่นยนต์ และเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (เช่น เกมและแอนิเมชัน) โดยอาศัยความเชี่ยวชาญของญี่ปุ่น ผสานกับแรงงานฝีมือของไทย
• จีน: ใช้พลังการผลิตของจีนเป็นสปริงบอร์ดสู่ยุคพลังงานสะอาด (EV, แบตเตอรี่, เซมิคอนดักเตอร์)
• จีน: เพิ่มเงื่อนไขด้านการถ่ายทอดเทคโนโลยีและการใช้ซัพพลายเชนของผู้ผลิตไทยในการลงทุน
• เกาหลีใต้: ชูจุดแข็งของภาคอุตสาหกรรมไทยที่มีความพร้อมด้านสาธารณูปโภค เพื่อเป็นทางเลือกในการกระจายความเสี่ยงนอกเหนือจากการลงทุนในเวียดนาม
• ไต้หวัน: เจรจาเพิ่มเติมเรื่องการลงทุนอุตสาหกรรมไฮเทค เซมิคอนดักเตอร์ ชิป อิเล็กทรอนิกส์ เน้นที่การกระจายความเสี่ยงของการลงทุนนอกเกาะไต้หวัน เพื่อเลี่ยงความขัดแย้งจากภูมิรัฐศาสตร์โลก
• “ลงใต้” (Go South): รุกคืบสู่ตลาดที่มีกำลังซื้อใหม่ใน อินโดนีเซีย เอเชียใต้ ตะวันออกกลาง แอฟริกา และละตินอเมริกา โดยใช้จุดแข็งของไทยด้านสินค้าอุปโภคบริโภค รถยนต์ และอิเล็กทรอนิกส์ เจาะกลุ่มชนชั้นกลางที่กำลังเติบโตในประเทศกลุ่มนี้
• บูรณาการ "ทีมไทยแลนด์" ประสานงานระหว่างกระทรวงการต่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์ และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องด้านการค้าการลงทุน
• สร้าง "คลังสมอง" นโยบายการต่างประเทศของรัฐบาล ส่งทีมผู้เชี่ยวชาญการค้าเฉพาะประเทศนั้นไปประจำในพื้นที่ เพื่อศึกษาความต้องการเฉพาะเชิงลึก เช่น สินค้าฮาลาลสำหรับโลกมุสลิม
• นายกรัฐมนตรีและทีมเศรษฐกิจต้องเดินทางไปเจรจาการค้าการลงทุนด้วยตนเองเพื่อสร้างความเชื่อมั่นและแสดงถึงความจริงจัง โดยเฉพาะกับกลุ่มประเทศ Look North
• สำหรับประเทศกลุ่ม Go South ที่สำคัญ ต้องมีคณะของตัวแทนระดับสูงในรัฐบาลไทยเดินทางไปด้วยตัวเอง
• รวมกลุ่มอาเซียนเพื่อต่อรอง: ผนึกกำลังกับเพื่อนบ้านที่มีศักยภาพด้านอุตสาหกรรมอย่าง มาเลเซีย เวียดนาม และสิงคโปร์ เพื่อเจรจาการค้าในระดับกลุ่มประเทศ (Bloc-to-Bloc)

• เพิ่มอำนาจต่อรองระดับโลก
• ดึงเทคโนโลยีและเงินทุนจากกลุ่มประเทศอุตสาหกรรมเอเชียตะวันออก
• ขยาย ตลาดส่งออกใหม่
• ขยับจากการผลิตเครื่องยนต์สันดาป สู่ซอฟต์แวร์ หุ่นยนต์ และเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (เช่น เกมและแอนิเมชัน)
• เปลี่ยนประเทศไทยให้เข้าสู่ยุคพลังงานสะอาดเร็วขึ้น
• เพิ่มอำนาจต่อรองเหนือกว่าการเจรจาเดี่ยว

• ผู้ผลิตไทย
• แรงงานฝีมือของไทย
• ภาคอุตสาหกรรมไทย

• ระบบยา เป็นกลไกที่สำคัญของระบบสาธารณสุขไทย โดยมีค่าใช้จ่ายด้านยาคิดเป็นกว่า 29% ของค่าใช้จ่ายรักษาพยาบาลทั้งหมด แต่ปัจจุบันประเทศไทยเผชิญปัญหาเกี่ยวกับยา 3 ด้านหลัก ที่ส่งผลกระทบโดยตรงต่อความปลอดภัยและค่าใช้จ่ายของประชาชน
• เชื้อดื้อยา: การใช้ยาปฏิชีวนะเกินจำเป็น นำไปสู่วิกฤตเชื้อดื้อยา
• อาการไม่พึงประสงค์: ปัญหาการใช้ยาซ้ำซ้อนหรือหลายชนิด โดยเฉพาะในผู้สูงอายุ รวมถึงการลักลอบปนยาในอาหารเสริม ก่อให้เกิดพิษต่อตับและไต
• พึ่งพาการนำเข้าสูง: โครงสร้างอุตสาหกรรมยาของไทยยัง อ่อนแอ และพึ่งพาการนำเข้าวัตถุดิบและยาสำเร็จรูปจากต่างประเทศสูง
• ราคายาสูง: ขาดมาตรการควบคุมต้นทุนและราคาอย่างมีประสิทธิภาพ ทำให้ยาบางรายการมีราคาสูงเกินความจำเป็น
• กฎหมายและระบบกำกับดูแลยาไทยล้าสมัย ทำให้การควบคุมการสั่งใช้ยาและการจำหน่ายยาควบคุมพิเศษไม่เกิดผลจริง โดยเฉพาะในคลินิกเอกชนที่ไม่มีมาตรการบังคับให้ต้องออกใบสั่งยา
• ประเทศไทยยัง ไม่มีระบบข้อมูลยาแห่งชาติ และ ระบบใบสั่งยาออนไลน์มาตรฐาน ทำให้ข้อมูลด้านยาตั้งแต่รหัสยา ราคายา การสั่งใช้ยา การเบิกจ่าย กระจัดกระจาย ไม่เชื่อมโยงกัน

• ปรับปรุงกฎหมายยา เพื่อรองรับ ระบบใบสั่งยาแห่งชาติ ที่ใช้ในทุกสถานพยาบาล ทั้งรัฐและเอกชน

• ปรับปรุง พ.ร.บ. ยา: เพิ่มบทบัญญัติจัดตั้ง คณะกรรมการพัฒนาระบบยาแห่งชาติ

• ปรับปรุง พ.ร.บ. ยา: ยกระดับการควบคุมยาควบคุมพิเศษและวัตถุออกฤทธิ์

• ปรับปรุง พ.ร.บ. ยา: กำหนดให้สถานที่จ่ายยาทุกประเภทต้องอยู่ภายใต้ใบอนุญาตขายยา

• ปรับปรุง พ.ร.บ. วิชาชีพเภสัชกรรม: ให้สามารถออกข้อบังคับเพื่อกำหนด ขอบเขตงานของแต่ละวิชาชีพ ให้ชัดเจน

• ปรับปรุง พ.ร.บ. วิชาชีพเภสัชกรรม: ให้มีมาตรฐานเดียวกันในการประเมินความรู้และทักษะของผู้ประกอบวิชาชีพทุกสาขา

• ปรับปรุง พ.ร.บ. จัดซื้อจัดจ้างฯ: ปรับปรุงกฎระเบียบการจัดซื้อจัดหาให้ ยืดหยุ่นขึ้น และเหมาะสมกับลักษณะเฉพาะของยา

• จัดตั้งศูนย์กลางด้านการพัฒนาและผลิตยาต้นน้ำของประเทศ

• สนับสนุนผู้ประกอบการให้ปรับปรุงการผลิตให้ได้มาตรฐานสากล เช่น GMP–PIC/S

• กำหนด สิทธิประโยชน์ด้านการลงทุน สำหรับโรงงานผลิตวัตถุดิบยา

• ผลักดันองค์การเภสัชกรรม (อภ.) เป็นหน่วยงานหลักด้านความมั่นคงยา

• ผลักดันการวิจัยและพัฒนายา แล้วเปิดโอกาสให้เอกชนต่อยอด

• เน้นการผลิตหรือจัดหาวัตถุดิบทางยาที่สำคัญ

• มุ่งผลิต ยากำพร้า หรือยาจำเป็นที่เอกชนไม่ผลิต

• รักษาสมดุลด้านราคาและปริมาณยาในช่วงวิกฤต

• จัดตั้งศูนย์กลางข้อมูลยาแห่งชาติ (NDIC): กระทรวงสาธารณสุขจะจัดตั้ง ศูนย์กลางข้อมูลยาแห่งชาติ เพื่อรวบรวมและบริหารจัดการข้อมูลด้านยาทุกมิติอย่างเป็นระบบ

• พัฒนา e-Prescription: พัฒนาและบังคับใช้ ระบบใบสั่งยาอิเล็กทรอนิกส์กลาง (e-Prescription) ให้ครอบคลุมทุกสถานพยาบาลและร้านขายยา

• ส่งเสริมการใช้ยาที่สมเหตุผล และเพิ่มความปลอดภัยของประชาชน

• รณรงค์สร้างความรู้ความเข้าใจทั้งในฝ่ายวิชาชีพและประชาชน

• มีการติดตาม/วิเคราะห์เพื่อแก้ขปัญหาการใช้ยาที่ไม่เหมาะสม หรือไม่สมเหตุสมสมผล

• ป้องกันการใช้ยาซ้ำซ้อนและเชื้อดื้อยา
• ทำให้ราคายาโปร่งใสและตรวจสอบได้ทั่วประเทศ
• เพื่อให้การใช้จ่ายด้านยามีประสิทธิภาพ คุ้มค่า ยั่งยืน
• เพื่อให้ข้อมูลการสั่ง–จ่ายยาเชื่อมโยงกัน
• ช่วยส่งเสริมการใช้ยาที่สมเหตุผลและเพิ่มความปลอดภัยของประชาชน
• เพื่อเป็นฐานข้อมูลกลางด้านยาตลอดห่วงโซ่
• เพื่อให้จ่ายยาควบคุมพิเศษและวัตถุออกฤทธิ์ได้เฉพาะตามใบสั่งยาที่ออกโดยผู้ประกอบวิชาชีพที่ได้รับอนุญาต
• เพื่อรองรับระบบใบสั่งยาอิเล็กทรอนิกส์ระดับประเทศ
• เพื่อให้การปฏิบัติงานของผู้ประกอบวิชาชีพเป็นไปตามหลักวิชาการและปลอดภัยต่อประชาชน
• เพื่อให้สถานพยาบาลสามารถจัดซื้อยาได้อย่างคล่องตัวและต่อเนื่อง
• เร่งสร้างขีดความสามารถในการผลิตวัตถุดิบยา (API) และลดการพึ่งพาการนำเข้า
• ซึ่งจะนำไปสู่การกำหนด รหัสยาแห่งชาติ (National Drug Code) และ ราคากลางยาแห่งชาติ (National Drug Reference Price) ให้เป็นมาตรฐานกลางสำหรับยาทุกชนิด

• โรงพยาบาล
• สถานพยาบาล
• สถานที่จ่ายยาทุกประเภท
• โรงงานผลิตวัตถุดิบยา
• องค์การเภสัชกรรม (อภ.)

• การสูญเสียโอกาสทางเศรษฐกิจ: งบประมาณจำนวนมากไหลออกนอกประเทศเนื่องจากเป็นการจัดหาจากต่างประเทศ โดยขาดกลไกควบคุมที่จะนำไปสู่การส่งเสริมอุตสาหกรรมภายในประเทศ
• ขาดการถ่ายทอดเทคโนโลยี: ด้วยข้อจำกัดด้านอำนาจต่อรองและการขาดนโยบายที่ชัดเจน ทำให้ไทยไม่สามารถใช้การจัดซื้อจัดจ้างนี้เป็นเครื่องมือในการรับการถ่ายทอดเทคโนโลยีขั้นสูง เพื่อยกระดับขีดความสามารถในการผลิตของภาคอุตสาหกรรมไทยได้
• ไทยยังคงเป็นเพียง "ผู้ซื้อ" ที่ต้องพึ่งพาต่างชาติต่อไป

• ใช้การจัดซื้อต่างประเทศ แลกกับการถ่ายทอดเทคโนโลยีและลงทุนในไทย
• พรรคประชาชนเสนอให้ดำเนิน นโยบายชดเชยทางเศรษฐกิจ (Offset Policy)
• เปลี่ยนสถานะของการใช้จ่ายภาครัฐจากการจัดซื้อทั่วไปให้กลายเป็นการ “ลงทุนระยะยาวเชิงรุก”
• มุ่งเปลี่ยนโครงการรัฐประเภท “ซื้อแล้วจบ” ให้เป็นการสร้างรากฐานเศรษฐกิจ
• กำหนดให้นโยบายชดเชยเป็นเงื่อนไขภาคบังคับในกระบวนการจัดซื้อจัดจ้างขนาดใหญ่
• คู่สัญญาจากต่างประเทศต้องดำเนินกิจกรรมความร่วมมือทางเศรษฐกิจควบคู่ไปด้วย ได้แก่:
  • การถ่ายทอดเทคโนโลยี (Technology Transfer)
  • การลงทุนด้านการวิจัยและพัฒนา (Research and Development - R&D)
  • การผลิตและการใช้ชิ้นส่วนภายในประเทศ (Local Content)
  • การพัฒนาทรัพยากรบุคคล (Human Resource Development)
• ตรา พระราชบัญญัติความร่วมมือทางเศรษฐกิจและพัฒนาอุตสาหกรรม พ.ศ. …
• จัดทำคู่มือแนวทางปฏิบัติที่ชัดเจน
• มอบหมายให้ สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.) เป็นหน่วยงานธุรการและที่ปรึกษาหลักในการวิเคราะห์และเสนอนโยบาย
• จัดตั้งคณะกรรมการนโยบายเพื่อกำหนดระเบียบและขับเคลื่อนโครงการในแต่ละอุตสาหกรรมเป้าหมาย
• กำหนดเกณฑ์มูลค่าโครงการ: โครงการที่มีมูลค่าตั้งแต่ 1,000 ล้านบาทขึ้นไป ต้องจัดทำกิจกรรมชดเชยทางเศรษฐกิจ
• กำหนดสัดส่วนการชดเชย: กำหนดมูลค่ากิจกรรมการชดเชยเพิ่มเติมจากงบประมาณโครงการไว้ที่ 20% ของมูลค่าโครงการ
• กำหนด ตัวคูณทางการชดเชย (Offset Multiplier)
• วางระบบตั้งแต่การทำคำของบประมาณ การประเมินข้อเสนอ กระบวนการทำสัญญา การวางหลักทรัพย์ค้ำประกัน ไปจนถึงบทปรับและลงโทษหากไม่ปฏิบัติตามสัญญา
• กำหนดคุณสมบัติและจัดทำฐานข้อมูลองค์กรรับมอบ (Local Recipients) ทั้งในภาครัฐ สถาบันการศึกษา และเอกชนไทย
• จัดทำงบประมาณแผ่นดินให้สอดคล้องกับเกณฑ์และสัดส่วนการลงทุนที่กำหนด

• สร้างงานทักษะสูง
• สร้างรากฐานเศรษฐกิจ
• ยกระดับขีดความสามารถในการแข่งขันของภาคอุตสาหกรรม
• สร้างงานที่มีคุณภาพ
• สร้างความยั่งยืนให้แก่เศรษฐกิจไทย
• ช่วยให้สามารถประเมินข้อเสนอของคู่สัญญาได้อย่างเป็นธรรม
• เพื่อให้หน่วยงานเจ้าของโครงการมีทรัพยากรเพียงพอในการบริหารจัดการการชดเชยทางเศรษฐกิจให้เกิดผลสัมฤทธิ์

• ภาครัฐไทย
• ภาคอุตสาหกรรมไทย
• เศรษฐกิจไทย
• คู่สัญญาจากต่างประเทศ
• อุตสาหกรรมที่ขับเคลื่อนด้วยนวัตกรรมและเทคโนโลยีอนาคต (New Engine of Growth / S-Curve) รวม 11 กลุ่มอุตสาหกรรมที่กำหนดโดย สศช.
• องค์กรรับมอบ (Local Recipients) ทั้งในภาครัฐ สถาบันการศึกษา และเอกชนไทย
• หน่วยงานเจ้าของโครงการ

• Outcome: สร้างความยั่งยืนให้แก่เศรษฐกิจไทยในระยะยาว

• วิกฤตงบประมาณและความพร้อมรบ
• งบประมาณกลาโหมปี 2569 กว่า 200,000 ล้านบาท ถูกใช้เป็นงบบุคลากรถึง 53% (กองทัพใช้แรงงานเข้มข้นสูง)
• งบลงทุนของสถาบันเทคโนโลยีป้องกันประเทศในการวิจัยและพัฒนามีเพียง 0.3%
• ยุทโธปกรณ์ของกองทัพหลายรายการมีอายุการใช้งานสูง
• ต้องแบกภาระซ่อมบำรุงยุทโธปกรณ์เก่า ควบคู่ไปกับการจัดหายุทโธปกรณ์ใหม่ที่ทันสมัย ภายใต้โครงสร้างงบประมาณที่ยังขาดประสิทธิภาพ
• การลงทุนปัจจุบันไม่ควรเป็นเพียง "รายจ่าย" แต่ต้องเปลี่ยนเป็น "การจ้างงานทักษะสูง" และการพัฒนาห่วงโซ่อุปทานในประเทศ
• ศักยภาพเอกชนไทยที่รอการสนับสนุน ไทยมีบริษัทที่ส่งออกรถหุ้มเกราะไปกว่า 46 ประเทศ มีอู่ต่อเรือที่รองรับระวางได้ถึง 180,000 ตัน และมีผู้พัฒนาเทคโนโลยีโดรน (UAV) ที่พร้อมเติบโต หากรัฐเปลี่ยนบทบาทจากผู้ซื้อเป็นผู้ส่งเสริม

• ส่งเสริมอุตสาหกรรมป้องกันประเทศ
• สนับสนุนเอกชนไทยผลิตยุทโธปกรณ์แทนการนำเข้า
• ส่งเสริมการถ่ายทอดเทคโนโลยีจากต่างชาติ
• สร้างมาตรฐานสากลอาวุธไทยในระดับสากลเพื่อการส่งออก
• จัดสรรงบประมาณใหม่โดยเน้นการลงทุนในเทคโนโลยีมากกว่าบุคลากร
• ส่งเสริมผู้ประกอบการไทยให้ขยายตลาดทั้งในและต่างประเทศ
• สร้างนวัตกรรมที่ใช้ได้ทั้งในกองทัพและภาคธุรกิจทั่วไป (Dual-Use) เช่น โดรน แบตเตอรี่ขั้นสูง และดาวเทียม
• มุ่งเน้นส่งเสริมยุทโธปกรณ์ที่มีองค์ประกอบครบ 3 ด้าน 1) มีความต้องการเชิงยุทธศาสตร์และตอบโจทย์ภัยคุกคาม 2) ภาครัฐและเอกชนไทยมีขีดความสามารถที่จะพัฒนาต่อยอดได้ 3) ตลาดนานาชาติมีความต้องการ เพื่อความคุ้มค่าในการวิจัยและพัฒนา
• กำหนดให้กองทัพจัดซื้อจากเอกชนไทยไม่น้อยกว่าร้อยละ 40 ของงบจัดซื้อยุทโธปกรณ์ สำหรับสินค้าในบัญชีนวัตกรรมไทยและได้มาตรฐานกระทรวงกลาโหม
• เพิ่มแต้มต่อสำหรับสินค้าที่ ผลิตในประเทศไทย (Made in Thailand - MiT) ในการเสนอราคาต่อภาครัฐจาก 5% เป็น 10%
• ส่งเสริมการรวมกลุ่มบริษัท (Consortium) เพื่อผลิตยุทโธปกรณ์ เช่น เรือฟริเกตภายในประเทศ โดยกำหนดเงื่อนไขการใช้ ข้อกำหนดการใช้วัตถุดิบภายในประเทศ (Local Content Requirement)
• รัฐต้องทำ นโยบายชดเชยภาคบังคับ (Mandatory Offset Policy) เมื่อต้องซื้อยุทโธปกรณ์มูลค่าสูงจากต่างชาติ
• ปรับปรุงภาษีนำเข้าวัตถุดิบหลัก
• แก้ไขกฎหมายโรงงานผลิตอาวุธเพื่อลดระยะเวลาขออนุญาตส่งออก
• ตราพระราชบัญญัติมาตรฐานยุทโธปกรณ์เพื่อรับรองคุณภาพให้เทียบเท่า มาตรฐานทางทหารของกระทรวงกลาโหมสหรัฐอเมริกา (Military Standard - MIL-STD) หรือ มาตรฐานขององค์การสนธิสัญญาป้องกันแอตแลนติกเหนือ (North Atlantic Treaty Organization Standardization Agreement - NATO STANAG)
• พัฒนาหน่วยงานวิจัยของรัฐ (Public Research Institute - PRI) ให้รับความเสี่ยงในช่วงเริ่มต้นเหมือนโมเดล สำนักงานโครงการวิจัยขั้นสูงด้านการป้องกันประเทศของสหรัฐอเมริกา (Defense Advanced Research Projects Agency - DARPA)
• จัดให้มี สินเชื่อตามนโยบายรัฐ (Policy Loan)
• รวมศูนย์การจัดหาอาวุธไว้ที่สำนักงานปลัดกระทรวงกลาโหม
• บูรณาการแผนกองทัพและแผนอุตสาหกรรมป้องกันประเทศเข้าด้วยกัน
• จัดตั้งคณะกรรมการทีมไทยแลนด์ คณะกรรมการส่งเสริมผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมป้องกันประเทศกับต่างประเทศ (TEAM THAILAND)
• ปรับบทบาทผู้ช่วยทูตทหารให้ช่วยส่งเสริมการตลาดในต่างประเทศอย่างจริงจัง

• เอกชนไทยผลิตยุทโธปกรณ์แทนการนำเข้า
• เกิดการถ่ายทอดเทคโนโลยีจากต่างชาติ
• สร้างมาตรฐานสากลอาวุธไทยในระดับสากลเพื่อการส่งออก
• พึ่งพาตนเองได้ ในการวิจัยและผลิตยุทโธปกรณ์
• สนับสนุนความพร้อมรบ
• สร้างผลกระทบเชิงบวกต่อเศรษฐกิจไทย
• เพิ่มอธิปไตยทางเทคโนโลยีความมั่นคง (Defense Technology Sovereignty)
• ลดการพึ่งพาต่างชาติ
• ผู้ประกอบการไทยขยายตลาดทั้งในและต่างประเทศ
• สร้างนวัตกรรมที่ใช้ได้ทั้งในกองทัพและภาคธุรกิจทั่วไป (Dual-Use)
• กองทัพจัดซื้อจากเอกชนไทยไม่น้อยกว่าร้อยละ 40 ของงบจัดซื้อยุทโธปกรณ์
• เพิ่มแต้มต่อสำหรับสินค้าที่ ผลิตในประเทศไทย (Made in Thailand - MiT) ในการเสนอราคาต่อภาครัฐจาก 5% เป็น 10%
• เกิดการถ่ายทอดเทคโนโลยีและการ ร่วมผลิต (Co-Production) ภายในประเทศ
• การประกอบในประเทศมีราคาถูกกว่าการนำเข้าสินค้าสำเร็จรูป
• ลดระยะเวลาขออนุญาตส่งออก
• รับรองคุณภาพให้เทียบเท่า มาตรฐานทางทหารของกระทรวงกลาโหมสหรัฐอเมริกา (Military Standard - MIL-STD) หรือ มาตรฐานขององค์การสนธิสัญญาป้องกันแอตแลนติกเหนือ (North Atlantic Treaty Organization Standardization Agreement - NATO STANAG)
• ช่วยสภาพคล่องให้ผู้ประกอบการในโครงการขนาดใหญ่
• การจัดซื้อเป็นไปตามนโยบายภาพรวม

• อุตสาหกรรมป้องกันประเทศ
• เอกชนไทย
• ผู้ประกอบการไทย
• กองทัพ
• ผู้ประกอบการในโครงการขนาดใหญ่
• หน่วยงานวิจัยของรัฐ (Public Research Institute - PRI)
• ผู้ช่วยทูตทหาร

• กองทัพไทยใช้แรงงานเข้มข้นแต่ขาดเทคโนโลยี
• งบประมาณประจำปีของกระทรวงกลาโหมกว่า 2 แสนล้านบาท หมดไปกับค่าบุคลากรสูงถึง 53%
• งบวิจัยเทคโนโลยีมีเพียง 0.6%
• การซื้ออาวุธเป็นการจ่ายเงินออกนอกประเทศเกือบทั้งหมด
• ขาดการเชื่อมโยงกับเศรษฐกิจ
• ศักยภาพเอกชนไทยที่ถูกมองข้าม

• ส่งเสริมอุตสาหกรรมป้องกันประเทศ
• เปลี่ยนรายจ่ายเป็นเครื่องยนต์ทางเศรษฐกิจ
• เลือกยุทโธปกรณ์เป้าหมาย
• สนับสนุนสินค้าไทย
• บังคับใช้ 'นโยบายชดเชยภาคบังคับ'
• ลดอุปสรรคให้ค้าขายคล่อง
• ลงทุนวิจัยและหนุนเงินทุน
• รวมศูนย์การจัดซื้อและดันการส่งออก

• ลดการซื้ออาวุธจากต่างประเทศ
• สร้าง 'อธิปไตยทางเทคโนโลยี' ให้ประเทศไทยสามารถพึ่งพาตนเองได้อย่างยั่งยืน
• ผลิตนวัตกรรมที่ใช้ได้ทั้งในกองทัพและธุรกิจทั่วไป
• เกิดตำแหน่งงานใหม่ๆ
• กรอบทางกฎหมายในการรับรองคุณภาพเทียบเท่ามาตรฐานสากล

• กองทัพไทย
• ผู้ประกอบการไทย
• บุคลากรไทย
• บริษัทที่ลงทุนวิจัย
• หน่วยงานที่ดูแลด้านการทำมาตรการชดเชย

• ภาคอุตสาหกรรมกลับขาดแคลนช่างฝีมืออย่างหนัก
• ระบบอาชีวศึกษาของไทยเผชิญกับความท้าทายเชิงโครงสร้าง 3 ประการ:
• ความไม่สอดคล้องของทักษะ (Job Mismatch): การผลิตกำลังคนยังยึดติดกับศักยภาพของสถานศึกษา (Supply-side) มากกว่าความต้องการจริงของธุรกิจ (Demand-side) โดยเฉพาะกลุ่มช่างฝีมือและผู้ควบคุมเครื่องจักรในกลุ่มอุตสาหกรรมใหม่ (New S-Curve)
• ระบบทวิภาคีที่ขาดความต่อเนื่อง
• การเรียนรู้ในสถานประกอบการมักขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์ส่วนบุคคลระหว่างผู้ประกอบการกับผู้บริหารสถานศึกษา
• ขาดกลไกที่เข้มแข็งในการประสานความร่วมมือระหว่างฝ่ายผลิต (สถานศึกษา) และฝ่ายผู้ใช้ (ภาคเอกชน)
• ขาดฐานข้อมูลกำลังคนที่เชื่อมโยงกันทั้งระบบ
• ครูช่างในระบบมีจำนวนไม่เพียงพอที่จะดูแลคุณภาพการฝึกงานอย่างทั่วถึง
• ช่องว่างทักษะศตวรรษที่ 21: นายจ้างสะท้อนว่าบัณฑิตอาชีวะมีทักษะปฏิบัติที่ดี แต่ยังขาดทักษะด้านภาษาต่างประเทศ และทักษะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลและสารสนเทศ ซึ่งจำเป็นอย่างยิ่งในการทำงานยุคใหม่

• พลิกบทบาทวิทยาลัยอาชีวะให้เป็นศูนย์ Reskill/Upskill สำหรับคนทั่วไปที่ต้องการเปลี่ยนสายอาชีพ หรือเรียนรู้ทักษะใหม่ในระยะเวลาสั้น
• ประชาสัมพันธ์เส้นทางอาชีพ (Career Pathway) โดยนำเสนอเส้นทางความก้าวหน้าในอาชีพและอัตราผลตอบแทน
• มุ่งผลิตกำลังคนตามความต้องการจริงของภาคธุรกิจ (Demand-Based)
• เร่งแก้ปัญหาขาดแคลนครูช่าง
• สร้างความร่วมมือกับภาคเอกชนอย่างเป็นระบบ
• เร่งปรับเกลี่ยอัตรากำลังและเพิ่มอัตราครูจ้างอาชีวศึกษา
• ส่งเสริมให้ครูพัฒนาสมรรถนะด้านการวิจัยและออกแบบหลักสูตรร่วมกับภาคเอกชนอย่างสม่ำเสมอ
• สนับสนุนค่าครองชีพและทุนการศึกษา โดยการเรียนฟรี
• จัดสรรทุนการศึกษา
• ส่งเสริมรายได้ระหว่างเรียน โดยเฉพาะในสาขาที่ประเทศขาดแคลน
• ยกระดับทักษะดิจิทัลและ AI: นำเทคโนโลยี AI เข้ามาใช้ในหลักสูตร ปวส. ทุกหลักสูตร
• จัดสรรเงินทุน (เช่น 1-3 ล้านบาทต่อหลักสูตร สำหรับแต่ละสถานศึกษา) เพื่อจัดซื้ออุปกรณ์และเทคโนโลยีใหม่สำหรับสาขาที่ขาดแคลนหรือต้องปรับเปลี่ยนเทคโนโลยี
• จัดตั้งศูนย์อาชีวศึกษาทวิภาคี: ให้เป็นหน่วยงานหลักที่มีภารกิจและทรัพยากรที่ชัดเจน ในโครงสร้างของสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา (สอศ.)
• พัฒนากลไกให้ภาคผู้ประกอบการเป็นผู้นำในการขับเคลื่อนหลักสูตร
• เพิ่มสิทธิประโยชน์ทางภาษีแบบ BOI: กำหนดกรอบระยะเวลาและความรับผิดชอบที่ชัดเจนของความร่วมมือระหว่างสถานศึกษาและสถานประกอบการ ในการจัดทำแผนการเรียนและแผนการฝึกอาชีพตลอดหลักสูตร
• จัดตั้งศูนย์ช่วยเหลือผู้เรียนรายภูมิภาค: จัดตั้งศูนย์ประสานงานติดตามและช่วยเหลือผู้เรียนในระบบทวิภาคีในแต่ละภูมิภาค
• สร้างฐานข้อมูลตลาดแรงงาน โดยเชื่อมโยงข้อมูลการผลิตกำลังคนของ สอศ. กับความต้องการจริงของตลาดแรงงานแบบ Real-time
• ส่งเสริมกิจกรรมศูนย์ซ่อมสร้างเพื่อชุมชน (Fix it Center)
• ส่งเสริมกิจกรรมอาชีวะอาสา เพื่อพัฒนาทักษะปฏิบัติจริงของผู้เรียน และสร้างความเชื่อมั่นให้กับสังคมผ่านการบริการสาธารณะ

• ระบบอาชีวศึกษาเปลี่ยนจาก "ทางเลือกที่สอง" (Second Choice) ให้เป็น "ทางเลือกหลักที่ยืดหยุ่น" (Primary & Flexible Pathway) ที่คนทุกช่วงวัยเข้าถึงได้
• เปลี่ยนสู่ภาพจำใหม่ว่า “สายอาชีพ” คือเส้นทางของงานที่มีคุณภาพ เป็นกำลังหลักในการแก้ปัญหาของสังคม
• มีผู้ถ่ายทอดทักษะเพียงพอต่อการขับเคลื่อนหลักสูตรฐานสมรรถนะและระบบทวิภาคี
• ปิดช่องว่างทักษะดิจิทัลตามความต้องการของตลาดแรงงาน
• การปรับเปลี่ยนหลักสูตรเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องและมีประสิทธิภาพมากขึ้น
• ระบบทวิภาคีเกิดความยั่งยืน
• ป้องกันการหลุดออกจากระบบ
• พัฒนาทักษะปฏิบัติจริงของผู้เรียน
• สร้างความเชื่อมั่นให้กับสังคมผ่านการบริการสาธารณะ

• ครูช่าง
• ผู้เรียนอาชีวศึกษา
• ผู้เรียนในระบบทวิภาคี
• คนทั่วไปที่ต้องการเปลี่ยนสายอาชีพ หรือเรียนรู้ทักษะใหม่ในระยะเวลาสั้น
• ภาคผู้ประกอบการ
• ภาคเอกชน
• ชุมชน
• สังคม

• เศรษฐกิจไทยต้องการ 'เครื่องยนต์ใหม่'
• อัตราการเติบโต (GDP) ของไทยลดลงจาก 8% ในช่วงก่อนปี 2540 เหลือเพียง 2% ในปัจจุบัน
• ปัญหาเชิงโครงสร้าง เช่น หนี้ครัวเรือนและหนี้สาธารณะที่สูง
• แรงกดดันจากสงครามการค้า
• ความต้องการใช้เครื่องมือแพทย์ภายในประเทศสูงมาก
• ผู้ประกอบการเครื่องมือแพทย์ส่วนใหญ่ (กว่า 93%) เป็นธุรกิจขนาดกลางและขนาดเล็ก (SME)

• ส่งเสริมอุตสาหกรรมเครื่องมือแพทย์ครบวงจร
• สนับสนุนโรงงานไทยอัปเกรดเครื่องจักรผลิตเครื่องมือแพทย์มูลค่าสูง
• ดัน SME คว้ามาตรฐาน ISO สากล
• ยกระดับผู้ผลิตเดิม (Champion Upgrading)
• เพิ่มความหลากหลายของสินค้า (Product Diversification)
• ปฏิรูประบบนิเวศอุตสาหกรรม
• ช่วยให้ผู้ผลิตเครื่องมือแพทย์สัญชาติไทยเข้าถึงตลาดภายในประเทศได้มากขึ้น
• สร้างคลัสเตอร์การผลิตเครื่องมือแพทย์โดยการดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศ (FDI)
• ตั้งทีมเฉพาะกิจ (Taskforce)
• บูรณาการการวิจัยและนวัตกรรมครบวงจร
• ดึงหน่วยงานให้ทุน (PMU) สถาบันวิจัย และโรงงานผลิต มาร่วมมือกัน (Medical Consortium)
• ส่งเสริมเครื่องมือแพทย์ในรูปแบบบริการดิจิทัลและ AI
• ปฏิรูประบบใบอนุญาตให้รวดเร็วและคล่องตัว
• รุกตลาดโลกด้วยข้อมูลเชิงลึกและการจับคู่ธุรกิจ
• ดึงผู้ผลิตชิ้นส่วนยานยนต์ อิเล็กทรอนิกส์ และเครื่องจักร เข้ามาเป็นซัพพลายเออร์ให้เครื่องมือแพทย์

• สร้างสินค้าที่ซับซ้อนและมีมูลค่าสูงขึ้น
• ขยายส่วนแบ่งในตลาดโลกได้มากขึ้น
• สร้างผลตอบแทนที่มหาศาลในระยะยาว
• ทำให้เทคโนโลยีเหล่านี้เกิดขึ้นและเติบโตได้อย่างรวดเร็วในประเทศไทย
• เพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของ อย.
• ลดระยะเวลาการรอคอย

• ผู้ผลิตเครื่องมือแพทย์
• SME
• นักลงทุนต่างชาติ
• ผู้ส่งออก
• ผู้ผลิตชิ้นส่วน
• อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ

• ระยะเร่งด่วน
• ระยะยาว

• ประเทศไทยต้องยกระดับบทบาทจากเพียง 'ฐานการผลิต' สู่การเป็น 'เจ้าของนวัตกรรมและองค์ความรู้'
• สินค้าส่งออกของไทยกว่า 40% ต้องพึ่งพาเซมิคอนดักเตอร์
• การแข่งขันที่รุนแรงในภูมิภาค
• หากไทยยังไม่มียุทธศาสตร์และมาตรการสนับสนุนอุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์อย่างเป็นรูปธรรม เราจะถูกทิ้งไว้ข้างหลังในห่วงโซ่อุปทานโลก

• ขับเคลื่อนแผนยุทธศาสตร์อุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์อย่างเร่งด่วน
• จัดตั้งกลไกขับเคลื่อนโดยผู้เชี่ยวชาญ
• สร้างความเชื่อมั่นด้วยงบประมาณต่อเนื่อง
• สนับสนุนอุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์อย่างเป็นระบบและต่อเนื่อง
• ประกาศแผนการจัดซื้อล่วงหน้า
• มาตรการสนับสนุนแบบ 'เจาะจงรายกลุ่ม'
• ตั้งศูนย์บ่มเพาะบุคลากร
• ปฏิรูประบบราชการและวิธีการวัดผล

• สร้างมูลค่าเพิ่มและประกันการเติบโตของอุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์อย่างยั่งยืน
• รัฐจะทำหน้าที่เป็น 'ลูกค้าอ้างอิง' เพื่อสร้างความน่าเชื่อถือให้ผลิตภัณฑ์เติบโตต่อยอดสู่ตลาดโลกได้
• ช่วยดึงดูดให้บริษัทต่างชาติเข้ามาตั้งศูนย์ออกแบบในไทย
• วัดผลที่ความสำเร็จจริง: ปรับจากการวัด 'จำนวน' แต่สู่การวัดผลลัพธ์ที่ท้าทาย เช่น 'มูลค่าเพิ่มในประเทศ' หรือ 'จำนวนบริษัทไทยที่ไปแข่งในเวทีโลกได้'

• ผู้ประกอบการ
• นักลงทุน
• นักศึกษาจบใหม่
• วิศวกร
• อาจารย์มหาวิทยาลัย
• บริษัทไทย
• บริษัทต่างชาติ

• การเปลี่ยนผ่านเทคโนโลยียานยนต์แบบก้าวกระโดด
• ความเสี่ยงของซัพพลายเชนเดิม
• แรงงานจะเผชิญภาวะว่างงานและโรงงานอาจต้องปิดตัวลง

• ส่งเสริมอุตสาหกรรมยานยนต์แห่งอนาคต
• อัปเกรดทักษะแรงงาน
• ดึงทุนนอกตั้งฐานผลิตแบตเตอรี่และรถไร้คนขับ
• รักษาฐานผลิตเดิม เพิ่มเติมของใหม่
• ขยายความสามารถของผู้ผลิตชิ้นส่วนไทย สู่อุตสาหกรรมข้างเคียง
• พัฒนาทักษะแรงงานยานยนต์ไทย สู่งานอิเล็กทรอนิกส์และซอฟต์แวร์
• เปลี่ยนคณะกรรมการนโยบายรถยนต์ไฟฟ้าแห่งชาติเป็น 'บอร์ดยานยนต์อนาคต'
• เร่งเจรจากับบริษัทรถยนต์ยักษ์ใหญ่ทั่วโลก
• สร้างขีดความสามารถในการผลิตแบตเตอรี่เองในประเทศ
• สนับสนุนการถอดรถเก่าออกจากท้องถนน
• เปิดพื้นที่ให้ไทยเป็น 'ศูนย์กลางทดสอบรถยนต์ไร้คนขับระบบพวงมาลัยขวา'

• ลดอุบัติเหตุจากความผิดพลาดของมนุษย์
• ช่วยลดปริมาณรถยนต์บนท้องถนนลงในระยะยาว
• สร้างความอยู่รอดของแรงงานไทยในยุคถัดไป
• ลดมลพิษ
• ผลิตกำลังคนด้าน STEM เพื่อตอบโจทย์ความต้องการของอุตสาหกรรมที่กำลังเปลี่ยนไป

• ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทุกฝ่ายในอุตสาหกรรมยานยนต์เดิม
• ผู้ผลิตชิ้นส่วนไทย
• แรงงานยานยนต์ไทย
• บริษัทรถยนต์
• ประชาชน
• ผู้ใช้รถยนต์

• รัฐใช้งบ แต่ไม่เกิดการใช้งานจริง: การลงทุนด้านอวกาศที่ผ่านมาเน้นโครงการแยกส่วน กระจายอยู่หลายหน่วยงาน ขาดภารกิจชาติร่วม ทำให้ข้อมูลจากอวกาศไม่ถูกนำไปใช้แก้ปัญหาจริงของเกษตร น้ำ เมือง หรือภัยพิบัติอย่างเป็นระบบ
• ข้อมูลยุทธศาสตร์กระจัดกระจาย ใช้ร่วมกันไม่ได้: ข้อมูลดาวเทียม ภาพถ่าย และข้อมูลเชิงพื้นที่อยู่คนละระบบ ไม่มีมาตรฐานกลาง ข้ามกระทรวงไม่ได้ ส่งผลให้เกิดงบซ้ำซ้อน และตัดสินใจเชิงนโยบายได้ช้า
• เอกชนและสตาร์ทอัพเข้าไม่ถึงโครงสร้างพื้นฐาน: ภาคเอกชนไม่สามารถลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานอวกาศระดับประเทศได้เอง ข้อมูลพื้นฐานไม่เปิด API ทำให้ไม่สามารถต่อยอดเป็นบริการเชิงพาณิชย์หรือส่งออกได้
• ไทยไม่มีบทบาทนำด้านอวกาศในอาเซียน: แม้ไทยมีศักยภาพด้านข้อมูล ภูมิศาสตร์ และบุคลากร แต่ขาดกติกาและองค์กรกลางที่ชัดเจน ทำให้ไม่สามารถยกระดับสู่บทบาท “ผู้เชื่อมโยงข้อมูลอวกาศของภูมิภาค”
• อวกาศถูกมองเป็นต้นทุน ไม่ใช่เครื่องมือพัฒนา: การขาดการเชื่อมโยงระหว่างกฎหมาย การลงทุน บุคลากร และอุตสาหกรรม ทำให้อวกาศยังไม่ถูกใช้เป็นฐานยกระดับประสิทธิภาพนโยบายหลักและความสามารถแข่งขันระยะยาวของประเทศ

• ออกแบบกิจการอวกาศไทยใหม่ทั้งระบบ ให้เป็น โครงสร้างพื้นฐานข้อมูลเพื่อการใช้งานจริงของประเทศ
• เร่งผลักดันพระราชบัญญัติกิจการอวกาศ
• จัดตั้งองค์กรอวกาศแห่งชาติ
• แยกบทบาทกำกับดูแลออกจากการดำเนินโครงการ
• สร้างกติกาและมาตรฐานที่ชัดเจน โปร่งใส และเป็นสากล
• ขับเคลื่อนความร่วมมือ ASEAN Space Cooperation และยกระดับสู่ ASEAN Space Agency (ASA)
• ใช้เทคโนโลยีอวกาศที่เหมาะสมกับแต่ละภาคส่วน เพื่อภารกิจชาติด้านข้อมูลจากอวกาศ:
• ใช้ multispectral remote sensing และแบบจำลองคาดการณ์
• ใช้ SAR เพื่อตรวจจับความเสี่ยงและประเมินผลกระทบเชิงพื้นที่ได้ทุกสภาพอากาศ
• ใช้ InSAR เพื่อตรวจจับการทรุดตัวของพื้นดิน
• บูรณาการ AIS ผ่านดาวเทียม เพื่อการจัดการประมง การเดินเรือ และความมั่นคงทางเศรษฐกิจ
• นำข้อมูลจากภารกิจชาติมาพัฒนาแพลตฟอร์มวิเคราะห์เชิงพื้นที่และ AI
• รัฐลงทุนเฉพาะโครงสร้างพื้นฐานที่เอกชนทำไม่ได้
• รัฐเป็นผู้ใช้รายแรก (First Buyer) ผ่านการจัดซื้อแบบกำหนดโจทย์ผลลัพธ์ ใช้มาตรฐานข้อมูลร่วม ลดงบซ้ำซ้อน และเปิดข้อมูลพื้นฐานผ่านแพลตฟอร์มและ API ให้เอกชนและ STARTUP แข่งขันพัฒนาโซลูชันเชิงพาณิชย์ได้จริง
• เชื่อมกฎหมาย การลงทุน กำลังคน และอุตสาหกรรมเข้ากับภารกิจชาติ
• ผูกการพัฒนาบุคลากรและงานวิจัยกับการใช้งานจริง

• ไทยเป็น Space Enabler ของภูมิภาค
• ประเมินผลผลิต สุขภาพพืช และการจัดการน้ำอย่างแม่นยำ
• ตรวจจับความเสี่ยงและประเมินผลกระทบเชิงพื้นที่ได้ทุกสภาพอากาศ
• ตรวจจับการทรุดตัวของพื้นดิน
• ป้องกันความเสียหายต่อถนน ระบบราง และโครงสร้างสาธารณะ
• สร้างซอฟต์แวร์ บริการข้อมูล และงานทักษะสูงที่สามารถส่งออกได้
• เอกชนและ STARTUP แข่งขันพัฒนาโซลูชันเชิงพาณิชย์ได้จริง
• อวกาศไม่ใช่ภาระงบประมาณ
• เป็นเครื่องมือยกระดับทุกนโยบายหลักและความสามารถแข่งขันของประเทศในระยะยาว

• รัฐ
• ภาคเอกชน
• สตาร์ทอัพ

• งบประมาณรัฐไหลออกนอกประเทศ: การจัดซื้อจากต่างประเทศ โดยเฉพาะด้านกลาโหม โทรคมนาคม และเทคโนโลยี มักจบที่การ “ซื้อ–ใช้–จบ” ไม่ก่อให้เกิดการลงทุนหรือการถ่ายทอดเทคโนโลยีในประเทศ
• อุตสาหกรรมไทยไม่ได้เติบโตตามงบรัฐ: ผู้ประกอบการไทยไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของห่วงโซ่อุปทาน แม้งบประมาณรัฐมีขนาดใหญ่ ส่งผลให้ไม่เกิดการจ้างงาน ทักษะ และฐานการผลิตในประเทศ
• ขาดกลไกบังคับใช้จริง: Offset Policy และ Local Content ถูกเขียนเชิงนโยบาย แต่ไม่ถูกบังคับใช้จริงตั้งแต่ต้นโครงการ ทำให้ข้อผูกมัดกับผู้ขายต่างชาติอ่อนแรงและตรวจสอบยาก

• เปลี่ยนการจัดซื้อภาครัฐให้เป็นเครื่องมือสร้างเศรษฐกิจ เทคโนโลยี และความมั่นคงระยะยาว
• บังคับใช้ Offset Policy ตามกฎหมาย: กำหนดให้การจัดซื้อจากต่างประเทศต้องมีข้อผูกมัดคืนผลประโยชน์ให้ไทยอย่างเป็นรูปธรรม เช่น การถ่ายทอดเทคโนโลยี การร่วมลงทุน หรือการตั้งฐานการผลิตในประเทศ
• ออกกฎหมายกำหนดสัดส่วนสินค้าและส่วนประกอบที่ผลิตในประเทศอย่างแท้จริง ไม่ใช่เพียงการประกอบขั้นสุดท้าย
• ตั้งคณะกรรมการ Local Content แห่งชาติ: เป็นองค์กรอิสระ ทำหน้าที่กำหนดมาตรฐาน ตรวจสอบ และรับรองว่าเป็นการผลิตในประเทศจริง พร้อมกำกับนโยบาย Offset อย่างเป็นระบบ
• บังคับให้หน่วยงานรัฐกำหนดเงื่อนไข Local Content และ Offset Policy ไว้ในเอกสารกำหนดขอบเขตงาน (TOR) ตั้งแต่เริ่มโครงการ ไม่ใช่ต่อรองภายหลัง
• ใช้ Offset เป็นกลไกดึงการลงทุน การตั้งศูนย์วิจัยและพัฒนา และการสร้างสินค้าทางเทคโนโลยีขั้นสูง เพื่อให้ไทยมีศักยภาพส่งออกและแข่งขันในระยะยาว

• การลงทุน เกิดขึ้น ในประเทศ
• การถ่ายทอดเทคโนโลยี เกิดขึ้น ในประเทศ
• การจ้างงาน เกิดขึ้น ในประเทศ
• ทักษะ เกิดขึ้น ในประเทศ
• ไทยมีศักยภาพส่งออกและแข่งขันในระยะยาว

• อุตสาหกรรมไทย
• ผู้ประกอบการไทย
• หน่วยงานรัฐ

• พึ่งพาต่างชาติสูง กระทบความมั่นคงระยะยาว: ประเทศต้องนำเข้ายุทโธปกรณ์และระบบสำคัญจำนวนมาก ทำให้เสี่ยงต่อข้อจำกัดด้านการเมือง การส่งมอบ และการซ่อมบำรุงในยามวิกฤต
• งบจัดซื้อไม่ก่อเศรษฐกิจในประเทศ: ระบบ “ซื้อ–ใช้–หมดอายุ” ทำให้เงินจำนวนมากไหลออกนอกประเทศ ไม่เกิดการถ่ายทอดเทคโนโลยี งานทักษะสูง หรือห่วงโซ่อุปทานในประเทศ
• อุตสาหกรรมป้องกันประเทศเติบโตจำกัด: กฎหมายและกติกาการส่งออกยุทธภัณฑ์เป็นอุปสรรคต่อการลงทุน การขยายฐานการผลิต และการดึงพันธมิตรต่างชาติ

• เปลี่ยนการจัดซื้อยุทโธปกรณ์ให้เป็นเครื่องยนต์เศรษฐกิจและความมั่นคง ด้วยการผลิต–ซ่อม–พัฒนาในประเทศควบคู่การถ่ายทอดเทคโนโลยี
• ปรับกฎหมายควบคุมการส่งออกยุทธภัณฑ์และยุทธปัจจัย
• บังคับใช้ Offset ทุกการจัดซื้อจากต่างประเทศ กำหนดให้ต้องเกิดโรงงานผลิตและซ่อมบำรุงในไทย การถ่ายทอดเทคโนโลยี การลงทุนร่วม การฝึกบุคลากร และการสร้างห่วงโซ่อุปทานภายในประเทศ
• พัฒนาอุตสาหกรรมป้องกันประเทศ 5 กลุ่มหลัก: Land, Aerospace, Naval, Cyber/AI และ Dual-Use Technology
• เชื่อมแผนพัฒนาเทคโนโลยีกลาโหมกับระบบเศรษฐกิจ: บูรณาการกับแผนของ สทป. และ EEC

• ยกระดับการวิจัย การผลิต และการพัฒนาบุคลากรทักษะสูง
• ลดการพึ่งพาต่างชาติ เพิ่มความคุ้มค่าในระยะยาว
• สร้างงานรายได้สูงในประเทศ และทำให้รัฐจ่ายน้อยกว่าการซื้อสำเร็จรูปในระยะยาว

• อุตสาหกรรมป้องกันประเทศ 5 กลุ่มหลัก

• เกษตรกรรายได้ต่ำ ติดกับดักวัตถุดิบราคาถูก: เกษตรกรไทยส่วนใหญ่ขายผลผลิตในรูปวัตถุดิบ ทำให้รายได้ผันผวน ถูกกดราคา และไม่สะท้อนมูลค่าที่แท้จริงของแรงงานและทรัพยากร
• โครงสร้างเศรษฐกิจไม่ต่อยอดมูลค่าเพิ่ม: แม้ไทยมีความได้เปรียบด้านอาหาร แต่การแปรรูป นวัตกรรม และแบรนด์ยังจำกัด ทำให้มูลค่าเพิ่มและกำไรส่วนใหญ่ตกอยู่กับต่างประเทศ
• โอกาสการจ้างงานและการเติบโตในชนบทจำกัด: การขาดอุตสาหกรรมแปรรูปและธุรกิจอาหารในพื้นที่ ทำให้เกิดการจ้างงานน้อย คนรุ่นใหม่ต้องย้ายออกจากภาคเกษตรและชนบท

• ส่งเสริมการยกระดับภาคเกษตรสู่ “อุตสาหกรรมอาหาร”
• ให้สิทธิประโยชน์ทางภาษีอุตสาหกรรมอาหาร: ส่งเสริมการลงทุนในธุรกิจแปรรูปอาหารที่ใช้ผลผลิตเกษตร มีการวิจัยและพัฒนา
• สนับสนุนการควบรวมและขยายตัวของสหกรณ์การเกษตรหรือกลุ่มเกษตรกร ให้เข้าถึงเงินทุน วิจัย พัฒนา และขยายตลาดในฐานะวิสาหกิจเอกชนขนาดใหญ่
• จัดตั้งโรงงานแปรรูปให้เกษตรกรรายย่อยเช่าใช้
• ใช้ทรัพย์สินรัฐที่รกร้างมาปรับปรุง (โรงงานแปรรูปชุมชน)
• ให้แรงจูงใจทางภาษีแก่บริษัทขนาดใหญ่ที่ลงทุนหรือเชื่อมโยงกับธุรกิจอาหารขนาดกลางและเล็ก
• ผลักดันอาหารแห่งอนาคต (Future Food): สนับสนุนโปรตีนทางเลือก เนื้อสัตว์เพาะเลี้ยง และอาหารนวัตกรรม
• แก้กฎหมายและระเบียบให้รองรับ (อาหารแห่งอนาคต)
• จัดตั้งเขตนวัตกรรมอาหาร (Food Innovation Sandbox): จัดตั้งเขตทดสอบ AgriTech & FoodTech ที่ผ่อนคลายกฎระเบียบชั่วคราว ภายใต้มาตรฐานความปลอดภัย
• Fast-Track การอนุญาตอาหารใหม่: ปรับกระบวนการอนุญาตให้รวดเร็ว โปร่งใส และยอมรับมาตรฐานสากลหรือผลทดสอบจากต่างประเทศ

• เพิ่มมูลค่า รายได้ การจ้างงาน และการส่งออกของประเทศ
• ลดต้นทุนเริ่มต้นธุรกิจ (สำหรับเกษตรกรรายย่อย)
• เป้าหมาย 400 โรงงานแปรรูปอาหารชุมชนทั่วประเทศ
• กระบวนการอนุญาต รวดเร็ว โปร่งใส และยอมรับมาตรฐานสากลหรือผลทดสอบจากต่างประเทศ

• เกษตรกร
• ผู้ประกอบการขนาดกลางและเล็ก
• สหกรณ์การเกษตรหรือกลุ่มเกษตรกร
• เกษตรกรรายย่อย
• บริษัทขนาดใหญ่ (ที่ลงทุนหรือเชื่อมโยงกับธุรกิจอาหารขนาดกลางและเล็ก)

สร้างอาวุธ พัฒนาอุตสาหกรรม ป้องกันประเทศ

เร่งด่วน

• ปัญหาเชิงโครงสร้างของการพัฒนาเศรษฐกิจไทยที่กระจุกตัวสูงทั้งในเชิงพื้นที่และเชิงคุณค่า
• การกระจุกตัวเชิงพื้นที่และการไหลออกของทุนมนุษย์
• เศรษฐกิจไทยมีความเหลื่อมล้ำด้านฐานรายได้และกิจกรรมมูลค่าสูงอย่างชัดเจน
• “สัดส่วนกิจกรรมเศรษฐกิจ” กระจุกตัวสูงในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล โดยเขตกรุงเทพมหานครมีสัดส่วนราว 54% ขณะที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนืออยู่ราว 28%
• โครงสร้างดังกล่าวผลักให้เกิดการย้ายถิ่นของแรงงานวัยทำงานเข้าสู่เมืองใหญ่ต่อเนื่อง
• เป็นกลไกที่ทำให้จังหวัดต้นทางสูญเสียทุนมนุษย์ทั้งในรูปแรงงานฝีมือและแรงงานรุ่นใหม่
• ปี 2567 มีผู้ย้ายถิ่นประมาณ 7.99 แสนคน คิดเป็นร้อยละ 1.1 ของประชากรทั้งประเทศ
• ผู้ย้ายถิ่นกระจุกตัวมากในภาคกลาง
• หากไม่มีฐานกิจกรรมเศรษฐกิจใหม่ในภูมิภาค โครงสร้างแรงดึงดูดของเมืองใหญ่และแรงผลักของชนบทจะยังดำรงอยู่ และช่องว่างรายได้ระหว่างภูมิภาคจะขยายต่อไป
• ปัญหาคุณค่าการลงทุนและการติดกับดักมูลค่าเพิ่มต่ำ
• การลงทุนจำนวนมากในอดีตสร้างการจ้างงานและรายได้ระยะสั้น แต่ทิ้งร่องรอยการถ่ายทอดเทคโนโลยีและการยกระดับระบบนวัตกรรมในประเทศไม่มากพอ
• เกิดรูปแบบการเติบโตที่พึ่งพาการแข่งขันด้านต้นทุนและแรงงานมากกว่าความรู้
• แนวโน้มการชะลอของ FDI และการจัดระเบียบห่วงโซ่อุปทานใหม่
• การลงทุนโดยตรงทั่วโลกยังเผชิญแรงกดดันและความไม่แน่นอนสูง
• ความสามารถของประเทศกำลังพัฒนาที่ต้องพึ่งพาการลงทุนภายนอกในการยกระดับอุตสาหกรรมมีข้อจำกัดมากขึ้นหากไม่ปรับยุทธศาสตร์จากการดึงทุนเชิงปริมาณไปสู่การดึงทุนเชิงคุณค่า
• ประเทศเจ้าบ้านที่ยังใช้โมเดลสิทธิประโยชน์แบบแจกเท่ากันจะเสียความสามารถแข่งขันให้ประเทศที่กำหนดเงื่อนไขเชิงเทคโนโลยีและกำลังคนได้แม่นยำกว่า
• รัฐทำหน้าที่เป็นผู้เปิดประเทศและอำนวยความสะดวกให้ทุนเคลื่อนย้ายเข้ามาตามกลไกตลาด
• ประเทศซึ่งพึ่งพาการดึงดูดการลงทุนเชิงปริมาณโดยไม่มีเงื่อนไขด้านเทคโนโลยี แรงงาน และห่วงโซ่อุปทาน มักเผชิญกับการไหลออกของมูลค่าเพิ่มและความเปราะบางต่อการย้ายฐานการผลิตในระยะยาว

• นโยบายเขตอุตสาหกรรมใหม่ 18 เขต 6 ภูมิภาค ถูกออกแบบขึ้นเพื่อตอบโจทย์ปัญหาเชิงโครงสร้างของการพัฒนาเศรษฐกิจไทยที่กระจุกตัวสูงทั้งในเชิงพื้นที่และเชิงคุณค่า
• ยกระดับบทบาทของรัฐจากผู้เอื้อให้ทุนเข้ามาตั้งฐานการผลิต ไปสู่ผู้กำหนดกติกาการลงทุนให้ทิ้งคุณค่าไว้ในประเทศอย่างเป็นรูปธรรม
• สร้างพื้นที่พัฒนาเศรษฐกิจเชิงยุทธศาสตร์ที่รัฐสามารถกำหนดกติกา ออกแบบแรงจูงใจ และกำกับทิศทางการลงทุน
• ยึดหลักการพัฒนาแบบจำเพาะพื้นที่
• เปิดรับการลงทุนจากต่างประเทศ... อย่างมียุทธศาสตร์ และอยู่ภายใต้กติกาที่ประเทศเจ้าบ้านเป็นผู้ออกแบบ
• รัฐสามารถยกระดับบทบาทจากผู้รอรับการลงทุน มาเป็นผู้คัดเลือกและกำกับการลงทุน
• ใช้สิทธิประโยชน์ทางภาษี โครงสร้างพื้นฐาน และกลไกสนับสนุนของรัฐ เป็นเครื่องมือแลกกับข้อผูกพันในการสร้างคุณค่าเพิ่มให้กับประเทศในระยะยาว
• กำหนด 18 เขตอุตสาหกรรมใน 6 ภูมิภาคอาศัยการวิเคราะห์ศักยภาพเชิงเศรษฐกิจ ภูมิศาสตร์ และทุนทางสังคมของแต่ละพื้นที่เป็นฐาน
• เปลี่ยนตรรกะการพัฒนาเชิงพื้นที่จากการกระจายงบแบบเฉลี่ย ไปสู่การจัดสรรทรัพยากรตามศักยภาพและผลลัพธ์ที่คาดหวังได้อย่างเป็นระบบ
• คัดเลือกพื้นที่สำหรับ Strategic Corridor ใช้กรอบการประเมินแบบผสมผสานระหว่างตัวชี้วัดเชิงปริมาณและการวิเคราะห์เชิงโครงสร้าง
• ประเมินข้อมูล GRP ต่อหัว อัตราการเติบโตของภาคเศรษฐกิจหลัก สัดส่วนแรงงานในภาคเกษตร อุตสาหกรรม และบริการ ตลอดจนต้นทุนโลจิสติกส์และการเข้าถึงโครงสร้างพื้นฐานหลัก
• พิจารณาทุนมนุษย์ ความเข้มแข็งของสถาบันการศึกษา ระบบอาชีวศึกษา และเครือข่ายผู้ประกอบการในพื้นที่
• ออกแบบ 18 เขตอุตสาหกรรมจะใช้แนวคิดคลัสเตอร์เศรษฐกิจระดับภูมิภาค
• • รัฐจะจัดทำแผนลงทุนโครงสร้างพื้นฐานรายเขตโดยอิงกับสมมติฐานผลตอบแทนทางเศรษฐกิจเชิงพื้นที่
• • รัฐลงทุนโครงสร้างพื้นฐานเฉลี่ยเขตละประมาณ 30,000–40,000 ล้านบาท สำหรับ 18 เขต
• • กำหนดบทบาทที่แตกต่างกันของแต่ละภูมิภาคใน Strategic Corridor
• • การคัดเลือกพื้นที่ในแต่ละภูมิภาค... พิจารณาร่วมกันสามมิติหลัก ได้แก่ โครงสร้างเศรษฐกิจเดิมของพื้นที่ ความพร้อมด้านทุนมนุษย์และสถาบันความรู้ และศักยภาพในการเชื่อมโยงกับตลาดและห่วงโซ่อุปทานระดับภูมิภาคและโลก
• • ภาคเหนือถูกวางบทบาทเป็นฐานอุตสาหกรรมชีวภาพและเศรษฐกิจนิเวศ
• • ภาคตะวันออกเฉียงเหนือถูกออกแบบให้เป็นฐานการแปรรูปเกษตรอัจฉริยะและอุตสาหกรรมอาหารมูลค่าสูง
• • มุ่งลงทุนในเทคโนโลยีการแปรรูป โลจิสติกส์เย็น และระบบมาตรฐานอาหาร (ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ)
• • ภาคใต้และภาคตะวันตกถูกกำหนดบทบาทด้านพลังงานสะอาด อาหารทะเล สุขภาพ และโลจิสติกส์เชิงสร้างสรรค์
• • มุ่งสร้างอุตสาหกรรมที่ไม่พึ่งแรงงานราคาถูก (ในภาคใต้และภาคตะวันตก)
• • กำหนดให้การลงทุนจากต่างประเทศต้องอยู่ภายใต้กรอบ Value-Added Mandate
• • กำหนดให้โครงการลงทุนต้องจ้างแรงงานไทยในสัดส่วนไม่น้อยกว่าร้อยละเจ็ดสิบ
• • อนุโลมให้ใช้แรงงานต่างชาติได้ในระยะเริ่มต้น (ในกรณีอุตสาหกรรมเทคโนโลยีขั้นสูงที่ประเทศยังขาดแคลนแรงงานเฉพาะทาง)
• • ต้องมีแผนพัฒนาคนไทยอย่างเป็นรูปธรรมภายในระยะเวลาที่กำหนด (ในกรณีอุตสาหกรรมเทคโนโลยีขั้นสูง)
• • กำหนดให้โครงการลงทุนต้องใช้วัตถุดิบ สินค้ากึ่งสำเร็จ หรือบริการจากผู้ผลิตในประเทศไม่น้อยกว่าร้อยละห้าสิบ
• • จัดตั้งโครงการพัฒนาผู้ประกอบการท้องถิ่นในพื้นที่ Strategic Corridor
• • บังคับให้การลงทุนในอุตสาหกรรมเป้าหมายต้องมีการจัดตั้งศูนย์วิจัยและพัฒนา หรือศูนย์ถ่ายทอดเทคโนโลยีในประเทศในฐานะเงื่อนไขเชิงโครงสร้าง
• การตั้งศูนย์ R&D หรือ Tech Transfer Center จะถูกออกแบบให้มีความยืดหยุ่นตามลักษณะอุตสาหกรรม แต่ต้องมีองค์ประกอบขั้นต่ำที่ตรวจสอบได้ ได้แก่ งบประมาณด้านวิจัยประจำปี บุคลากรวิจัยประจำ และแผนความร่วมมือกับสถาบันไทย
• รัฐอาจกำหนดให้บริษัทที่ได้รับสิทธิประโยชน์ขั้นสูงต้องจัดสรรงบวิจัยไม่น้อยกว่าร้อยละสองถึงสามของมูลค่าการลงทุนต่อปี
• การเชื่อมโยงบริษัทต่างชาติกับมหาวิทยาลัยและสถาบันวิจัยไทยจะถูกกำหนดให้เป็นส่วนหนึ่งของเงื่อนไขการลงทุน
• รูปแบบความร่วมมืออาจรวมถึงการวิจัยร่วม การพัฒนาต้นแบบ การสนับสนุนทุนวิจัย และการใช้ห้องปฏิบัติการร่วม
• กำหนดให้มีระบบธรรมาภิบาลเฉพาะพื้นที่ผ่านการจัดตั้งคณะกรรมการธรรมาภิบาลเขตเศรษฐกิจในฐานะกลไกกำกับเชิงสถาบันระดับพื้นที่
• คณะกรรมการธรรมาภิบาลเขตเศรษฐกิจจะมีอำนาจหน้าที่ชัดเจนในการพิจารณาและให้ความเห็นชอบแผนแม่บทการพัฒนาเขต การกำกับการปฏิบัติตามเงื่อนไขการลงทุน และการติดตามผลกระทบทางเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อมในพื้นที่
• คณะกรรมการธรรมาภิบาลจะต้องจัดให้มีกระบวนการรับฟังความคิดเห็นของประชาชนในพื้นที่อย่างเป็นระบบ ตั้งแต่ขั้นการออกแบบโครงการไปจนถึงการติดตามผลการดำเนินงาน
• คณะกรรมการธรรมาภิบาลเขตเศรษฐกิจจะต้องมีระบบติดตามและประเมินผลที่อิงข้อมูลจริง
• รัฐทำหน้าที่เป็นผู้ลงทุนโครงสร้างพื้นฐานและตัวเร่ง (catalyst) เพื่อดึงดูดการลงทุนเอกชนและ FDI ให้เข้ามาในพื้นที่เป้าหมายอย่างมีทิศทาง
• รัฐจะลงทุนรวมประมาณ 600,000 ล้านบาท
• จัดสรรงบประมาณออกเป็นสามกลุ่มหลัก ได้แก่ งบโครงสร้างพื้นฐานกายภาพและดิจิทัลประมาณ 420,000 ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ 70 ของงบทั้งหมด งบพัฒนาแรงงานและระบบนวัตกรรมประมาณ 120,000 ล้านบาท หรือร้อยละ 20 และงบกองทุนร่วมลงทุนและการสนับสนุนผู้ประกอบการในพื้นที่ประมาณ 60,000 ล้านบาท หรือร้อยละ 10
• ใช้แนวทางการลงทุนแบบมีเงื่อนไขและผูกกับผลลัพธ์
• ประเมินความสำเร็จของนโยบาย Strategic Corridor... โดยใช้ชุดตัวชี้วัดที่สามารถตรวจสอบได้ เชื่อมโยงกับข้อมูลทางสถิติของรัฐ และนำไปใช้ปรับนโยบายได้ในทางปฏิบัติ
• หน่วยงานรัฐสามารถใช้ข้อมูลจริงเพื่อตัดสินใจปรับแรงจูงใจ เงื่อนไขการลงทุน หรือการจัดสรรงบประมาณในแต่ละ Strategic Corridor
• ออกแบบขึ้นเพื่อเปลี่ยนบทบาทของรัฐไทยในระบบเศรษฐกิจโลกอย่างมีนัยเชิงโครงสร้าง (จากเดิมที่รัฐทำหน้าที่เป็นผู้เปิดประเทศและอำนวยความสะดวกให้ทุนเคลื่อนย้ายเข้ามาตามกลไกตลาด มาเป็นรัฐเชิงยุทธศาสตร์ที่สามารถออกแบบกติกา คัดเลือกประเภทการลงทุน และกำหนดเงื่อนไขเชิงผลลัพธ์)

• แก้ปัญหาสองชั้นพร้อมกัน
• สร้างฐานกิจกรรมใหม่ให้ภูมิภาคมีแรงดึงดูดของงานและรายได้เพียงพอ
• ชะลอการย้ายถิ่น
• เพิ่มรายได้ท้องถิ่น
• เปลี่ยนคุณภาพของการลงทุนให้เกิดการยกระดับเทคโนโลยี ทักษะแรงงาน และผู้ประกอบการไทยในห่วงโซ่มูลค่าโลก
• เศรษฐกิจที่เข้มแข็ง (ไม่ใช่ เศรษฐกิจที่เติบโตจากตัวเลข GDP เพียงอย่างเดียว)
• รักษาและสะสมคุณค่าเชิงโครงสร้างไว้ภายในประเทศ (ไม่ว่าจะเป็น ทุนมนุษย์ เทคโนโลยี ความรู้ สิทธิในทรัพย์สินทางปัญญา และความสามารถของผู้ประกอบการในประเทศในการแข่งขันในตลาดโลก)
• การลงทุนต่างชาติสามารถเข้ามาได้ แต่ต้องทิ้งคุณค่าไว้ให้กับชาติ
• ลดการแข่งขันกันเองระหว่างพื้นที่
• ยกระดับบทบาทของแต่ละภูมิภาคให้มีตำแหน่งเชิงยุทธศาสตร์ที่แตกต่างกันในห่วงโซ่มูลค่าโลก
• จังหวัดที่มี GRP ต่อหัวต่ำกว่าค่าเฉลี่ยประเทศมากกว่าร้อยละสามสิบ แต่มีอัตราการเติบโตของภาคอุตสาหกรรมหรือบริการสูงกว่าค่าเฉลี่ยประเทศ มีศักยภาพสูงในการเป็นพื้นที่ลงทุนเชิงยุทธศาสตร์หากได้รับการเสริมโครงสร้างพื้นฐานอย่างเหมาะสม
• พื้นที่ที่มีสัดส่วนแรงงานทักษะกลางและสูงมากกว่าร้อยละสี่สิบ จะสามารถดูดซับผลประโยชน์จากการลงทุนอุตสาหกรรมมูลค่าสูงได้ดีกว่าพื้นที่ที่พึ่งพาแรงงานทักษะต่ำเป็นหลัก
• หลีกเลี่ยงปัญหาการแข่งขันกันเองระหว่างจังหวัดใกล้เคียง
• แต่ละคลัสเตอร์ประกอบด้วยหลายจังหวัดที่มีบทบาทแตกต่างกันในห่วงโซ่มูลค่า
• สร้างผลคูณทางเศรษฐกิจสูงกว่าการพัฒนาแบบจุดเดียวถึงร้อยละยี่สิบถึงสามสิบ
• เกิดการแบ่งงานและการใช้ทรัพยากรร่วมกันอย่างมีประสิทธิภาพ
• ตั้งเป้าดึงดูดการลงทุนเอกชนเขตละไม่น้อยกว่า 80,000–100,000 ล้านบาท
• เกิดอัตราทวีคูณการลงทุนประมาณ 2.5–3 เท่า
• สร้างงานคุณภาพเฉลี่ย 25,000 ตำแหน่ง (ในแต่ละเขต)
• เกิดการจ้างงานรวมประมาณ 450,000 ตำแหน่งทั่วประเทศ
• แรงงานท้องถิ่นกว่า 360,000 คนได้รับงานในพื้นที่บ้านเกิด (หากกำหนดให้แรงงานในพื้นที่ไม่น้อยกว่าร้อยละแปดสิบ)
• ลดอัตราการย้ายถิ่นสุทธิของแรงงานเข้าสู่กรุงเทพมหานครได้ร้อยละสิบถึงสิบห้า
• ยกระดับตำแหน่งของไทยในห่วงโซ่มูลค่าโลก จากฐานการผลิตขั้นปลายไปสู่ฐานการแปรรูปขั้นกลางและการพัฒนาเทคโนโลยี
• เพิ่มรายได้ต่อหัวได้อย่างมีนัยสำคัญ (หากไทยสามารถขยับตำแหน่งในห่วงโซ่มูลค่าเพียงหนึ่งลำดับ)
• เพิ่มสัดส่วนมูลค่าเพิ่มที่เกิดในประเทศ (หากไทยสามารถใช้ Strategic Corridor เป็นเครื่องมือดึงดูดกิจกรรม R&D การออกแบบผลิตภัณฑ์ และการจัดการซัพพลายเชนระดับภูมิภาค)
• เสริมความมั่นคงทางเศรษฐกิจในบริบทการแข่งขันโลกที่รุนแรงขึ้น
• การพัฒนาเขตเศรษฐกิจที่ยั่งยืน
• สร้างมูลค่าบริการระบบนิเวศมากกว่า 36 พันล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี (ในภาคเหนือ)
• พัฒนาอุตสาหกรรมชีวภาพ อาหารอนาคต และเศรษฐกิจคาร์บอนต่ำโดยไม่ทำลายทรัพยากรธรรมชาติ (ในภาคเหนือ)
• ยกระดับเป็นศูนย์กลาง Biotech และ Food Innovation ที่เชื่อมโยงงานวิจัยกับภาคธุรกิจได้โดยตรง (ในภาคเหนือ)
• เพิ่มมูลค่าเพิ่มต่อหน่วยผลผลิต (ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ)
• ลดความผันผวนของรายได้เกษตรกร (ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ)
• สร้างงานคุณภาพในท้องถิ่น (ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ)
• ช่วยชะลอการย้ายถิ่นของแรงงานในระยะยาว (ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ)
• สร้างมูลค่าเพิ่มสูงและเชื่อมโยงกับเศรษฐกิจโลกอย่างมีเสถียรภาพ (ในภาคใต้และภาคตะวันตก)
• เปลี่ยนบทบาทของ FDI จากการเป็นเพียงแหล่งเงินทุนและการจ้างงานระยะสั้น ไปสู่การเป็นเครื่องมือสร้างคุณค่าเชิงโครงสร้างให้กับประเทศในระยะยาว
• แรงงานไทยกว่า 315,000 คนได้รับการจ้างงานโดยตรงในอุตสาหกรรมมูลค่าสูง
• เพิ่มรายได้เฉลี่ยแรงงาน
• ลดความเหลื่อมล้ำด้านทักษะในระยะยาว
• ตั้งเป้าถ่ายทอดตำแหน่งงานทักษะสูงให้แรงงานไทยไม่น้อยกว่าร้อยละห้าสิบ
• ลดการรั่วไหลของรายได้จากการลงทุนต่างชาติ
• เพิ่มการเชื่อมโยงของผู้ประกอบการไทยเข้าสู่ห่วงโซ่มูลค่าโลก
• มูลค่าการจัดซื้อจากผู้ประกอบการในประเทศไม่ต่ำกว่า 1 ล้านล้านบาทต่อปี (หากมูลค่าการผลิตรวมของกิจการใน Strategic Corridor อยู่ที่ประมาณ 2 ล้านล้านบาทต่อปี)
• เงินหมุนเวียนเข้าสู่ SME ประมาณ 500,000 ล้านบาทต่อปี (หากกระจายสู่ SME ไทยเพียงครึ่งหนึ่ง)
• ยกระดับฐานธุรกิจท้องถิ่น
• สร้างผู้ประกอบการไทยที่สามารถพัฒนาไปสู่ตลาดส่งออกและการเป็น supplier ระดับภูมิภาคได้ในระยะยาว
• ยกระดับมาตรฐานการผลิต การบริหารจัดการ และการรับรองคุณภาพให้สอดคล้องกับความต้องการของอุตสาหกรรมเป้าหมาย
• ยกระดับเศรษฐกิจจากฐานการผลิตไปสู่ฐานนวัตกรรม
• การถ่ายทอดเทคโนโลยี
• การยกระดับทักษะแรงงาน
• การสร้างความสามารถในการดูดซับนวัตกรรมของประเทศเจ้าบ้าน
• การจ้างงานและการผลิตจะไม่มีลักษณะเป็นกิจกรรมขั้นปลายที่สามารถย้ายฐานได้ง่ายเมื่อเงื่อนไขต้นทุนเปลี่ยนไป
• งบวิจัยในประเทศไม่น้อยกว่า 30,000–45,000 ล้านบาทต่อปี (มีนัยสำคัญต่อระบบนวัตกรรมไทย)
• อัตราการจดสิทธิบัตรและการสร้างสตาร์ตอัปเทคโนโลยีสูงขึ้น
• เกิดโครงการวิจัยร่วมทั่วประเทศประมาณ 900 โครงการต่อปี (หาก Strategic Corridor สามารถสร้างโครงการวิจัยร่วมเฉลี่ยเขตละ 50 โครงการต่อปี)
• ยกระดับระบบนวัตกรรมและการผลิตบุคลากรวิจัยในระยะยาว
• แรงงานไทยสามารถขยับจากงานการผลิตขั้นปลายไปสู่งานด้านวิศวกรรม การออกแบบ และการพัฒนาผลิตภัณฑ์
• อัตราการเติบโตของผลิตภาพแรงงานในระยะยาวสูงขึ้น
• เปลี่ยนโครงสร้างเศรษฐกิจไทยจากฐานการผลิตไปสู่ฐานนวัตกรรมอย่างเป็นระบบ
• ป้องกันการพัฒนาแบบจากบนลงล่าง
• ลดความขัดแย้งทางสังคม
• การตัดสินใจด้านการลงทุน การใช้ที่ดิน และการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานสะท้อนผลประโยชน์ของพื้นที่อย่างแท้จริง
• แก้ปัญหาช่องว่างระหว่างนโยบายส่วนกลางกับบริบทท้องถิ่น
• ลดความขัดแย้งด้านการใช้ที่ดินและการต่อต้านโครงการลงทุนได้มากกว่าพื้นที่ที่ตัดสินใจจากส่วนกลางเพียงฝ่ายเดียวอย่างมีนัยสำคัญ
• ลดต้นทุนความขัดแย้งและความล่าช้าในการดำเนินโครงการได้ร้อยละยี่สิบถึงสามสิบ
• เพิ่มความชอบธรรมเชิงประชาธิปไตย
• เพิ่มประสิทธิภาพเชิงเศรษฐกิจของนโยบายโดยตรง
• รายได้รวมของจังหวัดเพิ่มขึ้นหลายหมื่นล้านบาท (หากเขตอุตสาหกรรมหนึ่งสามารถเพิ่มรายได้เฉลี่ยจังหวัดได้เพียงร้อยละห้าต่อปี)
• ข้อมูลเหล่านี้ต้องถูกรายงานต่อสาธารณะอย่างสม่ำเสมอ
• ช่วยเพิ่มความเชื่อมั่นของประชาชนต่อโครงการพัฒนา
• ลดความเสี่ยงของการต่อต้านเชิงสังคมในระยะยาว
• Strategic Corridor สามารถดำรงอยู่ได้ในระยะยาว
• การพัฒนาเศรษฐกิจเกิดความต่อเนื่อง มีความโปร่งใส และได้รับการยอมรับจากสังคมในวงกว้าง
• งบลงทุนภาครัฐ 600,000 ล้านบาท จะสามารถกระตุ้นกิจกรรมทางเศรษฐกิจรวมได้ไม่น้อยกว่า 1.5 ล้านล้านบาท
• สอดคล้องกับเป้าหมายการดึงดูดการลงทุนเอกชนและ FDI ในระดับเดียวกัน
• การเพิ่มกิจกรรมเศรษฐกิจในระดับ 1.5 ล้านล้านบาท จะส่งผลต่อการขยายฐานภาษีทั้งภาษีเงินได้นิติบุคคล ภาษีมูลค่าเพิ่ม และภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา
• รายได้ภาษีเพิ่มเติมประมาณ 225,000 ล้านบาท
• เพิ่มขึ้นต่อเนื่องเมื่อกิจกรรมเศรษฐกิจในพื้นที่เข้าสู่ระยะเสถียร
• ช่วยปรับฐานะการคลังระยะยาวได้
• ลดความเสี่ยงด้านภาระการคลัง
• ลดความเสี่ยงการใช้จ่ายที่ไม่ก่อให้เกิดผลตอบแทนทางเศรษฐกิจและสังคมในระยะยาว
• พ้นจากกรอบการวัดผลเชิงปริมาณระยะสั้น
• การประเมินผลลัพธ์เชิงโครงสร้างที่สะท้อนการเปลี่ยนแปลงฐานเศรษฐกิจ สังคม และพื้นที่อย่างแท้จริง
• มูลค่าการลงทุนรวมใน Strategic Corridor แยกตามประเภทการลงทุน ได้แก่ การลงทุนภาครัฐ การลงทุนเอกชนในประเทศ และ FDI
• สัดส่วนการลงทุนในกิจกรรมมูลค่าสูง (เช่น R&D การออกแบบผลิตภัณฑ์ และบริการขั้นสูง)
• มีเสถียรภาพการลงทุนระยะยาวมากกว่าประเทศที่พึ่งพาการผลิตขั้นปลาย
• การลงทุนรวมไม่น้อยกว่า 1.5 ล้านล้านบาท
• การลงทุนในกิจกรรมที่สร้างคุณค่าเชิงโครงสร้างไม่น้อยกว่า 600,000 ล้านบาท
• เป็นฐานสำคัญของการยกระดับเศรษฐกิจในระยะยาว
• แรงงานในพื้นที่กว่า 360,000 คนได้รับงานในภูมิลำเนา
• ยกระดับรายได้เฉลี่ยจังหวัดได้อย่างมีนัยสำคัญ
• รายได้เฉลี่ยจังหวัดเพิ่มขึ้นเพียงร้อยละห้าต่อปี
• สะท้อนการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างที่ชัดเจนกว่าการเติบโตของ GDP เพียงอย่างเดียว
• จำนวนและคุณภาพของกิจกรรมการถ่ายทอดเทคโนโลยี (เช่น จำนวนศูนย์ R&D ที่ตั้งในพื้นที่ จำนวนโครงการวิจัยร่วมกับมหาวิทยาลัย และจำนวนผู้ประกอบการไทยที่เข้าสู่ห่วงโซ่มูลค่าโลก)
• อัตราการจดสิทธิบัตรและการสร้างธุรกิจเทคโนโลยีใหม่สูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญ
• สร้างโครงการวิจัยร่วมประมาณ 900 โครงการต่อปี
• มี SME ไทยอย่างน้อย 5,000 รายเข้าสู่ห่วงโซ่อุปทานของกิจการมูลค่าสูง
• สะท้อนความสำเร็จในการยกระดับฐานผู้ประกอบการ
• การเปลี่ยนแปลงรูปแบบการย้ายถิ่นของแรงงาน โดยเฉพาะการลดการย้ายถิ่นสุทธิเข้าสู่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล
• ลดอัตราการย้ายถิ่นเข้าสู่กรุงเทพมหานครได้ร้อยละสิบถึงสิบห้า
• แรงงานหลายแสนคนสามารถทำงานและสร้างรายได้ในพื้นที่ภูมิลำเนา
• ส่งผลต่อความสมดุลของการพัฒนาเมืองและชนบทในระยะยาว
• เพิ่มประสิทธิภาพการกำกับนโยบาย
• ลดความเสี่ยงของโครงการพัฒนาเชิงพื้นที่ในระยะยาว
• ใช้การลงทุนเป็นเครื่องมือเสริมสร้างอธิปไตยทางเศรษฐกิจในระยะยาว
• ประเทศที่สามารถกำหนดกรอบการลงทุนเชิงคุณค่าได้จะมีเสถียรภาพทางเศรษฐกิจและอำนาจต่อรองที่สูงกว่าในห่วงโซ่มูลค่าโลก
• การลงทุนทุกโครงการในพื้นที่ต้องสร้างผลลัพธ์ที่ตรวจสอบได้ทั้งในมิติการจ้างงานคุณภาพ การถ่ายทอดเทคโนโลยี และการยกระดับผู้ประกอบการไทย
• เกิดการลงทุนรวมในระดับ 1.5–1.8 ล้านล้านบาท
• สะท้อนผลกระทบทางเศรษฐกิจรวมในระดับหลายล้านล้านบาทต่อระบบเศรษฐกิจไทย
• สร้างฐานเศรษฐกิจใหม่ที่มีความสามารถแข่งขันบนฐานความรู้และนวัตกรรม
• ผูกการลงทุนเข้ากับการพัฒนาทุนมนุษย์ ระบบวิจัย และห่วงโซ่อุปทานในประเทศอย่างเป็นรูปธรรม
• อัตราการเติบโตของผลิตภาพแรงงานและรายได้ต่อหัวสูงขึ้น

• ผู้ประกอบการไทย
• SME ไทย
• ผู้ประกอบการท้องถิ่น

• ในระยะห้าปี (สำหรับ Action: รัฐลงทุนโครงสร้างพื้นฐานเฉลี่ยเขตละประมาณ 30,000–40,000 ล้านบาท สำหรับ 18 เขต)
• ในระยะห้าปี (สำหรับ Action: รัฐจะลงทุนรวมประมาณ 600,000 ล้านบาท ในช่วงห้าปีแรก)
• ในระยะห้าปี (สำหรับ Outcome: ลดอัตราการย้ายถิ่นสุทธิของแรงงานเข้าสู่กรุงเทพมหานครได้ร้อยละสิบถึงสิบห้า)
• ในระยะห้าปี (สำหรับ Outcome: รายได้รวมของจังหวัดเพิ่มขึ้นหลายหมื่นล้านบาท หากเขตอุตสาหกรรมหนึ่งสามารถเพิ่มรายได้เฉลี่ยจังหวัดได้เพียงร้อยละห้าต่อปี)
• ในระยะห้าปี (สำหรับ Outcome: กระตุ้นกิจกรรมทางเศรษฐกิจรวมได้ไม่น้อยกว่า 1.5 ล้านล้านบาท)
• ในระยะห้าปี (สำหรับ Outcome: รายได้ภาษีเพิ่มเติมประมาณ 225,000 ล้านบาท)
• ในระยะห้าปี (สำหรับ Outcome: ดึงดูดการลงทุนรวมไม่น้อยกว่า 1.5 ล้านล้านบาท)
• ในระยะห้าปี (สำหรับ Outcome: การลงทุนในกิจกรรมที่สร้างคุณค่าเชิงโครงสร้างไม่น้อยกว่า 600,000 ล้านบาท)
• ในระยะห้าปี (สำหรับ Outcome: รายได้เฉลี่ยจังหวัดเพิ่มขึ้นเพียงร้อยละห้าต่อปี)
• ในระยะห้าปี (สำหรับ Outcome: ลดอัตราการย้ายถิ่นเข้าสู่กรุงเทพมหานครได้ร้อยละสิบถึงสิบห้า)
• ในระยะห้าปี (สำหรับ Outcome: เกิดการลงทุนรวมในระดับ 1.5–1.8 ล้านล้านบาท)
• ในระยะยาว (สำหรับ Outcome: เพิ่มรายได้ต่อหัวได้อย่างมีนัยสำคัญ)
• ในระยะยาว (สำหรับ Outcome: ชะลอการย้ายถิ่นของแรงงาน)
• ในระยะยาว (สำหรับ Outcome: สร้างผู้ประกอบการไทยที่สามารถพัฒนาไปสู่ตลาดส่งออกและการเป็น supplier ระดับภูมิภาคได้)
• ในระยะยาว (สำหรับ Outcome: ยกระดับระบบนวัตกรรมและการผลิตบุคลากรวิจัย)
• ในระยะยาว (สำหรับ Outcome: อัตราการเติบโตของผลิตภาพแรงงานสูงขึ้น)
• ในระยะยาว (สำหรับ Outcome: ลดความเสี่ยงของการต่อต้านเชิงสังคม)
• ในระยะยาว (สำหรับ Outcome: Strategic Corridor สามารถดำรงอยู่ได้)
• ในระยะยาว (สำหรับ Outcome: การพัฒนาเศรษฐกิจเกิดความต่อเนื่อง มีความโปร่งใส และได้รับการยอมรับจากสังคมในวงกว้าง)
• ในระยะยาว (สำหรับ Outcome: ช่วยปรับฐานะการคลัง)
• ในระยะยาว (สำหรับ Outcome: ลดความเสี่ยงการใช้จ่ายที่ไม่ก่อให้เกิดผลตอบแทน)
• ในระยะยาว (สำหรับ Outcome: มีเสถียรภาพการลงทุน)
• ในระยะยาว (สำหรับ Outcome: เป็นฐานสำคัญของการยกระดับเศรษฐกิจ)
• ในระยะยาว (สำหรับ Outcome: ส่งผลต่อความสมดุลของการพัฒนาเมืองและชนบท)
• ในระยะยาว (สำหรับ Outcome: เพิ่มประสิทธิภาพการกำกับนโยบายและลดความเสี่ยง)
• ในระยะยาว (สำหรับ Outcome: เสริมสร้างอธิปไตยทางเศรษฐกิจ)
• ในระยะยาว (สำหรับ Outcome: อัตราการเติบโตของผลิตภาพแรงงานและรายได้ต่อหัวสูงขึ้น)
• ภายในระยะเวลาที่กำหนด (สำหรับ Action: มีแผนพัฒนาคนไทยอย่างเป็นรูปธรรม)
• เมื่อกิจกรรมเศรษฐกิจในพื้นที่เข้าสู่ระยะเสถียร (สำหรับ Outcome: รายได้ภาษีจะเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง)

• ใช้งบรวมราว 540,000–720,000 ล้านบาท
• รัฐจะลงทุนรวมประมาณ 600,000 ล้านบาท
• งบโครงสร้างพื้นฐานกายภาพและดิจิทัลประมาณ 420,000 ล้านบาท
• งบพัฒนาแรงงานและระบบนวัตกรรมประมาณ 120,000 ล้านบาท
• งบกองทุนร่วมลงทุนและการสนับสนุนผู้ประกอบการในพื้นที่ประมาณ 60,000 ล้านบาท
• งบวิจัยในประเทศไม่น้อยกว่า 30,000–45,000 ล้านบาทต่อปี

• รัฐ
• งบประมาณบางส่วน โดยเฉพาะกองทุนร่วมลงทุนและการสนับสนุนเอกชน

• การเปิดรับการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศของไทยถูกประเมินความสำเร็จผ่านตัวชี้วัดเชิงปริมาณเป็นหลัก ไม่ว่าจะเป็นมูลค่าเงินลงทุน อัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจ หรือจำนวนการจ้างงานที่เพิ่มขึ้นในระยะสั้น
• ตัวชี้วัดเหล่านี้สะท้อนเพียงการขยายตัวในเชิงบัญชีรายได้ประชาชาติ ไม่ได้สะท้อนคุณภาพของการเติบโตหรือการสะสมศักยภาพภายในประเทศอย่างแท้จริง
• สัดส่วนมูลค่าเพิ่มภายในประเทศของภาคการผลิตไทยอยู่ในช่วงประมาณ 30–35 เปอร์เซ็นต์ ต่ำกว่าประเทศอุตสาหกรรมใหม่ในเอเชียตะวันออก เช่น เกาหลีใต้และไต้หวันที่มีสัดส่วนสูงกว่า 45–50 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งสะท้อนว่ากิจกรรมการผลิตจำนวนมากในไทยยังคงอยู่ในขั้นการประกอบหรือขั้นปลายของห่วงโซ่มูลค่า
• การพึ่งพาเทคโนโลยีจากต่างชาติยังอยู่ในระดับสูง เห็นได้จากสัดส่วนการนำเข้าเครื่องจักร เทคโนโลยี และสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขณะที่การจดสิทธิบัตรและงานวิจัยเชิงพาณิชย์ที่พัฒนาโดยสถาบันไทยยังมีสัดส่วนต่ำเมื่อเทียบกับประเทศคู่แข่ง
• การเปิดประเทศแบบเดิมสร้างการจ้างงาน แต่ไม่ได้สร้างอำนาจการควบคุมองค์ความรู้หรือมาตรฐานการผลิตให้แก่ประเทศ
• ประเทศที่ไม่สามารถพัฒนาขีดความสามารถดังกล่าวได้ จะถูกจำกัดบทบาทให้อยู่ในห่วงโซ่มูลค่าโลกเพียงขั้นการประกอบหรือรับจ้างผลิต ซึ่งแม้จะสร้างการจ้างงานในระยะสั้น แต่ไม่สามารถสะสมอำนาจทางเศรษฐกิจหรือเทคโนโลยีในระยะยาวได้
• ประเทศที่ติดอยู่ในกับดักการรับจ้างผลิตมักมีสัดส่วน Domestic Value Added ต่ำกว่า 35 เปอร์เซ็นต์ และมีการเติบโตของค่าจ้างที่แท้จริงต่ำกว่าการเติบโตของ GDP
• การลงทุนบางประเภทมีผลคูณต่อผลิตภาพและการเติบโตทางเศรษฐกิจสูงกว่าการลงทุนทั่วไป
• กิจกรรมเหล่านี้ก่อให้เกิด spillover ทางเทคโนโลยีและทักษะที่เอกชนไม่สามารถเก็บเกี่ยวผลตอบแทนได้ทั้งหมดด้วยตนเอง หากปล่อยให้การตัดสินใจลงทุนขึ้นกับแรงจูงใจทางการเงินระยะสั้นเพียงอย่างเดียว จะนำไปสู่การลงทุนต่ำกว่าระดับที่เหมาะสมในเชิงสังคม
• ไม่ให้การสร้างศักยภาพขึ้นกับงบประมาณแผ่นดินเพียงอย่างเดียว
• โครงการลงทุนที่มีมูลค่าเกิน 1,000 ล้านบาท ถูกจัดให้เป็นโครงการที่มีนัยสำคัญเชิงระบบต่อโครงสร้างเศรษฐกิจไทย
• ความล่าช้าและความไม่แน่นอนเชิงสถาบันเป็นต้นทุนแฝงสำคัญที่ทำให้เอกชนหลีกเลี่ยงการลงทุนด้าน R&D และความร่วมมือกับสถาบันท้องถิ่น
• ปัญหาการทำงานแบบต่างคนต่างทำ
• FDI ในอดีตสร้างงานแต่ไม่สร้างอนาคต
• เมื่อโลกเข้าสู่ยุคเศรษฐกิจฐานความรู้ (Knowledge-Based Economy) และการผลิตแบบอิงเทคโนโลยี (Tech-Driven Economy) ประเทศที่มีแค่แรงงานและทรัพยากรจะไม่สามารถยืนหยัดได้ หากไม่มีกลไกสร้างความสามารถของตนเองอย่างเป็นระบบ

• นโยบายทุนเข้า ไทยต้องได้ จึงเสนอการเปลี่ยนกรอบคิดจากการเปิดประเทศเพื่อดึงทุน ไปสู่การเปิดประเทศเพื่อสร้างศักยภาพ
• การให้สิทธิประโยชน์แก่ทุนต่างชาติจะต้องแลกกับผลลัพธ์เชิงโครงสร้างที่ตรวจสอบและวัดผลได้
• เปลี่ยนบทบาทของรัฐจากผู้ให้สิทธิประโยชน์แบบเหมาจ่าย ไปสู่ผู้กำหนดเงื่อนไขเชิงผลลัพธ์ โดยกำหนดให้การลงทุนจากต่างชาติในอุตสาหกรรมเป้าหมายทุกโครงการต้องอยู่ภายใต้ TOR การลงทุนที่ระบุภาระผูกพันด้านการสร้างมูลค่าเพิ่มให้ประเทศอย่างชัดเจน
• กลไกนี้ถูกบังคับใช้ผ่านหน่วยงานกำกับหลัก ได้แก่ BOI และเขตเศรษฐกิจพิเศษ เพื่อให้การให้สิทธิประโยชน์ทางภาษีและไม่ใช่ภาษีเชื่อมโยงโดยตรงกับผลลัพธ์เชิงโครงสร้าง
• กำหนดให้โครงการลงทุนต้องมีแผนพัฒนาทักษะแรงงานที่สอดคล้องกับเทคโนโลยีของกิจการ ไม่ว่าจะเป็นการฝึกอบรมภายใน การร่วมออกแบบหลักสูตรกับสถาบันการศึกษา หรือการส่งบุคลากรไทยไปฝึกงานในต่างประเทศ
• เปลี่ยนจากแนวคิดการถ่ายทอดแบบทางเดียว ไปสู่การพัฒนาเทคโนโลยีร่วมกันในประเทศ ผ่านศูนย์วิจัยร่วม ห้องปฏิบัติการร่วม หรือโครงการ Co-Development
• กำหนดเป้าหมายการเพิ่มสัดส่วนการจัดซื้อจากผู้ผลิตไทยและ SME ไทยอย่างเป็นขั้นเป็นตอน
• กำหนดให้โครงการลงทุนต้องยกระดับมาตรฐานการผลิตให้สอดคล้องกับแนวโน้มกติกาการค้าระหว่างประเทศ เช่น CBAM ของสหภาพยุโรป
• การให้สิทธิประโยชน์ของรัฐถูกออกแบบเป็นระบบขั้นบันได โดยผูกระดับการยกเว้นภาษี การอำนวยความสะดวก และการเข้าถึงโครงสร้างพื้นฐานพิเศษ เข้ากับระดับผลลัพธ์เชิงโครงสร้างที่โครงการลงทุนสร้างได้จริง
• หากโครงการสามารถเพิ่มสัดส่วน Local Content ได้สูงกว่าเป้าขั้นต่ำ ส่งเสริมการจ้างงานทักษะสูง และลงทุนด้าน R&D ในประเทศในสัดส่วนที่มากขึ้น ก็จะได้รับสิทธิประโยชน์เพิ่มตามสัดส่วนดังกล่าว
• กำหนดว่า การให้สิทธิประโยชน์ภาษีเพิ่มขึ้นร้อยละ 1 จะแลกกับการเพิ่ม Local Value Added ร้อยละ 2
• โครงการลงทุนในอุตสาหกรรมยุทธศาสตร์ เช่น ยานยนต์ไฟฟ้า เซมิคอนดักเตอร์ ไบโอเทคโนโลยี การผลิตอัจฉริยะ และบริการดิจิทัลขั้นสูง จะถูกกำหนดให้ต้องจัดทำ Roadmap การสร้างมูลค่าเพิ่มในประเทศอย่างชัดเจน ครอบคลุมการเพิ่มสัดส่วนการผลิตในประเทศ การตั้งศูนย์วิจัยหรือพัฒนาร่วมกับสถาบันไทย และแผนพัฒนาทักษะแรงงานไทยในระยะ 3–5 ปี
• การเปิดประเทศรับการลงทุนจากต่างชาติของไทยจึงไม่อาจดำเนินไปในลักษณะการเปิดเสรีเชิงปริมาณเพียงอย่างเดียว แต่ต้องดำเนินควบคู่กับการสร้างศักยภาพภายในประเทศอย่างเป็นระบบ
• เสริมความเข้มแข็งให้แก่สถาบันท้องถิ่น ไม่ว่าจะเป็นมหาวิทยาลัย วิทยาลัยอาชีวศึกษา สถาบันวิจัย หรือผู้ประกอบการไทย
• จัดตั้งกองทุนพัฒนาศักยภาพไทย ทำหน้าที่เป็นกลไกการเงินเชิงสถาบันในการเปลี่ยน FDI ให้กลายเป็นทุนมนุษย์และทุนเทคโนโลยีของประเทศ
• ออกแบบให้กองทุนทำงานควบคู่กับระบบตัวคูณเชิงนโยบาย (Policy Multipliers) เพื่อเพิ่มน้ำหนักและแรงจูงใจให้กิจกรรมที่สร้าง learning effect ระยะยาวแก่เศรษฐกิจไทย เช่น การวิจัยและพัฒนา การถ่ายทอดเทคโนโลยี การพัฒนาทักษะแรงงานขั้นสูง และการยกระดับผู้ผลิตในประเทศ ให้ได้รับการนับมูลค่าผลตอบแทนเชิงนโยบายสูงกว่าการลงทุนหรือกิจกรรมทั่วไป
• รัฐควรกำหนดอัตรา multiplier ที่แตกต่างกันตามระดับผลกระทบเชิงโครงสร้างของกิจกรรม
• กิจกรรมที่สร้างองค์ความรู้และทักษะใหม่ให้ระบบเศรษฐกิจจะได้รับตัวคูณสูงกว่า เช่น การจัดตั้งศูนย์วิจัยและพัฒนาร่วมกับสถาบันไทยอาจได้รับ multiplier ระดับ 2 เท่า ขณะที่การฝึกอบรมแรงงานทักษะสูงหรือการพัฒนา supplier ไทยในห่วงโซ่อุปทานอาจได้รับ multiplier ประมาณ 1.5 เท่า
• เงินจากกองทุนถูกใช้เพื่อสนับสนุนการจับคู่ลงทุนระหว่างทุนต่างชาติและสถาบันท้องถิ่น
• การใช้ทรัพยากรสาธารณะควรมุ่งเพิ่ม learning effect และ spillover ต่อระบบเศรษฐกิจในระยะยาว มากกว่าการขยายกิจกรรมทางเศรษฐกิจในเชิงปริมาณเพียงอย่างเดียว
• กองทุนจะจำแนกกิจกรรมออกเป็นกลุ่มตามผลกระทบเชิงโครงสร้าง เช่น กิจกรรมด้านการร่วมวิจัยและพัฒนากับมหาวิทยาลัยหรือสถาบันวิจัยไทย การจัดตั้งศูนย์ R&D ร่วม หรือการพัฒนาเทคโนโลยีที่มีการถ่ายทอดองค์ความรู้ให้บุคลากรไทยอย่างเป็นระบบ จะได้รับ multiplier ระดับสูงประมาณ 2 เท่า
• กิจกรรมการพัฒนาผู้ผลิตในประเทศ การยกระดับ SME ไทยเข้าสู่ห่วงโซ่อุปทานโลก และการฝึกอบรมแรงงานทักษะสูงในลักษณะ apprenticeship จะได้รับ multiplier ระดับประมาณ 1.5 เท่า
• นโยบายกำหนดให้โครงการลงทุนขนาดใหญ่ (มูลค่าเกิน 1,000 ล้านบาท) ต้องอยู่ภายใต้การกำกับเชิงโครงสร้าง ไม่ใช่เพียงการกำกับด้านกฎหมายหรือสิ่งแวดล้อมตามปกติ
• ใช้ขนาดของการลงทุนเป็น leverage ทางนโยบาย เพื่อบังคับให้เกิด learning effect การถ่ายทอดเทคโนโลยี และการยกระดับทักษะแรงงานไทยอย่างเป็นรูปธรรม
• ทุกโครงการลงทุนขนาดใหญ่ต้องจัดทำแผนถ่ายทอดเทคโนโลยีและพัฒนาทักษะแรงงานแนบท้ายสัญญาการลงทุน โดยแผนดังกล่าวต้องครอบคลุมอย่างน้อยหนึ่งในสามรูปแบบ ได้แก่ การถ่ายทอดเทคโนโลยีเชิงกระบวนการผลิตหรือซอฟต์แวร์ การส่งบุคลากรไทยไปฝึกอบรมหรือปฏิบัติงานในต่างประเทศ และการจัดหลักสูตรเฉพาะภายในประเทศร่วมกับสถาบันการศึกษาไทย
• โครงการลงทุนขนาดใหญ่ต้องมีความร่วมมือกับสถาบันไทยอย่างน้อยหนึ่งแห่ง ไม่ว่าจะเป็นมหาวิทยาลัย วิทยาลัยอาชีวศึกษา สถาบันวิจัย หรือ SME ไทยในห่วงโซ่อุปทาน
• นโยบายกำหนดเกณฑ์ผลลัพธ์ขั้นต่ำที่ต้องเกิดขึ้นจากโครงการลงทุนขนาดใหญ่ ได้แก่ การจ้างแรงงานไทยไม่น้อยกว่า 70 เปอร์เซ็นต์ของการจ้างงานทั้งหมด การเกิดผลิตภัณฑ์หรือบริการใหม่ในประเทศ และการสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจที่สามารถส่งออกหรือใช้ภายในประเทศได้จริง
• มีระบบติดตามและประเมินผลเป็นระยะ โดยผูกการได้รับสิทธิประโยชน์ในระยะถัดไปกับความสำเร็จในการบรรลุผลลัพธ์เชิงโครงสร้าง
• หากโครงการไม่สามารถดำเนินการตามแผนถ่ายทอดเทคโนโลยีหรือพัฒนาทักษะที่ตกลงไว้ รัฐสามารถปรับลดหรือเพิกถอนสิทธิประโยชน์บางส่วนได้
• รัฐทำหน้าที่เป็น Investment Catalyst หรือผู้เร่งปฏิกิริยาทางเศรษฐกิจ โดยออกแบบกลไกที่ลดต้นทุนเวลา ต้นทุนความไม่แน่นอน และต้นทุนการประสานงานของโครงการที่สร้าง learning effect สูง
• รัฐจะจัดให้มีระบบอนุมัติแบบเร่งด่วนสำหรับโครงการที่มีความร่วมมือกับสถาบันไทยอย่างเป็นรูปธรรม เช่น โครงการที่มีการตั้งศูนย์วิจัยร่วม การร่วมพัฒนาหลักสูตร หรือการลงทุนที่เชื่อมโยงกับการพัฒนาผู้ผลิตในประเทศ
• รัฐใช้ระบบเงินสมทบแบบ Matching Fund เป็นเครื่องมือหลักในการดึงดูดการลงทุนด้านวิจัยและพัฒนาร่วม โดยกำหนดให้เงินสนับสนุนจากรัฐทำหน้าที่เป็นตัวคูณเชิงความเชื่อมั่น ไม่ใช่การทดแทนเงินเอกชน
• รัฐจะจัดตั้งแพลตฟอร์มนวัตกรรมภาครัฐและเอกชนในลักษณะ Public–Private Innovation Platform ทำหน้าที่เป็นพื้นที่กลางสำหรับการจับคู่โครงการ การแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ และการพัฒนานวัตกรรมร่วมกันระหว่างรัฐ มหาวิทยาลัย ภาคธุรกิจไทย และทุนต่างชาติ
• กลไก Fast Track, Matching Fund และ Innovation Platform ทำงานร่วมกันในฐานะระบบนิเวศเชิงสถาบันที่เอื้อต่อการลงทุนในกิจกรรมที่สร้าง learning effect ระยะยาว
• เปลี่ยนกรอบการเล่าเรื่องจากภาพจำเดิมของการดึงทุนต่างชาติ มาเป็นการสื่อสารว่าไทยเป็นฝ่ายกำหนดกติกาและได้ประโยชน์จริงจากการเปิดประเทศ
• ย้ำว่า นโยบายนี้ไม่ใช่การปิดประเทศหรือกีดกันการลงทุน แต่เป็นการเปิดประเทศอย่างมีเงื่อนไขเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของแรงงานไทย ผู้ประกอบการไทย และอนาคตทางเศรษฐกิจของประเทศ
• อธิบายให้เห็นว่า FDI ในอดีตสร้างงานแต่ไม่สร้างอนาคตอย่างไร และนโยบายใหม่นี้จะทำให้ลูกหลานไทยได้เรียน ได้ทำงาน และได้เป็นเจ้าของเทคโนโลยีในประเทศของตนเองอย่างไร
• แปลงคำอธิบายเชิงนโยบายเป็นภาพจำที่เข้าใจง่าย เช่น ทุนเข้าแล้วต้องจ้างคนไทย ต้องสอนคนไทย และต้องสร้างของที่เป็นของไทย
• ใช้ข้อมูลเชิงตัวเลขประกอบการสื่อสาร
• BOI และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องบังคับใช้ TOR การลงทุนแบบมีเงื่อนไข (Mandated Investment Terms) สำหรับอุตสาหกรรมเป้าหมายทุกประเภท
• เน้นมิติการพัฒนาคนไทย
• เน้นมิติการถ่ายทอดเทคโนโลยี
• เน้นมิติการสร้างซัพพลายเชนในประเทศ
• เน้นมิติการยกระดับมาตรฐานสิ่งแวดล้อม
• โครงการ EV ต้องมีข้อกำหนดด้านการผลิตชิ้นส่วนในประเทศ การร่วมวิจัยแบตเตอรี่หรือซอฟต์แวร์กับมหาวิทยาลัยไทย และแผนพัฒนาทักษะแรงงาน
• วางเป้าหมายให้ไทย: สร้าง กำลังคนที่มีทักษะใหม่ (New Skills)
• วางเป้าหมายให้ไทย: เป็นเจ้าของ องค์ความรู้และเทคโนโลยี
• วางเป้าหมายให้ไทย: มี สถาบันท้องถิ่น ที่แข็งแรง
• วางเป้าหมายให้ไทย: เป็นผู้เล่นในห่วงโซ่อุปทานโลก
• สนับสนุนการจับคู่ลงทุนกับสถาบันท้องถิ่น เช่น วิทยาลัยอาชีวะ / มหาวิทยาลัย / Tech Startup ร่วมทุน R&D / ตั้งโรงงานร่วม / ส่งนักศึกษาเข้าฝึกงาน
• กองทุนร่วมลงทุนฝึกทักษะขั้นสูง (Deep Skills Fund) ร่วมกับผู้ประกอบการตั้งหลักสูตรร่วม เช่น AI for Logistics, Smart Manufacturing, Deep Learning in Biotech
• ใช้แนวทาง “Apprenticeship 2.0” เรียนควบคู่กับการทำงานจริง
• พัฒนาเทคโนโลยีร่วมกับทุนต่างชาติ (Co-Technology Partnership) หากบริษัทต่างชาติได้รับสิทธิประโยชน์ แล้ว ต้องเข้าร่วม Co-Dev Program กับสถาบันไทย
• Fast Track อนุมัติ สำหรับกิจการที่มี Partnership กับสถาบันไทย
• Matching Fund 1:1 หากเอกชนลงทุนกับสถาบันอุดมศึกษา
• Public-Private Innovation Platform (PPIP) เช่น รัฐ+มหาวิทยาลัย+SME+ทุนต่างชาติ ทำ Lab ร่วม (คล้าย MIT Media Lab Model)

• การพัฒนากำลังคนไทย
• การถ่ายทอดและร่วมพัฒนาเทคโนโลยี
• การสร้างซัพพลายเชนในประเทศ
• การยกระดับมาตรฐานอุตสาหกรรมในระยะยาว
• ประเทศที่สามารถใช้ FDI เป็นเครื่องมือสร้าง Learning Effect และ Technology Spillover อย่างมีเงื่อนไข จะสามารถยกระดับผลิตภาพแรงงานและความสามารถในการแข่งขันได้เร็วกว่าประเทศที่เปิดรับการลงทุนแบบไร้เงื่อนไข
• การเพิ่มสัดส่วนมูลค่าเพิ่มในประเทศเพียง 10 จุดเปอร์เซ็นต์ในภาคอุตสาหกรรมส่งออกหลัก สามารถเพิ่ม GDP ได้ราว 1.5–2.0 เปอร์เซ็นต์ต่อปี และเพิ่มฐานภาษีนิติบุคคลในระยะกลางอย่างมีนัยสำคัญ
• ยกระดับศักยภาพการแข่งขันของประเทศในระยะยาว
• ประเทศที่กำหนด Training Obligation ควบคู่กับ FDI สามารถเพิ่มผลิตภาพแรงงานได้เฉลี่ยร้อยละ 5–10 ภายในระยะเวลา 3–5 ปี
• เกิดองค์ความรู้และทรัพย์สินทางปัญญาที่จดทะเบียนหรือใช้งานในประเทศไทย
• ประเทศที่มีเงื่อนไขด้าน R&D Localisation สามารถเพิ่มสัดส่วน Domestic Innovation ได้มากกว่าประเทศที่ไม่กำหนดเงื่อนไขถึงสองเท่า
• การเพิ่ม Local Content เพียง 10 เปอร์เซ็นต์ จะทำให้เกิดเม็ดเงินหมุนเวียนในประเทศเพิ่มขึ้นทันที 1,000 ล้านบาทต่อโครงการ และขยายฐานภาษีมูลค่าเพิ่มและภาษีนิติบุคคลในระบบ
• ลดต้นทุนการปรับตัวของผู้ประกอบการไทยในอนาคต และลดความเสี่ยงในการสูญเสียตลาดส่งออก
• ผลตอบแทนสุทธิของรัฐในระยะกลางจะเป็นบวก เนื่องจากมูลค่าเพิ่มที่เกิดขึ้นในประเทศจะขยายฐานภาษีเงินได้ ภาษีนิติบุคคล และการจ้างงานที่มีค่าจ้างสูงขึ้น
• การออกแบบ Incentive แบบ Performance-Based สามารถลดต้นทุนต่อหน่วยของรัฐได้มากกว่าการให้สิทธิประโยชน์แบบเหมาจ่ายถึงร้อยละ 20–30
• การลงทุนเหล่านี้ไม่จบลงที่การเป็นฐานประกอบ แต่ยกระดับไปสู่การเป็นฐานนวัตกรรมและบริการมูลค่าสูงของประเทศ
• เพื่อให้การลงทุนจากต่างชาติทำหน้าที่เป็นกลไกเร่งการเรียนรู้ การถ่ายทอดเทคโนโลยี และการยกระดับทักษะแรงงานไทย มากกว่าการเป็นเพียงแหล่งทุนและคำสั่งผลิต
• หากไทยสามารถเพิ่มสัดส่วนแรงงานทักษะกลางและทักษะสูงในภาคอุตสาหกรรมเป้าหมายได้เพียง 15 เปอร์เซ็นต์ภายใน 5 ปี จะสามารถเพิ่มผลิตภาพแรงงานเฉลี่ยของภาคการผลิตได้ราว 8–12 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งจะส่งผลให้ GDP ภาคอุตสาหกรรมขยายตัวในอัตราที่สูงขึ้นโดยไม่ต้องเพิ่มปริมาณแรงงานหรือทรัพยากรอย่างมีนัยสำคัญ
• สามารถทำหน้าที่เป็นผู้สร้างองค์ความรู้ ผู้พัฒนานวัตกรรม และผู้ร่วมกำหนดมาตรฐานในบางส่วนของห่วงโซ่มูลค่าโลกได้จริง
• ประเทศที่สามารถยกระดับบทบาทของสถาบันท้องถิ่นจากผู้รับถ่ายทอด ไปสู่ผู้ร่วมพัฒนา จะสามารถรักษาผลประโยชน์จาก FDI ไว้ในประเทศได้มากกว่าในระยะยาว
• การร่วมพัฒนาเทคโนโลยีเพียง 1 โครงการสามารถก่อให้เกิดการจดสิทธิบัตรหรือองค์ความรู้ที่นำไปใช้เชิงพาณิชย์ได้อย่างน้อย 1 รายการ และมีมูลค่าเศรษฐกิจทางอ้อมเฉลี่ย 50–100 ล้านบาทต่อโครงการ
• การผลักดันให้เกิดโครงการลักษณะนี้อย่างน้อย 100 โครงการ จะสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจสะสมในระบบได้หลายหมื่นล้านบาทในระยะกลาง
• ไม่เพิ่มภาระงบประมาณแผ่นดิน
• เพิ่มแรงจูงใจให้เอกชนเลือกลงทุนในกิจกรรมที่รัฐต้องการส่งเสริม มากกว่าการลงทุนที่ให้ผลตอบแทนเฉพาะบริษัทในระยะสั้น
• การเพิ่มการลงทุนด้าน R&D ต่อ GDP เพียง 1 จุดเปอร์เซ็นต์ สามารถเพิ่มอัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจระยะยาวได้ประมาณ 0.5–1 จุดเปอร์เซ็นต์ต่อปี
• หากนโยบาย Policy Multipliers สามารถจูงใจให้เกิดการลงทุนด้าน R&D และการพัฒนาทักษะแรงงานเพิ่มขึ้นจากเดิมปีละประมาณ 20,000 ล้านบาท และกิจกรรมเหล่านี้มีตัวคูณทางเศรษฐกิจเฉลี่ยราว 1.5 จะสร้างมูลค่า GDP เพิ่มขึ้นประมาณ 30,000 ล้านบาทต่อปี และขยายฐานรายได้ภาษีของรัฐในระยะกลางอย่างมีนัยสำคัญ
• กลไกนี้ช่วยลดความเสี่ยงของการลงทุนในกิจกรรมที่ให้ผลตอบแทนเชิงสังคมสูงแต่ไม่จูงใจทางการเงินในระยะสั้น และทำให้การใช้การค้า การลงทุน และ offset policy เชื่อมโยงกับการยกระดับศักยภาพการแข่งขันของเศรษฐกิจไทยอย่างเป็นระบบและยั่งยืน
• การจัดสรรงบประมาณโดยให้น้ำหนักกิจกรรมที่มี spillover สูง จะให้ผลตอบแทนทางเศรษฐกิจและสังคมสูงกว่าการอุดหนุนแบบไม่เลือกประเภทกิจกรรม
• กลไกนี้ช่วยปรับโครงสร้างแรงจูงใจให้เอกชนเลือกลงทุนในกิจกรรมที่สร้าง learning effect ระยะยาว มากกว่าการลงทุนที่ให้ผลตอบแทนเฉพาะบริษัทในระยะสั้น
• การใช้งบประมาณกองทุน 12,000 ล้านบาท จะสามารถยกระดับแรงงานได้ประมาณ 60,000 คนต่อปี
• แรงงานที่ผ่านการ upskill และ reskill ในระดับเทคโนโลยีขั้นสูงจะมีผลิตภาพแรงงานสูงกว่าแรงงานทั่วไปประมาณ 20–40 เปอร์เซ็นต์ และมีรายได้เฉลี่ยสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ
• ผลตอบแทนเชิงนโยบายที่เกิดขึ้นจะเทียบเท่าการลงทุนเชิงโครงสร้างมูลค่า 18,000 ล้านบาทต่อปี ซึ่งสะท้อนผลตอบแทนที่สูงกว่าระบบฝึกอบรมแบบเดิมทั้งในมิติผลิตภาพแรงงาน ฐานภาษี และศักยภาพการแข่งขันระยะยาวของเศรษฐกิจไทย
• กลไกนี้ช่วยลดความเสี่ยงของการอุดหนุนกิจกรรมที่ให้ผลตอบแทนเฉพาะบริษัทในระยะสั้น และเพิ่มสัดส่วนการลงทุนในกิจกรรมที่สร้างความสามารถในการแข่งขันของประเทศในระยะยาว โดยไม่ต้องแทรกแซงการตัดสินใจของเอกชนในระดับจุลภาค
• การกำหนด obligation เชิงทักษะและเทคโนโลยีกับโครงการลงทุนขนาดใหญ่ มีผลต่อการเพิ่ม productivity spillover สูงกว่าการใช้มาตรการสมัครใจอย่างมีนัยสำคัญ
• โครงการ FDI ที่มี structured training program สามารถเพิ่มผลิตภาพแรงงานของแรงงานท้องถิ่นได้ร้อยละ 10–20 ภายในระยะเวลา 3–5 ปี
• ความร่วมมือดังกล่าวต้องมีลักษณะเป็นโครงการร่วมที่ก่อให้เกิดองค์ความรู้หรือทักษะที่ตกค้างในประเทศ
• ประเทศที่บังคับ local institution linkage กับ FDI สามารถเพิ่ม domestic innovation rate ได้สูงกว่าประเทศที่ไม่กำหนดเงื่อนไขดังกล่าวอย่างชัดเจน
• โครงการลงทุนขนาด 1,000 ล้านบาทสามารถเพิ่มมูลค่าเพิ่มในประเทศได้เพียงร้อยละ 15 จะก่อให้เกิดมูลค่าเศรษฐกิจภายในประเทศประมาณ 150 ล้านบาทต่อปี และขยายฐานภาษีในระบบอย่างต่อเนื่องในระยะกลาง
• กลไกนี้ช่วยเพิ่มความน่าเชื่อถือของนโยบาย และทำให้การเปิดประเทศเชิงอำนาจต่อรองเกิดผลลัพธ์จริง ไม่ใช่เพียงข้อกำหนดบนกระดาษ
• ระบบ Fast Track นี้ช่วยลดระยะเวลาอนุมัติจากเดิมที่อาจใช้เวลา 12–18 เดือน ให้เหลือประมาณ 6–9 เดือน ซึ่งจากการประเมินเชิงเศรษฐศาสตร์การลงทุน การลดระยะเวลาการตัดสินใจลงครึ่งหนึ่งสามารถเพิ่มอัตราการเกิดโครงการลงทุนด้านนวัตกรรมได้อย่างมีนัยสำคัญ เนื่องจากลดความเสี่ยงด้านโอกาสและต้นทุนเงินทุนของเอกชน
• หากรัฐสมทบในอัตรา 1 ต่อ 1 สำหรับโครงการวิจัยร่วมมูลค่า 500 ล้านบาท จะสามารถดึงเงินเอกชนเข้าสู่กิจกรรม R&D เพิ่มขึ้นทันทีอีก 500 ล้านบาท
• เมื่อพิจารณาผล spillover ระยะยาว การลงทุนลักษณะนี้ให้ผลตอบแทนเชิงสังคมสูงกว่าการอุดหนุนกิจกรรมทั่วไปหลายเท่า
• แพลตฟอร์มลักษณะนี้ช่วยลดต้นทุนการค้นหาคู่ความร่วมมือ และเพิ่มอัตราความสำเร็จของโครงการร่วม ซึ่งจากประสบการณ์ในต่างประเทศ การมี innovation platform เชิงสถาบันสามารถเพิ่มอัตราการเกิดโครงการวิจัยร่วมและการนำผลงานวิจัยไปใช้เชิงพาณิชย์ได้อย่างมีนัยสำคัญ
• กลไกสนับสนุนจากรัฐในลักษณะนี้ช่วยเปลี่ยนโครงสร้างแรงจูงใจของเอกชน ทำให้การลงทุนด้านความรู้ เทคโนโลยี และทักษะแรงงานกลายเป็นทางเลือกที่คุ้มค่าในเชิงธุรกิจ และส่งผลต่อการยกระดับศักยภาพการแข่งขันของเศรษฐกิจไทยในระยะยาว
• แรงงานมากกว่า 50,000 คนได้รับการยกระดับทักษะขั้นสูง
• บริษัทมากกว่า 1,000 แห่งมีความร่วมมือกับสถาบันไทยผ่านกองทุน
• เกิดโครงการลงทุนร่วมด้านเทคโนโลยีอย่างน้อย 100 โครงการ
• เพิ่มสัดส่วนแรงงานในเขตเศรษฐกิจพิเศษที่จบจากโครงการจับคู่ไม่ต่ำกว่า 25 เปอร์เซ็นต์
• ซึ่งจะส่งผลต่อการเพิ่มผลิตภาพและความสามารถในการแข่งขันระยะยาวของประเทศ
• เพื่อให้ไทยไม่เป็นเพียงฐานประกอบ แต่เป็นฐานนวัตกรรมและบริการหลังการขาย
• KPI ได้แก่ สัดส่วน local content มูลค่าการจัดซื้อจากผู้ผลิตไทย จำนวนวิศวกร/ช่างฝีมือที่ผ่านการอบรม และจำนวนโครงการวิจัยร่วมที่เกิดขึ้นจริง
• จ้างแรงงานไทย ≥ 70%
• เกิดผลิตภัณฑ์ใหม่ในประเทศ
• ส่งออกหรือใช้ภายในประเทศอย่างมีมูลค่า

• ผู้ประกอบการไทย

• ต้นทุนการพัฒนาทักษะขั้นสูงเฉลี่ย 200,000 บาทต่อคน
• งบประมาณกองทุน 12,000 ล้านบาท
• การสมทบในอัตรา 1 ต่อ 1 สำหรับโครงการวิจัยร่วม (เช่น โครงการมูลค่า 500 ล้านบาท ที่รัฐสมทบ 500 ล้านบาท)

• ตลาดหุ้นไทยในฐานะตลาดระดมทุนภายใน มากกว่าตลาดเติบโตระดับโลก
• โครงสร้างตลาดหุ้นไทยถูกออกแบบมาในฐานะ “ตลาดระดมทุนภายในประเทศ” เป็นหลัก ซึ่ง ข้อจำกัดของโมเดลดังกล่าวเริ่มปรากฏชัด
• ตลาดหุ้นที่ทำหน้าที่เพียงระดมทุนภายใน จะมีเพดานการเติบโตโดยธรรมชาติ เพราะฐานรายได้ของบริษัทถูกผูกกับตลาดในประเทศ ขนาดของเศรษฐกิจภายใน และกำลังซื้อของประชาชน
• ศักยภาพการเติบโตเชิงโครงสร้างของบริษัทกลับถูกจำกัดตั้งแต่ต้น
• ตลาดหุ้นไทยยังขาดกลไกเชิงสถาบันที่สนับสนุนให้บริษัทใช้ตลาดทุนเป็นเครื่องมือขยายธุรกิจระดับภูมิภาคหรือระดับโลกอย่างจริงจัง
• บริษัทจดทะเบียนไทยจำนวนมากติดกับดักการเติบโตในประเทศ (Domestic Growth Trap)
• บริษัทจดทะเบียนไทย ขาดเครื่องมือและแรงสนับสนุนจากตลาดทุนในการก้าวออกไปแข่งขันในตลาดต่างประเทศอย่างเป็นระบบ
• การเติบโตของบริษัทจดทะเบียนไทยชะลอลง ขณะที่ความเสี่ยงเชิงธุรกิจกลับเพิ่มขึ้น
• นักลงทุนจะประเมินบริษัทเหล่านี้ด้วยกรอบการเติบโตที่จำกัด ทำให้ valuation ถูกกดต่ำกว่าบริษัทในต่างประเทศที่มีโมเดลธุรกิจใกล้เคียงกัน
• องค์ประกอบของนักลงทุนในตลาดหุ้นไทยที่พึ่งพานักลงทุนรายย่อยในประเทศและเงินทุนต่างชาติระยะสั้นในสัดส่วนสูง เมื่อเทียบกับนักลงทุนสถาบันระยะยาวจากต่างประเทศ
• โครงสร้างนักลงทุนเช่นนี้ทำให้ตลาดมีความอ่อนไหวต่อข่าวระยะสั้น ความผันผวนของอารมณ์ตลาด และกระแสเงินทุนเคลื่อนย้าย
• นักลงทุนต่างชาติที่เข้ามามักมองตลาดหุ้นไทยเป็นเพียงส่วนหนึ่งของพอร์ตการลงทุนในตลาดเกิดใหม่ และพร้อมจะถอนเงินออกอย่างรวดเร็วเมื่อสภาวะโลกเปลี่ยน
• ความผันผวนของดัชนีและราคาหุ้นในตลาดหุ้นไทยที่ไม่สะท้อนปัจจัยพื้นฐานในระยะยาวอย่างแท้จริง และบั่นทอนความเชื่อมั่นของทั้งบริษัทและนักลงทุนที่ต้องการลงทุนเพื่อการเติบโตระยะยาว
• ในสายตาของเงินทุนโลก ตลาดหุ้นไทยยังถูกจัดวางอยู่ในกลุ่มตลาดรอง (Peripheral Market) หรือเป็นส่วนย่อยของกลุ่มตลาดเกิดใหม่ มากกว่าจะเป็นจุดหมายปลายทางเชิงยุทธศาสตร์ของทุนระยะยาว
• บทบาทเชิงโครงสร้างที่ตลาดทุนไทยยังไม่สามารถทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางเชื่อมโยงบริษัทกับโอกาสการเติบโตระดับโลกได้อย่างชัดเจน
• เมื่อเงินทุนโลกมองตลาดหุ้นไทยเป็นเพียงทางผ่าน การกำหนดราคาหลักทรัพย์จะอิงกับความเสี่ยงเชิงประเทศและความผันผวน มากกว่าศักยภาพการเติบโตเชิงโครงสร้างของบริษัท ส่งผลให้ตลาดหุ้นไม่สามารถทำหน้าที่สะท้อนมูลค่าที่แท้จริงของเศรษฐกิจไทยในระยะยาว
• ตลาดทุนที่ไม่สามารถดึงดูดเงินทุนคุณภาพสูง และไม่สามารถสนับสนุนการเติบโตระดับโลกของบริษัทในประเทศ จะจำกัดศักยภาพการสะสมทุน เทคโนโลยี และองค์ความรู้จากภายนอก
• ในระยะยาว ประเทศจะพลาดโอกาสในการใช้ตลาดทุนเป็นเครื่องมือยกระดับอำนาจต่อรองทางเศรษฐกิจ และปล่อยให้ความมั่งคั่งจากการเติบโตของเศรษฐกิจโลกไหลผ่านไปยังตลาดทุนอื่นแทนที่จะถูกเชื่อมโยงกลับมายังประเทศไทย
• ปัญหาเชิงโครงสร้างของบทบาทตลาดทุนในระบบเศรษฐกิจโลก ซึ่งจำเป็นต้องได้รับการแก้ไขในระดับนโยบายและสถาปัตยกรรมตลาด ไม่ใช่เพียงการปรับกติกาเล็กน้อย
• กรอบคิดตลาดทุนแบบชาติเดียว (National Market Mindset) กลายเป็นข้อจำกัดเชิงโครงสร้าง เพราะการเติบโตของบริษัทไม่ได้ถูกกำหนดด้วยพรมแดนรัฐอีกต่อไป
• ตลาดทุนที่ยึดกรอบชาติเดียว จะทำให้บริษัทถูกประเมินมูลค่าภายใต้เพดานการเติบโตที่จำกัด และทำให้ตลาดไม่สามารถแข่งขันดึงดูดเงินทุนคุณภาพสูงจากต่างประเทศได้อย่างแท้จริง
• ตลาดหุ้นไทยทำหน้าที่เสมือน “พื้นที่รองรับแรงกระแทก” ของกระแสเงินโลก เมื่อสภาพคล่องโลกสูง เงินไหลเข้าอย่างรวดเร็ว และเมื่อความเสี่ยงเพิ่ม เงินไหลออกอย่างฉับพลัน
• ประเทศที่ไม่สามารถจัดวางบทบาทของตนเองในระบบทุนโลก จะตกอยู่ในสถานะผู้รับผลกระทบจากความผันผวน มากกว่าผู้กำหนดทิศทาง
• ประเทศที่ต้องปรับตัวตามกระแสทุน

• เปลี่ยนบทบาทของตลาดหุ้นไทย จาก “ตลาดสำหรับบริษัทไทย” ไปสู่ “แพลตฟอร์มทุนสำหรับบริษัทที่มีศักยภาพระดับโลก”
• ยกระดับตลาดหุ้นไทยให้เป็น Growth Gatewayสำหรับบริษัทไทยที่ต้องการ Go Global และสำหรับบริษัทต่างชาติที่ต้องการเข้าถึงตลาดอาเซียนผ่านประเทศไทย
• ยกระดับบทบาทของตลาดหุ้นไทยจาก “สถานที่ซื้อขาย” ไปสู่ “แพลตฟอร์มการเติบโต”
• วางตำแหน่งตลาดหุ้นไทยในสายตานักลงทุนโลกว่าเป็นจุดที่สามารถเข้าถึงโอกาสการเติบโตของอาเซียน ผ่านบริษัทที่มีโครงสร้างการกำกับดูแลและมาตรฐานสากล
• ออกแบบกติกา ระบบ และมาตรฐานที่ทำให้การเชื่อมต่อกับทุนโลกเกิดขึ้นอย่างมีคุณภาพ และไม่บ่อนทำลายเสถียรภาพภายในประเทศ
• กำหนดบทบาทที่ชัดเจนของตลาดหุ้นไทย ว่าจะเป็นตลาดที่รองรับการเติบโตระยะยาว มากกว่าการเก็งกำไรระยะสั้น และเป็นตลาดที่คัดกรองบริษัทที่มีศักยภาพจริงในการแข่งขันระดับโลก
• เปลี่ยนบทบาทของหน่วยงานกำกับดูแล จากการเน้นควบคุมความเสี่ยงเฉพาะหน้า ไปสู่การออกแบบสถาปัตยกรรมตลาดในระยะยาว
• หน่วยงานกำกับดูแลต้องสร้างสมดุลระหว่างการคุ้มครองผู้ลงทุน การดึงดูดทุนคุณภาพ และการส่งเสริมการเติบโตของบริษัท
• ยกระดับตลาดหุ้นไทยจาก Regional Player สู่ Global Connector
• เพิ่ม valuation และ liquidity ของบริษัทไทยผ่านฐานนักลงทุนโลก
• เปลี่ยนตลาดหุ้นจากพื้นที่เก็งกำไร เป็นเครื่องมือสร้างความมั่งคั่งระยะยาว
• ทำให้ทุนไทยสามารถ “ออกไปโตนอกประเทศ” โดยยังกลับมาสร้างมูลค่าให้เศรษฐกิจไทย
• เปิดทางให้บริษัทไทยสามารถทำ Dual Listing หรือ Secondary Listing ในตลาดต่างประเทศ
• รัฐและตลาดหลักทรัพย์ต้องสนับสนุนเชิงระบบ ให้บริษัทไทยไปจดทะเบียนต่างประเทศ ตั้งแต่การปรับกฎเกณฑ์บัญชีและการเปิดเผยข้อมูลให้สอดคล้องกับตลาดเป้าหมาย การให้คำปรึกษาด้านโครงสร้างบริษัท การจัดทำ fast-track สำหรับบริษัทที่มีศักยภาพ ไปจนถึงการประสานกับหน่วยงานกำกับดูแลในต่างประเทศเพื่อลดอุปสรรคด้านกฎระเบียบ
• เปิดให้บริษัทต่างชาติที่มีฐานธุรกิจในอาเซียนหรือใช้ประเทศไทยเป็นศูนย์กลางการดำเนินงานเข้าจดทะเบียนในตลาดหุ้นไทย
• ยกระดับมาตรฐานตลาดทุนไทย
• เปิดเผยข้อมูลเป็นภาษาอังกฤษอย่างครบถ้วน
• ยกระดับมาตรฐาน ESG ให้เชื่อมโยงกับกรอบสากล
• คุ้มครองผู้ถือหุ้นส่วนน้อยอย่างจริงจัง
• เปลี่ยนฐานนักลงทุนในตลาดหุ้นไทยไปสู่ Long-term Capital เช่น กองทุนบำนาญ กองทุนความมั่งคั่งแห่งชาติ และผู้จัดการกองทุนระดับโลก
• รัฐต้องทำบทบาทเชิงรุก ผ่านการทำ Roadshow ระดับชาติ การเจรจาเชิงสถาบันกับนักลงทุนรายใหญ่ และการทำให้ตลาดหุ้นไทยถูกบรรจุอยู่ในกรอบ Global Portfolio Allocation อย่างถาวร
• คัดเลือกและสนับสนุนบริษัทไทยที่มีศักยภาพขยายตลาดโลก โดยใช้ตลาดทุนเป็นเครื่องมือหลักในการเติบโต
• ลดอุปสรรคเชิงโครงสร้าง ให้บริษัทไทย เช่น การอำนวยความสะดวกด้าน M&A ข้ามชาติ การเชื่อมโยงกับพันธมิตรระดับโลก และการออกแบบสิทธิประโยชน์ทางภาษีที่เอื้อต่อการนำรายได้จากต่างประเทศกลับมาลงทุนต่อในประเทศ
• ตลาดหุ้นไทยจะทำหน้าที่เป็นกลไกเชื่อมการลงทุนข้ามพรมแดนกับนักลงทุนไทยในประเทศ
• เชื่อมบริษัทไทยเข้ากับตลาด โอกาส และเงินทุนระดับสากล เพื่อปลดล็อกเพดานการเติบโตที่ถูกจำกัดอยู่ภายในประเทศ
• เชื่อมทุนโลกเข้ากับประเทศไทยบนเงื่อนไขที่สร้างคุณค่าระยะยาว ไม่ใช่เพียงการไหลเข้ามาเก็งกำไรระยะสั้น แต่เป็นการลงทุนที่มีส่วนร่วมกับการพัฒนาศักยภาพของเศรษฐกิจไทยอย่างแท้จริง

• ตลาดทุนที่ประสบความสำเร็จสามารถเชื่อมบริษัทกับเงินทุน เทคโนโลยี และนักลงทุนเชิงกลยุทธ์จากทั่วโลกได้
• บริษัทไทยจะมีแรงจูงใจและเครื่องมือในการขยายธุรกิจข้ามพรมแดน
• นักลงทุนโลกจะมองตลาดหุ้นไทยเป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์การลงทุนระยะยาวในอาเซียน
• ตลาดทุนจะสามารถสะท้อนมูลค่าที่แท้จริงของศักยภาพเศรษฐกิจไทยได้มากขึ้น
• การปฏิรูปด้านอื่นๆ จะสามารถสร้างผลเชิงโครงสร้างได้อย่างแท้จริง (หากกรอบคิดเปลี่ยน)
• valuation และ liquidity ของบริษัทไทยเพิ่มขึ้น
• สร้างความมั่งคั่งระยะยาว
• ทุนไทยสามารถ “ออกไปโตนอกประเทศ” โดยยังกลับมาสร้างมูลค่าให้เศรษฐกิจไทย
• ตลาดหุ้นไทยเปลี่ยนจากตลาดปิด ไปสู่ Connected Market ที่มีการไหลเวียนของบริษัท เงินทุน และนักลงทุนข้ามพรมแดนอย่างเป็นระบบ
• ตลาดหุ้นไทยถูกประเมินด้วยกรอบเดียวกับตลาดชั้นนำ
• ตลาดหุ้นไทยไม่ต้องแข่งขันราคาหรือสิทธิพิเศษ แต่แข่งขันด้วยความน่าเชื่อถือและความโปร่งใส
• การประเมินมูลค่าหลักทรัพย์จะค่อย ๆ เปลี่ยนจากกรอบการมองแบบตลาดภายใน ไปสู่กรอบการประเมินศักยภาพการเติบโตระดับสากล
• บริษัทไทยที่มีโมเดลธุรกิจขยายข้ามพรมแดน จะไม่ถูกประเมินด้วยค่าเฉลี่ยของเศรษฐกิจในประเทศเพียงอย่างเดียว แต่ถูกประเมินบนฐานของตลาดเป้าหมายจริง เทคโนโลยี และความสามารถในการแข่งขันระดับโลก
• ลด “ส่วนลดเชิงประเทศ” (Country Discount) ที่กดทับมูลค่าหุ้นไทยมาอย่างยาวนาน
• มูลค่าตลาดทุนสะท้อนศักยภาพที่แท้จริงของเศรษฐกิจไทยมากขึ้น ไม่ใช่เพียงขนาดเศรษฐกิจในปัจจุบัน แต่รวมถึงศักยภาพในอนาคต
• ต้นทุนเงินทุนของบริษัทไทยจะลดลงทั้งในรูปของต้นทุนตราสารทุนและตราสารหนี้
• บริษัทสามารถระดมทุนในเงื่อนไขที่เหมาะสมขึ้น
• บริษัทสามารถเลือกลงทุนในโครงการที่มีผลตอบแทนระยะยาวมากกว่าการเน้นกำไรระยะสั้นเพื่อเอาใจตลาด
• เปลี่ยนพฤติกรรมการลงทุนของภาคเอกชน จากการลงทุนเชิงรับหรือการขยายกำลังผลิตแบบจำกัด ไปสู่การลงทุนเชิงรุกในเทคโนโลยี นวัตกรรม และการขยายตลาดต่างประเทศ ซึ่งเป็นฐานของการเติบโตทางเศรษฐกิจที่ยั่งยืนกว่า
• ลดความผันผวนของตลาดจากเงินทุนระยะสั้น
• เพิ่มเสถียรภาพตลาด
• ลดความเสี่ยงเชิงระบบ (Systemic Risk) ต่อเศรษฐกิจไทย
• ลดแรงกระแทกจากกระแสเงินโลก
• เพิ่มความสามารถของประเทศในการรับมือกับวิกฤตภายนอก
• ความมั่งคั่งที่เกิดขึ้นจากบริษัทไทยที่เติบโตระดับโลกกระจายไปสู่ประชาชนผ่านกองทุนรวม กองทุนบำเหน็จบำนาญ ประกันชีวิต และการออมระยะยาวของครัวเรือน
• ตลาดหุ้นจะเปลี่ยนจากพื้นที่เก็งกำไร ไปสู่กลไกเชื่อมการเติบโตของเศรษฐกิจโลกกับความมั่งคั่งของประชาชนไทย
• ยกระดับบทบาทของตลาดทุนจากเครื่องมือการเงิน ไปสู่ “โครงสร้างพื้นฐานความมั่งคั่งของชาติ” ที่ประชาชนมีส่วนร่วมเป็นเจ้าของและได้รับผลประโยชน์จากการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างแท้จริง
• ประเทศไทยจะมีอำนาจต่อรองสูงกว่าในระบบเศรษฐกิจโลก ทั้งในด้านการดึงดูดการลงทุน การเจรจาทางเศรษฐกิจ และการรับมือกับแรงกดดันทางการเงินจากภายนอก
• ตลาดทุนไทยไม่ใช่เพียงผู้รับแรงกระแทกจากเงินทุนโลก แต่เป็นผู้มีบทบาทเชิงรุกในการกำหนดทิศทางของทุน
• ยกระดับอธิปไตยทางการเงิน (Financial Sovereignty) ของประเทศในโลกที่เงินทุนเคลื่อนย้ายอย่างรวดเร็ว
• เศรษฐกิจไทยโดยรวมจะค่อย ๆ เปลี่ยนจากเศรษฐกิจที่พึ่งพาการบริโภคและการลงทุนภายใน ไปสู่เศรษฐกิจที่เชื่อมโยงกับการเติบโตของเศรษฐกิจโลกผ่านบริษัทไทย
• ตลาดทุนจะทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างศักยภาพของผู้ประกอบการไทยกับโอกาสระดับโลก และระหว่างการเติบโตของโลกกับความมั่นคงทางเศรษฐกิจของประเทศ
• ตลาดทุนไทยยกระดับจากกลไกทางเทคนิค ไปสู่เครื่องมือเชิงยุทธศาสตร์ของรัฐในการเชื่อมโยงทุนโลกเข้ากับผลประโยชน์ของประเทศอย่างมีเป้าหมาย
• ตลาดหุ้นไทยมีบทบาทเชิงรุกในการดึงดูดทุนคุณภาพระยะยาว และกำหนดเงื่อนไขเชิงโครงสร้างให้ทุนที่เข้ามา มีส่วนร่วมกับการเติบโตระยะยาวของเศรษฐกิจไทย ไม่ใช่เพียงการเก็งกำไรระยะสั้น
• ขยับตำแหน่งของประเทศไทยขึ้นไปสู่บทบาท “ศูนย์กลางเชื่อมทุนกับการเติบโตของภูมิภาค”
• ตลาดหุ้นไทยจะไม่ถูกมองเป็นเพียงตลาดของประเทศขนาดกลาง แต่เป็นแพลตฟอร์มที่นักลงทุนโลกใช้เข้าถึงโอกาสการเติบโตในภูมิภาคที่มีศักยภาพสูง
• เพิ่มอำนาจต่อรองของประเทศทั้งในเชิงเศรษฐกิจและการเมืองระหว่างประเทศ
• ตลาดทุนไทยสามารถรองรับการลงทุนระยะยาว
• ลดความผันผวนเชิงระบบ
• เพิ่มเสถียรภาพทางเศรษฐกิจ
• ประเทศมีพื้นที่นโยบาย (Policy Space) มากขึ้นในการรับมือกับวิกฤตโลก
• ความมั่งคั่งที่เกิดขึ้นจากตลาดทุนที่สะท้อนมูลค่าจริงจะไหลกลับมาสู่ประชาชนผ่านระบบออม การลงทุน และกองทุนระยะยาว
• อธิปไตยทางการเงินแปลเป็นความมั่นคงทางเศรษฐกิจของครัวเรือนได้จริง
• กำหนดบทบาทใหม่ของประเทศไทยในระบบเศรษฐกิจโลก จากประเทศที่ต้องปรับตัวตามกระแสทุน ไปสู่ประเทศที่สามารถออกแบบความสัมพันธ์กับทุนโลกอย่างมีศักดิ์ศรีและทิศทาง
• ประเทศไทยมีเสียง มีอำนาจต่อรอง และมีความสามารถในการกำหนดอนาคตของตนเอง
• ตลาดทุนเปลี่ยนบทบาทจากสนามซื้อขายหลักทรัพย์ ไปสู่โครงสร้างพื้นฐานความมั่งคั่งของชาติ ที่เชื่อมการเติบโตของเศรษฐกิจโลกเข้ากับความมั่นคงทางเศรษฐกิจของประชาชนไทย
• เชื่อมความมั่งคั่งของโลกกลับมาสู่คนไทยอย่างเป็นระบบ

• บริษัทไทย
• นักลงทุน
• ผู้ถือหุ้นส่วนน้อย
• ผู้ประกอบการ

• โครงสร้างเศรษฐกิจดิจิทัลของประเทศไทยในปัจจุบันอยู่ภายใต้การครอบงำของแพลตฟอร์มเทคโนโลยีจากต่างประเทศ ทั้งในมิติการค้า การสื่อสาร การศึกษา การจัดเก็บข้อมูล และปัญญาประดิษฐ์
• มูลค่าเพิ่มจากข้อมูล ภาษา วัฒนธรรม และพฤติกรรมของประชาชนไทย ถูกถ่ายโอนไปสู่บริษัทต่างชาติอย่างเป็นระบบ
• ภาครัฐ ภาคธุรกิจ และประชาชน ต้องแบกรับต้นทุนการใช้เทคโนโลยีที่เพิ่มสูงขึ้นโดยขาดอำนาจต่อรองเชิงโครงสร้าง
• สถานการณ์ดังกล่าวไม่เพียงเป็นปัญหาเชิงเศรษฐกิจ หากแต่เป็นความเสี่ยงต่อความมั่นคงทางดิจิทัล อธิปไตยข้อมูล และศักยภาพการแข่งขันของประเทศในระยะยาว
• ประเทศไทย จึงไม่อาจดำรงสถานะเป็นเพียงผู้บริโภคเทคโนโลยีได้อีกต่อไป
• อุตสาหกรรมแพลตฟอร์มไทย มีต้นทุนเริ่มต้นสูง ความเสี่ยงสูง ระยะคืนทุนยาว และการขาดแรงจูงใจให้เอกชนลงทุนในเทคโนโลยีพื้นฐานที่ไม่สร้างรายได้ทันที
• ผู้ประกอบการแพลตฟอร์มไทย ต้องแข่งขันในสนามที่กติกาถูกกำหนดให้เอื้อผู้เล่นรายใหญ่ที่มีทรัพยากรเหนือกว่ามหาศาล โดยเฉพาะแพลตฟอร์มข้ามชาติที่มีเครือข่ายผู้ใช้ทั่วโลก โครงสร้างข้อมูลขนาดใหญ่ และศักยภาพในการทำราคาแบบกดกำไรหรืออุดหนุนข้ามตลาดได้
• หากไม่มีตลาดตั้งต้นที่ใหญ่พอและมีความน่าเชื่อถือพอ แพลตฟอร์มไทยจะติดหล่มช่วงขยายผู้ใช้และขยายรายได้อยู่เสมอ
• ความเสี่ยงที่อธิปไตยข้อมูลและเทคโนโลยีจะถูกถ่ายโอนออกนอกประเทศผ่านโครงสร้างนอมินีหรือการเปลี่ยนมือเชิงซับซ้อน
• ความเสี่ยงที่แพลตฟอร์มไทยซึ่งเติบโตจากนโยบายรัฐ จะใช้อำนาจตลาดในลักษณะเอาเปรียบผู้ใช้ ผู้ประกอบการรายย่อย หรือรัฐเองในอนาคต

• สร้างอุตสาหกรรมแพลตฟอร์มเทคโนโลยีของไทย
• ยกระดับบทบาทสู่การเป็นผู้พัฒนา ผู้ถือครอง และผู้กำหนดทิศทางแพลตฟอร์มที่ใช้ภาษาไทย ข้อมูลไทย และแรงงานไทยเป็นฐาน
• รัฐต้องทำหน้าที่สร้างสถาปัตยกรรมเชิงโครงสร้างของตลาดเทคโนโลยี ผ่านการลงทุนร่วม การลดต้นทุนเชิงภาษี การปรับกติกากำกับดูแล และการสร้างอุปสงค์เริ่มต้น
• จัดตั้งกองทุน Digital Sovereignty Fund
• ร่วมลงทุนเชิงยุทธศาสตร์กับบริษัทแพลตฟอร์มไทยในสาขาโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัล เช่น อีคอมเมิร์ซแห่งชาติ Cloud และ Data Center ในประเทศ แพลตฟอร์มการศึกษา ระบบสื่อสารสำหรับภาครัฐ และเทคโนโลยี AI และ NLP ภาษาไทย
• กำหนดให้รัฐถือหุ้นไม่เกินร้อยละ 49 เพื่อรักษาความคล่องตัวทางธุรกิจ
• กำหนดเงื่อนไขกรรมสิทธิ์ไทย เพื่อคงอธิปไตยทางเทคโนโลยี
• ดำเนินมาตรการลดหย่อนภาษีเพื่อสนับสนุนผู้พัฒนาเทคโนโลยีแพลตฟอร์ม
• ให้สิทธิยกเว้นภาษีเงินได้นิติบุคคลเป็นระยะเวลา 5 ปีแก่บริษัทไทยที่พัฒนาแพลตฟอร์มในหมวดเป้าหมายและมีการลงทุนด้านการวิจัยและพัฒนาไม่น้อยกว่าปีละ 5 ล้านบาท
• ให้สิทธิหักรายจ่ายด้าน R&D ได้สองเท่าในกรณีที่ดำเนินการวิจัยในประเทศและใช้บุคลากรไทยเป็นหลัก
• ให้เครดิตภาษีจากยอดขายแก่แพลตฟอร์มที่มีผู้ใช้งานในประเทศในระดับที่มีนัยสำคัญ
• คืนภาษีเต็มจำนวนแก่ผู้ลงทุนในโครงการเทคโนโลยีแบบเปิดที่ได้รับการรับรองจากรัฐ
• จัดตั้ง Regulatory Sandbox สำหรับแพลตฟอร์มไทย
• เปิดพื้นที่ให้ธุรกิจไทยสามารถทดลองนวัตกรรมโดยไม่ถูกจำกัดด้วยกติกาที่สร้างความเสียเปรียบในการแข่งขันกับแพลตฟอร์มข้ามชาติ
• ให้สิทธิพิเศษเชิงชั่วคราว เช่น การเข้าถึงตลาดภาครัฐ การใช้ข้อมูลเปิดของรัฐ และการผ่อนคลายกฎเกณฑ์บางประการ ภายใต้เงื่อนไขด้านกรรมสิทธิ์ไทย ความมั่นคงข้อมูล และการแข่งขันที่เป็นธรรม
• ใช้กลไกภาครัฐเป็นตัวขับเคลื่อนอุปสงค์ โดยกำหนดให้หน่วยงานของรัฐจัดซื้อเทคโนโลยีจากผู้ผลิตในประเทศในสัดส่วนที่เหมาะสม โดยเฉพาะในด้านซอฟต์แวร์ ระบบ Cloud ฐานข้อมูล และระบบการเรียนรู้
• ปรับเกณฑ์การจัดซื้อจัดจ้างให้แพลตฟอร์มไทยได้รับสิทธิในการเข้าประมูลก่อนผู้ผลิตจากต่างประเทศในสาขาที่กำหนด
• ส่งเสริมการใช้ซอฟต์แวร์เปิดและการพัฒนาทักษะบุคลากรภาครัฐ
• ออกแบบระบบกำกับที่ไม่ฆ่านวัตกรรม แต่กันพฤติกรรมที่บิดเบือนตลาดตั้งแต่ต้น
• กำหนดเกณฑ์กรรมสิทธิ์ในประเทศในเชิงสาระ ไม่ใช่เชิงนิติกรรม

• ยกระดับอธิปไตยทางดิจิทัล
• ลดการพึ่งพาเทคโนโลยีต่างชาติ
• เสริมสร้างขีดความสามารถการแข่งขันของเศรษฐกิจไทย
• ยกระดับอุตสาหกรรมแพลตฟอร์มเทคโนโลยีของไทยให้เป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมหลักของเศรษฐกิจชาติ
• สร้างระบบนิเวศที่เอื้อต่อการพัฒนาเทคโนโลยีพื้นฐานโดยผู้ประกอบการไทย
• ลดภาระภาษีและต้นทุนที่เป็นอุปสรรคต่อการลงทุนด้านนวัตกรรม
• เกิดแพลตฟอร์มระดับชาติที่สามารถแข่งขันได้จริง
• ประเทศไทยจะมีแพลตฟอร์มเทคโนโลยีของไทยที่มีผู้ใช้งานในระดับประเทศอย่างน้อย 3 แพลตฟอร์ม
• เกิดรายได้รวมจากอุตสาหกรรมแพลตฟอร์มไทยไม่น้อยกว่าปีละ 20,000 ล้านบาท
• มีการจ้างงานบุคลากรเทคโนโลยีไทยไม่น้อยกว่า 100,000 คน
• เพิ่มสัดส่วนซอฟต์แวร์ที่พัฒนาในประเทศที่ถูกใช้งานในภาครัฐเป็นไม่น้อยกว่าร้อยละ 70
• เปลี่ยนบทบาทของรัฐจากผู้จ่ายค่าเช่าเทคโนโลยี ไปสู่ผู้ลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลของประเทศ
• สร้างอุตสาหกรรมใหม่
• ลดการไหลออกของมูลค่าเพิ่ม
• เสริมสร้างอธิปไตยทางดิจิทัลอย่างยั่งยืน
• เกิดฐานรายได้ใหม่ การจ้างงานใหม่ และการเสียภาษีในระบบเศรษฐกิจโดยรอบ เมื่อเกิดแพลตฟอร์มไทยที่ขยายตัวได้จริง
• ลดดุลขาดดุลจากการนำเข้าเทคโนโลยีบริการจากต่างชาติ
• แพลตฟอร์มไทย มีทั้งทุน กติกา และตลาดตั้งต้นในเวลาเดียวกัน
• รัฐจะได้รับผลตอบแทนทั้งในรูปเงินปันผล มูลค่าหุ้นที่เพิ่มขึ้น และรายได้ภาษีจากระบบเศรษฐกิจโดยรอบ
• สร้างความน่าเชื่อถือ
• สร้างระบบนิเวศนักพัฒนา
• รัฐลดความเสี่ยงการถูกผูกขาดระยะยาว
• การสร้างงานเทค
• การเพิ่มมูลค่าบริการดิจิทัลในประเทศ
• ลดการพึ่งพาบริการต่างชาติ
• การจัดซื้อจากผู้ผลิตในประเทศไม่น้อยกว่าร้อยละ 30
• ลดต้นทุนและเวลาในการขายให้รัฐ
• สร้างฐานความเชื่อมั่นให้ประชาชน นักลงทุน และพันธมิตรระหว่างประเทศ

• ผู้ประกอบการไทย

• สำหรับ เกิดแพลตฟอร์มระดับชาติที่สามารถแข่งขันได้จริง: ภายในระยะเวลา 5 ปี
• สำหรับ การยกเว้นภาษีเงินได้นิติบุคคลแก่บริษัทไทย: เป็นระยะเวลา 5 ปี
• สำหรับ การลงทุนด้านการวิจัยและพัฒนา: ไม่น้อยกว่าปีละ 5 ล้านบาท
• สำหรับ ประเทศไทยจะมีแพลตฟอร์มเทคโนโลยีของไทยที่มีผู้ใช้งานในระดับประเทศอย่างน้อย 3 แพลตฟอร์ม, เกิดรายได้รวมจากอุตสาหกรรมแพลตฟอร์มไทยไม่น้อยกว่าปีละ 20,000 ล้านบาท, มีการจ้างงานบุคลากรเทคโนโลยีไทยไม่น้อยกว่า 100,000 คน, เพิ่มสัดส่วนซอฟต์แวร์ที่พัฒนาในประเทศที่ถูกใช้งานในภาครัฐเป็นไม่น้อยกว่าร้อยละ 70: ภายในระยะเวลา 5 ปี
• สำหรับ ลดรายได้รัฐ: ในระยะสั้น
• สำหรับ ขยายฐานเศรษฐกิจ เทคโนโลยี และรายได้ภาษี: ในระยะกลางและระยะยาว
• สำหรับ ร่วมสร้างตลาด และร่วมรับความเสี่ยงกับภาคเอกชนไทย: ในช่วงเริ่มต้นของอุตสาหกรรมแพลตฟอร์มเทคโนโลยี
• สำหรับ กิจการต้องมีกรรมสิทธิ์โดยคนไทยไม่น้อยกว่าร้อยละ 51: ตลอดระยะเวลาที่กองทุนยังถือหุ้นอยู่
• สำหรับ การเร่งลงทุนและสร้างผู้เล่นระดับชาติ: ใน 5 ปี
• สำหรับ กำไรที่เกิดขึ้นในช่วงเริ่มต้นถูกนำกลับไป reinvest: ในระยะเริ่มต้น
• สำหรับการส่งรายงานความก้าวหน้า: เป็นรายปี
• สำหรับการตรวจประเมินด้าน Data Governance และ Cybersecurity: อย่างน้อยปีละครั้ง
• สำหรับ ผู้ลงทุนที่จะได้รับ Tax Refund ต้องยื่นหลักฐานการลงทุนและผลลัพธ์การพัฒนา: ในรอบปีงบประมาณ
• สำหรับ มูลค่าประโยชน์ทางภาษีรวมต่อปี: ไม่เกินสัดส่วนหนึ่งของค่าใช้จ่าย R&D หรือไม่เกินเพดานตามขนาดรายได้
• สำหรับการเพิกถอนสิทธิ: ทันที
• สำหรับการป้องกันไม่ให้แพลตฟอร์มไทยกลายเป็นผู้ผูกขาดรายใหม่: ในอนาคต
• สำหรับการผ่อนคลายกฎเกณฑ์บางประการของการกำกับดูแล: ในช่วงทดลอง
• สำหรับ จำนวนผู้ประกอบการที่เข้าร่วมและผ่านเกณฑ์: อย่างน้อย 500 รายใน 5 ปี
• สำหรับ สัดส่วนที่ผ่านจาก Pilot ไปสู่ Scale: อย่างน้อย 20–30 เปอร์เซ็นต์
• สำหรับ รัฐจ่ายแพงและเปลี่ยนระบบไม่ได้: ในอนาคต
• สำหรับการเปิดเผยโครงสร้างผู้ถือหุ้น ผู้มีอำนาจควบคุมที่แท้จริง และการเปลี่ยนแปลงเชิงสาระ: ในรอบระยะเวลาที่กำหนด
• สำหรับ การใช้อำนาจตลาดในลักษณะเอาเปรียบผู้ใช้ ผู้ประกอบการรายย่อย หรือรัฐเอง: ในอนาคต
• สำหรับ รายได้ภาษีสะสมจากอุตสาหกรรมแพลตฟอร์มและระบบนิเวศโดยรอบ: ในช่วง 10 ปี
• สำหรับ รัฐจะเริ่มเก็บภาษีนิติบุคคลได้เต็มที่: หลังปีที่ 5
• สำหรับ การสร้างผู้เล่นไทยในเศรษฐกิจแพลตฟอร์ม: ภายในกรอบเวลา 5 ปี

• การลงทุนโดยตรงของรัฐ นโยบายใช้เงินงบประมาณเริ่มต้น 3,000 ล้านบาท ผ่านกองทุน Digital Sovereignty Fund ซึ่งเป็นเงินลงทุน ไม่ใช่เงินใช้จ่ายสูญเปล่า

• สำหรับ กองทุน Digital Sovereignty Fund: งบลงทุนของรัฐในหมวดการพัฒนาเศรษฐกิจดิจิทัลและนวัตกรรม