เศรษฐกิจสร้างสรรค์

• สร้างศูนย์กลาง Digital Economy ผลักดันการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลมาเพิ่มรายได้ในเรื่องเทคโนโลยีด้านสุขภาพ (Health Tech)
• ผลักดันการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลมาเพิ่มรายได้ในเรื่องเทคโนโลยีด้านสุขภาพ (Health Tech) และเทคโนโลยีด้านการศึกษา (EdTech)
• ผลักดันการนำเทคโนโลยีหรือนวัตกรรมใหม่ๆ
• สนับสนุนการถ่ายทอดแนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์ให้กับคนในชุมชน โดยเฉพาะในพื้นที่ที่มีอัตลักษณ์เป็นของตนเอง เพื่อเพิ่มการกระจายรายได้สู่ชุมชน
• เชื่อมโยงระเบียงการคมนาคมและการขนส่ง ทั้งทางบก/ทางเรือ/และทางอากาศ ด้วยรถไฟความเร็วสูง/รถไฟรางคู่ และเส้นทางเดินเรือใหม่

• ประเทศไทยเป็นศูนย์กลาง Digital Economy
• ประเทศไทยเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (Creative and Green Economy)
• ประเทศไทยเป็นศูนย์กลางจุดเชื่อมต่อการคมนาคมและการขนส่งของภูมิภาค และของโลกแห่งใหม่
• เพิ่มรายได้จากเทคโนโลยีด้านสุขภาพ
• เพิ่มรายได้จากเทคโนโลยีด้านการศึกษา
• เพิ่มการกระจายรายได้สู่ชุมชน
• สร้างโอกาสให้ประเทศไทยเกิดรายได้ใหม่เป็นจำนวนมาก เมื่อเปลี่ยนระเบียงการคมนาคมและการขนส่งของไทยให้เป็นระเบียงเศรษฐกิจ

• ประชาชน
• ผู้ประกอบการ
• นักลงทุน

• อุตสาหกรรมภาพยนตร์ขาดการสนับสนุนจากรัฐ
• ระบบการเซ็นเซอร์และการใช้วิธีคิดด้าน "ความมั่นคง" มากำกับงานศิลปะ ทำให้ภาพยนตร์ไทยมี “เพดาน” ไม่สามารถทำหน้าที่สะท้อนสังคมได้อย่างเต็มที่ ส่งผลให้เนื้อหาขาดความหลากหลายและไม่ดึงดูดใจผู้คน
• กฎหมายและกฎระเบียบของรัฐเป็นอุปสรรคมากกว่าเป็นกลไกในการสนับสนุนอุตสาหกรรมภาพยนตร์
• เรายังไม่มีการเชื่อมโยงความสำเร็จของภาพยนตร์ไทย เข้ากับอุตสาหกรรมอื่นอย่างเป็นระบบ ทำให้ประเทศไทยเสียโอกาสในการสร้าง "ตัวคูณทางเศรษฐกิจ" เช่น การท่องเที่ยวตามรอย หรือการส่งออกวัฒนธรรมการกินและการใช้ชีวิตแบบไทยสู่สากล

• ย้ายและรวมศูนย์หน่วยงานด้านภาพยนตร์ไว้ภายใต้กระทรวงวัฒนธรรม
• เปลี่ยนกรอบความคิดรัฐ จากการควบคุมด้วย “ความมั่นคง” เป็นการส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์
• แก้ไข พ.ร.บ.ภาพยนตร์และวิดีทัศน์ ให้มีส่วนร่วมจากประชาชน ปรับระบบเรตติ้งให้เป็นสากล และยกเลิกใบอนุญาตที่ซ้ำซ้อน
• แก้ไขกฎหมายลิขสิทธิ์ ให้ผู้แสดงและทีมงานได้ส่วนแบ่งจากการฉายซ้ำ
• จัดตั้งและจัดสรรกองทุนสนับสนุนอุตสาหกรรมภาพยนตร์อย่างต่อเนื่อง
• ปรับปรุงกฎหมายภาษี ทั้งอนุสัญญาภาษีซ้อนและภาษีนำเข้าอุปกรณ์ถ่ายทำ
• กำหนดสัญญาจ้างมาตรฐาน จำกัดชั่วโมงทำงานและเวลาพัก
• กำหนดมาตรฐานความปลอดภัยในกองถ่าย และบังคับมีประกันอุบัติเหตุ
• ออกมาตรการคุ้มครองแรงงานเด็ก มีผู้เชี่ยวชาญและผู้ปกครองดูแล
• สนับสนุนการรวมกลุ่มเป็นสมาคมวิชาชีพของคนทำงานภาพยนตร์
• วางแนวทางคุ้มครองลิขสิทธิ์และข้อมูลส่วนบุคคลจากการใช้ AI
• ปฏิรูปการศึกษาศิลปะ เป็นการเรียนรู้แบบ Art Appreciation
• ให้ทุนวิจัยด้านระบบนิเวศอุตสาหกรรมภาพยนตร์ เทคโนโลยี และเศรษฐศาสตร์
• สนับสนุนงบประมาณให้สถานศึกษาที่สอนด้านภาพยนตร์ทั่วประเทศ
• กำหนดมาตรฐานการเปิดเผยข้อมูลรายได้ภาพยนตร์อย่างโปร่งใส
• ให้สิทธิประโยชน์ทางภาษีและ Cash Rebate แก่ผู้ผลิตหนังไทย
• ใช้มาตรการภาษีสนับสนุนโรงภาพยนตร์ขนาดเล็กในทุกภูมิภาค
• ออกแนวทางลดการผูกขาดรอบฉายในโรงภาพยนตร์ขนาดใหญ่
• จัดเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติ Film Market และ Workshop อย่างต่อเนื่อง
• เก็บภาษีแพลตฟอร์มต่างชาติและนำกลับมาพัฒนาวงการหนังไทย
• ลดขั้นตอนการร้องเรียนคดีละเมิดลิขสิทธิ์ และรวมศูนย์การดูแล
• กระจายงบสนับสนุนการผลิตสู่ภูมิภาค
• ลดหย่อนภาษีจากการซื้อตั๋วหนังไทยเพื่อกระตุ้นการบริโภค
• ควบคุมแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งให้จดทะเบียน เสียภาษี และแข่งขันอย่างเป็นธรรม

• สร้างรายได้เข้าประเทศกว่า 6,786 ล้านบาท
• สร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจในไทยรวมกว่า 1.3 หมื่นล้านบาท
• กำหนดชั่วโมงทำงานสำหรับ คนทำงานในอุตสาหกรรมภาพยนตร์ไม่เกิน 12 ชั่วโมง/วัน
• ต้องมีเวลาพักผ่อนอย่างน้อย 10 ชั่วโมงต่อวัน
• โครงสร้างการบริหารชัดเจน ลดความซ้ำซ้อนและความล่าช้า
• หนังไทยแข่งขันได้ทั้งในและต่างประเทศ
• โอกาสของผู้สร้างหน้าใหม่และหนังหลากหลายเพิ่มขึ้น
• ลดการผูกขาดในระบบโรงและแพลตฟอร์ม
• รายได้หมุนเวียนกลับสู่อุตสาหกรรมในประเทศ

• ประชาชน
• เกษตรกร
• คนทำงานในอุตสาหกรรมภาพยนตร์
• นักเรียน

• มูลค่าตลาดมหาศาลที่ตรวจสอบได้ยาก เงินจำนวนมากไหลออกสู่ต่างประเทศโดยไม่ผ่านกระบวนการจัดเก็บภาษีในไทย
• บริษัทข้ามชาติสามารถเข้ามาเปิดให้บริการเกมในประเทศไทยได้โดยไม่มีเงื่อนไข โดยใช้ปัญญาประดิษฐ์ (AI) แปลภาษาและตั้งค่าเผยแพร่ ผ่านร้านค้าแอปพลิเคชันได้ทันที ทำให้บริษัทเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องจ้างงานคนไทยและไม่มีการถ่ายทอดองค์ความรู้
• การพัฒนาเกม (Developer) กำลังถูกประเทศเพื่อนบ้านอย่างเวียดนามและจีนแซงหน้า
• ภาพลักษณ์ของอุตสาหกรรมยังถูกตีกรอบด้วยมายาคติคำว่า “เด็กติดเกม” ทำให้การสนับสนุนจากภาครัฐมักจำกัดอยู่เพียงการควบคุมพฤติกรรมของผู้เล่น แทนที่จะเป็นการส่งเสริมโครงสร้างพื้นฐานทางเศรษฐกิจและอาชีพอย่างเป็นระบบ

• ส่งเสริมอุตสาหกรรมเกมไทยและ E-Sport
• สร้างอุตสาหกรรมเกมระดับโลกในประเทศไทย
• ออกกฎหมายหรือมาตรการจูงใจ ให้บริษัทต่างชาติที่ต้องการเปิดบริการเกมในไทย "จำเป็น" ต้องมีพันธมิตรเป็นผู้จัดจำหน่ายชาวไทย (Local Publisher)
• รัฐสนับสนุนเงินทุนวิจัยและพัฒนาให้แก่ผู้สร้างเกมหน้าใหม่
• รัฐสนับสนุนการจัดงาน E-sport Thailand Championship เพื่อให้เห็นภาพรวมของอุตสาหกรรมเกม
• จัดตั้งศูนย์การเรียนรู้และการแข่งขันในทุกภูมิภาคทั่วประเทศ เพื่อสร้างความเข้าใจที่ถูกต้องต่อสังคมและลบล้างมายาคติ "เด็กติดเกม"
• สนับสนุนการขึ้นทะเบียนผู้ประกอบอาชีพเพื่อป้องกันปัญหาสังคม เช่น การโปรโมทเกมเถื่อน

• สร้างอุตสาหกรรมเกมระดับโลก
• ทำให้เกิดการถ่ายทอดองค์ความรู้
• ลดการพึ่งพาลิขสิทธิ์จากต่างประเทศ
• สร้างความเข้าใจที่ถูกต้องต่อสังคม
• ลบล้างมายาคติ 'เด็กติดเกม'

• ผู้เล่นเกม
• ผู้ผลิตเกม

• 300 ล้านบาท

• พ.ร.บ.จดแจ้งการพิมพ์ พ.ศ. 2550ขาดบทบัญญัติที่ตอบสนองต่อบริบททางเศรษฐกิจและสังคมที่เปลี่ยนไป ไม่มีบทบัญญัติการส่งเสริมวัฒนธรรมการอ่านที่ชัดเจน
• ธุรกิจร้านหนังสือเครือข่ายขนาดใหญ่ มีบทบาทควบรวมทั้งเป็นสำนักพิมพ์ ร้านค้า และผู้จัดจำหน่าย ส่งผลกระทบต่อร้านหนังสืออิสระและสำนักพิมพ์รายย่อย ไม่สามารถแข่งขันได้
• ต้นทุนการผลิตที่สูงขึ้น ทำให้ผู้ประกอบการไทยล้มหายตายจาก
• วิชาชีพขาดความมั่นคง: นักเขียนและบุคลากรสร้างสรรค์ส่วนใหญ่ไม่สามารถประกอบอาชีพเลี้ยงชีพได้เพียงอย่างเดียว ทำให้ขาดการผลิตผลงานที่มีคุณภาพอย่างต่อเนื่อง

• จัดตั้ง “คณะกรรมการหนังสือและสิ่งพิมพ์แห่งชาติ” เป็นแกนหลักในการออกแบบนโยบาย ยุทธศาสตร์ แผนงานในการพัฒนาอุตสาหกรรมหนังสือร่วมกับภาครัฐ
• จัดทำนโยบาย แผน และยุทธศาสตร์เกี่ยวกับการพัฒนาอุตสาหกรรมหนังสือ และสิ่งพิมพ์ของประเทศ
• ดำเนินแผนงานเพื่อส่งเสริมอุตสาหกรรมหนังสือ
• จัดทำและพัฒนาระบบฐานข้อมูลอุตสาหกรรมหนังสือและสิ่งพิมพ์ของประเทศ ให้เป็นศูนย์กลางข้อมูลเชิงสถิติ
• ประสานงานกับหน่วยงานรัฐ เอกชน และภาคประชาสังคม เพื่อส่งเสริมความร่วมมือด้านอุตสาหกรรมหนังสือและสิ่งพิมพ์กับต่างประเทศ
• กำหนดมาตรการเพื่อคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของผู้ประพันธ์ ผู้แปล บรรณาธิการ และผู้ออกแบบศิลปกรรม ในการแสดงออกด้านศิลปะ วัฒนธรรม และความคิดสร้างสรรค์
• บริหารกองทุนหนังสือและสิ่งพิมพ์แห่งชาติ ให้เป็นกองทุนเพื่อส่งเสริมอุตสาหกรรมหนังสือและสิ่งพิมพ์
• กำหนดให้มี “คณะอนุกรรมการห้องสมุด” แบ่งเป็น พื้นที่จังหวัด: ให้มี คณะอนุกรรมการห้องสมุดระดับจังหวัด (จังหวัดละหนึ่งคณะ) และ ให้มีคณะอนุกรรมการห้องสมุดกรุงเทพมหานคร
• จัดทำรายชื่อหนังสือที่เหมาะสมแก่การจัดซื้อเข้าห้องสมุดทั่วประเทศ
• เสนอต่อกรมส่งเสริมการเรียนรู้ กระทรวงศึกษาธิการ และสำนักวัฒนธรรม กีฬา และการท่องเที่ยว กทม. ซึ่งเป็นหน่วยงานบริหารห้องสมุดทั่วประเทศ ให้พิจารณาจัดซื้อหนังสือตามที่เสนอ
• จัดตั้งสำนักงานคณะกรรมการหนังสือและสิ่งพิมพ์แห่งชาติ สังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี ทำหน้าที่ฝ่ายเลขานุการของคณะกรรมการฯ

• เปลี่ยนอุตสาหกรรมหนังสือไทยให้เป็นแรงขับเคลื่อนเศรษฐกิจหลัก
• ร้านหนังสืออิสระและสำนักพิมพ์รายย่อย สามารถแข่งขันได้
• เพิ่ม ความมั่นคงให้วิชาชีพนักเขียนและบุคลากรสร้างสรรค์
• คุ้มครองสิทธิเสรีภาพของผู้ประพันธ์ ผู้แปล บรรณาธิการ และผู้ออกแบบศิลปกรรม
• วัฒนธรรมการอ่านเข้มแข็งมากขึ้น

• ร้านหนังสืออิสระและสำนักพิมพ์รายย่อย
• นักเขียนและบุคลากรสร้างสรรค์ส่วนใหญ่
• ผู้ประพันธ์ ผู้แปล บรรณาธิการ และผู้ออกแบบศิลปกรรม

• 100 ล้านบาท (งบดำเนินงาน)
• 100 ล้านบาท (งบบริหารกองทุนหนังสือและสิ่งพิมพ์แห่งชาติ)

กองทุนหนังสือและสิ่งพิมพ์แห่งชาติ

• คนมีฝีมือแต่แปลงเป็นรายได้ยาก: ผู้ประกอบการสร้างสรรค์ ช่างฝีมือ ศิลปิน และอาชีพอิสระจำนวนมากมีทักษะและผลงาน แต่ขาดระบบสนับสนุนด้านการออกแบบ การตลาด เงินทุน และทรัพย์สินค้ำประกัน ทำให้เติบโตไม่ได้อย่างยั่งยืน
• ภูมิปัญญาท้องถิ่นถูกใช้ไม่เต็มศักยภาพ: องค์ความรู้และงานสร้างสรรค์ในชุมชนกระจัดกระจาย ไม่ถูกเชื่อมโยงกับผู้ประกอบการรุ่นใหม่หรือเศรษฐกิจสมัยใหม่ ส่งผลให้สูญหายและไม่สามารถต่อยอดเชิงพาณิชย์
• เศรษฐกิจสร้างสรรค์กระจุกตัว: โอกาสด้านทุน สิทธิประโยชน์ และเครือข่ายระดับสากลกระจุกอยู่ในเมืองใหญ่ ขณะที่ผู้ประกอบการท้องถิ่นและต่างจังหวัดเข้าไม่ถึงโอกาสเหล่านี้

• ต่อยอด “ทุนความสามารถของคนไทย” ให้กลายเป็นรายได้จริง ด้วยโครงสร้างสนับสนุนด้านการออกแบบ ความรู้ เงินทุน และกติกาที่เอื้อการเติบโต
• เสริมบทบาท TCDC: ช่วยพัฒนาสินค้าและการออกแบบให้ผู้ประกอบการท้องถิ่น
• Wisdom Library: สร้างห้องสมุดภูมิปัญญาท้องถิ่น เชื่อมภูมิปัญญาท้องถิ่นกับผู้ประกอบการรุ่นใหม่ รวบรวมผลงานสร้างสรรค์เป็นแหล่งเรียนรู้และแรงบันดาลใจ
• Master-to-Mentee: ส่งต่อประสบการณ์อาชีพสายสร้างสรรค์ ให้ผู้เชี่ยวชาญทำหน้าที่ Mentor, Showrunner หรือ Curator ในโครงการรัฐ
• มีฝีมือ มีลิขสิทธิ์ มีทุน: เปิดทางใช้ทรัพย์สินทางปัญญา (IP) และผลงานที่มีรายได้จริงเป็นหลักประกันสินเชื่อ แทนโฉนดหรือที่ดิน ด้วยการแก้กฎหมายที่เกี่ยวข้อง
• กองทุนผลงานสร้างสรรค์: จัดตั้งกองทุนสนับสนุนผู้ประกอบการสร้างสรรค์ในรูปแบบเงินลงทุนดอกเบี้ยต่ำผ่านธนาคารรัฐ
• Co-Production Incentives: ให้สิทธิประโยชน์ทางภาษี (Tax Rebate) สำหรับโครงการร่วมทุนไทย–ต่างชาติ โดยกำหนดให้จ้างงานตำแหน่งสร้างสรรค์หลักเป็นคนไทย เพื่อถ่ายทอดองค์ความรู้

• ต่อยอด “ทุนความสามารถของคนไทย” ให้กลายเป็นรายได้จริง
• เพิ่มมูลค่าสินค้าและความสามารถแข่งขันของผู้ประกอบการท้องถิ่น

• ผู้ประกอบการสร้างสรรค์
• ช่างฝีมือ
• ศิลปิน
• อาชีพอิสระ
• ผู้ประกอบการท้องถิ่น
• ผู้ประกอบการรุ่นใหม่

• ทุนทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญาคนไทยจำนวนมากถูกละเลย
• อุตสาหกรรมวัฒนธรรมสร้างสรรค์ถูกปล่อยให้เติบโตตามยถากรรม
• การดำเนินการขับเคลื่อนและสนับสนุนอุตสาหกรรมวัฒนธรรมสร้างสรรค์มีความกระจัดกระจาย
• ขาดยุทธศาสตร์
• งบประมาณที่ถูกนำมาใช้ยังไม่เกิดประสิทธิภาพอย่างที่ควรจะเป็น

• ยกระดับวัฒนธรรมสร้างสรรค์ไทยให้กลายเป็นเครื่องยนต์เศรษฐกิจตัวใหม่
• จัดตั้งสำนักงานส่งเสริมวัฒนธรรมสร้างสรรค์ (THACCA) เป็นเจ้าภาพหลักในการกำหนดยุทธศาสตร์การขับเคลื่อนอุตสาหกรรมวัฒนธรรมสร้างสรรค์ทั้งระบบ
• ตั้งศูนย์ One Stop Service ลดความยุ่งยากสำหรับผู้ประกอบการด้านงานวัฒนธรรมสร้างสรรค์
• ยกระดับศักยภาพสร้างสรรค์คนไทย Upskill - Reskill ด้วยนโยบาย OFOS
• ยกระดับอุตสาหกรรมพัฒนาระบบนิเวศวัฒนธรรมสร้างสรรค์ทั้ง 14 สาขา
• ส่งออกอุตสาหกรรมวัฒนธรรมสร้างสรรค์ไทย 14 ด้าน สู่ระดับโลกด้วยการทูตเชิงวัฒนธรรม
• ส่งออกงานสร้างสรรค์ไทยสู่เทศกาลระดับสากล ไม่ว่าจะเทศกาลดนตรี เทศกาลภาพยนตร์
• นำเข้าเทศกาลที่เกี่ยวข้องกับงานสร้างสรรค์ระดับโลกมาจัดแสดงในไทยเพื่อสร้างรายได้และสร้างจินตนาการใหม่ๆ ให้กับคนไทย
• สร้างงาน 20 ล้านตำแหน่ง ด้วยการสนับสนุนโครงการต่างๆ ผลักดันการแก้ไขกฎหมายที่เป็นอุปสรรคในการขับเคลื่อนอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ เช่น พ.ร.บ.ภาพยนตร์ ยกเลิกการเซนเซอร์ แก้ไขกฎหมายอาคารและสถานบันเทิง พ.ร.บ.เกม รวมถึงส่งเสริมอุตสาหกรรมด้วยการออกมาตรการและสิทธิประโยชน์ด้านต่างๆ เพื่อสร้างแรงจูงใจในการลงทุน

• ทำให้คนไทยหลุดพ้นจากความยากจน
• สร้างแรงงานทักษะสูง 20 ล้านคน
• สร้างรายได้ให้คนไทยไม่ต่ำกว่าปีละ 200,000 บาท ต่อคน ต่อปี

• ประชาชน
• ผู้ประกอบการด้านงานวัฒนธรรมสร้างสรรค์

• คนไทยที่ไปทำงานในต่างประเทศยังมีอุปสรรคในการยกระดับตัวเองจากแรงงานทั่วไปขึ้นมาเป็นผู้ประกอบการ เพราะเข้าไม่ถึงแหล่งทุน
• ต้องแข่งขันกับผู้ประกอบการชาติอื่นที่มีรัฐหนุนหลัง
• คนไทยต้องเริ่มจากศูนย์ ไม่มีหลักประกัน ไม่มีเครดิต และไม่มีระบบสินเชื่อเพื่อคนไทยคอยช่วยเหลือ
• ประเทศเสียโอกาสในการสร้างรายได้และส่งออกวัฒนธรรมสร้างสรรค์ไทยในต่างประเทศ

• ให้ธนาคาร SME และ ธนาคารออมสิน ปล่อยสินเชื่อดอกเบี้ยปกติสำหรับคนไทยที่ต้องการทำธุรกิจในต่างประเทศ

• คนไทยที่ไปทำงานต่างประเทศ สามารถยกระดับตัวเองเป็นผู้ประกอบการได้อย่างมีศักดิ์ศรี
• คนไทยในต่างแดนมีโอกาสยืนหยัดอย่างมั่นคงในประเทศที่ตนไปทำมาหากิน โดยเฉพาะการประกอบธุรกิจอย่างร้านอาหารไทย, ร้านสินค้าไทย, ค่ายมวยไทย, ร้านนวดและสปาไทย ที่ได้รับความนิยมอย่างสูงสำหรับชาวต่างชาติ
• ช่วยผลักดันวัฒนธรรมสร้างสรรค์ไทย
• เป็นพลังทางเศรษฐกิจที่เชื่อมไทยกับโลก ผ่านรสชาติอาหาร เรื่องราว สินค้า และตัวตนที่ไม่มีใครเลียนแบบได้
• ร้านอาหารไทย เปิดตลาดให้ข้าวหอมมะลิ เครื่องปรุง และวัตถุดิบทางการเกษตรไทยตามไปด้วย
• ร้านนวด สามารถพาภูมิปัญญาการแพทย์แผนไทยและสมุนไพรไทยไปตีตลาดเมืองนอกได้

• คนไทยในต่างแดน

• เราปล่อยให้เพชรเม็ดงามต้องดิ้นรนเจียระไนตัวเอง หรือรอให้ดังก่อนแล้วรัฐค่อยไปเกาะกระแส
• ปัญหาคือ ถูกเอาเปรียบในสัญญาและผลประโยชน์เหมือนที่ผ่านมา
• ปล่อยให้เด็กฝึกแบกภาระชีวิตเอง
• ความเหลื่อมล้ำ
• ปัญหาที่ทำให้พ่อแม่ต้องกู้หนี้ยืมสินมาส่งลูกเรียนเต้น
• ความสำเร็จไม่หยุดอยู่แค่รุ่นเดียว

• ตั้ง T-Pop Academy
• สร้างระบบปั้นดาวแบบมืออาชีพตั้งแต่ต้นน้ำ
• ออกไปหาเด็กที่มีพรสวรรค์ทั่วประเทศด้วยระบบ Scouting ที่ทันสมัย
• ใช้เทคโนโลยีและข้อมูลเข้ามาช่วยประเมินศักยภาพเบื้องต้น
• ฝึกด้วยหลักสูตรมาตรฐานโลกที่เข้มข้น
• ผสม DNA ไทยให้เป็นเอกลักษณ์ในสายตาชาวโลก
• ให้เด็กทุกคนต้องเข้าใจธุรกิจดนตรีและลิขสิทธิ์
• รัฐจะสนับสนุนทุนการศึกษา ค่าที่พัก อาหาร และโภชนาการ
• จัดทำแผนพัฒนาชัดเจนแบบ Talent Roadmap
• ทำงานร่วมกับ สำนักงานบันเทิงไทยสากล (ITEA)
• เปลี่ยนยอดไลก์ ให้เป็น ยอดโอนกลับเข้าประเทศ
• ใช้ศิลปินไทยเป็นหัวเจาะทางเศรษฐกิจ
• จัดทำโมเดลแบ่งปันรายได้อย่างยุติธรรม
• นำรายได้ส่วนหนึ่งจากความสำเร็จ...ส่งกลับเข้า กองทุน T-GA

• T-Pop ไทยปังแบบยั่งยืน ด้วยระบบที่มีมาตรฐานโลก
• เด็กเก่งจากทุกจังหวัดมีโอกาสเท่ากัน
• ลูกหลานเกษตรกรหรือเด็กต่างจังหวัดก็ต้องมีทางขึ้นเวทีโลกได้เหมือนกัน
• ไม่ให้ถูกเอาเปรียบในสัญญาและผลประโยชน์
• ตัดปัญหาความเหลื่อมล้ำ
• พ่อแม่ไม่ต้องกู้หนี้ยืมสินมาส่งลูกเรียนเต้น
• ทุกคนจะมีแผนพัฒนาชัดเจนแบบ Talent Roadmap
• เกิดยอดโอนกลับเข้าประเทศ
• สินค้าไทยต้องขายได้ที่นั่น ทั้งผ้าไทย อาหารไทย เมืองรอง และการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม
• Soft Power ของไทย “กินได้จริง”
• สร้างรายได้จริง
• นำไปปั้นเด็กรุ่นต่อไปให้เก่งขึ้นเรื่อย ๆ
• กลายเป็นวัฏจักรความสำเร็จที่เดินหน้าได้เอง
• ไม่ต้องรอการเมือง
• ไม่ต้องรออารมณ์ตลาด
• เปลี่ยนเด็กไทยที่มีความฝัน ให้กลายเป็นนักรบทางวัฒนธรรม ที่ออกไปกวาดรายได้จากตลาดโลกกลับมาเลี้ยงดูครอบครัวและพัฒนาประเทศไทยอย่างภาคภูมิ

• ศิลปินไทย

• รัฐ (สำหรับสนับสนุนทุนการศึกษา ค่าที่พัก อาหาร และโภชนาการ)
• กองทุน T-GA (เพื่อนำไปปั้นเด็กรุ่นต่อไป)

• จัดตั้งกองทุน "Thai Creator Hub"
• สนับสนุนผู้ประกอบการรุ่นใหม่และ SME ในการนำต้นทุนทางวัฒนธรรม (อาหาร, ผ้าไทย, มวยไทย, แหล่งท่องเที่ยว) มาสร้างเป็น Content, เกม, หรือสินค้าดิจิทัลในระดับโลก
• ยกเว้นภาษีรายได้ 3 ปีแรกสำหรับธุรกิจสร้างสรรค์ที่จดทะเบียนใหม่

• "แปรรูป" ให้เป็นรายได้ผ่านเทคโนโลยี
• สร้างเป็น Content, เกม, หรือสินค้าดิจิทัลในระดับโลก
• ยกเว้นภาษีรายได้ 3 ปีแรก
• สร้างความภูมิใจในความเป็นไทยผ่านรายได้ที่จับต้องได้จริง

• ผู้ประกอบการรุ่นใหม่
• SME
• ธุรกิจสร้างสรรค์ที่จดทะเบียนใหม่

• ประเทศสูญเสียโอกาสทางเศรษฐกิจจากการที่ทรัพย์สินทางปัญญาและมูลค่าจากแบรนด์ไหลออกไปอยู่ในมือผู้จัดการสิทธิระดับโลก
• ประเทศจะติดกับดักการผลิตแบบรับจ้างทำของที่แข่งขันด้วยต้นทุน ไม่ใช่ความหมาย
• ประเทศจะไม่สามารถสร้างอำนาจต่อรองใหม่ในเวทีโลก เพราะอิทธิพลสมัยใหม่จำนวนมากไม่ได้มาจากกำลังทหารเพียงอย่างเดียว แต่มาจากความสามารถในการกำหนดมาตรฐาน กติกา และความชอบธรรมผ่านเครือข่ายคนเก่ง
• งานสรุปเชิงนโยบายของ TDRI ระบุว่าไทยมีสัดส่วนการลงทุน R&D ต่อ GDP ราว 1.21 เปอร์เซ็นต์ ซึ่ง...ยังทำให้โจทย์การปั้นคนเก่งเชิงอุตสาหกรรมระดับโลกต้องพึ่งพาการออกแบบแรงจูงใจและระบบสถาบันที่คมขึ้น
• การทำให้คนเก่งกลายเป็นสินทรัพย์ของชาติ ไม่สามารถอาศัยความรู้สึกหรือการเคลมความสำเร็จปลายทางได้ เพราะการบริหารสินทรัพย์ต้องวัดผลและติดตามได้จริง
• “โมเดลรอคนดัง” หรือ Claim Success Model ของไทยจึงเป็นกับดักเชิงโครงสร้าง เพราะรัฐเข้าไปที่ปลายน้ำในวันที่มูลค่าและอำนาจต่อรองถูกล็อกไว้แล้วกับตลาด ค่าย/เอเจนซี่ต่างชาติ แพลตฟอร์ม และเครือข่ายจัดจำหน่ายระดับโลก
• ต่อให้คนไทยประสบความสำเร็จจริง ประเทศก็อาจได้ “ภาพลักษณ์” แต่ไม่ได้ “ส่วนแบ่งในโครงสร้างมูลค่า” อย่างเป็นระบบ
• รัฐได้เพียงบทบาทเชิงสัญลักษณ์ (มอบรางวัล เชิญร่วมงานรัฐพิธี ใช้เป็นพรีเซนเตอร์แคมเปญเฉพาะกิจ) โดยไม่สามารถ (1) ขยายผลเป็นฐานอุตสาหกรรม (2) สร้างคนรุ่นถัดไปอย่างต่อเนื่อง (3) สร้างรายได้คืนทุนสู่กองทุนคนเก่ง (4) ทำให้ความสำเร็จเชื่อมกับการส่งออกสินค้า/บริการไทยแบบวัดผลได้
• เศรษฐกิจสร้างสรรค์ของไทยในปี 2563 มีมูลค่าเพิ่มราว 1.19 ล้านล้านบาท คิดเป็น 7.58% ของ GDP และมีการจ้างงานราว 9 แสนคน (ราว 2.38% ของกำลังแรงงาน) ซึ่งสะท้อน...“ข้อจำกัด” ในการยกระดับจากกิจกรรมกระจายตัวไปสู่อุตสาหกรรมที่มีระบบมูลค่าและระบบคนเก่งแบบทวีคูณ
• หากไทยยังใช้ Claim Success Model ต่อไป โครงสร้างรายได้จะคล้ายเดิม คือรายได้ก้อนใหญ่ไหลไปอยู่ในมือผู้ถือสิทธิระดับโลก...ขณะที่ไทยได้ผลประโยชน์แบบ “ภาพจำ” มากกว่า “บัญชีรายได้” และความสำเร็จจะเกิดเป็นจุด ๆ ไม่กลายเป็นเครื่องยนต์ที่ทำซ้ำได้ (repeatable engine)
• กับดัก “เวลา” เพราะตลาด Soft Power เป็นเกมของ first-mover ในการล็อกสัญญาและสิทธิ เมื่อศิลปิน/นักกีฬาเริ่มโด่งดัง ช่องทางรายได้จะถูกผูกกับข้อตกลงที่เจรจาโดยเอกชนหรือเอเจนซี่ที่มักไม่มีกลไกผลประโยชน์ร่วมกับประเทศต้นทาง รัฐจึงเข้าไม่ถึงจุดที่มูลค่าถูกสร้างและถูกจัดสรร
• กับดัก “สิทธิ” (rights trap) เพราะ Soft Power สมัยใหม่คือการหารายได้จาก IP และสิทธิการใช้ประโยชน์ซ้ำ (licensing) ไม่ใช่รายได้จากงานครั้งเดียว หากไทยไม่มีหน่วยจัดการสิทธิระดับชาติหรือมาตรฐานสัญญาที่ปกป้องผลประโยชน์ระยะยาว คนเก่งไทยจะถูกดูด “มูลค่าทวีคูณ” ออกไปโดยโครงสร้างสัญญาและกฎหมายข้ามพรมแดน
• กับดัก “การขยายผล” เพราะการมีคนดังไม่เท่ากับการมีอุตสาหกรรม หากไม่มีระบบฝึกอาชีพมาตรฐานโลก อาชีพสนับสนุน...จะไม่เติบโตเป็นห่วงโซ่คุณค่า ทำให้ความสำเร็จไม่แตกแขนงเป็นการจ้างงานและบริษัทไทยรุ่นใหม่
• กับดัก “ความเหลื่อมล้ำเชิงภูมิศาสตร์” เพราะโมเดลรอคนดังมักคัดคนจากเมืองใหญ่หรือครอบครัวที่มีทุน จึงทำให้ประเทศเสียคนเก่งที่ซ่อนอยู่ในพื้นที่ โดยไม่มีระบบสcouting แบบทั่วประเทศและทุนแบบแข่งขันอย่างเป็นธรรม
• หากไทยยังใช้การฝึกแบบโปรเจกต์สั้น ๆ หรือค่ายระยะสั้นแล้วคาดหวังผลระดับโลก
• หากมีคนเก่งและมี IP แต่ไม่มีตลาด ก็ยังไม่เกิดมูลค่า
• ไทยยังขาด “สถาปัตยกรรมการแปลงชื่อเสียงให้เป็นรายได้เชิงระบบ” ในเชิง soft power
• งบประมาณรัฐที่เกี่ยวข้องกับการสนับสนุนเศรษฐกิจสร้างสรรค์เฉลี่ยราว 44,000 ล้านบาทต่อปี คิดเป็นประมาณ 1.6% ของงบประมาณรวม ขณะเดียวกันยังสะท้อน “ดุลขาดดุลบริการสร้างสรรค์” ในระดับประมาณ 220,968.6 ล้านบาท
• หากไม่สร้างระบบผลิตและส่งออกความสามารถพร้อม IP ไทยจะติดกับดักการเป็น “ผู้บริโภคซอฟต์พาวเวอร์” มากกว่าผู้ส่งออกซอฟต์พาวเวอร์
• หากต้นน้ำยังคัดตัวแบบเดิม ผลลัพธ์ปลายน้ำจะยังเป็นความสำเร็จของคนกลุ่มเดิม และไม่สามารถอ้างได้ว่านี่คือการลงทุนเชิงชาติ
• หากเด็กยากจนต้องเลือกระหว่างการฝึกกับการช่วยครอบครัว ระบบจะสูญเสีย Talent โดยไม่จำเป็น
• หากชั้นนี้ไม่แข็ง Talent จะดังแบบฉาบฉวย และมูลค่าจะไหลออกนอกประเทศผ่านสัญญาและแพลตฟอร์ม
• ความเสียหายจากข่าวฉาวหรือการจัดการสื่อผิดพลาดไม่ได้กระทบแค่บุคคล แต่กระทบภาพลักษณ์ประเทศ
• หาก Talent ดัง แต่ไม่เชื่อมกับการค้า การท่องเที่ยว และอุตสาหกรรมอื่น ประเทศจะได้เพียงภาพลักษณ์ ไม่ได้มูลค่าเชิงโครงสร้าง
• ความล้มเหลวของหลายประเทศ (รวมถึงไทยในอดีต) คือการ “เร่งปลายทาง” โดยไม่ลงทุนต้นทาง และไม่ดูแลช่วงเปลี่ยนผ่าน ทำให้ Talent หลุดระบบ เสียความมั่นใจ หรือถูกดูดออกนอกประเทศก่อนสร้างมูลค่าให้ชาติ
• ในโครงสร้างเดิมของไทย การเติบโตทางเศรษฐกิจถูกจำกัดด้วยผลิตภาพแรงงานที่เพิ่มขึ้นช้า ข้อมูลในช่วงทศวรรษหลังสะท้อนว่าผลิตภาพแรงงานของไทยเติบโตเฉลี่ยต่ำกว่า 2% ต่อปี
• การส่งออกและการท่องเที่ยวของไทยพึ่งพาความได้เปรียบด้านราคาและทรัพยากรธรรมชาติเป็นหลัก ทำให้รายได้ต่อหัวของนักท่องเที่ยวและมูลค่าเพิ่มต่อหน่วยการส่งออกอยู่ในระดับจำกัด
• รัฐที่ยังทำหน้าที่เพียงผู้จัดสรรงบประมาณหรือผู้กำกับดูแลกิจกรรม จะสูญเสียความสามารถในการแข่งขันเชิงอำนาจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

• ยกระดับ Soft Power จากกิจกรรมส่งเสริมภาพลักษณ์ ไปสู่ระบบการลงทุน บริหาร และเก็บเกี่ยวผลตอบแทนจากทุนมนุษย์
• รัฐทำหน้าที่เป็น Investor และ Producer ใน ระยะต้นน้ำ และทำหน้าที่เป็น Asset Manager ใน ระยะกลางน้ำถึงปลายน้ำ
• รัฐ...ต้องสร้างระบบค้นหา บ่มเพาะ สร้างผลงาน แปลงผลงานเป็นสิทธิ และบริหารสิทธิให้เกิดรายได้ไหลกลับประเทศอย่างต่อเนื่อง
• เปลี่ยนบทบาทรัฐให้เป็นผู้ลงทุนเชิงรุก
• รัฐลงทุนสร้างและบริหารคนเก่งได้เหมือนบริหารสินทรัพย์
• รัฐต้องสร้าง “สถาปัตยกรรมของตลาด โอกาส และสิทธิ” ให้คนเก่งสามารถเติบโตโดยไม่ถูกจำกัดด้วยฐานะ พื้นที่ เครือข่าย หรือการถูกดูดมูลค่าออกนอกประเทศตั้งแต่ต้นน้ำ
• รัฐทำหน้าที่สร้าง (1) โครงสร้างโอกาส (ทุน โค้ช โครงสร้างพื้นฐาน) (2) โครงสร้างตลาด (ช่องทางส่งออก เครือข่ายเอเจนซี่ต่างประเทศ) และ (3) โครงสร้างสิทธิ (มาตรฐานสัญญา การจัดการ IP การคุ้มครองผลประโยชน์ระยะยาว)
• ย้าย Soft Power จากการเป็น “สินค้าสาธารณะเชิงภาพลักษณ์” ไปสู่ “ระบบสินทรัพย์ไม่มีตัวตน” ที่มีรายได้ย้อนกลับ (revolving fund)
• สร้างระบบสcouting ที่เป็นมาตรฐานเดียวกันทั้งประเทศ แยกจากระบบเส้นสาย โดยใช้การแข่งขัน/ออดิชัน/tryout ที่ออกแบบให้วัดสมรรถนะจริง
• ให้ทุนค่าเดินทาง ที่พัก โภชนาการ และการเรียนควบคู่ เพื่อให้เด็กต่างจังหวัดและครอบครัวยากจนเข้าถึงได้จริง
• ผูกกลไกหลักกับ “โควตาความเหลื่อมล้ำ” เช่น สัดส่วนรับจากครัวเรือนรายได้น้อย/พื้นที่ห่างไกล
• ให้การประเมินผลของศูนย์บ่มเพาะถูกหักคะแนนหากรับเด็กแบบกระจุกตัวเฉพาะเมืองใหญ่
• มี Academy/Incubator ที่มีมาตรฐานชั่วโมงฝึก โค้ชระดับสากล การแพทย์และวิทยาศาสตร์การกีฬา/การแสดง การฝึกภาษาอังกฤษและการสื่อสารสาธารณะ ตลอดจน mental health & resilience อย่างเป็นระบบ
• ออกแบบให้มีระบบรับรองคุณภาพ (accreditation) และการเทียบมาตรฐานกับต่างประเทศ
• รัฐต้องมีหน่วยงานทำหน้าที่กำหนดมาตรฐานสัญญา การจัดการสิทธิ การคุ้มครองเครื่องหมายการค้า การเจรจา licensing และการติดตามรายได้จากแพลตฟอร์ม
• รัฐต้องทำหน้าที่เป็น market-maker เชิงยุทธศาสตร์ ผ่านเครือข่ายสถานทูต สำนักงานการค้า การท่องเที่ยว และพันธมิตรเอกชน เพื่อเปิดประตูไปยังค่าย/ลีก/สถาบัน/แพลตฟอร์มต่างประเทศ
• ใช้ “สัญญาแบบร่วมประโยชน์” (shared benefit) ที่ยุติธรรม เช่น ให้คนเก่งมีสิทธิ์ตัดสินใจและรายได้หลักเป็นของเขา แต่รัฐมีส่วนแบ่งคืนทุนที่ชัดเจนและมีเพดาน ไม่เป็นภาระจนทำให้คนเก่งหนีระบบ
• ทำให้ “ชื่อเสียง” กลายเป็น “ตัวคูณ” ทางเศรษฐกิจอย่างแท้จริง โดยต้องวัดผลเป็นยอดขาย/ยอดส่งออก/จำนวนผู้เดินทาง/การจองท่องเที่ยว/การเติบโตของแบรนด์ในตลาดเป้าหมาย ไม่ใช่วัดจากจำนวนแคมเปญหรือจำนวนข่าว
• รัฐควรออกแบบ “แผนจับคู่” ระหว่าง Talent กับสินค้า/บริการไทยเป็นรายตลาด
• T-GA จึงนิยามใหม่ว่า คนเก่งไม่ใช่เรื่องปัจเจก แต่เป็นสินทรัพย์เชิงยุทธศาสตร์ของชาติ โดยรัฐต้องทำหน้าที่ Investor, Producer และ Rights Manager
• ออกแบบกรอบงบประมาณให้มีสถานะเชิงการคลังแบบกึ่งลงทุน (capital-like) มากกว่างบอุดหนุน
• เงินส่วนของรัฐจากทุกแหล่งรายได้จะไม่เข้าคลังทั่วไป แต่เข้าสู่ Thai Global Asset Fund (T-GA Fund) ซึ่งมีสถานะเป็นกองทุนเฉพาะกิจ มีบัญชีแยก โปร่งใส และรายงานสาธารณะ
• กองทุนด้านสื่อควรถูกกำหนดสัดส่วน “เงินต้นน้ำและกลางน้ำ” เป็นหลัก และผูกเงื่อนไขว่าเงินสนับสนุนต้องแลกกับการสร้างมาตรฐานบุคลากร
• PPP: ให้เอกชนร่วมลงทุนและร่วมรับความเสี่ยง
• รัฐถือบทบาท investor เชิงระบบและเจ้าของโครงสร้างพื้นฐาน (academy + data + rights framework) ขณะที่เอกชนถือบทบาท operator ที่รับผิดชอบผลลัพธ์ด้านตลาดและรายได้ โดยทำสัญญาแบบแบ่งปันผลประโยชน์ชัดเจน
• Tax Incentive 3 เท่า: เปลี่ยนการสนับสนุน Talent ให้กลายเป็นการลงทุนของภาคธุรกิจ
• นโยบายลดหย่อน 3 เท่าควรถูกล็อกให้เข้ากับกิจกรรมที่ “สร้างสินทรัพย์” เท่านั้น
• สร้างกองทุน T-GA Fund แบบบัญชีแยกประเภท มีรายงานสาธารณะรายไตรมาส แยกเงินต้นน้ำ กลางน้ำ ปลายน้ำ และบันทึกรายได้ที่ไหลกลับ (royalty, licensing, revenue share)
• สร้างสัญญาแบ่งปันผลประโยชน์แบบขั้นบันได (tiered revenue share) ที่ลดแรงต้านของ talent และยังคุ้มรัฐ
• สร้างระบบประเมินผลตอบแทนทางอ้อมที่เชื่อมกับกระทรวงพาณิชย์และท่องเที่ยว โดยตั้งตัวชี้วัดร่วมกับอุตสาหกรรม
• กันงบเพื่อธรรมาภิบาลและการประเมินอิสระอย่างจริงจัง
• รัฐต้องจัดตั้งศูนย์บ่มเพาะระดับชาติในสาขาหลักที่มีผลคูณทางเศรษฐกิจและ Soft Power สูง ได้แก่ ศิลปะการแสดงและคอนเทนต์ (เช่น T-Pop, ภาพยนตร์, ซีรีส์, แอนิเมชัน), กีฬาอาชีพ, E-Sport และ STEM/Research Excellence โดยไม่ควรตั้งเป็น “สถาบันเดียว” ในกรุงเทพฯ แต่เป็นเครือข่ายศูนย์ฝึกตามภูมิภาค
• ระบบ Scouting ต้องถูกแยกออกจากระบบเส้นสายและการคัดตัวแบบความรู้สึก โดยใช้การประเมินศักยภาพเชิงข้อมูลร่วมกับผู้เชี่ยวชาญ
• ให้ “ทุนเต็มรูปแบบ” ตั้งแต่ค่าเดินทาง ที่พัก อาหาร สุขภาพ และการเรียนควบคู่
• Academy ต้องยึดมาตรฐานสากลเป็นหลัก ไม่ใช่ฝึกแบบสมัครเล่นหรือค่ายระยะสั้น การฝึกต้องมีโครงสร้างระยะยาว มีชั่วโมงฝึกขั้นต่ำ โค้ชและผู้เชี่ยวชาญระดับโลก ระบบดูแลสุขภาพกายและใจ และการฝึกภาษาอังกฤษ/การสื่อสารสากลตั้งแต่ต้น
• รัฐทำหน้าที่เป็น National Agency ที่วางสถาปัตยกรรมของตลาดและสิทธิ โดยทำ 4 เรื่องพร้อมกัน: เรื่องแรก (Storytelling/Personal Brand) รัฐต้องสนับสนุนทีมมืออาชีพด้านการสื่อสาร นักเล่าเรื่อง และนักการตลาดที่ช่วยแปลง “ความเป็นไทย” ให้เป็นคุณค่าเชิงสากล; เรื่องที่สอง (Content Production/Co-Production) รัฐ...ควรเป็นผู้ร่วมลงทุน (co-producer) ที่ตั้งมาตรฐานคุณภาพและให้ทุนตาม milestone เพื่อให้ Talent มีผลงานจริงที่ใช้แข่งขันในตลาด; เรื่องที่สาม (Rights Management) รัฐต้องมีระบบขึ้นทะเบียนและบริหารสิทธิ ทั้งลิขสิทธิ์ผลงาน เครื่องหมายการค้า สิทธิภาพลักษณ์ และสิทธิการใช้ประโยชน์เชิงพาณิชย์; เรื่องที่สี่ (Ethics/Media Risk Management) ระบบนี้ต้องฝึกจริยธรรมสื่อ การใช้โซเชียลมีเดีย การรับมือวิกฤต และมี protocol ที่ชัดเจนเพื่อป้องกันความเสี่ยงเชิงระบบ
• รัฐต้องทำหน้าที่เป็น Market Integrator โดยเชื่อม Talent เข้ากับเครือข่ายเอเจนซี ลีก แพลตฟอร์ม และตลาดหลักในต่างประเทศผ่านสัญญาที่เป็นธรรมและมีผลประโยชน์ร่วมกัน พร้อมใช้เครือข่ายสถานทูต การค้า และการท่องเที่ยวเป็นตัวเปิดประตู
• ใช้ Talent ในหลายบทบาทพร้อมกัน ได้แก่ Brand Ambassador ของสินค้าและบริการไทย Trade Leverage ในการเปิดตลาดใหม่ Tourism Anchor ที่ดึงดูดการเดินทางตามรอย Innovation Showcase ที่ทำให้โลกเห็นศักยภาพด้านเทคโนโลยีและความคิดสร้างสรรค์ของไทย
• รัฐควรทำงานผ่านโรงเรียน ชุมชน และกิจกรรมท้องถิ่น ไม่ตั้งสถาบันปิด เด็กเข้าระบบด้วยกิจกรรมสนุก ไม่แข่งขันรุนแรง เช่น เวิร์กช็อป ดนตรี กีฬา เกม วิทยาศาสตร์ การเล่าเรื่อง
• การประเมินใช้ rubric เชิงพัฒนา ไม่จัดอันดับ ไม่ประกาศแพ้–ชนะ
• รัฐต้องสร้าง Academy Sandbox ที่เรียนควบคู่โรงเรียน ไม่แยกเด็กออกจากระบบการศึกษาปกติ
• ฝึกแบบ project-based และ season-based (มีพัก มี off-season) ประเมินว่า “เหมาะจะไปต่อหรือไม่” อย่างซื่อสัตย์
• เปิดตัวในตลาด ASEAN / Regional ก่อน เพื่อเรียนรู้แรงกดดันจริง
• เริ่มสร้างผลงานที่ถือ IP ได้ ใช้มาตรฐานสัญญาเดียวกัน
• รัฐต้องถอยจาก “ผู้ควบคุม” เป็น “ผู้จัดการพอร์ต” ใช้ Talent เชื่อมกับการค้า การท่องเที่ยว แฟชั่น เทคโนโลยี
• ลดสัดส่วนการถือรายได้เมื่อ Talent คืนทุนรัฐแล้ว
• เปลี่ยนฐานการเติบโตจากระบบเศรษฐกิจที่พึ่งพาแรงงานจำนวนมากและต้นทุนต่ำ ไปสู่ระบบเศรษฐกิจที่ขับเคลื่อนด้วยความสามารถเฉพาะบุคคล ทรัพย์สินทางปัญญา และชื่อเสียง
• ยกระดับบทบาทของรัฐจาก “ผู้ชื่นชมความสำเร็จของคนไทย” ไปสู่ “ผู้ถือหุ้นเชิงยุทธศาสตร์ในความสามารถของประชาชน”

• ความมั่งคั่งของประเทศเคลื่อนจากเศรษฐกิจที่วัดกันด้วยทรัพยากรและแรงงานต้นทุนต่ำ ไปสู่เศรษฐกิจที่วัดกันด้วยความสามารถของมนุษย์ที่ถูกแปลงรูปเป็นทรัพย์สินทางปัญญา แบรนด์ ชื่อเสียง เครือข่ายมืออาชีพ และอิทธิพลเชิงวัฒนธรรมอย่างเป็นระบบ
• ประเทศจะได้ทั้งรายได้และอำนาจต่อรองที่ทวีคูณ
• รายได้จะมาในรูปค่าลิขสิทธิ์ ค่าธรรมเนียมสิทธิ การจ้างงานคุณภาพสูง และการส่งออกบริการเชิงความรู้
• ประเทศจะได้ความสามารถในการสร้างภาพลักษณ์และความเชื่อมั่นที่ส่งผลต่อการค้า การท่องเที่ยว การลงทุน และการยอมรับมาตรฐานของไทยในเวทีโลก
• ประเทศจะได้เส้นทางอาชีพใหม่และความหวังแบบจับต้องได้ให้คนรุ่นใหม่ ว่าความสามารถของตนสามารถกลายเป็นทุนเศรษฐกิจและศักดิ์ศรีได้จริง ไม่ต้องอาศัยการอพยพออกนอกระบบ
• รายได้ไหลกลับประเทศอย่างต่อเนื่อง
• คนเก่งสามารถเติบโตโดยไม่ถูกจำกัดด้วยฐานะ พื้นที่ เครือข่าย หรือการถูกดูดมูลค่าออกนอกประเทศตั้งแต่ต้นน้ำ
• เมื่อคนเก่งก้าวสู่ตลาดโลก ประเทศไทยไม่ได้เป็นเพียง “ผู้ชม” แต่เป็น “ผู้ร่วมลงทุนและผู้ร่วมสร้างมูลค่า”
• ลงทุนแล้วคืนทุนได้บางส่วน และคืนทุนแล้วนำไปลงทุนซ้ำเพื่อสร้างคนรุ่นถัดไป ลดการพึ่งงบประมาณแบบปีต่อปี
• เด็กต่างจังหวัดและครอบครัวยากจนเข้าถึงได้จริง
• เปิด “ประตูคนเก่ง” ให้กว้างขึ้นมีพื้นที่ให้โตอีกมาก
• ระบบเดินไปหาคนเก่งจริง
• ใบรับรอง/พอร์ตโฟลิโอของผู้ผ่านการบ่มเพาะ “ใช้ได้จริง” ในตลาดโลก
• ลดการเริ่มต้นใหม่เมื่อเข้าสู่ต่างประเทศ
• ไม่ให้มูลค่าถูกดูดออกตั้งแต่ต้น
• “National Rights Management” ที่ทำให้รายได้ลิขสิทธิ์ส่วนหนึ่งไหลกลับเป็นกองทุนหมุนเวียนปั้นคนรุ่นถัดไปอย่างชอบธรรม
• ทำให้ Soft Power ไม่ใช่การส่งคนไปดังแล้วจบ แต่เป็นการส่งออกแบบมีเงื่อนไขที่สร้างอุตสาหกรรมและการจ้างงานสนับสนุนกลับประเทศ
• เกิดการส่งออกที่มีความสัมพันธ์เชิงเหตุผล
• ผลตอบแทนทางเศรษฐกิจและอำนาจต่อรองของประเทศเกิดขึ้นอย่างเป็นระบบ โดยไม่ลดทอนศักดิ์ศรีหรืออิสระของบุคคล
• รายได้ไหลกลับประเทศได้ต่อเนื่องเป็นปี ๆ
• เปลี่ยนคนหนึ่งคนให้กลายเป็น “หัวเจาะตลาด” ที่ลากทั้งห่วงโซ่อุปทานตามไปด้วย
• ควบคุมความเสี่ยงและวัดผลได้จริง
• เงินก้อนนี้ “สร้างระบบผลิตคนและสิทธิ IP” ได้จริง ผลตอบแทนเชิงโครงสร้างจะคุ้มกว่าการอัดงบประชาสัมพันธ์หรืออีเวนต์ระยะสั้นที่จบแล้วจบเลย
• งบรัฐเริ่มต้นทำหน้าที่เป็น “เงินตั้งระบบ” และค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยรายได้จาก Talent เอง เมื่อระบบนิ่ง รัฐสามารถลดงบตรง แต่ระบบยังเดินต่อได้
• รายได้ทางอ้อมกำลังทำงาน
• โครงการอยู่ได้ยาว
• เอกชนกล้าลงทุนต่อและทำให้รายได้จาก IP ไหลกลับได้จริง
• เงินทุกบาทแปลงเป็นความสามารถ สิทธิ และตลาดได้จริง
• ความสามารถของคนไทยไม่สูญหายจากความจนหรือพื้นที่ ลด Talent Loss เชิงโครงสร้าง และสร้างความเป็นธรรมในการเข้าถึงโอกาสระดับชาติ
• ชื่อเสียงและผลงานของคนไทยกลายเป็นสินทรัพย์ที่ถือสิทธิได้ สร้างรายได้ซ้ำ (Recurring Revenue) และเกิดอุตสาหกรรมสนับสนุนในประเทศ
• Soft Power แปลงเป็น Hard Value เพิ่มรายได้ประเทศ อำนาจต่อรอง และภาพลักษณ์เชิงบวกอย่างยั่งยืน
• Talent ต้องได้ส่วนแบ่งสูงพอให้รู้สึกว่า “ความสามารถเป็นของตนเอง” ไม่ใช่ถูกรีดโดยรัฐ
• เอกชนต้องได้ผลตอบแทนคุ้มความเสี่ยงและความเป็นมืออาชีพที่นำเข้าระบบ
• รัฐต้องได้มากพอในรูป “เงินหมุน + สิทธิ + อำนาจเชิงนโยบาย” เพื่อรักษาระบบระยะยาว โดยไม่กลายเป็นภาษีแฝง
• เกิดกองทุนหมุนเวียน (Revolving Fund)
• ป้องกันสมองไหลและแรงต้านจาก Talent ที่ประสบความสำเร็จสูง
• ยิ่ง Talent ใช้ชื่อเสียงเพื่อประโยชน์ประเทศมากเท่าไร รัฐยิ่งถอยออก
• ประเทศได้ รายได้หมุน + คนรุ่นใหม่ + อำนาจต่อรอง โดยไม่ต้องเพิ่มภาษี และไม่ต้องใช้งบประมาณซ้ำซ้อน
• แต่ละช่วงวัยมี เป้าหมายต่างกันชัดเจน กลไกของรัฐ ไม่ทับซ้อนครอบครัวหรือเอกชน การคัดออก (exit) เป็นเรื่องปกติ ไม่ใช่ความล้มเหลว คนที่ไม่ไปต่อระดับโลก ยังได้ทักษะชีวิตและอาชีพคุณภาพกลับคืนสังคม
• เด็กกล้าแสดงออก ความเหลื่อมล้ำลดลง เด็กชนบทไม่หลุด ไม่กลัวล้มเหลว
• ไม่กระทบวิชาหลัก มีวุฒิการศึกษา ป้องกัน burnout ออกได้โดยไม่เสียหน้า ไม่มี stigma
• ประสบการณ์จริง ไม่เสียสิทธิ รายได้ขั้นต่ำที่อยู่ได้จริง ภาพลักษณ์ไม่พังตั้งแต่แรก
• รายได้ต่างประเทศ ภาพลักษณ์ประเทศ ยอดขายพ่วง วัดผลได้จริง
• ยกระดับศักยภาพการเติบโตของประเทศใน ระยะยาว ลดการพึ่งพาแรงงานราคาถูก และเพิ่มความสามารถในการแข่งขันบนเวทีเศรษฐกิจโลกที่ขับเคลื่อนด้วยความหมาย ความเชื่อมั่น และทรัพย์สินทางปัญญา
• เปลี่ยนฐานการเติบโตจากระบบเศรษฐกิจที่พึ่งพาแรงงานจำนวนมากและต้นทุนต่ำ ไปสู่ระบบเศรษฐกิจที่ขับเคลื่อนด้วยความสามารถเฉพาะบุคคล ทรัพย์สินทางปัญญา และชื่อเสียงที่สามารถสร้างมูลค่าเพิ่มซ้ำได้โดยไม่ผูกกับปริมาณแรงงานหรือทรัพยากร
• ดันผลิตภาพแรงงานได้สูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญ
• รายได้สามารถเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณจากการใช้ซ้ำ (reuse) การอนุญาตใช้สิทธิ (licensing) และการแตกแขนงไปสู่อุตสาหกรรมอื่น
• คาดการณ์การเติบโตของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ในกรอบ 10–15% ต่อปี
• อุตสาหกรรมที่อิงทรัพย์สินทางปัญญามักฟื้นตัวได้เร็วกว่าภาคการผลิตหนัก
• มูลค่าการใช้จ่ายต่อหน่วยสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ
• การประเมินมูลค่า Trade & Tourism Spillover มากกว่า 100,000 ล้านบาทต่อปี
• Multiplier 8–10 เท่า
• สร้างฐานรายได้ที่ยั่งยืนกว่า
• สร้าง “โครงสร้างอำนาจใหม่” ของรัฐในศตวรรษที่ 21
• ความสามารถของประชาชนสามารถสร้างคุณค่าให้ประเทศได้อย่างเป็นระบบ
• เสริมอำนาจต่อรอง (soft leverage) ที่ทรงพลัง
• ชื่อเสียงของบุคลากรระดับโลกสามารถเปิดประตูการค้า การลงทุน และความร่วมมือได้ในระดับที่การทูตแบบรัฐต่อรัฐทำได้ยากขึ้นเรื่อย ๆ
• ความเชื่อมั่นต่อรัฐจะเพิ่มขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งการแจกจ่ายเชิงประชานิยมระยะสั้น
• ชื่อเสียงของคนไทยสามารถแปลงเป็น GDP อำนาจต่อรอง และความยั่งยืนของรัฐได้จริงใน ระยะยาว

• คนรุ่นใหม่
• ประชาชน

• กรอบงบประมาณ 5,000–7,000 ล้านบาทใน ระยะ 5 ปี
• ต้นน้ำ: Scout + Academy Capacity 1,750–2,450 ล้านบาท/5 ปี
• กลางน้ำ: Talent Management + IP Production 2,000–2,800 ล้านบาท/5 ปี
• ปลายน้ำ: Global Export + Network 1,000–1,400 ล้านบาท/5 ปี